ଦୈତ୍ଯାସ୍ତାଂ ଵୃଷ୍ଟିମାସାଦ୍ଯ ସମାଶ୍ଵସ୍ତାସ୍ତତଃ କ୍ରମାତ୍ ବୀଜାଙ୍କୁରା ଇଵାମ୍ଲାନାଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଧରାତଲେ
ସେଇ ବର୍ଷା ପାଇ ଦେତ୍ୟମାନେ ଦେହେ ଶକ୍ତି ଫେରାଇଲେ, ମାଟିରେ ଶୁଖିଯାଇଥିବା ଚାଷର ଚାରା ବର୍ଷା ପାଇଁ ପୁଣି ହସେଇଯିବା ପରି।
ତତଃ ସ ମେଘରୂପୀ ତୁ କାଲନେମିର୍ମହାସୁରଃ ଶସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟିଂ ଵଵର୍ଷୋଗ୍ରାଂ ଦେଵାନୀକେଷୁ ଦୁର୍ଜଯାମ୍
ତାପରେ ମେଘ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ବଡ଼ ଦାନବ କାଳନେମି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ, ଯାହାକୁ କେହି ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଯା ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ବାଧ୍ଯମାନା ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ମହୌଜସାମ୍ ଗତିଂ କାଂ ଚ ନ ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ଗାଵଃ ଶୀତାର୍ଦିତା ଇଵ
ସେଇ ବର୍ଷାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେତ୍ୟନାୟକମାନେ କେଉଁଠି ଯିବେ ଭାବିପାରୁନଥିଲେ, ଠଣ୍ଡାରେ ଅସ୍ତିର ଗାଈମାନେ ପରି।
ପରସ୍ପରଂ ଵ୍ଯଲୀଯନ୍ତ ପୃଷ୍ଠେଷୁ ଵ୍ଯସ୍ତ୍ରପାଣଯଃ ସ୍ଵେଷୁ ବାଧେ ଵ୍ଯଲୀଯନ୍ତ ଗଜେଷୁ ତୁରଗେଷୁ ଚ
ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଉପରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ହାତ ଢିଲା ପଡ଼ିଯାଇଥିଲା; ନିଜ ଦୁଃଖରେ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଲୁହ୍ଚିଯାଉଥିଲେ।
ରଥେଷୁ ତ୍ଵମରାସ୍ତ୍ରସ୍ତାସ୍ ତତ୍ର ତତ୍ର ନିଲିଲ୍ଯିରେ ଅପରେ କୁଞ୍ଚିତୈର୍ଗାତ୍ରୈଃ ସ୍ଵହସ୍ତପିହିତାନନାଃ
ରଥମାନେ ଭିତିରେ ଅମରମାନେ ଏଠି ସେଠି ଲୁଚିଯାଉଥିଲେ; କିଏ ନିଜ ଅଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗି ମୁହଁ ନିଜ ହାତରେ ଢାକି ରହିଥିଲେ।
ଇତଶ୍ଚେତଶ୍ଚ ସଂଭ୍ରାନ୍ତା ବଭ୍ରମୁର୍ଵୈ ଦିଶୋ ଦଶ ଏଵଂଵିଧେ ତୁ ସଂଗ୍ରାମେ ତୁମୁଲେ ଦେଵସଂକ୍ଷଯେ
ଏପରି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେମାନେ ଦଶ ଦିଗରେ ଭୂଲିଯାଉଥିଲେ; ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବମାନଙ୍କ ବିନାଶ ଚାଲିଥିଲା।
ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ପତିତା ଭୂମୌ ଶସ୍ତ୍ରଭିନ୍ନାଙ୍ଗସଂଧଯଃ ଵିଭୁଜା ଭିନ୍ନମୂର୍ଧାନସ୍ ତଥା ଛିନ୍ନୋରୁଜାନଵଃ
ଭୂମିରେ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦେହ, ହାତ କଟା, ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଥିବା, ଉରୁ ଛିନ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵିପର୍ଯସ୍ତରଥାସଙ୍ଗା ନିଷ୍ପିଷ୍ଟଧ୍ଵଜପଙ୍କ୍ତଯଃ ନିର୍ଭିନ୍ନାଙ୍ଗୈସ୍ତୁରଂଗୈସ୍ତୁ ଗଜୈଶ୍ଚାଚଲସଂନିଭୈଃ
ଉଲଟିଯାଇଥିବା ରଥ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଜମାଳା, ଅଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଘୋଡ଼ା, ପାହାଡ଼ ସମାନ ହାତୀ ଭୂମିରେ ଛିଟିଯାଉଥିଲେ।
ସ୍ରୁତରକ୍ତହ୍ରଦୈର୍ଭୂମିର୍ ଵିକୃତାଵିକୃତା ବଭୌ ଏଵମାଜୌ ବଲୀ ଦୈତ୍ଯଃ କାଲନେମିର୍ମହାସୁରଃ
ଝରୁଥିବା ରକ୍ତର ହ୍ରଦ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଅପରିଚିତ ଓ ବିକୃତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେତ୍ୟ କାଳନେମି ବିଜୟୀ ହେଲେ।
ଜଘ୍ନେ ମୁହୂର୍ତମାତ୍ରେଣ ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ଦଶାଯୁତମ୍ ଯକ୍ଷାଣାଂ ପଞ୍ଚ ଲକ୍ଷାଣି ରକ୍ଷସାମଯୁତାନି ଷଟ୍
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ଦଶ ହଜାର ଗନ୍ଧର୍ବ, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଯକ୍ଷ ଓ ଛଅ ଲକ୍ଷ ରାକ୍ଷସ ମାରିଦେଲେ।
ତ୍ରୀଣି ଲକ୍ଷାଣି ଜଘ୍ନେ ସ କିଂନରାଣାଂ ତରସ୍ଵିନାମ୍ ଜଘ୍ନେ ପିଶାଚମୁଖ୍ଯାନାଂ ସପ୍ତ ଲକ୍ଷାଣି ନିର୍ଭଯଃ
ତିନି ଲକ୍ଷ ତୀବ୍ର କିନ୍ନର ଓ ସାତ ଲକ୍ଷ ପିଶାଚମାନଙ୍କୁ ଭୟ ନ ଥିବା କାଳନେମି ମାରିଦେଲେ।
ଇତରେଷାମସଂଖ୍ଯାତାଃ ସୁରଜାତିନିକାଯିନାମ୍ ଜଘ୍ନେ ସ କୋଟୀଃ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଶ୍ ଚିତ୍ରାସ୍ତ୍ରୈରସ୍ତ୍ରକୋଵିଦଃ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ ସୁରଜାତି ଦଳମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦଶ କୋଟି ମଧ୍ୟ ସେ ମାରିଦେଲେ।
ଏଵଂ ପରିଭଵେ ଭୀମେ ତଦା ତ୍ଵମରସଂକ୍ଷଯେ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧାଵଶ୍ଵିନୌ ଦେଵୌ ଚିତ୍ରାସ୍ତ୍ରକଵଚୋଜ୍ଜ୍ଵଲୌ
ଭୀମଙ୍କୁ ଅପମାନ କରାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହେଇ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତା ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ କବଚରେ ଜ୍ୱଳିମାନ ହେଇ, ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଜଘ୍ନତୁଃ ସମରେ ଦୈତ୍ଯଂ କୃତାନ୍ତାନଲସଂନିଭମ୍ ତମାସାଦ୍ଯ ରଣେ ଘୋରମ୍ ଏକୈକଃ ଷଷ୍ଟିଭିଃ ଶରୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦୁଇ ଦେବତା ମୃତ୍ୟୁ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେତ୍ୟାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ ଷଷ୍ଟିଟି ଶରରେ ଆହତ କଲେ।
ଜଘ୍ନେ ମର୍ମସୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରୈର୍ ଅସୁରଂ ଭୀମଦର୍ଶନମ୍ ତାଭ୍ଯାଂ ବାଣପ୍ରହାରୈଃ ସ କିଂଚିଦାଯସ୍ତଚେତନଃ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରରେ, ଦୁଇ ଦେବତା ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେତ୍ୟାକୁ ମର୍ମସ୍ଥଳରେ ଆଘାତ କଲେ; ତାଙ୍କର ଶର ଆଘାତରେ, ଦେତ୍ୟର ଚେତନା କିଛି ଅସ୍ଥିର ହେଲା।
ଜଗ୍ରାହ ଚକ୍ରମଷ୍ଟାରଂ ତୈଲଧୌତଂ ରଣାନ୍ତକମ୍ ତେନ ଚକ୍ରେଣ ସୋ ଽଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ଚିଛେଦ ରଥକୂବରମ୍
ଦେତ୍ୟ ଅଷ୍ଟାରା ଚକ୍ର, ତେଲ ଦେଇ ମସିହା କରାଯାଇଥିବା ଏକ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ଚକ୍ର ଧରିଲେ; ସେହି ଚକ୍ରରେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ରଥର ଯୋକ୍ ଭାଗକୁ କାଟି ଦେଲେ।
ଜଗ୍ରାହାଥ ଧନୁର୍ଦୈତ୍ଯଃ ଶରାଂଶ୍ଚାଶୀଵିଷୋପମାନ୍ ଵଵର୍ଷ ଭିଷଜୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ସଂଛାଦ୍ଯାକାଶଗୋଚରମ୍
ତାପରେ ଦେତ୍ୟ ଧନୁ ଓ ଶର ଧରିଲେ, ଯେଉଁ ଶର ବିଷାକ୍ତ ସାପ ସମାନ ଭୟଙ୍କର; ତାହାକୁ ଚିକିତ୍ସକ ଦେବତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ବର୍ଷା କରି, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଢାକି ଦେଲେ।
ତାଵପ୍ଯସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚିଛିଦତୁଃ ଶିତୈସ୍ତୈର୍ଦୈତ୍ଯସାଯକାନ୍ ତଚ୍ଚ କର୍ମ ତଯୋର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମିତଃ କୋପମାଵିଶତ୍
କିନ୍ତୁ ଦୁଇ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦେତ୍ୟର ଶରଗୁଡିକୁ କାଟି ଦେଲେ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦେତ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ମହତା ସ ତୁ କୋପେନ ସର୍ଵାଯୋମଯସାଦନମ୍ ଜଗ୍ରାହ ମୁଦ୍ଗରଂ ଭୀମଂ କାଲଦଣ୍ଡଵିଭୀଷଣମ୍
ତାପରେ, ବଡ଼ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ, ଦେତ୍ୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଲୋହାର ଗଦା ଧରିଲେ, ଯାହା କାଳର ଦଣ୍ଡ ସମାନ ଭୟାନକ।
ସ ତତୋ ଭ୍ରାମ୍ଯ ଵେଗେନ ଚିକ୍ଷେପାଶ୍ଵିରଥଂ ପ୍ରତି ତଂ ତୁ ମୁଦ୍ଗରମ୍ ଆଯାନ୍ତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯାମ୍ବରଗୋଚରମ୍
ସେ ଗଦାକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୁମାଇ, ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ଆକାଶରେ ଆସୁଥିବା ଗଦାକୁ ଦେଖି,
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରଥୌ ତୁ ତୌ ଵେଗାଦ୍ ଆପ୍ଲୁତୌ ତରସାଶ୍ଵିନୌ ତୌ ରଥୌ ସ ତୁ ନିଷ୍ପିଷ୍ଯ ମୁଦ୍ଗରୋ ଽଚଲସଂନିଭଃ
ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ରଥରୁ ଲାଫ ଦେଇ ପଲାଇଲେ; ପାହାଡ଼ ସମାନ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ତାଙ୍କ ରଥକୁ ଚୁର୍ମା କରିଦେଲା।
ଦାରଯାମାସ ଧରଣୀଂ ହେମଜାଲପରିଷ୍କୃତଃ ତସ୍ଯ କର୍ମାଶ୍ଵିନୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭିଷଜୌ ଚିତ୍ରଯୋଧିନୌ
ସେହି ଗଦା ସୁନାର ଜାଲରେ ଭୂଷିତ ଭୂମିକୁ ଫାଟି ଦେଲା; ଦେତ୍ୟର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଚିକିତ୍ସକ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଧା ହେଇ,
ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ତୁ ପ୍ରକୁର୍ଵାତେ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରନିଵାରଣମ୍ ତତୋ ଵଜ୍ରମଯଂ ଵର୍ଷଂ ପ୍ରାଵର୍ତଦ୍ ଅତିଦାରୁଣମ୍
ଦାନବ ରାଜାକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ; ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ରର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଘୋରଵଜ୍ରପ୍ରହାରୈସ୍ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ସ ପରିଷ୍କୃତଃ ରଥୋ ଧ୍ଵଜୋ ଧନୁଶ୍ଚକ୍ରଂ କଵଚଂ ଚାପି କାଞ୍ଚନମ୍
ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ଆଘାତରେ, ଦେତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ରଥ, ଧ୍ୱଜ, ଧନୁ, ଚକ୍ର ଓ ସୁନାର କବଚ
କ୍ଷଣେନ ତିଲଶୋ ଜାତଂ ସର୍ଵସୈନ୍ଯସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ ସୋ ଽଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ଭୀମଵିକ୍ରମଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସମସ୍ତ ସେନା ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ, ତିଳ ତିଳ ଭାଗରେ ଭଙ୍ଗି ଯାଇଲା; ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେତ୍ୟ
ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ବଲଵାନ୍ ମୁମୋଚ ରଣମୂର୍ଧନି ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଶମଯାମାସ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଽସ୍ତ୍ରତେଜସା
ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ଦେତ୍ୟ ରାଜା ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରଶାନ୍ତେ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରେ କାଲନେମିରନନ୍ତରମ୍ ଜୀଵଗ୍ରାହଂ ଗ୍ରାହଯିତୁମ୍ ଅଶ୍ଵିନୌ ତୁ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, କାଳନେମି ତୁରନ୍ତ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତାଵଶ୍ଵିନୌ ରଣାଦ୍ଭୀତୌ ସହସ୍ରାକ୍ଷରଥଂ ପ୍ରତି ପ୍ରଯାତୌ ଵେପମାନୌ ତୁ ପଦା ଶସ୍ତ୍ରଵିଵର୍ଜିତୌ
ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ଦିଗରେ ପଦେ ପଦେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ଅସ୍ତ୍ର ବିନା ପଲାଇଲେ।
ତଯୋରନୁଗତୋ ଦୈତ୍ଯଃ କାଲନେମିର୍ମହାବଲଃ ପ୍ରାପ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରଥଂ କ୍ରୂରୋ ଦୈତ୍ଯାନୀକପଦାନୁଗଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେତ୍ୟ କାଳନେମି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଦେତ୍ୟ ସେନାର ଅନୁସରଣ କରି, କ୍ରୂର ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵଭୂତାନି ଵିତ୍ରେସୁର୍ଵିହ୍ଵଲାନି ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ତତ୍କ୍ରୌର୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତାନି ମେନିରେ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ; ଦେତ୍ୟର କ୍ରୂରତା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟରେ ଭରିଗଲେ।