ଚକାର ସପ୍ତଧା ଗର୍ଭଂ କୁଲିଶେନ ତୁ ଦେଵରାଟ୍ ଏକୈକଂ ତୁ ପୁନଃ ଖଣ୍ଡଂ ଚକାର ମଘଵା ତତଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଭାଗ କଲେ । ପରେ ମଘବାନ୍ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗକୁ ପୁଣି ଭାଗ କଲେ ।
ସପ୍ତଧା ସପ୍ତଧା କୋପାତ୍ ପ୍ରାବୁଧ୍ଯତ ତତୋ ଦିତିଃ ଵିବୁଧ୍ଯୋଵାଚ ମା ଶକ୍ର ଘାତଯେଥାଃ ପ୍ରଜାଂ ମମ
କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସାତ ଭାଗକୁ ପୁଣି ସାତ ଭାଗ କରାଗଲା । ତାପରେ ଦିତି ଜାଗିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋର ସନ୍ତାନକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ ।'
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନିର୍ଗତଃ ଶକ୍ରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ପ୍ରାଞ୍ଜଲିରଗ୍ରତଃ ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ସଂତ୍ରସ୍ତୋ ମାତୁର୍ଵୈ ଵଦନେରିତମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ବାହାରିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଗରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଢ଼ି ହୋଇ ଦାଁଡ଼ି ରହିଲେ, ଏବଂ ମାଆଙ୍କ କଥା ଭୟଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ ।
ଦିଵାସ୍ଵପ୍ନପରା ମାତଃ ପାଦାକ୍ରାନ୍ତଶିରୋରୁହା ସପ୍ତସପ୍ତଭିରେଵାତସ୍ ତଵ ଗର୍ଭଃ କୃତୋ ମଯା
'ମାଆ, ଆପଣ ଦିନେ ଦିନେ ସ୍୵ପ୍ନରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଆପଣଙ୍କ କେଶ ପାଦ ତଳେ ଦବା ଥିଲା । ସାତ ସାତ ଥର ଆଘାତ ଦେଇ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ଭାଗ କରିଦେଇଛି ।'
ଏକୋନପଞ୍ଚାଶତ୍କୃତା ଭାଗା ଵଜ୍ରେଣ ତେ ସୁତାଃ ଦାସ୍ଯାମି ତେଷାଂ ସ୍ଥାନାନି ଦିଵି ଦୈଵତପୂଜିତେ
ମୁଁ ତୁମ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚଉନ୍ଥିସ ଥର ମରିଗଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରୁଥିବା ସ୍ୱର୍ଗର ସ୍ଥାନ ଦେଇଦେବି ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ତଦା ଦେଵୀ ସୈଵମସ୍ତ୍ଵିତ୍ଯଭାଷତ ପୁନଶ୍ଚ ଦେଵୀ ଭର୍ତାରମ୍ ଉଵାଚାସିତଲୋଚନା
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଦେବୀ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ', ତାପରେ ଅନ୍ଧାରା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଆଉଥରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରଜାପତେ ଦେହି ଶକ୍ରଜେତାରମୂର୍ଜିତମ୍ ଯୋ ନାସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଵଧ୍ଯତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ତ୍ରିଦିଵଵାସିନାମ୍
ପ୍ରଜାପତି, ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଦିଅ, ଯେଉଁଠି ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବ, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମରିପାରିବ ନାହିଁ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ତଥୋଵାଚ ତାଂ ପତ୍ନୀମତିଦୁଃଖିତାମ୍ ଦଶ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତପଃ କୃତ୍ଵା ତୁ ଲପ୍ସ୍ଯସେ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ପଡିଥିବା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଲେ, ଏମିତି ପୁଅ ପାଇବ ।'
ଵଜ୍ରାସାରମଯୈର୍ ଅଙ୍ଗୈର୍ ଅଛେଦ୍ଯୈରାଯସୈର୍ ଦୃଢୈଃ ଵଜ୍ରାଙ୍ଗୋ ନାମ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଭଵିତା ପୁତ୍ରଵତ୍ସଲେ
ତୁମ ପୁଅର ଶରୀର ଅଟୁଟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ, ବଜ୍ର ଓ ଲୋହା ପରି ଦୃଢ଼ ଅଙ୍ଗ ଥିବ, ତୁମେ ପୁଅକୁ ଭଲପାଉଥିବା ଦେବୀ, ତାହାର ନାମ ହେବ ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ।
ସା ତୁ ଲବ୍ଧଵରା ଦେଵୀ ଜଗାମ ତପସେ ଵନମ୍ ଦଶ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ସା ତପୋ ଘୋରମାଚରତ୍
ବର ପାଇବା ପରେ, ଦେବୀ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଦୀଘ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ ।
ତପସୋ ଽନ୍ତେ ଭଗଵତୀ ଜନଯାମାସ ଦୁର୍ଜଯମ୍ ପୁତ୍ରମପ୍ରତିକର୍ମାଣମ୍ ଅଜେଯଂ ଵଜ୍ରଦୁଶ୍ଛିଦମ୍
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଭାଗ୍ୟବତୀ ଦେବୀ ଏକ ଅଜୟ, ଅପରାଜିତ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଘାତ ହେବା ଦୁର୍ବଳ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ।
ସ ଜାତମାତ୍ର ଏଵାଭୂତ୍ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରପାରଗଃ ଉଵାଚ ମାତରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ମାତଃ କିଂ କରଵାଣ୍ଯହମ୍
ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସମୟରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ, ଭକ୍ତିରେ ମାଆଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ମାଆ, ମୁଁ କଣ କରିବି?'
ତମୁଵାଚ ତତୋ ହୃଷ୍ଟା ଦିତିର୍ଦୈତ୍ଯାଧିପଂ ଚ ସା ବହଵୋ ମେ ହତାଃ ପୁତ୍ରାଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷେଣ ପୁତ୍ରକ
ତାପରେ ଦିତି, ଖୁସି ହୋଇ, ଦେବୀ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ ପୁଅକୁ କହିଲେ, 'ପୁଅ, ମୋ ଅନେକ ପୁଅ ସହସ୍ରାକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ମରିଗଲେ ।'
ତେଷାଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିକର୍ତୁଂ ଵୈ ଗଚ୍ଛ ଶକ୍ରଵଧାଯ ଚ ବାଢମିତ୍ଯେଵ ତାମୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ତ୍ରିଦିଵଂ ବଲୀ
'ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଶୋଧ ଦିଅ ଏବଂ ଶକ୍ରକୁ ମାରିଦିଅ ।' ଏପରି କହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତିନିଦିବକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ତତଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ପାଶେନାମୋଘଵର୍ଚସା ମାତୁରନ୍ତିକମାଗଚ୍ଛଦ୍ ଵ୍ଯାଘ୍ରଃ କ୍ଷୁଦ୍ରମୃଗଂ ଯଥା
ତାପରେ, ସେ ସହସ୍ରାକ୍ଷୀକୁ ଅଚୁକ୍କ ତେଜର ପାଶରେ ବାନ୍ଧି, ମାଆଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଆସିଲେ, ଯେପରି ବାଘ ଛୋଟ ମୃଗକୁ ଧରି ନେଇଆସେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମା କଶ୍ଯପଶ୍ଚ ମହାତପାଃ ଆଗତୌ ତତ୍ର ଯତ୍ରାସ୍ତାଂ ମାତାପୁତ୍ରାଵଭୀତକୌ
ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମହାତପସ୍ବୀ କଶ୍ୟପ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠି ମାଆ ଓ ପୁଅ ଭୟହୀନ ଭାବରେ ଦଉଁଥିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ତାଵୁଵାଚେଦଂ ବ୍ରହ୍ମା କଶ୍ଯପ ଏଵ ଚ ମୁଞ୍ଚୈନଂ ପୁତ୍ର ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଂ କିମନେନ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ସେମାନେ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ କଶ୍ୟପ କହିଲେ, 'ପୁଅ, ଦେବେନ୍ଦ୍ରକୁ ଛାଡିଦିଅ; ଏହିଥିରେ କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ?'
ଅପମାନୋ ଵଧଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପୁତ୍ର ସଂଭାଵିତସ୍ଯ ଚ ଅସ୍ମଦ୍ଵାକ୍ଯେନ ଯୋ ମୁକ୍ତୋ ଵିଦ୍ଧି ତଂ ମୃତମେଵ ଚ
'ମାନ୍ୟତା ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିବା ଅପମାନ ହେଉଛି, ପୁଅ । ଆମେ କହିଲେ ଯେଉଁ ଛାଡିଦିଅ, ସେ ମରିଗଲା ବୋଲି ଜାଣିବା ।'
ପରସ୍ଯ ଗୌରଵାନ୍ମୁକ୍ତଃ ଶତ୍ରୂଣାଂ ଭାରମାଵହେତ୍ ଜୀଵନ୍ନେଵ ମୃତୋ ଵତ୍ସ ଦିଵସେ ଦିଵସେ ସ ତୁ
'ଅନ୍ୟର ଆଦରରେ ଛାଡିଦିଆଯିବା, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଭାର ବହିଥାଏ । ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁଅ, ସେ ପ୍ରତିଦିନ ମରିଥାଏ ।'
ମହତାଂ ଵଶମାଯାତେ ଵୈରଂ ନୈଵାସ୍ତି ଵୈରିଣି ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଜ୍ରାଙ୍ଗଃ ପ୍ରଣତୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
'ବଡ଼ ଲୋକଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁ ସହିତ କୌଣସି ବିରୋଧ ନାହିଁ ।' ଏହି କଥା ଶୁଣି ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ନମ୍ର ହୋଇ କହିଲେ ।
ନ ମେ କୃତ୍ଯମନେନାସ୍ତି ମାତୁରାଜ୍ଞା କୃତା ମଯା ତ୍ଵଂ ସୁରାସୁରନାଥୋ ଽସି ମମ ଚ ପ୍ରପିତାମହଃ
'ମୋତେ ଏହିଥିରେ ଆଉ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ; ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ ହୋଇଛି । ଆପଣ ଦେବତା ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଥ ଏବଂ ମୋ ପ୍ରପିତାମହ ।'
କରିଷ୍ଯେ ତ୍ଵଦ୍ଵଚୋ ଦେଵ ଏଷ ମୁକ୍ତଃ ଶତକ୍ରତୁଃ ତପସେ ମେ ରତିର୍ଦେଵ ନିର୍ଵିଘ୍ନଂ ଚୈଵ ମେ ଭଵେତ୍
'ଦେବତା, ଆପଣଙ୍କ କଥା ମୁଁ ପାଳନ କରିବି; ଶତକ୍ରତୁ ଛାଡିଦିଅ । ଦେବତା, ମୋ ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗି ରହୁ, ଏବଂ ମୋତେ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ନ ଆସୁ ।'
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଭଗଵନ୍ନ୍ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵିରରାମ ସଃ ତସ୍ମିଂସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତେ ଦୈତ୍ଯେ ପ୍ରୋଵାଚେଦଂ ପିତାମହଃ
ତୁମର କୃପାରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ବୋଲି ସେ ଚୁପ ହେଲେ। ଦୈତ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଦାଁଡିଥିବାବେଳେ, ପିତାମହ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତପସ୍ତ୍ଵଂ କ୍ରୂରମାପନ୍ନୋ ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ମଚ୍ଛାସନସଂସ୍ଥିତଃ ଅନଯା ଚିତ୍ତଶୁଦ୍ଧ୍ଯା ତେ ପର୍ଯାପ୍ତଂ ଜନ୍ମନଃ ଫଲମ୍
ତୁମେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି, ଖୁବ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଛ। ଏହି ପବିତ୍ର ମନ ଦ୍ୱାରା, ତୁମର ଜନ୍ମର ଫଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପଦ୍ମଜଃ କନ୍ଯାଂ ସସର୍ଜାଯତଲୋଚନାମ୍ ତାମସ୍ମୈ ପ୍ରଦଦୌ ଦେଵଃ ପତ୍ନ୍ଯର୍ଥଂ ପଦ୍ମସମ୍ଭଵଃ
ଏପରି କହି, ପଦ୍ମରୁଦ୍ଭବ ଏକ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନି ଜିଅକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ଦେବତା ପଦ୍ମସମ୍ଭବ ତାଙ୍କୁ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଦେଲେ।
ଵରାଙ୍ଗୀତି ଚ ନାମାସ୍ଯାଃ କୃତ୍ଵା ଯାତଃ ପିତାମହଃ ଵଜ୍ରାଙ୍ଗୋ ଽପି ତଯା ସାର୍ଧଂ ଜଗାମ ତପସେ ଵନମ୍
ତାଙ୍କ ନାମ ଭଲାଙ୍ଗୀ ରଖି, ପିତାମହ ଚାଲିଗଲେ। ଭଲାଙ୍ଗ ବି ତାଙ୍କ ସହିତ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁଃ ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଽଚରଦବ୍ଦସହସ୍ରକମ୍ କାଲଂ କମଲପତ୍ତ୍ରାକ୍ଷଃ ଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧିର୍ ମହାତପାଃ
ସେ ଦୈତ୍ୟରାଜ ହାତ ଉପରେ ଉଠାଇ, ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ସେ କାଳ, ପଦ୍ମନୟନ, ଶୁଦ୍ଧମନ ବଡ଼ ତପସ୍ବୀ ଥିଲେ।
ତାଵଚ୍ଚାଵାଙ୍ମୁଖଃ କାଲଂ ତାଵତ୍ପଞ୍ଚାଗ୍ନିମଧ୍ଯଗଃ ନିରାହାରୋ ଘୋରତପାସ୍ ତପୋରାଶିରଜାଯତ
ସେ ସମୟରେ, ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହିଲେ, ପାଞ୍ଚ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ବସି, ଅନ୍ନ ତ୍ୟାଗ କରି, ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରି, ତପରାଶି ହେଇଗଲେ।
ତତଃ ସୋ ଽନ୍ତର୍ଜଲେ ଚକ୍ରେ କାଲଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରକମ୍ ଜଲାନ୍ତରଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ଯ ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ମହାଵ୍ରତା
ତାପରେ, ସେ ଜଳ ଭିତରେ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ। ସେ ଜଳ ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ମହାବ୍ରତ ଧାରଣ କଲେ।
ତସ୍ଯୈଵ ତୀରେ ସରସସ୍ ତତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯା ମୌନମାସ୍ଥିତା ନିରାହାରା ତପୋ ଘୋରଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ସେଇ ସରୋବର ତୀରେ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରେମରେ, ସେ ମୌନ ଧରି, ଅନ୍ନ ତ୍ୟାଗ କରି, ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବସିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।