ଅଥ ଶିଷ୍ଟାନ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଧୂନଥ ତତଶ୍ଚ ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ଶ୍ରୁତିଶବ୍ଦାଶ୍ଚ ଦେଵାନାଂ ପଶୁମୂର୍ତଯଃ ସଂଯୁଜ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣା ହ୍ଯନ୍ତସ୍ ତେନ ସନ୍ତଃ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ
ଏବେ ମୁଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭଲ ଲୋକମାନେ, ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଶ୍ରୁତିର ଶବ୍ଦ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଶୁର ଆକାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଭିତରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଭଲ ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି।
ସାମାନ୍ଯେଷୁ ଚ ଧର୍ମେଷୁ ତଥା ଵୈଶିଷିକେଷୁ ଚ ବ୍ରହ୍ମକ୍ଷତ୍ରଵିଶୋ ଯୁକ୍ତାଃ ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତେନ କର୍ମଣା
ସାଧାରଣ ଓ ବିଶେଷ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତି ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଵର୍ଣାଶ୍ରମେଷୁ ଯୁକ୍ତସ୍ଯ ସୁଖୋଦର୍କସ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗତୌ ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତୋ ହି ଯୋ ଧର୍ମୋ ଜ୍ଞାନଧର୍ମଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶେଷରେ ସୁଖ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ; ଏହି ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତି ଆଧାରିତ ଧର୍ମକୁ ଜ୍ଞାନ ଧର୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦିଵ୍ଯାନାଂ ସାଧନାତ୍ସାଧୁର୍ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଗୁରୋର୍ହିତଃ କାରଣାତ୍ସାଧନାଚ୍ଚୈଵ ଗୃହସ୍ଥଃ ସାଧୁରୁଚ୍ଯତେ
ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଯିଏ ଉପାୟ ଅନୁସରେ, ସେ ଭଲ ଲୋକ; ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭଲ ଲୋକ; ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ଗୃହସ୍ଥ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଲୋକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତପସଶ୍ଚ ତଥାରଣ୍ଯେ ସାଧୁର୍ଵୈଖାନସଃ ସ୍ମୃତଃ ଯତମାନୋ ଯତିଃ ସାଧୁଃ ସ୍ମୃତୋ ଯୋଗସ୍ଯ ସାଧନାତ୍
ଅରଣ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବୈଖାନସ ମୁନିକୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନେ କରାଯାଏ; ଯେଉଁ ଯତି ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲାଗିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଧର୍ମୋ ଧର୍ମଗତିଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ଶବ୍ଦୋ ହ୍ଯେଷ କ୍ରିଯାତ୍ମକଃ କୁଶଲାକୁଶଲୌ ଚୈଵ ଧର୍ମାଧର୍ମୌ ବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ଧର୍ମ କୁ ନୀତିର ପଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଶବ୍ଦଟି କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ। ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି, ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପକାରୀ ଓ ଅପକାରୀ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ବୋଲି ଅର୍ଥ କରାଯାଏ।
ଅଥ ଦେଵାଶ୍ଚ ପିତର ଋଷଯଶ୍ଚୈଵ ମାନୁଷାଃ ଅଯଂ ଧର୍ମୋ ହ୍ଯଯଂ ନେତି ବ୍ରୁଵତେ ମୌନମୂର୍ତିନା
ତାପରେ ଦେବତା, ପିତୃଗଣ, ଋଷିମାନେ ଓ ମଣିଷମାନେ, 'ଏହା ଧର୍ମ, ଏହା ଅଧର୍ମ ନୁହେଁ' ବୋଲି ନିରବତା ଦ୍ୱାରା ଜଣାଇଥାନ୍ତି।
ଧର୍ମେତି ଧାରଣେ ଧାତୁର୍ ମହତ୍ତ୍ଵେ ଚୈଵ ଉଚ୍ଯତେ ଆଧାରଣେ ମହତ୍ତ୍ଵେ ଵା ଧର୍ମଃ ସ ତୁ ନିରୁଚ୍ଯତେ
ଧର୍ମ ଶବ୍ଦର 'ଧୃ' ଧାତୁର ଅର୍ଥ ଧାରଣ କରିବା ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ଅଟୁଟ ରଖିବା; ଏହିପରି, ଯାହା ଧାରଣ କରେ କିମ୍ବା ମହାନ, ସେଇ ଧର୍ମ ବୋଲି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଏ।
ତତ୍ରେଷ୍ଟପ୍ରାପକୋ ଧର୍ମ ଆଚାର୍ଯୈରୁପଦିଶ୍ଯତେ ଅଧର୍ମଶ୍ଚାନିଷ୍ଟଫଲ ଆଚାର୍ଯୈର୍ନୋପଦିଶ୍ଯତେ
ସେଠାରେ ଚାହିଁଥିବା ଫଳକୁ ଦେଇଥିବା ଧର୍ମକୁ ଗୁରୁମାନେ ଶିଖାନ୍ତି; ଅନିଷ୍ଟ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଅଧର୍ମକୁ ଗୁରୁମାନେ କେବେ ଶିଖାନ୍ତିନାହିଁ।
ଵୃଦ୍ଧାଶ୍ଚାଲୋଲୁପାଶ୍ଚୈଵ ଆତ୍ମଵନ୍ତୋ ହ୍ଯଦାମ୍ଭିକାଃ ସମ୍ଯଗ୍ଵିନୀତା ମୃଦଵସ୍ ତାନାଚାର୍ଯାନ୍ପ୍ରଚକ୍ଷତେ
ବୟସ୍କ ଏବଂ ଲୋଭ ନଥିବା, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଥିବା, ଚଳାକି ନଥିବା, ଠିକ୍ ଭାବରେ ଶିଖିଥିବା ଏବଂ ମୃଦୁ ଲୋକମାନେ ଗୁରୁ ଭାବରେ ସ୍ୱୀକୃତ।
ଧର୍ମଜ୍ଞୈର୍ଵିହିତୋ ଧର୍ମଃ ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତୋ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ ଦାରାଗ୍ନିହୋତ୍ରସମ୍ବନ୍ଧମ୍ ଇଜ୍ଯା ଶ୍ରୌତସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍
ଧର୍ମଜ୍ଞ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତି ଅନୁସାରେ ଧର୍ମକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିଲେ; ଏହାର ଚିହ୍ନ ହେଉଛି ଜୀବନସଙ୍ଗୀ, ଅଗ୍ନି ଓ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତି।
ସ୍ମାର୍ତୋ ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଚାରୋ ଯମୈଶ୍ଚ ନିଯମୈର୍ଯୁତଃ ପୂର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଵେଦଯିତ୍ଵେହ ଶ୍ରୌତଂ ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ଽବ୍ରୁଵନ୍
ସ୍ମୃତି ଅନୁସାରେ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମର ଆଚରଣ, ନିୟମ ଓ ଯମ ସହିତ ହୁଏ; ପୂର୍ବଜମାନେ ଏଠାରେ ଶ୍ରୁତି ଧର୍ମକୁ ବେଦ ଜାଣି ବର୍ଣ୍ନନ କରିଥିଲେ।
ଋଚୋ ଯଜୂଂଷି ସାମାନି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽଙ୍ଗାନି ଵୈ ଶ୍ରୁତିଃ ମନ୍ଵନ୍ତରସ୍ଯାତୀତସ୍ଯ ସ୍ମୃତ୍ଵା ତନ୍ମନୁରବ୍ରଵୀତ୍
ଋକ୍, ଯଜୁସ୍, ସାମ ଏହି ବେଦମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍ଗ ଓ ଶ୍ରୁତି; ପୂର୍ବ ମନ୍ବନ୍ତରକୁ ସ୍ମରଣ କରି ମନୁ ଏପରି କହିଥିଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ମାର୍ତଃ ସୂତୋ ଧର୍ମୋ ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିଭାଗଶଃ ଏଵଂ ଵୈ ଦ୍ଵିଵିଧୋ ଧର୍ମଃ ଶିଷ୍ଟାଚାରଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ତେଣୁ ସ୍ମୃତି ଅନୁସାରେ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମ ହେଉଛି; ଏପରି ଧର୍ମ ଦୁଇ ପ୍ରକାର, ଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଏହିପରି କୁହାଯାଏ।
ଶିଷେର୍ ଧାତୋଶ୍ଚ ନିଷ୍ଠାନ୍ତାଚ୍ ଛିଷ୍ଟଶବ୍ଦଂ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ ମନ୍ଵନ୍ତରେଷୁ ଯେ ଶିଷ୍ଟା ଇହ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଧାର୍ମିକାଃ
‘ଶିଷ୍’ ଧାତୁର ନିଷ୍ଠାରୁ ‘ଶିଷ୍ଟ’ ଶବ୍ଦ ଆସିଛି; ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଯେଉଁ ଶିଷ୍ଟ ଧାର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ଏଠାରେ ରହନ୍ତି।
ମନୁଃ ସପ୍ତର୍ଷଯଶ୍ଚୈଵ ଲୋକସଂତାନକାରିଣଃ ତିଷ୍ଠନ୍ତୀହ ଚ ଧର୍ମାର୍ଥଂ ତାଞ୍ଛିଷ୍ଟାନ୍ସମ୍ପ୍ରଚକ୍ଷତେ
ମନୁ ଓ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଧର୍ମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ରହନ୍ତି; ଏମାନେ ‘ଶିଷ୍ଟ’ ଭାବରେ ପରିଚିତ।
ତୈଃ ଶିଷ୍ଟୈଶ୍ଚଲିତୋ ଧର୍ମଃ ସ୍ଥାପ୍ଯତେ ଵୈ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ତ୍ରଯୀ ଵାର୍ତ୍ତା ଦଣ୍ଡନୀତିଃ ପ୍ରଜାଵର୍ଣାଶ୍ରମେପ୍ସଯା
ଏହି ଶିଷ୍ଟମାନେ ଧର୍ମ ଅପସାରିଲେ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ତ୍ରୟୀ ବେଦ, କୃଷି, ଓ ଦଣ୍ଡନୀତି ଜନମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଅନୁଯାୟୀ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ।
ଶିଷ୍ଟୈରାଚର୍ଯତେ ଯସ୍ମାତ୍ ପୁନଶ୍ଚୈଵ ମନୁକ୍ଷଯେ ପୂର୍ଵୈଃପୂର୍ଵୈର୍ମତତ୍ଵାଚ୍ଚ ଶିଷ୍ଟାଚାରଃ ସ ଶାଶ୍ଵତଃ
ଯେଉଁ ଶିଷ୍ଟମାନେ ଏହାକୁ ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ମନୁ ଶେଷ ହେଲେ ପୁର୍ବପୁର୍ବ ଶିଷ୍ଟମାନେ ପୁନଃ ଏହାକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି; ଏହି ଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଚିରସ୍ଥାୟୀ।
ଦାନଂ ସତ୍ଯଂ ତପୋ ଲୋକୋ ଵିଦ୍ଯେଜ୍ଯା ପୂଜନଂ ଦମଃ ଅଷ୍ଟୌ ତାନି ଚରିତ୍ରାଣି ଶିଷ୍ଟାଚାରସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍
ଦାନ, ସତ୍ୟ, ତପ, ଲୋକସେବା, ଶିକ୍ଷା, ପୂଜା, ଦମ—ଏହି ଆଠଟି ଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଆଚରଣର ଚିହ୍ନ।
ଶିଷ୍ଟା ଯସ୍ମାଚ୍ଚରନ୍ତ୍ଯେନଂ ମନୁଃ ସପ୍ତର୍ଷଯଶ୍ଚ ହ ମନ୍ଵନ୍ତରେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଶିଷ୍ଟାଚାରସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ
ମନୁ ଓ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏହାକୁ ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଏହି ଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ଵିଜ୍ଞେଯଃ ଶ୍ରଵଣାଚ୍ଛ୍ରୌତଃ ସ୍ମରଣାତ୍ସ୍ମାର୍ତ ଉଚ୍ଯତେ ଇଜ୍ଯାଵେଦାତ୍ମକଃ ଶ୍ରୌତଃ ସ୍ମାର୍ତୋ ଵର୍ଣାଶ୍ରମାତ୍ମକଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଗାନି ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଧର୍ମସ୍ଯେହ ତୁ ଲକ୍ଷଣମ୍
ଶ୍ରବଣରେ ଶ୍ରୁତି ଜଣାଯାଏ; ସ୍ମରଣରେ ସ୍ମୃତି ଜଣାଯାଏ। ଯଜ୍ଞ ଏହି ଶ୍ରୁତିର ମୂଳ; ସ୍ମୃତି ହେଉଛି ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମର ମୂଳ। ଏଠାରେ ଧର୍ମର ଅନ୍ୟ ଚିହ୍ନଗୁଡିକୁ ମୁଁ କହିବି।
ଦୃଷ୍ଟାନୁଭୂତମର୍ଥଂ ଚ ଯଃ ପୃଷ୍ଟୋ ନ ଵିଗୂହତେ ଯଥାଭୂତପ୍ରଵାଦସ୍ତୁ ଇତ୍ଯେତତ୍ସତ୍ଯଲକ୍ଷଣମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ଦେଖିଥିବା ଓ ଅନୁଭବ କରିଥିବା କଥା ଲୁଚାନ୍ତିନାହିଁ, ଯଥାସତ୍ୟ କହନ୍ତି—ଏହି ହେଉଛି ସତ୍ୟର ଚିହ୍ନ।
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ତପୋ ମୌନଂ ନିରାହାରତ୍ଵମେଵ ଚ ଇତ୍ଯେତତ୍ତପସୋ ରୂପଂ ସୁଘୋରଂ ତୁ ଦୁରାସଦମ୍
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ତପ, ନିରବତା, ଉପବାସ—ଏହି ତପସ୍ୟାର ରୂପ, ଏହା ବହୁତ କଠିନ ଓ ଦୁର୍ଲଭ।
ପଶୂନାଂ ଦ୍ରଵ୍ଯହଵିଷାମ୍ ଋକ୍ସାମଯଜୁଷାଂ ତଥା ଋତ୍ଵିଜାଂ ଦକ୍ଷିଣାଯାଶ୍ଚ ସଂଯୋଗୋ ଯଜ୍ଞ ଉଚ୍ଯତେ
ପଶୁ, ଦ୍ରବ୍ୟ, ହବି, ଋକ୍, ସାମ, ଯଜୁସ୍, ରିତ୍ବିଜ, ଦକ୍ଷିଣା ଏମାନଙ୍କର ଏକତା ହେଉଛି ଯଜ୍ଞ।
ଆତ୍ମଵତ୍ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଯୋ ହିତାଯ ଶୁଭାଯ ଚ ଵର୍ତତେ ସତତଂ ହୃଷ୍ଟଃ କ୍ରିଯା ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଦଯା ସ୍ମୃତା
ଯେଉଁ ଲୋକ ସବୁ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଭଲ ପାଇଁ, ନିଜ ପରି, ସଦା ଆନନ୍ଦରେ କାମ କରନ୍ତି—ଦୟାକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ଆକ୍ରୁଷ୍ଟୋ ଽଭିହତୋ ଯସ୍ତୁ ନାକ୍ରୋଶେତ୍ପ୍ରହରେଦପି ଅଦୁଷ୍ଟୋ ଵାଙ୍ମନଃକାଯୈସ୍ ତିତିକ୍ଷୁଃ ସା କ୍ଷମା ସ୍ମୃତା
ଯେଉଁ ଲୋକ ଅପମାନ ଓ ଆঘାତ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଅପମାନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଆଘାତ ଦିଅନ୍ତିନାହିଁ, ମନ, ଶରୀର ଓ ଭାଷାରେ କିଛି ଦୁଷ୍ଟତା ନଥିବା, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତି—ଏହାକୁ କ୍ଷମା ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ସ୍ଵାମିନା ରକ୍ଷ୍ଯମାଣାନାମ୍ ଉତ୍ସୃଷ୍ଟାନାଂ ଚ ସମ୍ଭ୍ରମେ ପରସ୍ଵାନାମ୍ ଅନାଦାନମ୍ ଅଲୋଭ ଇତି ସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ମାଲିକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ କିମ୍ବା ଅସାବଧାନତାରେ ପଡ଼ି ରହିଛି, ସେଠାରୁ ନେବାକୁ ମନେ ମଧ୍ୟ ଚାହିଁ ନଥିବା ଭାବକୁ ଲୋଭର ଅଭାବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୈଥୁନସ୍ଯାସମାଚାରୋ ଜଲ୍ପନାଚ୍ଚିନ୍ତନାତ୍ତଥା ନିଵୃତ୍ତିର୍ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚ ତଦେତଚ୍ଛମଲକ୍ଷଣମ୍
ଯେଉଁଠି ମିଥୁନ କ୍ରିୟାରୁ, ଏହା ବିଷୟରେ କଥା ହେବାରୁ ଓ ଚିନ୍ତା କରିବାରୁ ଦୂରେଇ ରହାଯାଏ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରାଯାଏ, ସେଠି ଏହି ଶୁଦ୍ଧତାର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ।
ଆତ୍ମାର୍ଥେ ଵା ପରାର୍ଥେ ଵା ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣୀହ ଯସ୍ଯ ଵୈ ଵିଷଯେ ନ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଦମସ୍ଯୈତତ୍ତୁ ଲକ୍ଷଣମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ବିଷୟବସ୍ତୁ ସହିତ ଲିପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଦମ୍ୟତାର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ।
ପଞ୍ଚାତ୍ମକେ ଯୋ ଵିଷଯେ କାରଣେ ଚାଷ୍ଟଲକ୍ଷଣେ ନ କ୍ରୁଧ୍ଯେତ ପ୍ରତିହତଃ ସ ଜିତାତ୍ମା ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଆତ୍ମା କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟ ପ୍ରକାର କାରଣ ବିଷୟରେ ବାଧା ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ କେହି କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେ ନିଜକୁ ଜିତିପାରିବ।