ଵ୍ଯର୍ଥୀକୃତାଂ ତୁ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଵୃଷ୍ଟିଂ ଧନାଧିପଃ ଶକ୍ତିଂ ଜଗ୍ରାହ ଦୁର୍ଧର୍ଷାଂ ହେମଘଣ୍ଟାଟ୍ଟହାସିନୀମ୍
ସେ ବାଣର ବର୍ଷା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଧନର ଠାକୁର ସୁନାର ଘଣ୍ଟି ଲାଗିଥିବା ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଧରିଲେ।
ବାହୁନା ରତ୍ନକେଯୂରକାନ୍ତିସଂତାନହାସିନା ସ ତାଂ ନିରୂପ୍ଯ ଵେଗେନ କୁଜମ୍ଭାଯ ମୁମୋଚ ହ
ମଣିର କଙ୍କଣର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ହାତରେ ଏହାକୁ ଧରି, ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ନିଶାନା କରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସା କୁଜମ୍ଭସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଦାରଯାମାସ ଦାରୁଣମ୍ ଵିତ୍ତେହା ସ୍ଵଲ୍ପସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ପୁରୁଷସ୍ଯେଵ ଭାଵିତା
ସେ ଶକ୍ତି କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଫାଟିଦେଲା, ଯେପରି ଧନ ଲାଗି ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତିର ଲୋକଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବେ ଭାଙ୍ଗିଦେଏ।
ଅଥାସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ଧରଣୀତଲମ୍ ତତୋ ମୁହୂର୍ତାଦସ୍ଵସ୍ଥୋ ଦାନଵୋ ଦାରୁଣାକୃତିଃ
ତାହା ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଭେଦି ଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲା; ତାପରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦାନବ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ପଟ୍ଟିଶଂ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରାଂଶୁଂ ଶିତଶିଲାମୁଖମ୍ ସ ତେନ ପଟ୍ଟିଶେନାଜୌ ଧନଦସ୍ଯ ସ୍ତନାନ୍ତରମ୍
ଦାନବଟିଏ ଏକ ଲମ୍ବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଥର ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣ ଧରିଲା ଏବଂ ସେଇ ବାଣରେ ଧନଦଙ୍କ ଛାତିକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଘାତ କଲା।
ଵାକ୍ଯେନ ତୀକ୍ଷ୍ଣରୂପେଣ ମର୍ମାନ୍ତରଵିସର୍ପିଣା ନିର୍ବିଭେଦାଭିଜାତସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଦୁର୍ଜନୋ ଯଥା
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ହୃଦୟକୁ ଛିଦ୍ର କରୁଥିବା କଥାରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକେ ଭଲ ମନିଷ୍ୟଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଯେପରି ଆଘାତ କରେ, ସେପରି ଘାତ କଲା।
ତେନ ପଟ୍ଟିଶଘାତେନ ଧନେଶଃ ପରିମୂର୍ଛିତଃ ନିପପାତ ରଥୋପସ୍ଥେ ଜର୍ଜରୋ ଧୂର୍ଵହୋ ଯଥା
ସେଇ ବାଣର ଘାତରେ ଧନେଶ ଅଚେତନ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ପତାକା ପରି ରଥର ତଳେ ଢେରି ପଡ଼ିଲେ।
ତଥାଗତଂ ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧନେଶଂ ନରଵାହନମ୍ ଖଡ୍ଗାସ୍ତ୍ରୋ ନିରୃତିର୍ଦେଵୋ ନିଶାଚରବଲାନୁଗଃ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଧନେଶଙ୍କୁ ଦେଖି, ତଳୱାରଧାରୀ ନିରୃତି ଦେବତା ଏବଂ ରାତିର ଦୂତମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗେନ କୁଜମ୍ଭଂ ଭୀମଵିକ୍ରମମ୍ ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦୁର୍ଧର୍ଷଂ କୁଜମ୍ଭୋ ରାକ୍ଷସେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଦେଖି ବେଗରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ; ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା କୁଜମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦେଖିଲେ।
ଚୋଦଯାମାସ ସୈନ୍ଯାନି ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଵଧଂ ପ୍ରତି ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୋଦିତାଂ ସେନାଂ ଭଲ୍ଲନାନାସ୍ତ୍ରଭୀଷଣାମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଶୈନ୍ୟମାନେକୁ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଆଦେଶ ପାଇ ତୀର ଓ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସେନା ତିଆରି ହେଲା।
ରଥାଦାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଵେଗେନ ଭୂଷଣଦ୍ଯୁତିଭାସ୍ଵରଃ ଖଡ୍ଗେନ କମଲାନୀଵ ଵିକୋଶେନାମ୍ବରତ୍ଵିଷା
ସେ ରଥରୁ ଦ୍ରୁତ ଲାଫି ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଭୂଷଣର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ତଳୱାର ଆକାଶରେ ଅଖୋଲା ପଦ୍ମ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଚିଛେଦ ରିପୁଵକ୍ତ୍ରାଣି ଵିଚିତ୍ରାଣି ସମନ୍ତତଃ ତିର୍ଯକ୍ପୃଷ୍ଠମଧଶ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ଦୀର୍ଘବାହୁର୍ମହାସିନା
ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତଳୱାରରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁହଁ ସବୁଦିଗରେ—ପାଖ, ପଛ, ତଳ, ଉପର—କାଟିଦେଲେ।
ସଂଦଷ୍ଟୌଷ୍ଠପୁଟାଟୋପଭ୍ରୁକୁଟୀଵିକଟାନନଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡକୋପରକ୍ତାକ୍ଷୋ ନ୍ଯକୃନ୍ତଦ୍ଦାନଵାନ୍ରଣେ
କ୍ରୋଧରେ ଠୋଠ ଦଂଶି, ଭୌହ ଚମ୍ମରାଇ, ଆଖି ରକ୍ତାବଳି ହୋଇ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେକୁ କାଟି ଫେଲିଲେ।
ତତୋ ନିଃଶେଷିତପ୍ରାଯାଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ସ୍ଵାମନୀକିନୀମ୍ ମୁକ୍ତ୍ଵା କୁଜମ୍ଭୋ ଧନଦଂ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରମଭିଦ୍ରଵନ୍
ଏପରି ନିଜ ସେନା ପ୍ରାୟ ସମାପ୍ତ ଦେଖି, କୁଜମ୍ଭ ଧନଦଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ଽଥ ଜମ୍ଭସ୍ତୁ ଧନାଧ୍ଯକ୍ଷପଦାନୁଗାନ୍ ଜୀଵଗ୍ରାହାନ୍ସ ଜଗ୍ରାହ ବଦ୍ଧ୍ଵା ପାଶୈଃ ସହସ୍ରଶଃ
ତାପରେ ଜମ୍ଭ ହୁଷ୍କି ପାଇ, ଧନର ଅଧିପତିଙ୍କ ସହଚରମାନେକୁ ଜୀବନ୍ତ ଧରି, ହଜାର-ହଜାର ଜଣଙ୍କୁ ଦୌରି ପାଶରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ମୂର୍ତିମନ୍ତି ତୁ ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ ଦାନଵାଃ ଵାହନାନି ଚ ଦିଵ୍ଯାନି ଵିମାନାନି ସହସ୍ରଶଃ
ଦାନବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଜୀବନ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଏବଂ ହଜାର-ହଜାର ଦିବ୍ୟ ଯାନ ଓ ବିମାନ ଦଖଳ କଲେ।
ଧନେଶୋ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ଽଥ ତାମଵସ୍ଥାଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ତୁ ନିଃଶ୍ଵସନ୍ଦୀର୍ଘମୁଷ୍ଣଂ ଚ ରୋଷାତ୍ତାମ୍ରଵିଲୋଚନଃ
ଧନେଶ ହୁଷ୍କି ପାଇ ସେଉଁଠି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, କ୍ରୋଧରେ ଲମ୍ବା ଏବଂ ଉଷ୍ଣ ଶ୍ୱାସ ନିକାସିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତାବଳି ହୋଇଗଲା।
ଧ୍ଯାତ୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ଗାରୁଡଂ ଦିଵ୍ଯଂ ବାଣଂ ସଂଧାଯ କାର୍ମୁକେ ମୁମୋଚ ଦାନଵାନୀକେ ତଂ ବାଣଂ ଶତ୍ରୁଦାରଣମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ଗରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଧନୁରେ ବାଣ ଚଢ଼ାଇ, ଦାନବ ସେନା ଉପରେ ଶତ୍ରୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା ସେଇ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଥମଂ କାର୍ମୁକାତ୍ତସ୍ଯ ନିଶ୍ଚେରୁର୍ଧୂମରାଜଯଃ ଅନନ୍ତରଂ ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗାନାଂ କୋଟଯୋ ଦୀପ୍ତଵର୍ଚସାମ୍
ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ଧୂଆଁ ଉଠିଲା; ତାପରେ ଅଗ୍ନିର ଅନେକ ତୀବ୍ର ତରଙ୍ଗ ଚମକିଉଠିଲା।
ତତୋ ଜ୍ଵାଲାକୁଲଂ ଵ୍ଯୋମ ଚକାରାସ୍ତ୍ରଂ ସମନ୍ତତଃ ତତଃ କ୍ରମେଣ ଦୁର୍ଵାରଂ ନାନାରୂପଂ ତଦାଭଵତ୍
ତାପରେ ସେଇ ଅସ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆକାଶକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କଲା; ଏବଂ ଦୀର୍ଘକ୍ରମେ ଏହା ଅନେକ ରୂପରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତି ହେଲା।
ଅମୂର୍ତଶ୍ଚାଭଵଲ୍ଲୋକୋ ହ୍ଯ୍ ଅନ୍ଧକାରସମାଵୃତଃ ତତୋ ଽନ୍ତରିକ୍ଷେ ଶଂସନ୍ତି ତେଜସ୍ତେ ତୁ ପରିଷ୍କୃତମ୍
ପୃଥିବୀ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଗଲା; ତାପରେ ଆକାଶରେ ସେମାନେ ତୁମ ଶୁଦ୍ଧ ତେଜ ଦେଖିଲେ।
କୁଜମ୍ଭସ୍ତତ୍ସମାଲୋଚ୍ଯ ଦାନଵୋ ଽତିପରାକ୍ରମଃ ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗେନ ପଦାତିର୍ଧନଦଂ ନଦନ୍
ଅତିଶୟ ପ୍ରବଳ କୁଜମ୍ଭ ଏହା ଦେଖି, ପଦେ ପଦେ ଧନଦଙ୍କ ଉପରେ ଗର୍ଜନ କରି ଧାଉଥିଲେ।
ଅଥାଭିମୁଖମ୍ ଆଯାନ୍ତଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧନାଧିପଃ ବଭୂଵ ସମ୍ଭ୍ରମାଵିଷ୍ଟଃ ପଲାଯନପରାଯଣଃ
ତେବେ, ଦେଖିଲେ ଦେଉତା ଆସୁଛି, ଧନର ମାଳିକ ଭୟରେ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ଏବଂ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତତଃ ପଲାଯତସ୍ତସ୍ଯ ମୁକୁଟଂ ରତ୍ନମଣ୍ଡିତମ୍ ପପାତ ଭୂତଲେ ଦୀପ୍ତଂ ରଵିବିମ୍ବମିଵାମ୍ବରାତ୍
ପଳାଇବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ମୁକୁଟ, ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଭୂମିରେ ପଡିଗଲା; ଏହା ଆକାଶରୁ ପଡୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଇଲା।
ଶୂରାଣାମଭିଜାତାନାଂ ଭର୍ତର୍ଯପସୃତେ ରଣାତ୍ ମର୍ତୁଂ ସଂଗ୍ରାମଶିରସି ଯୁକ୍ତଂ ତଦ୍ଭୂଷଣାଗ୍ରତଃ
ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ମାଳିକ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ହଟିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ଶୂର ଏବଂ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତାଙ୍କର ପଡିଥିବା ଭୂଷଣ ପାଖରେ ଯୁଦ୍ଧର ଆଗରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ଯଥାଯଥିକ ଥିଲା।
ଇତି ଵ୍ଯଵସ୍ଯ ଦୁର୍ଧର୍ଷା ନାନାଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରପାଣଯଃ ଯୁଯୁତ୍ସଵଃ ସ୍ଥିତା ଯକ୍ଷା ମୁକୁଟଂ ପରିଵାର୍ଯ ତମ୍
ଏଭଳି ନିଷ୍ଚୟ କରି, ଭୟଙ୍କର ଯକ୍ଷମାନେ, ନାନା ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ମୁକୁଟକୁ ଘେରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଅଭିମାନଧନା ଵୀରା ଧନଦସ୍ଯ ପଦାନୁଗାଃ ତାନମର୍ଷାଚ୍ଚ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଦାନଵଶ୍ଚଣ୍ଡପୌରୁଷଃ
ଅଭିମାନୀ ଏବଂ ଧନୀ ବୀରମାନେ, ଧନର ମାଳିକଙ୍କର ସହାୟକ, ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ; ଏମାନେକୁ ଦେଖି, ଦାନବ ଚଣ୍ଡ ପ୍ରଭାବରେ ରୂଷ୍ଟ ହେଲା।
ଭୁଶୁଣ୍ଡୀଂ ଭୈରଵାକାରାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଶୈଲଗୌରଵାମ୍ ରକ୍ଷିଣୋ ମୁକୁଟସ୍ଯାଥ ନିଷ୍ପିପେଷ ନିଶାଚରାନ୍
ପାହାଡ଼ ପରି ଭାରୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଭୁଶୁଣ୍ଡି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ମୁକୁଟର ରକ୍ଷକ ନିଶାଚରମାନେକୁ ଦାନବ ଚୁର୍ମାର କରିଦେଲା।
ତାନ୍ପ୍ରମଥ୍ଯାଥ ଦନୁଜୋ ମୁକୁଟଂ ତତ୍ସ୍ଵକେ ରଥେ ସମାରୋପ୍ଯାମରରିପୁର୍ ଜିତ୍ଵା ଧନଦମାହଵେ
ସେମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଦାନବ ମୁକୁଟକୁ ନିଜ ରଥରେ ରଖିଲା; ଧନର ମାଳିକଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ବିଜୟ ଲାଭ କଲା।
ଧନାନି ରତ୍ନାନି ଚ ମୂର୍ତିମନ୍ତି ତଥା ନିଧାନାନି ଶରୀରିଣଶ୍ଚ ଆଦାଯ ସର୍ଵାଣି ଜଗାମ ଦୈତ୍ଯୋ ଜମ୍ଭଃ ସ୍ଵସୈନ୍ଯଂ ଦନୁଜେନ୍ଦ୍ରସିଂହଃ ଧନାଧିପୋ ଵୈ ଵିନିକୀର୍ଣମୂର୍ଧଜୋ ଜଗାମ ଦୀନଃ ସୁରଭର୍ତୁରନ୍ତିକମ୍
ସମସ୍ତ ଧନ, ରତ୍ନ, ଦେହରେ ଥିବା ନିଧି ଓ ଜୀବମାନେକୁ ନେଇ, ଦାନବ ଜମ୍ଭ, ଦାନବ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ ପରି, ନିଜ ସେନା ସହିତ ଚାଲିଗଲା; ଧନର ମାଳିକ, ଚୁଲ ଖୁଲି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କର ମାଳିକଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।