ଆସୁରୋ ମାସ୍ତୁ ମେ ଭାଵଃ ସନ୍ତୁ ଲୋକା ମମାକ୍ଷଯାଃ ତପସ୍ଯେଵ ରତିର୍ ମେଽସ୍ତୁ ଶରୀରସ୍ଯାସ୍ତୁ ଵର୍ତନମ୍
ମୋର ମନେ କେବେ ଦୁଷ୍ଟତା ଆସିନପାରୁ, ମୋର ଲୋକଗୁଡ଼ିକ ସଦା ଅବିନାଶୀ ରହୁ, ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଁ, ଏବଂ ମୋର ଶରୀର ଚାଲିଥାଉ।
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ତଂ ଦେଵୋ ଜଗାମ ସ୍ଵକମାଲଯମ୍ ଵଜ୍ରାଙ୍ଗୋ ଽପି ସମାପ୍ତେ ତୁ ତପସି ସ୍ଥିରସଂଯମଃ
ଦେବତା କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ,' ବୋଲି ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ତପସ୍ୟା ସମାପ୍ତ କଲେ।
ଆହାରମିଚ୍ଛନ୍ଭାର୍ଯାଂ ସ୍ଵାଂ ନ ଦଦର୍ଶାଶ୍ରମେ ସ୍ଵକେ କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟଃ ସ ଶୈଲସ୍ଯ ଗହନଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ହ
ଖାଦ୍ୟ ଓ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଖୋଜୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଭୋକରେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ରିତ ହୋଇ, ସେ ପାହାଡ଼ର ଘନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଆଦାତୁଂ ଫଲମୂଲାନି ସ ଚ ତସ୍ମିନ୍ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍ ରୁଦତୀଂ ତାଂ ପ୍ରିଯାଂ ଦୀନାଂ ତନୁପ୍ରଚ୍ଛାଦିତାନନାମ୍ ତାଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ପରିସାନ୍ତ୍ଵଯନ୍
ଫଳ ଓ ମୂଳ ତୁଳିବାକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା, ଦୁଃଖିତ ଓ ଚେହେରା ଚୁନ୍ଦରେ ଢାକିଥିବା ଦେଖିଲେ। ଦେଖି, ସେ ଦାଇତ୍ୟପତି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ କଥା କହିଲେ।
କେନ ତେ ଽପକୃତଂ ଭୀରୁ ଯମଲୋକଂ ଯିଯାସୁନା କଂ ଵା କାମଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ଶୀଘ୍ରଂ ମେ ବ୍ରୂହି ଭାମିନି
ହେ ଭୟଭୀତେ, କିଏ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟାୟ କଲା? କିଏ ଯମଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଁଛି? କିମ୍ବା କେଉଁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି? ଶୀଘ୍ର କହ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ତ୍ରାସିତାସ୍ମ୍ଯପଵିଦ୍ଧାସ୍ମି ତାଡିତା ପୀଡିତାପି ଚ ରୌଦ୍ରେଣ ଦେଵରାଜେନ ନଷ୍ଟନାଥେଵ ଭୂରିଶଃ
ମୁଁ ଭୟଭୀତ, ଚାଲିଦିଆଯାଇଛି, ମାରିଦିଆଯାଇଛି, ଏବଂ ଦୟାଳୁ ଦେବରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି, ଯେପରି ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ହୀନ ନାରୀ।
ଦୁଃଖପାରମପଶ୍ଯନ୍ତୀ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା ପୁତ୍ରଂ ମେ ତାରକଂ ଦେହି ଦୁଃଖଶୋକମହାର୍ଣଵାତ୍
ମୋ ଦୁଃଖର କେବେ ଶେଷ ନାହିଁ, ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋ ପୁଅ ତାରକଙ୍କୁ ମୋତେ ଦିଅ, ନହେଲେ ମୁଁ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେବି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ କୋପଵ୍ଯାକୁଲଲୋଚନଃ ଶକ୍ତୋ ଽପି ଦେଵରାଜସ୍ଯ ପ୍ରତିକର୍ତୁଂ ମହାସୁରଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦାଇତ୍ୟପତି ରୋଷରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ୍ ହେଲେ, ଦେବରାଜଙ୍କୁ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ସକ୍ଷମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ବଡ଼ ଦାନବ—
ତପଃ କର୍ତୁଂ ପୁନର୍ଦୈତ୍ଯୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଵେତ ମହାବଲଃ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ତସ୍ଯ ସଂକଲ୍ପଂ ବ୍ରହ୍ମା କ୍ରୂରତରଂ ପୁନଃ
—ପୁଣି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଭୟଙ୍କର ଭାବନା ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମା ପୁଣି—
ଆଜଗାମ ତଦା ତତ୍ର ଯତ୍ରାସୌ ଦିତିନନ୍ଦନଃ ଉଵାଚ ତସ୍ମୈ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରଭୁର୍ମଧୁରଯା ଗିରା
—ସେଉଁଠି ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦିତିପୁତ୍ର ଥିଲେ। ଭଗବାନ୍ ମୃଦୁ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
କିମର୍ଥଂ ପୁତ୍ରଂ ଭୂଯସ୍ତ୍ଵଂ ନିଯମଂ କ୍ରୂରମିଚ୍ଛସି ଆହାରାଭିମୁଖୋ ଦୈତ୍ଯ ତନ୍ନୋ ବ୍ରୂହି ମହାଵ୍ରତ
ହେ ପୁଅ, କାହିଁକି ପୁଣି ଏପରି କଠିନ ନିୟମ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ହେ ଦାଇତ୍ୟ, ତୁମେ ଖାଦ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ଆମକୁ କହ, ହେ ମହାବ୍ରତୀ।
ଯାଵଦବ୍ଦସହସ୍ରେଣ ନିରାହାରସ୍ଯ ଯତ୍ଫଲମ୍ କ୍ଷଣେନୈକେନ ତଲ୍ଲଭ୍ଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାହାରମୁପସ୍ଥିତମ୍
ହଜାର ବର୍ଷ ଉପବାସର ଫଳ ଯେଉଁଠି ମିଳେ, ସମୟ ହେଲେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଫଳ ମିଳିଯାଏ।
ତ୍ଯାଗୋ ହ୍ଯପ୍ରାପ୍ତକାମାନାଂ କାମେଭ୍ଯୋ ନ ତଥା ଗୁରୁଃ ଯଥା ପ୍ରାପ୍ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କାମଂ କମଲଲୋଚନ
ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ତିତିକି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ, ଯେପରି ଲାଭ ହୋଇଥିବା ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, ହେ ପଦ୍ମନୟନ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵାକ୍ଯଂ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିରବ୍ରଵୀତ୍ ଚିନ୍ତଯଂସ୍ତପସା ଯୁକ୍ତୋ ହୃଦି ବ୍ରହ୍ମମୁଖେରିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦାଇତ୍ୟ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, ମନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦ ଧ୍ୟାନ କରି, ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ହେଲେ।
ଉତ୍ଥିତେନ ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ସମାଧାନାତ୍ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ମହିଷୀ ଭୀଷିତା ଦୀନା ରୁଦତୀ ଶାଖିନସ୍ତଲେ
ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଧ୍ୟାନରୁ ଉଠିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ମୋର ରାଣୀକୁ ଦେଖିଲି, ସେ ଭୟଭୀତ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଗଛ ତଳେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ସା ମଯୋକ୍ତା ତୁ ତନ୍ଵଙ୍ଗୀ ଦୂଯମାନେନ ଚେତସା କିମେଵଂ ଵର୍ତସେ ଭୀରୁ ଵଦ ତ୍ଵଂ କିଂ ଚିକୀର୍ଷସି
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲି, ଶରୀର ଶିଥିଳା, ମୋର ମନ ଅସ୍ଥିର—'ତୁମେ କାହିଁକି ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛ, ଭୟଭୀତେ? କହ, କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ମଯା ଦେଵ ପ୍ରୋଵାଚ ସ୍ଖଲିତାକ୍ଷରମ୍ ଵାକ୍ଯଂ ଚୋଵାଚ ତନ୍ଵଙ୍ଗୀ ଭୀତା ସା ହେତୁସଂହିତମ୍
ମୁଁ ଏପରି କହିବା ପରେ, ହେ ଦେବ, ସେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ଶିଥିଳା, ଭୟଭୀତ, କାରଣ ସହିତ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ରାସିତାସ୍ମ୍ଯପଵିଦ୍ଧାସ୍ମି କର୍ଷିତା ପୀଡିତାସ୍ମି ଚ ରୌଦ୍ରେଣ ଦେଵରାଜେନ ନଷ୍ଟନାଥେଵ ଭୂରିଶଃ
ମୁଁ ଭୟଭୀତ, ଚାଲିଦିଆଯାଇଛି, ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି, ଏବଂ ଦୟାଳୁ ଦେବରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ନିର୍ବଳ ହୋଇଯାଉଛି, ଯେପରି ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ହୀନ ନାରୀ।
ଦୁଃଖସ୍ଯାନ୍ତମପଶ୍ଯନ୍ତୀ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା ପୁତ୍ରଂ ମେ ତାରକଂ ଦେହି ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ମାଦ୍ଦୁଃଖମହାର୍ଣଵାତ୍
ମୋ ଦୁଃଖର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି ବୋଲି ଦେଖି ପାରୁନାହିଁ, ଏହି ଦୁଃଖର ଅପାର ସାଗରରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ତାରକ ନାମକ ପୁଅ ଦିଅ, ମୁଁ ଜୀବନ ଛାଡିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ସଂକ୍ଷୁବ୍ଧସ୍ ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରାର୍ଥମୁଦ୍ଯତଃ ତପୋ ଘୋରଂ କରିଷ୍ଯାମି ଜଯାଯ ତ୍ରିଦିଵୌକସାମ୍
ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ଏବଂ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିବି।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଦେଵଃ ପଦ୍ମଗର୍ଭୋଦ୍ଭଵସ୍ତଦା ଉଵାଚ ଦୈତ୍ଯରାଜାନଂ ପ୍ରସନ୍ନଶ୍ଚତୁରାନନଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦେବତା, ଚାରିମୁହାଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଦେତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଖୁସି ହେଇ ଶାନ୍ତ ମୁହଁରେ କହିଲେ।
ଅଲଂ ତେ ତପସା ଵତ୍ସ ମା କ୍ଲେଶେ ଦୁସ୍ତରେ ଵିଶ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ତାରକୋ ନାମ ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାବଲଃ
ବେଶ ହେଲା, ପୁଅ; ଏତେ ତପସ୍ୟା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଏହି କଷ୍ଟରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି। ତୁମର ପୁଅର ନାମ ତାରକ ହେବ ଏବଂ ସେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ।
ଦେଵସୀମନ୍ତିନୀନାଂ ତୁ ଧମ୍ମିଲ୍ଲସ୍ଯ ଵିମୋକ୍ଷଣଃ ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦୈତ୍ଯନାଥସ୍ତୁ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ପିତାମହମ୍
ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଧମ୍ମିଲ୍ଲାଙ୍କର ମୁକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିବା ପରେ, ଦେତ୍ୟ ନାଥ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଆଗତ୍ଯାନନ୍ଦଯାମାସ ମହିଷୀଂ ହର୍ଷିତାନନଃ ତୌ ଦମ୍ପତୀ କୃତାର୍ଥୌ ତୁ ଜଗ୍ମତୁଃ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ମୁଦା
ପଛୁଆଇ ଆସି, ସେ ତାଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ, ମୁହଁ ହସରେ ଭରିଗଲା। ଦମ୍ପତି ଦୁଇଜଣ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ଵଜ୍ରାଙ୍ଗେଣାହିତଂ ଗର୍ଭଂ ଵରାଙ୍ଗୀ ଵରଵର୍ଣିନୀ ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଚ ଦଧାରୋଦର ଏଵ ହି
ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଗର୍ଭକୁ, ଶୁଭ୍ର ଶରୀର ଓ ସୁନ୍ଦର ବରାଙ୍ଗୀ ନିଜ ଉଦରରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧାରଣ କଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ଵରାଙ୍ଗୀ ସୁଷୁଵେ ସୁତମ୍ ଜାଯମାନେ ତୁ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରେ ତସ୍ମିଂଲ୍ଲୋକଭଯଂକରେ
ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ବରାଙ୍ଗୀ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଦେତ୍ୟ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଲାବେଳେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟ ଦେଲେ।
ଚଚାଲ ସକଲା ପୃଥ୍ଵୀ ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଚକମ୍ପିରେ ଚେଲୁର୍ମହୀଧରାଃ ସର୍ଵେ ଵଵୁର୍ଵାତାଶ୍ଚ ଭୀଷଣାଃ
ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଗଲା, ସମୁଦ୍ର ଭୂକମ୍ପ ହେଲା, ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ହଲେଇଗଲେ, ଭୟଙ୍କର ପବନ ବହିଲା।
ଜେପୁର୍ଜପ୍ଯଂ ମୁନିଵରା ନେଦୁର୍ଵ୍ଯାଲମୃଗା ଅପି ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ଜହୁଃ କାନ୍ତିଂ ସନୀହାରା ଦିଶୋ ଽଭଵନ୍
ମହାମୁନିମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, ବନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଗର୍ଜନ କଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଚମକ ହରାଇଲେ, ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ କୁହୁଡି ଢାକି ରହିଲା।
ଜାତେ ମହାସୁରେ ତସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵେ ଚାପି ମହାସୁରାଃ ଆଜଗ୍ମୁର୍ହୃଷିତାସ୍ତତ୍ର ତଥା ଚାସୁରଯୋଷିତଃ
ସେ ମହାସୁର ଜନ୍ମ ନେଲାବେଳେ, ସମସ୍ତ ମହାସୁର ଏବଂ ତାଙ୍କର ମହିଳାମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଜଗୁର୍ହର୍ଷସମାଵିଷ୍ଟା ନନୃତୁଶ୍ଚାସୁରାଙ୍ଗନାଃ ତତୋ ମହୋତ୍ସଵୋ ଜାତୋ ଦାନଵାନାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଆସୁର ମହିଳାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ ଓ ନାଚିଲେ। ତାପରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।