ତ୍ରୀଣି ଲକ୍ଷାଣି ଜଘ୍ନେ ସ କିଂନରାଣାଂ ତରସ୍ଵିନାମ୍ ଜଘ୍ନେ ପିଶାଚମୁଖ୍ଯାନାଂ ସପ୍ତ ଲକ୍ଷାଣି ନିର୍ଭଯଃ
ତିନି ଲକ୍ଷ ତୀବ୍ର କିନ୍ନର ଓ ସାତ ଲକ୍ଷ ପିଶାଚମାନଙ୍କୁ ଭୟ ନ ଥିବା କାଳନେମି ମାରିଦେଲେ।
ଇତରେଷାମସଂଖ୍ଯାତାଃ ସୁରଜାତିନିକାଯିନାମ୍ ଜଘ୍ନେ ସ କୋଟୀଃ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ତ୍ରୈରସ୍ତ୍ରକୋଵିଦଃ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ ସୁରଜାତି ଦଳମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦଶ କୋଟି ମଧ୍ୟ ସେ ମାରିଦେଲେ।
ଏଵଂ ପରିଭଵେ ଭୀମେ ତଦା ତ୍ଵମରସଂକ୍ଷଯେ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧାଵଶ୍ଵିନୌ ଦେଵୌ ଚିତ୍ରାସ୍ତ୍ରକଵଚୋଜ୍ଜ୍ଵଲୌ
ଭୀମଙ୍କୁ ଅପମାନ କରାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହେଇ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ କବଚରେ ଜ୍ୱଳିମାନ ହେଇ, ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଜଘ୍ନତୁଃ ସମରେ ଦୈତ୍ଯଂ କୃତାନ୍ତାନଲସଂନିଭମ୍ ତମାସାଦ୍ଯ ରଣେ ଘୋରମ୍ ଏକୈକଃ ଷଷ୍ଟିଭିଃ ଶରୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦୁଇ ଦେବତା ମୃତ୍ୟୁ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେତ୍ୟାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ ଷଷ୍ଟିଟି ଶରରେ ଆହତ କଲେ।
ଜଘ୍ନେ ମର୍ମସୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରୈର୍ ଅସୁରଂ ଭୀମଦର୍ଶନମ୍ ତାଭ୍ଯାଂ ବାଣପ୍ରହାରୈଃ ସ କିଂଚିଦାଯସ୍ତଚେତନଃ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରରେ, ଦୁଇ ଦେବତା ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେତ୍ୟାକୁ ମର୍ମସ୍ଥଳରେ ଆଘାତ କଲେ; ତାଙ୍କର ଶର ଆଘାତରେ, ଦେତ୍ୟର ଚେତନା କିଛି ଅସ୍ଥିର ହେଲା।
ଜଗ୍ରାହ ଚକ୍ରମଷ୍ଟାରଂ ତୈଲଧୌତଂ ରଣାନ୍ତକମ୍ ତେନ ଚକ୍ରେଣ ସୋ ଽଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ଚିଛେଦ ରଥକୂବରମ୍
ଦେତ୍ୟ ଅଷ୍ଟାରା ଚକ୍ର, ତେଲ ଦେଇ ମସିହା କରାଯାଇଥିବା ଏକ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ଚକ୍ର ଧରିଲେ; ସେହି ଚକ୍ରରେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ରଥର ଯୋକ୍ ଭାଗକୁ କାଟି ଦେଲେ।
ଜଗ୍ରାହାଥ ଧନୁର୍ଦୈତ୍ଯଃ ଶରାଂଶ୍ଚାଶୀଵିଷୋପମାନ୍ ଵଵର୍ଷ ଭିଷଜୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ସଂଛାଦ୍ଯାକାଶଗୋଚରମ୍
ତାପରେ ଦେତ୍ୟ ଧନୁ ଓ ଶର ଧରିଲେ, ଯେଉଁ ଶର ବିଷାକ୍ତ ସାପ ସମାନ ଭୟଙ୍କର; ତାହାକୁ ଚିକିତ୍ସକ ଦେବତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ବର୍ଷା କରି, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଢାକି ଦେଲେ।
ତାଵପ୍ଯସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚିଛିଦତୁଃ ଶିତୈସ୍ତୈର୍ଦୈତ୍ଯସାଯକାନ୍ ତଚ୍ଚ କର୍ମ ତଯୋର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମିତଃ କୋପମାଵିଶତ୍
କିନ୍ତୁ ଦୁଇ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦେତ୍ୟର ଶରଗୁଡିକୁ କାଟି ଦେଲେ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦେତ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ମହତା ସ ତୁ କୋପେନ ସର୍ଵାଯୋମଯସାଦନମ୍ ଜଗ୍ରାହ ମୁଦ୍ଗରଂ ଭୀମଂ କାଲଦଣ୍ଡଵିଭୀଷଣମ୍
ତାପରେ, ବଡ଼ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ, ଦେତ୍ୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଲୋହାର ଗଦା ଧରିଲେ, ଯାହା କାଳର ଦଣ୍ଡ ସମାନ ଭୟାନକ।
ସ ତତୋ ଭ୍ରାମ୍ଯ ଵେଗେନ ଚିକ୍ଷେପାଶ୍ଵିରଥଂ ପ୍ରତି ତଂ ତୁ ମୁଦ୍ଗରମ୍ ଆଯାନ୍ତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯାମ୍ବରଗୋଚରମ୍
ସେ ଗଦାକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୁମାଇ, ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ଆକାଶରେ ଆସୁଥିବା ଗଦାକୁ ଦେଖି,
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରଥୌ ତୁ ତୌ ଵେଗାଦ୍ ଆପ୍ଲୁତୌ ତରସାଶ୍ଵିନୌ ତୌ ରଥୌ ସ ତୁ ନିଷ୍ପିଷ୍ଯ ମୁଦ୍ଗରୋ ଽଚଲସଂନିଭଃ
ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ରଥରୁ ଲାଫ ଦେଇ ପଲାଇଲେ; ପାହାଡ଼ ସମାନ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ତାଙ୍କ ରଥକୁ ଚୁର୍ମା କରିଦେଲା।
ଦାରଯାମାସ ଧରଣୀଂ ହେମଜାଲପରିଷ୍କୃତଃ ତସ୍ଯ କର୍ମାଶ୍ଵିନୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭିଷଜୌ ଚିତ୍ରଯୋଧିନୌ
ସେହି ଗଦା ସୁନାର ଜାଲରେ ଭୂଷିତ ଭୂମିକୁ ଫାଟି ଦେଲା; ଦେତ୍ୟର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଚିକିତ୍ସକ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଧା ହେଇ,
ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ତୁ ପ୍ରକୁର୍ଵାତେ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରନିଵାରଣମ୍ ତତୋ ଵଜ୍ରମଯଂ ଵର୍ଷଂ ପ୍ରାଵର୍ତଦ୍ ଅତିଦାରୁଣମ୍
ଦାନବ ରାଜାକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ; ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ରର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଘୋରଵଜ୍ରପ୍ରହାରୈସ୍ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ସ ପରିଷ୍କୃତଃ ରଥୋ ଧ୍ଵଜୋ ଧନୁଶ୍ଚକ୍ରଂ କଵଚଂ ଚାପି କାଞ୍ଚନମ୍
ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ଆଘାତରେ, ଦେତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ରଥ, ଧ୍ୱଜ, ଧନୁ, ଚକ୍ର ଓ ସୁନାର କବଚ
କ୍ଷଣେନ ତିଲଶୋ ଜାତଂ ସର୍ଵସୈନ୍ଯସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ ସୋ ଽଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ଭୀମଵିକ୍ରମଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସମସ୍ତ ସେନା ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ, ତିଳ ତିଳ ଭାଗରେ ଭଙ୍ଗି ଯାଇଲା; ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେତ୍ୟ
ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ବଲଵାନ୍ ମୁମୋଚ ରଣମୂର୍ଧନି ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଶମଯାମାସ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଽସ୍ତ୍ରତେଜସା
ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ଦେତ୍ୟ ରାଜା ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରଶାନ୍ତେ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରେ କାଲନେମିରନନ୍ତରମ୍ ଜୀଵଗ୍ରାହଂ ଗ୍ରାହଯିତୁମ୍ ଅଶ୍ଵିନୌ ତୁ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, କାଳନେମି ତୁରନ୍ତ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତାଵଶ୍ଵିନୌ ରଣାଦ୍ଭୀତୌ ସହସ୍ରାକ୍ଷରଥଂ ପ୍ରତି ପ୍ରଯାତୌ ଵେପମାନୌ ତୁ ପଦା ଶସ୍ତ୍ରଵିଵର୍ଜିତୌ
ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ଦିଗରେ ପଦେ ପଦେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ଅସ୍ତ୍ର ବିନା ପଲାଇଲେ।
ତଯୋରନୁଗତୋ ଦୈତ୍ଯଃ କାଲନେମିର୍ମହାବଲଃ ପ୍ରାପ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରଥଂ କ୍ରୂରୋ ଦୈତ୍ଯାନୀକପଦାନୁଗଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେତ୍ୟ କାଳନେମି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଦେତ୍ୟ ସେନାର ଅନୁସରଣ କରି, କ୍ରୂର ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵଭୂତାନି ଵିତ୍ରେସୁର୍ଵିହ୍ଵଲାନି ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ତତ୍କ୍ରୌର୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତାନି ମେନିରେ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ; ଦେତ୍ୟର କ୍ରୂରତା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟରେ ଭରିଗଲେ।
ପରାଜଯଂ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସର୍ଵଲୋକକ୍ଷଯାଵହମ୍ ଚେଲୁଃ ଶିଖରିଣୋ ମୁଖ୍ଯାଃ ପେତୁରୁଲ୍କା ନଭସ୍ତଲାତ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପରାଜୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଶ ଆଣିଥିବା ପ୍ରମୁଖ ପାହାଡ଼ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରୁ ଉଲ୍କା ପରି ପଡ଼ିଗଲା ।
ଜଗର୍ଜୁର୍ଜଲଦା ଦିକ୍ଷୁ ହ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଭୂତାଶ୍ଚ ମହାର୍ଣଵାଃ ତାଂ ଭୂତଵିକୃତିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମେଘଗୁଡ଼ିକ ଗର୍ଜନ କରିଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ସାଗର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜଧାରୀ ଭଗବାନ—
ଵ୍ଯବୁଧ୍ଯତାହିପର୍ଯଙ୍କେ ଯୋଗନିଦ୍ରାଂ ଵିହାଯ ତୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀକରଯୁଗାଜସ୍ରଲାଲିତାଙ୍ଘ୍ରିସରୋରୁହଃ
ସର୍ପ ଶୟନରେ ଯୋଗନିଦ୍ରା ଛାଡ଼ି ଜାଗିଉଠିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ହାତ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ସଦା ମାନ୍ୟ କରୁଥିଲା ।
ଶରଦମ୍ବରନୀଲାବ୍ଜକାନ୍ତଦେହଛଵିର୍ଵିଭୁଃ କୌସ୍ତୁଭୋଦ୍ଭାସିତୋରସ୍କଃ କାନ୍ତକେଯୂରଭାସ୍ଵରଃ
ଶରତ ଆକାଶର ନୀଳ ପଦ୍ମ ପରି ଦେହ ଚମକୁଥିଲା, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଆଲୋକରେ ଛାତି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଚମକୁଥିବା କେୟୂର ପରି ଭୂଷିତ ।
ଵିମୃଶ୍ଯ ସୁରସଂକ୍ଷୋଭଂ ଵୈନତେଯଂ ସମାହ୍ଵଯତ୍ ଆହୂତେ ଽଵସ୍ଥିତେ ତସ୍ମିନ୍ ନାଗାଵସ୍ଥିତଵର୍ଷ୍ମଣି
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅସ୍ଥିରତା ବିଚାର କରି, ସେ ବେନତେୟକୁ ଡାକିଲେ; ଡାକିବା ପରେ, ଗରୁଡ଼ ସର୍ପ ଆକାର ଧରି ତିଆରି ହେଲେ ।
ଦିଵ୍ଯନାନାସ୍ତ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଣାର୍ଚିର୍ ଆରୁହ୍ଯାଗାତ୍ ସୁରାନ୍ସ୍ଵଯମ୍ ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରମ୍ ଅଭିଦ୍ରୁତମଭିପ୍ଲୁତୈଃ
ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରର ତୀବ୍ର ଆଗ୍ନି ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେ ନିଜେ ଦେବମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଅନେକ ଲୋକ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି ।
ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୈର୍ନଵାମ୍ଭୋଦସଚ୍ଛାଯୈଃ ପୌରୁଷୋତ୍କଟୈଃ ଯଥା ହି ପୁରୁଷଂ ଘୋରୈର୍ ଅଭାଗ୍ଯୈର୍ଵଂଶଶାଲିଭିଃ
ଦାନବ ମହାରଥୀମାନେ, ନୂତନ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଚାୟା ଦେଇ, ଶକ୍ତିରେ ଭୟଙ୍କର, ଏକ ଅଭାଗା ପରିବାର ମାନେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଘେରି ରଖିଥିବା ପରି, ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଘେରି ରଖିଲେ ।
ପରିତ୍ରାଣାଯାଶୁ କୃତଂ ସୁକ୍ଷେତ୍ରେ କର୍ମ ନିର୍ମଲମ୍ ଅଥାପଶ୍ଯନ୍ତ ଦୈତେଯା ଵିଯତି ଜ୍ଯୋତିର୍ମଣ୍ଡଲମ୍
ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୀଘ୍ର କରାଗଲା; ତାପରେ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଆକାଶରେ ଏକ ଆଲୋକ ମଣ୍ଡଳ ଦେଖିଲେ ।
ସ୍ଫୁରନ୍ତମୁଦଯାଦ୍ରିସ୍ଥଂ ସୂର୍ଯମୁଷ୍ଣତ୍ଵିଷା ଇଵ ପ୍ରଭାଵଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛନ୍ତୋ ଦାନଵାସ୍ତସ୍ଯ ତେଜସଃ
ଉଦୟ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚମକୁଥିବା, ଉଷ୍ଣ କିରଣରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି; ଦାନବମାନେ ଏହି ତେଜର ଉତ୍ସ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ—
ଗରୁତ୍ମନ୍ତମପଶ୍ଯନ୍ତଃ କଲ୍ପାନ୍ତାନଲସଂନିଭମ୍ ତମାସ୍ଥିତଂ ଚ ମେଘୌଘଦ୍ଯୁତିମକ୍ଷଯମଚ୍ଯୁତମ୍
ଗରୁଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି କଳ୍ପାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତ, ଯେଉଁଠି ମେଘ ଦଳ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଟୁଟ ।