ପଦାତିରଥ ଵିତ୍ତେଶୋ ଗଦାମାଦାଯ ଭୈରଵୀମ୍ ମହାହଵଵିମର୍ଦେଷୁ ଦୃପ୍ତଶତ୍ରୁଵିନାଶିନୀମ୍
ଧନର ଠାକୁର ରଥ ଓ ପଦେ ଥିବାବେଳେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରିଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରୀ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଅଧୃଷ୍ଯାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ବହୁଵର୍ଷଗଣାର୍ଚିତାମ୍ ନାନାଚନ୍ଦନଦିଗ୍ଧାଙ୍ଗାଂ ଦିଵ୍ଯପୁଷ୍ପଵିଵାସିତାମ୍
ସେ ଗଦା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅପରାଜିତ, ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ସମ୍ମାନିତ, ବିଭିନ୍ନ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା ଦେହ ଓ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ।
ନିର୍ମଲାଯୋମଯୀଂ ଗୁର୍ଵୀମ୍ ଅମୋଘାଂ ହେମଭୂଷଣାମ୍ ଚିକ୍ଷେପ ମୂର୍ଧ୍ନି ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଜମ୍ଭସ୍ଯ ତୁ ଧନାଧିପଃ
ସେ ନିର୍ମଳ ଲୋହାର ଭାରୀ, ଅପରାଜିତ ଓ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଗଦାକୁ, କ୍ରୋଧିତ ଧନର ଠାକୁର ଜମ୍ଭଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଆଯାନ୍ତୀଂ ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ତଡିତ୍ସଂଘାତମଣ୍ଡିତାମ୍ ଦୈତ୍ଯୋ ଗଦାଭିଘାତାର୍ଥଂ ଶସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟିଂ ମୁମୋଚ ହ
ସେ ଗଦା ବିଦ୍ୟୁତ୍ତ ଝୁରି ଭଳି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦାନବ ଗଦାକୁ ଆଘାତ କରିବା ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରିଦେଲେ।
ଚକ୍ରାଣି କୁଣପାନ୍ପ୍ରାସାନ୍ ଭୁଶୁଣ୍ଡୀଃ ପଟ୍ଟିଶାନପି ହେମକେଯୂରନଦ୍ଧାଭ୍ଯାଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମଃ
ଚକ୍ର, ଖପାଳ, ବଣ, ଭୁଶୁଣ୍ଡୀ, ପଟ୍ଟିଶ ଓ ସୁନାର କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦୁଇ ହାତରେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇଲେ।
ଵ୍ଯର୍ଥୀକୃତ୍ଯ ତୁ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ଆଯୁଧାନ୍ଦୈତ୍ଯଵକ୍ଷସି ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତୀ ପପାତୋଗ୍ରା ମହୋଲ୍କେଵାଦ୍ରିକନ୍ଦରେ
କିନ୍ତୁ ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରି, ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଦାନବଙ୍କ ଛାତିରେ ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଚମକେ।
ସ ତଯାଭିହତୋ ଗାଢଂ ପପାତ ରଥକୂବରେ ସ୍ରୋତୋଭିଶ୍ଚାସ୍ଯ ରୁଧିରଂ ସୁସ୍ରାଵ ଗତଚେତସଃ
ସେ ଗଦାରେ ଭଳି ଆଘାତ ପାଇ, ରଥର ଚକାର ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ଧାରା ବହିଲା, ଜ୍ଞାନ ହରାଇଗଲେ।
ଜମ୍ଭଂ ତୁ ନିହତଂ ମତ୍ଵା କୁଜମ୍ଭୋ ଭୈରଵସ୍ଵନଃ ଧନାଧିପସ୍ଯ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵାକ୍ଯେନାତୀଵ କୋପିତଃ
ଜମ୍ଭ ମୃତ ହେବାକୁ ଭାବି, କୁଜମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ ଏବଂ ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ କଥାରେ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଚକ୍ରେ ବାଣମଯଂ ଜାଲଂ ଦିକ୍ଷୁ ଯକ୍ଷାଧିପସ୍ଯ ତୁ ଚିଛେଦ ବାଣଜାଲଂ ତଦ୍ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରୈଃ ଶିତୈସ୍ତତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବାଣର ଜାଲ ବୁନିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ଠାକୁର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ବାଣରେ ସେ ଜାଲ କଟିଗଲା।
ମୁମୋଚ ଶରଵୃଷ୍ଟିଂ ତୁ ତସ୍ମୈ ଯକ୍ଷାଧିପୋ ବଲୀ ସ ତଂ ଦୈତ୍ଯଃ ଶରଵ୍ରାତଂ ଚିଛେଦ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ଠାକୁର ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ବାଣର ବର୍ଷା କଲେ, ଦାନବ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସେ ବାଣମାଳାକୁ କଟିଦେଲେ।
ଵ୍ଯର୍ଥୀକୃତାଂ ତୁ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଵୃଷ୍ଟିଂ ଧନାଧିପଃ ଶକ୍ତିଂ ଜଗ୍ରାହ ଦୁର୍ଧର୍ଷାଂ ହେମଘଣ୍ଟାଟ୍ଟହାସିନୀମ୍
ସେ ବାଣର ବର୍ଷା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଧନର ଠାକୁର ସୁନାର ଘଣ୍ଟି ଲାଗିଥିବା ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଧରିଲେ।
ବାହୁନା ରତ୍ନକେଯୂରକାନ୍ତିସଂତାନହାସିନା ସ ତାଂ ନିରୂପ୍ଯ ଵେଗେନ କୁଜମ୍ଭାଯ ମୁମୋଚ ହ
ମଣିର କଙ୍କଣର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ହାତରେ ଏହାକୁ ଧରି, ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ନିଶାନା କରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସା କୁଜମ୍ଭସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଦାରଯାମାସ ଦାରୁଣମ୍ ଵିତ୍ତେହା ସ୍ଵଲ୍ପସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ପୁରୁଷସ୍ଯେଵ ଭାଵିତା
ସେ ଶକ୍ତି କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଫାଟିଦେଲା, ଯେପରି ଧନ ଲାଗି ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତିର ଲୋକଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବେ ଭାଙ୍ଗିଦେଏ।
ଅଥାସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ଧରଣୀତଲମ୍ ତତୋ ମୁହୂର୍ତାଦସ୍ଵସ୍ଥୋ ଦାନଵୋ ଦାରୁଣାକୃତିଃ
ତାହା ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଭେଦି ଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲା; ତାପରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦାନବ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ପଟ୍ଟିଶଂ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରାଂଶୁଂ ଶିତଶିଲାମୁଖମ୍ ସ ତେନ ପଟ୍ଟିଶେନାଜୌ ଧନଦସ୍ଯ ସ୍ତନାନ୍ତରମ୍
ଦାନବଟିଏ ଏକ ଲମ୍ବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଥର ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣ ଧରିଲା ଏବଂ ସେଇ ବାଣରେ ଧନଦଙ୍କ ଛାତିକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଘାତ କଲା।
ଵାକ୍ଯେନ ତୀକ୍ଷ୍ଣରୂପେଣ ମର୍ମାନ୍ତରଵିସର୍ପିଣା ନିର୍ବିଭେଦାଭିଜାତସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଦୁର୍ଜନୋ ଯଥା
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ହୃଦୟକୁ ଛିଦ୍ର କରୁଥିବା କଥାରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକେ ଭଲ ମନିଷ୍ୟଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଯେପରି ଆଘାତ କରେ, ସେପରି ଘାତ କଲା।
ତେନ ପଟ୍ଟିଶଘାତେନ ଧନେଶଃ ପରିମୂର୍ଛିତଃ ନିପପାତ ରଥୋପସ୍ଥେ ଜର୍ଜରୋ ଧୂର୍ଵହୋ ଯଥା
ସେଇ ବାଣର ଘାତରେ ଧନେଶ ଅଚେତନ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ପତାକା ପରି ରଥର ତଳେ ଢେରି ପଡ଼ିଲେ।
ତଥାଗତଂ ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧନେଶଂ ନରଵାହନମ୍ ଖଡ୍ଗାସ୍ତ୍ରୋ ନିରୃତିର୍ଦେଵୋ ନିଶାଚରବଲାନୁଗଃ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଧନେଶଙ୍କୁ ଦେଖି, ତଳୱାରଧାରୀ ନିରୃତି ଦେବତା ଏବଂ ରାତିର ଦୂତମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗେନ କୁଜମ୍ଭଂ ଭୀମଵିକ୍ରମମ୍ ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦୁର୍ଧର୍ଷଂ କୁଜମ୍ଭୋ ରାକ୍ଷସେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଦେଖି ବେଗରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ; ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା କୁଜମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦେଖିଲେ।
ଚୋଦଯାମାସ ସୈନ୍ଯାନି ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଵଧଂ ପ୍ରତି ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୋଦିତାଂ ସେନାଂ ଭଲ୍ଲନାନାସ୍ତ୍ରଭୀଷଣାମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଶୈନ୍ୟମାନେକୁ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଆଦେଶ ପାଇ ତୀର ଓ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସେନା ତିଆରି ହେଲା।
ରଥାଦାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଵେଗେନ ଭୂଷଣଦ୍ଯୁତିଭାସ୍ଵରଃ ଖଡ୍ଗେନ କମଲାନୀଵ ଵିକୋଶେନାମ୍ବରତ୍ଵିଷା
ସେ ରଥରୁ ଦ୍ରୁତ ଲାଫି ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଭୂଷଣର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ତଳୱାର ଆକାଶରେ ଅଖୋଲା ପଦ୍ମ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଚିଛେଦ ରିପୁଵକ୍ତ୍ରାଣି ଵିଚିତ୍ରାଣି ସମନ୍ତତଃ ତିର୍ଯକ୍ପୃଷ୍ଠମଧଶ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵଂ ଦୀର୍ଘବାହୁର୍ମହାସିନା
ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତଳୱାରରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁହଁ ସବୁଦିଗରେ—ପାଖ, ପଛ, ତଳ, ଉପର—କାଟିଦେଲେ।
ସଂଦଷ୍ଟୌଷ୍ଠପୁଟାଟୋପଭ୍ରୁକୁଟୀଵିକଟାନନଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡକୋପରକ୍ତାକ୍ଷୋ ନ୍ଯକୃନ୍ତଦ୍ଦାନଵାନ୍ରଣେ
କ୍ରୋଧରେ ଠୋଠ ଦଂଶି, ଭୌହ ଚମ୍ମରାଇ, ଆଖି ରକ୍ତାବଳି ହୋଇ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେକୁ କାଟି ଫେଲିଲେ।
ତତୋ ନିଃଶେଷିତପ୍ରାଯାଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ସ୍ଵାମନୀକିନୀମ୍ ମୁକ୍ତ୍ଵା କୁଜମ୍ଭୋ ଧନଦଂ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରମଭିଦ୍ରଵନ୍
ଏପରି ନିଜ ସେନା ପ୍ରାୟ ସମାପ୍ତ ଦେଖି, କୁଜମ୍ଭ ଧନଦଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ଽଥ ଜମ୍ଭସ୍ତୁ ଧନାଧ୍ଯକ୍ଷପଦାନୁଗାନ୍ ଜୀଵଗ୍ରାହାନ୍ସ ଜଗ୍ରାହ ବଦ୍ଧ୍ଵା ପାଶୈଃ ସହସ୍ରଶଃ
ତାପରେ ଜମ୍ଭ ହୁଷ୍କି ପାଇ, ଧନର ଅଧିପତିଙ୍କ ସହଚରମାନେକୁ ଜୀବନ୍ତ ଧରି, ହଜାର-ହଜାର ଜଣଙ୍କୁ ଦୌରି ପାଶରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ମୂର୍ତିମନ୍ତି ତୁ ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ ଦାନଵାଃ ଵାହନାନି ଚ ଦିଵ୍ଯାନି ଵିମାନାନି ସହସ୍ରଶଃ
ଦାନବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଜୀବନ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଏବଂ ହଜାର-ହଜାର ଦିବ୍ୟ ଯାନ ଓ ବିମାନ ଦଖଳ କଲେ।
ଧନେଶୋ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋ ଽଥ ତାମଵସ୍ଥାଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ତୁ ନିଃଶ୍ଵସନ୍ଦୀର୍ଘମୁଷ୍ଣଂ ଚ ରୋଷାତ୍ତାମ୍ରଵିଲୋଚନଃ
ଧନେଶ ହୁଷ୍କି ପାଇ ସେଉଁଠି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, କ୍ରୋଧରେ ଲମ୍ବା ଏବଂ ଉଷ୍ଣ ଶ୍ୱାସ ନିକାସିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତାବଳି ହୋଇଗଲା।
ଧ୍ଯାତ୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ଗାରୁଡଂ ଦିଵ୍ଯଂ ବାଣଂ ସଂଧାଯ କାର୍ମୁକେ ମୁମୋଚ ଦାନଵାନୀକେ ତଂ ବାଣଂ ଶତ୍ରୁଦାରଣମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ଗରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଧନୁରେ ବାଣ ଚଢ଼ାଇ, ଦାନବ ସେନା ଉପରେ ଶତ୍ରୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା ସେଇ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଥମଂ କାର୍ମୁକାତ୍ତସ୍ଯ ନିଶ୍ଚେରୁର୍ଧୂମରାଜଯଃ ଅନନ୍ତରଂ ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗାନାଂ କୋଟଯୋ ଦୀପ୍ତଵର୍ଚସାମ୍
ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ଧୂଆଁ ଉଠିଲା; ତାପରେ ଅଗ୍ନିର ଅନେକ ତୀବ୍ର ତରଙ୍ଗ ଚମକିଉଠିଲା।
ତତୋ ଜ୍ଵାଲାକୁଲଂ ଵ୍ଯୋମ ଚକାରାସ୍ତ୍ରଂ ସମନ୍ତତଃ ତତଃ କ୍ରମେଣ ଦୁର୍ଵାରଂ ନାନାରୂପଂ ତଦାଭଵତ୍
ତାପରେ ସେଇ ଅସ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆକାଶକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କଲା; ଏବଂ ଦୀର୍ଘକ୍ରମେ ଏହା ଅନେକ ରୂପରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତି ହେଲା।