ମୋହଂ ପରମତୋ ଗଚ୍ଛନ୍ ଦୃଢଵିଦ୍ଧୋ ହି ଵିତ୍ତପଃ ସ କ୍ଷଣାଦ୍ଧୈର୍ଯମାଲମ୍ବ୍ଯ ଧନୁରାକୃଷ୍ଯ ଭୈରଵମ୍
ଦୃଢ଼ ଘାତରେ ଧନପତି ଭୟଙ୍କର ମୂର୍ଛାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। କିଛି ଖ୍ଷଣ ପରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଆଣି, ସେ ଭୟାନକ ଧନୁ ଟାଣିଲେ।
କିରନ୍ବାଣସହସ୍ରାଣି ନିଶିତାନି ଧନାଧିପଃ ଦିଶଃ ଖଂ ଵିଦିଶୋ ଭୂମୀର୍ ଅନୀକାନ୍ଯସୁରସ୍ଯ ଚ
ଧନପତି ହଜାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିଗ, ଆକାଶ, ଭୂମି ଓ ଦାନବ ସେନାକୁ ତୀରରେ ଭରିଦେଲେ।
ପୂରଯାମାସ ଵେଗେନ ସଂଛାଦ୍ଯ ରଵିମଣ୍ଡଲମ୍ ଜମ୍ଭୋ ଽପି ପରମେକୈକଂ ଶରୈର୍ବହୁଭିରାହଵେ
ସେ ବେଗରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ତୀରରେ ଢାକିଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳକୁ ମଧ୍ୟ ଆଛାଦିତ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଜମ୍ଭ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୀରକୁ ଅନେକ ତୀରରେ କାଟିଦେଲେ।
ଚିଛେଦ ଲଘୁସଂଧାନୋ ଧନେଶସ୍ଯାତିପୌରୁଷାତ୍ ତତୋ ଧନେଶଃ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କର୍ମଣା
ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତାରେ ଜମ୍ଭ ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଶୀଘ୍ର କାଟିଦେଲେ। ଧନପତିଙ୍କ ବଡ଼ ପ୍ରତାପ ଦେଖି, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଧନପତି ଦାନବରାଜ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଵ୍ଯଧମତ୍ତସ୍ଯ ସୈନ୍ଯାନି ନାନାସାଯକଵୃଷ୍ଟିଭିଃ ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁଷ୍କୃତଂ କର୍ମ ଧନାଧ୍ଯକ୍ଷସ୍ଯ ଦାନଵଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ତୀର ବର୍ଷାରେ ଦାନବ ସେନାକୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଛିଟିଯାଇଦେଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଧନପତିଙ୍କର ଦେଖି, ଦାନବ
ଗୃହୀତ୍ଵା ମୁଦ୍ଗରଂ ଭୀମମ୍ ଆଯସଂ ହେମଭୂଷିତମ୍ ଧନଦାନୁଚରାନ୍ଯକ୍ଷାନ୍ ନିଷ୍ପିପେଷ ସହସ୍ରଶଃ
ସୁନ୍ଦର ସୁର୍ଯ୍ୟାଳଙ୍କିତ ଭୟଙ୍କର ଲୋହାର ଗଦା ଧରି, ଧନପତିଙ୍କ ସହସ୍ର ସହଯୋଗୀ ଯକ୍ଷମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ଦୈତ୍ଯେନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତୋ ଭୈରଵାନ୍ରଵାନ୍ ରଥଂ ଧନପତେଃ ସର୍ଵେ ପରିଵାର୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତେ ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ରଥକୁ ଘେରି ରଖି, ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି ଚାଲିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନର୍ଦିତାନ୍ଦେଵଃ ଶୂଲଂ ଜଗ୍ରାହ ଦାରୁଣମ୍ ତେନ ଦୈତ୍ଯସହସ୍ରାଣି ସୂଦଯାମାସ ସତ୍ଵରଃ
ସେମାନେ ଏଭଳି ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତା ଏକ ଭୟାନକ ଶୂଳ ଧରିଲେ ଏବଂ ତାହା ସହିତ ତିନି ହଜାର ଦାନବକୁ ତୁରନ୍ତ ମାରିଦେଲେ।
କ୍ଷୀଯମାଣେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ଦାନଵଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଛିତଃ ଜଗ୍ରାହ ପରଶୁଂ ଦୈତ୍ଯୋ ମର୍ଦନଂ ଦୈତ୍ଯଵିଦ୍ଵିଷାମ୍
ଦାନବମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଦାନବ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଏକ ବଡ଼ କୁଟାର ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ଦାନବଦ୍ୱେଷୀମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ସ ତେନ ଶିତଧାରେଣ ଧନଭର୍ତୁର୍ ମହାରଥମ୍ ଚିଛେଦ ଶତଶୋ ଦୈତ୍ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଆଖୁଃ ସ୍ନିଗ୍ଧମିଵାମ୍ବରମ୍
ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣଧାର କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ମହାରଥକୁ ଶତଶଃ ଖଣ୍ଡରେ କାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଉଠୁକୁ ମୃଦୁ କପଡ଼ାକୁ ଚିରିଦେଇଥାଏ।
ପଦାତିରଥ ଵିତ୍ତେଶୋ ଗଦାମାଦାଯ ଭୈରଵୀମ୍ ମହାହଵଵିମର୍ଦେଷୁ ଦୃପ୍ତଶତ୍ରୁଵିନାଶିନୀମ୍
ଧନର ଠାକୁର ରଥ ଓ ପଦେ ଥିବାବେଳେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରିଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରୀ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଅଧୃଷ୍ଯାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ବହୁଵର୍ଷଗଣାର୍ଚିତାମ୍ ନାନାଚନ୍ଦନଦିଗ୍ଧାଙ୍ଗାଂ ଦିଵ୍ଯପୁଷ୍ପଵିଵାସିତାମ୍
ସେ ଗଦା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅପରାଜିତ, ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ସମ୍ମାନିତ, ବିଭିନ୍ନ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା ଦେହ ଓ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ।
ନିର୍ମଲାଯୋମଯୀଂ ଗୁର୍ଵୀମ୍ ଅମୋଘାଂ ହେମଭୂଷଣାମ୍ ଚିକ୍ଷେପ ମୂର୍ଧ୍ନି ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଜମ୍ଭସ୍ଯ ତୁ ଧନାଧିପଃ
ସେ ନିର୍ମଳ ଲୋହାର ଭାରୀ, ଅପରାଜିତ ଓ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଗଦାକୁ, କ୍ରୋଧିତ ଧନର ଠାକୁର ଜମ୍ଭଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଆଯାନ୍ତୀଂ ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ତଡିତ୍ସଂଘାତମଣ୍ଡିତାମ୍ ଦୈତ୍ଯୋ ଗଦାଭିଘାତାର୍ଥଂ ଶସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟିଂ ମୁମୋଚ ହ
ସେ ଗଦା ବିଦ୍ୟୁତ୍ତ ଝୁରି ଭଳି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦାନବ ଗଦାକୁ ଆଘାତ କରିବା ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରିଦେଲେ।
ଚକ୍ରାଣି କୁଣପାନ୍ପ୍ରାସାନ୍ ଭୁଶୁଣ୍ଡୀଃ ପଟ୍ଟିଶାନପି ହେମକେଯୂରନଦ୍ଧାଭ୍ଯାଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମଃ
ଚକ୍ର, ଖପାଳ, ବଣ, ଭୁଶୁଣ୍ଡୀ, ପଟ୍ଟିଶ ଓ ସୁନାର କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦୁଇ ହାତରେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇଲେ।
ଵ୍ଯର୍ଥୀକୃତ୍ଯ ତୁ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ଆଯୁଧାନ୍ଦୈତ୍ଯଵକ୍ଷସି ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତୀ ପପାତୋଗ୍ରା ମହୋଲ୍କେଵାଦ୍ରିକନ୍ଦରେ
କିନ୍ତୁ ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରି, ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଦାନବଙ୍କ ଛାତିରେ ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଚମକେ।
ସ ତଯାଭିହତୋ ଗାଢଂ ପପାତ ରଥକୂବରେ ସ୍ରୋତୋଭିଶ୍ଚାସ୍ଯ ରୁଧିରଂ ସୁସ୍ରାଵ ଗତଚେତସଃ
ସେ ଗଦାରେ ଭଳି ଆଘାତ ପାଇ, ରଥର ଚକାର ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ଧାରା ବହିଲା, ଜ୍ଞାନ ହରାଇଗଲେ।
ଜମ୍ଭଂ ତୁ ନିହତଂ ମତ୍ଵା କୁଜମ୍ଭୋ ଭୈରଵସ୍ଵନଃ ଧନାଧିପସ୍ଯ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵାକ୍ଯେନାତୀଵ କୋପିତଃ
ଜମ୍ଭ ମୃତ ହେବାକୁ ଭାବି, କୁଜମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ ଏବଂ ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ କଥାରେ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଚକ୍ରେ ବାଣମଯଂ ଜାଲଂ ଦିକ୍ଷୁ ଯକ୍ଷାଧିପସ୍ଯ ତୁ ଚିଛେଦ ବାଣଜାଲଂ ତଦ୍ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରୈଃ ଶିତୈସ୍ତତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବାଣର ଜାଲ ବୁନିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ଠାକୁର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ବାଣରେ ସେ ଜାଲ କଟିଗଲା।
ମୁମୋଚ ଶରଵୃଷ୍ଟିଂ ତୁ ତସ୍ମୈ ଯକ୍ଷାଧିପୋ ବଲୀ ସ ତଂ ଦୈତ୍ଯଃ ଶରଵ୍ରାତଂ ଚିଛେଦ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ଠାକୁର ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ବାଣର ବର୍ଷା କଲେ, ଦାନବ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସେ ବାଣମାଳାକୁ କଟିଦେଲେ।
ଵ୍ଯର୍ଥୀକୃତାଂ ତୁ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଵୃଷ୍ଟିଂ ଧନାଧିପଃ ଶକ୍ତିଂ ଜଗ୍ରାହ ଦୁର୍ଧର୍ଷାଂ ହେମଘଣ୍ଟାଟ୍ଟହାସିନୀମ୍
ସେ ବାଣର ବର୍ଷା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଧନର ଠାକୁର ସୁନାର ଘଣ୍ଟି ଲାଗିଥିବା ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ଧରିଲେ।
ବାହୁନା ରତ୍ନକେଯୂରକାନ୍ତିସଂତାନହାସିନା ସ ତାଂ ନିରୂପ୍ଯ ଵେଗେନ କୁଜମ୍ଭାଯ ମୁମୋଚ ହ
ମଣିର କଙ୍କଣର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ହାତରେ ଏହାକୁ ଧରି, ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ନିଶାନା କରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସା କୁଜମ୍ଭସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଦାରଯାମାସ ଦାରୁଣମ୍ ଵିତ୍ତେହା ସ୍ଵଲ୍ପସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ପୁରୁଷସ୍ଯେଵ ଭାଵିତା
ସେ ଶକ୍ତି କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଫାଟିଦେଲା, ଯେପରି ଧନ ଲାଗି ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତିର ଲୋକଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବେ ଭାଙ୍ଗିଦେଏ।
ଅଥାସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ଧରଣୀତଲମ୍ ତତୋ ମୁହୂର୍ତାଦସ୍ଵସ୍ଥୋ ଦାନଵୋ ଦାରୁଣାକୃତିଃ
ତାହା ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଭେଦି ଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲା; ତାପରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦାନବ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ପଟ୍ଟିଶଂ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରାଂଶୁଂ ଶିତଶିଲାମୁଖମ୍ ସ ତେନ ପଟ୍ଟିଶେନାଜୌ ଧନଦସ୍ଯ ସ୍ତନାନ୍ତରମ୍
ଦାନବଟିଏ ଏକ ଲମ୍ବା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଥର ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣ ଧରିଲା ଏବଂ ସେଇ ବାଣରେ ଧନଦଙ୍କ ଛାତିକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଘାତ କଲା।
ଵାକ୍ଯେନ ତୀକ୍ଷ୍ଣରୂପେଣ ମର୍ମାନ୍ତରଵିସର୍ପିଣା ନିର୍ବିଭେଦାଭିଜାତସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଦୁର୍ଜନୋ ଯଥା
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ହୃଦୟକୁ ଛିଦ୍ର କରୁଥିବା କଥାରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକେ ଭଲ ମନିଷ୍ୟଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଯେପରି ଆଘାତ କରେ, ସେପରି ଘାତ କଲା।
ତେନ ପଟ୍ଟିଶଘାତେନ ଧନେଶଃ ପରିମୂର୍ଛିତଃ ନିପପାତ ରଥୋପସ୍ଥେ ଜର୍ଜରୋ ଧୂର୍ଵହୋ ଯଥା
ସେଇ ବାଣର ଘାତରେ ଧନେଶ ଅଚେତନ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ପତାକା ପରି ରଥର ତଳେ ଢେରି ପଡ଼ିଲେ।
ତଥାଗତଂ ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧନେଶଂ ନରଵାହନମ୍ ଖଡ୍ଗାସ୍ତ୍ରୋ ନିରୃତିର୍ଦେଵୋ ନିଶାଚରବଲାନୁଗଃ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଧନେଶଙ୍କୁ ଦେଖି, ତଳୱାରଧାରୀ ନିରୃତି ଦେବତା ଏବଂ ରାତିର ଦୂତମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଅଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗେନ କୁଜମ୍ଭଂ ଭୀମଵିକ୍ରମମ୍ ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦୁର୍ଧର୍ଷଂ କୁଜମ୍ଭୋ ରାକ୍ଷସେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଦେଖି ବେଗରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ; ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା କୁଜମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦେଖିଲେ।
ଚୋଦଯାମାସ ସୈନ୍ଯାନି ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରଵଧଂ ପ୍ରତି ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୋଦିତାଂ ସେନାଂ ଭଲ୍ଲନାନାସ୍ତ୍ରଭୀଷଣାମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଶୈନ୍ୟମାନେକୁ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଆଦେଶ ପାଇ ତୀର ଓ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସେନା ତିଆରି ହେଲା।