ତମାଲୋକ୍ଯ ଯମଃ ଶ୍ରାନ୍ତଂ ନିହତାଂ ଚ ସ୍ଵଵାହିନୀମ୍ ଆଜଗାମ ସମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଦଣ୍ଡଂ ମହିଷଵାହନଃ
ତାଙ୍କୁ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ନିଜ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଯମ ମହିଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଆସିଲେ।
ଗ୍ରସନସ୍ତୁ ସମାଯାନ୍ତମ୍ ଆଜଘ୍ନେ ଗଦଯୋରସି ଅଚିନ୍ତଯିତ୍ଵା ତତ୍କର୍ମ ଗ୍ରସନସ୍ଯାନ୍ତକୋ ଽରିହା
ଯମ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଗ୍ରସନା ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଗଦାରେ ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତକ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗଣନା କଲେନି।
ଜଘ୍ନେ ରଥସ୍ଯ ମୂର୍ଧନ୍ଯାନ୍ ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ଦଣ୍ଡେନ କୋପନଃ ସ ରଥୋ ଦଣ୍ଡମଥିତୈର୍ ଵ୍ଯାଘ୍ରୈରର୍ଧୈର୍ ଵିକୃଷ୍ଯତେ
କ୍ରୋଧରେ ଯମ ରଥର ମୁଣ୍ଡରେ ବାଘମାନେ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଦଣ୍ଡ ଆଘାତରେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଭାଘ ଦ୍ୱାରା ରଥଟି ଟାଣି ନେଇଯାଉଥିଲା।
ସଂଶଯଃ ପୁରୁଷସ୍ଯେଵ ଚିତ୍ତଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ତଦ୍ରଥମ୍ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ରଥଂ ଦୈତ୍ଯଃ ପଦାତିର୍ଧରଣୀଂ ଗତଃ
ଦେମନର ମନ ଏକ ମନୁଷ୍ୟର ଭଳି ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା। ଦେମନ ନିଜ ରଥକୁ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଦାତି ହେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଯମଂ ଭୁଜାଭ୍ଯାମାଦାଯ ଯୋଧଯାମାସ ଦାନଵଃ ଯମୋ ଽପି ଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ବାହୁଯୁଦ୍ଧେଷ୍ଵଵର୍ତତ
ଦେମନ ଯମଙ୍କୁ ଭୁଜରେ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯମ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଭୁଜଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଗ୍ରସନଃ କଟିଵସ୍ତ୍ରୈସ୍ତୁ ଯମଂ ଗୁହ୍ଯ ବଲୋଦ୍ଧତଃ ଭ୍ରାମଯାମାସ ଵେଗେନ ପ୍ରଚିତ୍ତମିଵ ସମ୍ଭ୍ରମଃ
ଗ୍ରସନା ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଯମଙ୍କୁ କଟିବସ୍ତ୍ରରେ ଧରି ତେଜ ଗତିରେ ଘୁମାଇଲେ, ଯେପରି ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ।
ଯମୋ ଽପି କଣ୍ଠେ ଽଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଦୈତ୍ଯଂ ବାହୁଯୁଗେନ ତୁ ଵେଗେନ ଭ୍ରାମଯାମାସ ସମୁତ୍କୃଷ୍ଯ ମହୀତଲାତ୍
ଯମ ମଧ୍ୟ ଦେମନକୁ ଗଳାରେ ଦୁଇ ଭୁଜରେ ଧରି, ଭୂମିରୁ ଉଠାଇ ତେଜ ଗତିରେ ଘୁମାଇଲେ।
ତତୋ ମୁଷ୍ଟିଭିରନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ନିର୍ଦଯୌ ତୌ ନିଜଘ୍ନତୁଃ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାତିକାଯତ୍ଵାତ୍ ତତଃ ଶ୍ରାନ୍ତଭୁଜୋ ଯମଃ
ତାପରେ ଦୁଇଜଣ ନିର୍ଦୟରେ ମୁଷ୍ଟିରେ ଆଘାତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେମନ ରାଜାଙ୍କର ବଡ଼ ଶରୀର ଦେଖି, ଯମଙ୍କ ଭୁଜ ଥକିଗଲା।
ସ୍କନ୍ଧେ ନିଧାଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ମୁଖଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମୈଚ୍ଛତ ତମାଲକ୍ଷ୍ଯ ତତୋ ଦୈତ୍ଯଃ ଶ୍ରାନ୍ତମନ୍ତକମୋଜସା
ସେ ଦାନବକୁ ନିଜ କନ୍ଧରେ ରଖି, ବିଶ୍ରାମ ପାଇବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଦାନବ ଥକି ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ସେଷ କରିଦେଲେ।
ନିଷ୍ପିପେଷ ମହୀପୃଷ୍ଠେ ବହୁଶଃ ପାର୍ଷ୍ଣିପାଣିଭିଃ ଯାଵଦ୍ଯମସ୍ଯ ଵଦନାତ୍ ସୁସ୍ରାଵ ରୁଧିରଂ ବହୁ
ସେ ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ପୁଣିପୁଣି ଗଡି ଦେଲେ, ପାଦ ଓ ହାତରେ ମାଡ଼ି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯମଙ୍କ ମୁହଁରୁ ବହୁ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।
ନିର୍ଜୀଵିତଂ ଯମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତଃ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଦାନଵଃ ଜଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯୋଦ୍ଧତଂ ଦୈତ୍ଯୋ ନାଦଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାସ୍ଵନଃ
ଯମଙ୍କୁ ନିର୍ଜୀବ ଦେଖି, ସେ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ବଡ଼ ଜିତି ମିଳିବା ପରେ, ଦାନବ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗଜ୍ଜନ କଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ସୈନ୍ଯଂ ସମାସାଦ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ଗିରିରିଵାଚଲଃ ଧନାଧିପସ୍ଯ ଜମ୍ଭେନ ସାଯକୈର୍ମର୍ମଭେଦିଭିଃ
ସେ ନିଜ ସେନା ପାଖକୁ ଯାଇ, ପାହାଡ଼ ପରି ଅଡ଼ି ରହିଲେ। ଧନପତି ଜମ୍ଭ ତୀରରେ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକି ଶରୀରର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନକୁ ଘାତ କରେ, ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦିଶୋ ଽଵରୁଦ୍ଧାଃ କ୍ରୁଦ୍ଧେନ ସୈନ୍ଯଂ ଚାସ୍ଯ ନିକୃନ୍ତିତମ୍ ତତଃ କ୍ରୋଧପରୀତସ୍ତୁ ଧନେଶୋ ଜମ୍ଭଦାନଵମ୍
ତାଙ୍କ ରୋଷରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅବରୁଦ୍ଧ ହେଲା, ତାଙ୍କ ସେନା କଟାକଟି ହେଲା। ତାପରେ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନପତି ଜମ୍ଭ ଦାନବକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ହୃଦି ଵିଵ୍ଯାଧ ବାଣାନାଂ ସହସ୍ରେଣାଗ୍ନିଵର୍ଚସାମ୍ ସାରଥିଂ ଚ ଶତେନାଜୌ ଧ୍ଵଜଂ ଦଶଭିରେଵ ଚ
ସେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହଜାର ତୀରରେ ବେଧିଦେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ସାରଥିକୁ ଶତ ତୀରରେ ଘାତ କଲେ, ଧ୍ୱଜକୁ ଦଶ ତୀରରେ ଘାତ କଲେ।
ହସ୍ତୌ ଚ ପଞ୍ଚସପ୍ତତ୍ଯା ମାର୍ଗଣୈର୍ଦଶଭିର୍ଧନୁଃ ମାର୍ଗଣୈର୍ ବର୍ହିପତ୍ତ୍ରାଙ୍ଗୈସ୍ ତୈଲଧୌତୈରଜିହ୍ମଗୈଃ
ସେ ତାଙ୍କ ହାତକୁ ପଞ୍ଚସତତି (ପଚାସଠି) ତୀରରେ ଘାତ କଲେ, ଧନୁକୁ ଦଶ ତୀରରେ ଘାତ କଲେ, ଯେଉଁ ତୀରଗୁଡ଼ିକି ମୟୂରପିଛାରେ ଶୋଭିତ, ତେଲ ଲଗାଇ ଏବଂ ସିଧା ଥିଲା।
ସିଂହମେକେନ ତଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିଃ ଶରୈଃ ଜମ୍ଭସ୍ତୁ କର୍ମ ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧନେଶସ୍ଯାତିଦୁଷ୍କରମ୍
ସେ ଏକ ତୀରରେ ସିଂହକୁ ଘାତ କଲେ, ଦଶଟି ତୀରରେ ତାଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ। ଜମ୍ଭ ଏହି ଅତି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ଧନପତିଙ୍କର ଦେଖି ଚମକିଗଲେ।
ହୃଦି ଧୈର୍ଯଂ ସମାଲମ୍ବ୍ଯ କିଂଚିତ୍ସଂତ୍ରସ୍ତମାନସଃ ଜଗ୍ରାହ ନିଶିତାନ୍ବାଣାଞ୍ ଛତ୍ରୁମର୍ମଵିଭେଦିନଃ
ତାଙ୍କ ମନ ଅଳ୍ପ ଭୟଭିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହୃଦୟକୁ ଧାର୍ଯ୍ୟ ଦେଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମର୍ମ ବିଧିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଧରିଲେ।
ଆକର୍ଣାକୃଷ୍ଟଚାପସ୍ତୁ ଜମ୍ଭଃ କ୍ରୋଧପରିପ୍ଲୁତଃ ଵିଵ୍ଯାଧ ଧନଦଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ଶରୈର୍ଵକ୍ଷସି ଦାନଵଃ
କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧନୁ ଟାଣି, ଜମ୍ଭ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଧନପତିଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଛାତିରେ ବେଧିଦେଲେ।
ସାରଥିଂ ଚାସ୍ଯ ବାଣେନ ଦୃଢେନାଭ୍ଯହନଦ୍ଧୃଦି ଚିଛେଦ ଜ୍ଯାମଥୈକେନ ତୈଲଧୌତେନ ଦାନଵଃ
ସେ ତାଙ୍କ ସାରଥିକୁ ଦୃଢ଼ ତୀରରେ ହୃଦୟରେ ଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଏକ ତେଲ ଲଗା ତୀରରେ ଧନୁର ତାର କାଟିଦେଲେ।
ତତସ୍ତୁ ନିଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ ଦାରୁଣୈର୍ ମର୍ମଭେଦିଭିଃ ଵିଵ୍ଯାଧୋରସି ଵିତ୍ତେଶଂ ଦଶଭିଃ କ୍ରୂରକର୍ମକୃତ୍
ତାପରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, କଠୋର ଏବଂ ମର୍ମ ଭେଦିବା ତୀରରେ, ସେ ଧନପତିଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଦଶ ତୀରରେ ଘାତ କଲେ, ଏହା ଏକ କ୍ରୁର କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା।
ମୋହଂ ପରମତୋ ଗଚ୍ଛନ୍ ଦୃଢଵିଦ୍ଧୋ ହି ଵିତ୍ତପଃ ସ କ୍ଷଣାଦ୍ଧୈର୍ଯମାଲମ୍ବ୍ଯ ଧନୁରାକୃଷ୍ଯ ଭୈରଵମ୍
ଦୃଢ଼ ଘାତରେ ଧନପତି ଭୟଙ୍କର ମୂର୍ଛାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। କିଛି ଖ୍ଷଣ ପରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଆଣି, ସେ ଭୟାନକ ଧନୁ ଟାଣିଲେ।
କିରନ୍ବାଣସହସ୍ରାଣି ନିଶିତାନି ଧନାଧିପଃ ଦିଶଃ ଖଂ ଵିଦିଶୋ ଭୂମୀର୍ ଅନୀକାନ୍ଯସୁରସ୍ଯ ଚ
ଧନପତି ହଜାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦିଗ, ଆକାଶ, ଭୂମି ଓ ଦାନବ ସେନାକୁ ତୀରରେ ଭରିଦେଲେ।
ପୂରଯାମାସ ଵେଗେନ ସଂଛାଦ୍ଯ ରଵିମଣ୍ଡଲମ୍ ଜମ୍ଭୋ ଽପି ପରମେକୈକଂ ଶରୈର୍ବହୁଭିରାହଵେ
ସେ ବେଗରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ତୀରରେ ଢାକିଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳକୁ ମଧ୍ୟ ଆଛାଦିତ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଜମ୍ଭ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୀରକୁ ଅନେକ ତୀରରେ କାଟିଦେଲେ।
ଚିଛେଦ ଲଘୁସଂଧାନୋ ଧନେଶସ୍ଯାତିପୌରୁଷାତ୍ ତତୋ ଧନେଶଃ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କର୍ମଣା
ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତାରେ ଜମ୍ଭ ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଶୀଘ୍ର କାଟିଦେଲେ। ଧନପତିଙ୍କ ବଡ଼ ପ୍ରତାପ ଦେଖି, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଧନପତି ଦାନବରାଜ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଵ୍ଯଧମତ୍ତସ୍ଯ ସୈନ୍ଯାନି ନାନାସାଯକଵୃଷ୍ଟିଭିଃ ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁଷ୍କୃତଂ କର୍ମ ଧନାଧ୍ଯକ୍ଷସ୍ଯ ଦାନଵଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ତୀର ବର୍ଷାରେ ଦାନବ ସେନାକୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଛିଟିଯାଇଦେଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଧନପତିଙ୍କର ଦେଖି, ଦାନବ
ଗୃହୀତ୍ଵା ମୁଦ୍ଗରଂ ଭୀମମ୍ ଆଯସଂ ହେମଭୂଷିତମ୍ ଧନଦାନୁଚରାନ୍ଯକ୍ଷାନ୍ ନିଷ୍ପିପେଷ ସହସ୍ରଶଃ
ସୁନ୍ଦର ସୁର୍ଯ୍ୟାଳଙ୍କିତ ଭୟଙ୍କର ଲୋହାର ଗଦା ଧରି, ଧନପତିଙ୍କ ସହସ୍ର ସହଯୋଗୀ ଯକ୍ଷମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ଦୈତ୍ଯେନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତୋ ଭୈରଵାନ୍ରଵାନ୍ ରଥଂ ଧନପତେଃ ସର୍ଵେ ପରିଵାର୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତେ ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ରଥକୁ ଘେରି ରଖି, ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି ଚାଲିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନର୍ଦିତାନ୍ଦେଵଃ ଶୂଲଂ ଜଗ୍ରାହ ଦାରୁଣମ୍ ତେନ ଦୈତ୍ଯସହସ୍ରାଣି ସୂଦଯାମାସ ସତ୍ଵରଃ
ସେମାନେ ଏଭଳି ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତା ଏକ ଭୟାନକ ଶୂଳ ଧରିଲେ ଏବଂ ତାହା ସହିତ ତିନି ହଜାର ଦାନବକୁ ତୁରନ୍ତ ମାରିଦେଲେ।
କ୍ଷୀଯମାଣେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ଦାନଵଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଛିତଃ ଜଗ୍ରାହ ପରଶୁଂ ଦୈତ୍ଯୋ ମର୍ଦନଂ ଦୈତ୍ଯଵିଦ୍ଵିଷାମ୍
ଦାନବମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଦାନବ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଏକ ବଡ଼ କୁଟାର ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ଦାନବଦ୍ୱେଷୀମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ସ ତେନ ଶିତଧାରେଣ ଧନଭର୍ତୁର୍ ମହାରଥମ୍ ଚିଛେଦ ଶତଶୋ ଦୈତ୍ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଆଖୁଃ ସ୍ନିଗ୍ଧମିଵାମ୍ବରମ୍
ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣଧାର କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ମହାରଥକୁ ଶତଶଃ ଖଣ୍ଡରେ କାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଉଠୁକୁ ମୃଦୁ କପଡ଼ାକୁ ଚିରିଦେଇଥାଏ।