ଲମ୍ପକାନ୍ ଆନ୍ଧ୍ରକାଂଶ୍ଚାପି ଚୋରଜାତୀଂସ୍ତଥୈଵ ଚ ପ୍ରଵୃତ୍ତଚକ୍ରୋ ବଲଵାଞ୍ ଛୂଦ୍ରାଣାମନ୍ତକୃଦ୍ବଭୌ
ଲମ୍ପକ, ଆନ୍ଧ୍ରକ ଓ ଚୋର ଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟ; ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଚକ୍ର ଚଳାଇ, ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କର ସଂହାରକ ହେଲେ।
ଵିଦ୍ରାଵ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତାନି ଚଚାର ଵସୁଧାମିମାମ୍ ମାନଵସ୍ଯ ତୁ ଵଂଶେ ତୁ ନୃଦେଵସ୍ଯେହ ଜଜ୍ଞିଵାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଭୟଭୀତ କରି, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିଥିଲେ; ମନୁଙ୍କର ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଏଠାରେ ରାଜା ଦେବତା ଭାବେ ଜନ୍ମିଥିଲେ।
ପୂର୍ଵଜନ୍ମନି ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ପ୍ରମତିର୍ନାମ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ ସୁତଃ ସ ଵୈ ଚନ୍ଦ୍ରମସଃ ପୂର୍ଵେ କଲିଯୁଗେ ପ୍ରଭୁଃ
ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ସେ ବଳବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଥିଲେ, ନାମ ପ୍ରମତି; ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ପୁଅ, ପୂର୍ବ କଳିଯୁଗରେ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ।
ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶେ ଽଭ୍ଯୁଦିତେ ଵର୍ଷେ ପ୍ରକ୍ରାନ୍ତୋ ଵିଂଶତିଂ ସମାଃ ନିଜଘ୍ନେ ସର୍ଵଭୂତାନି ମାନୁଷାଣ୍ଯେଵ ସର୍ଵଶଃ
ବତିସିଏ ବର୍ଷରେ ଆରମ୍ଭ କରି, କୁଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ବିଶେଷକରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ନଷ୍ଟ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ବୀଜାଵଶିଷ୍ଟାଂ ତାଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ କ୍ରୂରେଣ କର୍ମଣା ପରସ୍ପରନିମିତ୍ତେନ କାଲେନାକସ୍ମିକେନ ଚ
ତାଙ୍କ ନିଷ୍ଠୁର କାର୍ଯ୍ୟରେ ପୃଥିବୀରେ କେବଳ ବୀଜ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା; ପରସ୍ପର କାରଣ ଓ ଅପେକ୍ଷାହୀନ ସମୟରେ।
ସଂସ୍ଥିତା ସହସା ଯା ତୁ ସେନା ପ୍ରମତିନା ସହ ଗଙ୍ଗାଯମୁନଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସମାଧିନା
ଯେ ସେନା ପ୍ରମତିଙ୍କ ସହିତ ହଠାତ୍ ରହିଗଲା, ସେମାନେ ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ପାଇଲେ।
ତତସ୍ତେଷୁ ପ୍ରନଷ୍ଟେଷୁ ସଂଧ୍ଯାଂଶେ କୂରକର୍ମସୁ ଉତ୍ସାଦ୍ଯ ପାର୍ଥିଵାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ ତେଷ୍ଵତୀତେଷୁ ଵୈ ତଦା
ତାପରେ, ସେଇ ସମୟରେ ସଂଧ୍ୟା ଅଂଶ ଓ ନିୟମିତ କୌର କାର୍ଯ୍ୟ ହରାଇଗଲା, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏହି ସମୟ ଅତିତ ହେଲା।
ତତଃ ସଂଧ୍ଯାଂଶକେ କାଲେ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ଚ ଯୁଗାନ୍ତିକେ ସ୍ଥିତାସ୍ଵଲ୍ପାଵଶିଷ୍ଟାସୁ ପ୍ରଜାସ୍ଵିହ କ୍ଵଚିତ୍ କ୍ଵଚିତ୍
ତାପରେ, ସଂଧ୍ୟା ଅଂଶ ଯୁଗର ଶେଷରେ ଆସିଲା, ଏଠାରେ ଏଉଁଠାରେ କେବଳ ଅଳ୍ପ ପ୍ରଜା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲେ।
ସ୍ଵାପ୍ରଦାନାସ୍ ତଦା ତେ ଵୈ ଲୋଭାଵିଷ୍ଟାସ୍ତୁ ଵୃନ୍ଦଶଃ ଉପହିଂସନ୍ତି ଚାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ପ୍ରଲୁମ୍ପନ୍ତି ପରସ୍ପରମ୍
ସେ ସମୟରେ, ଲୋଭରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦାନ ଦେବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଦଳ ଦଳ ଭାବରେ ଏକଠା ହେଲେ, ଏକାପରେ ଏକା ହିଂସା କଲେ ଓ ଏକାପରେ ଏକା ଚୋରି କଲେ।
ଅରାଜକେ ଯୁଗାଂଶେ ତୁ ସଂକ୍ଷଯେ ସମୁପସ୍ଥିତେ ପ୍ରଜାସ୍ତା ଵୈ ତଦା ସର୍ଵାଃ ପରସ୍ପରଭଯାର୍ଦିତାଃ
ଯୁଗର ଏଉଁ ଅଂଶରେ ଯେତେବେଳେ ରାଜା ନଥିଲେ ଓ ନାଶ ଆସିଥିଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଏକାପରେ ଏକା ଭୟରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ଵ୍ଯାକୁଲାସ୍ତାଃ ପରାଵୃତ୍ତାସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେଵଂ ଗୃହାଣି ତୁ ସ୍ଵାନ୍ସ୍ଵାନ୍ପ୍ରାଣାନଵେକ୍ଷନ୍ତୋ ନିଷ୍କାରୁଣ୍ଯାତ୍ ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ସେମାନେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦେବତା ଓ ଘରକୁ ଛାଡି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କୌଣସି ଦୟା ନଥିଲା ଓ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ।
ନଷ୍ଟେ ଶ୍ରୌତସ୍ମୃତେ ଧର୍ମେ କାମକ୍ରୋଧଵଶାନୁଗାଃ ନିର୍ମର୍ଯାଦା ନିରାନନ୍ଦା ନିଃସ୍ନେହା ନିରପତ୍ରପାଃ
ବେଦ ଓ ପାରମ୍ପରିକ ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେଲା, କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଚାଳିତ, ସେମାନେ ଅନିୟମିତ, ନିର୍ମନ୍ଦ, ନିର୍ସ୍ନେହ ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ ହେଲେ।
ନଷ୍ଟେ ଧର୍ମେ ପ୍ରତିହତା ହ୍ରସ୍ଵକାଃ ପଞ୍ଚଵିଂଶକାଃ ହିତ୍ଵା ଦାରାଂଶ୍ଚ ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଵିଷାଦଵ୍ଯାକୁଲପ୍ରଜାଃ
ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେଲା ଓ ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି କେବଳ ପଚିଶ ହେଲା, ସେମାନେ ଜନାନୀ ଓ ପୁଅକୁ ଛାଡି, ଦୁଃଖ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହେଲେ।
ଅନାଵୃଷ୍ଟିହତାସ୍ତେ ଵୈ ଵାର୍ତ୍ତାମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦୁଃଖିତାଃ ଆଶ୍ରଯନ୍ତି ସ୍ମ ପ୍ରତ୍ଯନ୍ତାନ୍ ହିତ୍ଵା ଜନପଦାନ୍ସ୍ଵକାନ୍
ବର୍ଷା ନ ହେବାରୁ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଜୀବିକା ଛାଡି, ନିଜ ଦେଶ ଛାଡି ଏଉଁଠାରେ ଏଉଁଠାରେ ସୀମାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
ସରିତଃ ସାଗରାନୂପାନ୍ ସେଵନ୍ତେ ପର୍ଵତାନପି ଚୀରକୃଷ୍ଣାଜିନଧରା ନିଷ୍କ୍ରିଯା ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହାଃ
ସେମାନେ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର କୂଳ ଓ ପାହାଡକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ, ଚିର ଓ କୃଷ୍ଣାଜିନ ପିନ୍ଧି, କୌଣସି କ୍ରିୟା କରିଲେ ନାହିଁ, କୌଣସି ସମ୍ପତ୍ତି ରହିଲା ନାହିଁ।
ଵର୍ଣାଶ୍ରମପରିଭ୍ରଷ୍ଟାଃ ସଂକରଂ ଘୋରମାସ୍ଥିତାଃ ଏଵଂ କଷ୍ଟମନୁପ୍ରାପ୍ତା ହ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପଶେଷାଃ ପ୍ରଜାସ୍ତତଃ
ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏଭଳି ଅଳ୍ପ ପ୍ରଜା ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ।
ଜନ୍ତଵଶ୍ଚ କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟା ଦୁଃଖାନ୍ନିର୍ଵେଦମାଗମନ୍ ସଂଶ୍ରଯନ୍ତି ଚ ଦେଶାଂସ୍ତାଂଶ୍ ଚକ୍ରଵତ୍ପରିଵର୍ତନାଃ
ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୋକ ଓ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ନିରାଶ ହେଲେ ଓ ଏଉଁଠାରେ ଏଉଁଠାରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ଚକ୍ର ଭଳି ସଦା ପରିବର୍ତ୍ତନ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଜାସ୍ତୁ ତାଃ ସର୍ଵା ମାଂସାହାରା ଭଵନ୍ତି ହି ମୃଗାନ୍ଵରାହାନ୍ଵୃଷଭାନ୍ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵନଚାରିଣଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ମୃଗ, ବରାହ, ବୃଷଭ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁମାନେ ଖାଇଲେ।
ଭକ୍ଷ୍ଯାଂଶ୍ଚୈଵାପ୍ଯଭକ୍ଷ୍ଯାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ଭକ୍ଷଯନ୍ତି ତାଃ ସମୁଦ୍ରଂ ସଂଶ୍ରିତା ଯାସ୍ତୁ ନଦୀଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରଜାସ୍ତୁ ତାଃ
ସେମାନେ ଭକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଅଭକ୍ଷ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଖାଇଲେ; ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବା ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ତେ ଽପି ମତ୍ସ୍ଯାନ୍ହରନ୍ତୀହ ଆହାରାର୍ଥଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ ଅଭକ୍ଷ୍ଯାହାରଦୋଷେଣ ଏକଵର୍ଣଗତାଃ ପ୍ରଜାଃ
ସେମାନେ ମାଛ ଧରି ଖାଇଲେ, ଭକ୍ଷ୍ୟ ନ ଥିବା ଜିନିଷ ଖାଇବା ଦୋଷରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଏକ ବର୍ଣ୍ଣରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ଯଥା କୃତଯୁଗେ ପୂର୍ଵମ୍ ଏକଵର୍ଣମଭୂତ୍କିଲ ତଥା କଲିଯୁଗସ୍ଯାନ୍ତେ ଶୂଦ୍ରୀଭୂତାଃ ପ୍ରଜାସ୍ତଥା
ଯେପରି କୃତୟୁଗର ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ବର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସେପରି କଳିଯୁଗର ଶେଷରେ ପ୍ରଜାମାନେ ଶୂଦ୍ର ଭଳି ହେଲେ।
ଏଵଂ ଵର୍ଷଶତଂ ପୂର୍ଣଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତେଷାଂ ନ୍ଯଵର୍ତତ ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ସହସ୍ରାଣି ମାନୁଷାଣି ତୁ ତାନି ଵୈ
ଏଭଳି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଏହି ସମୟ ମାନବ ଜନ୍ୟ ଛତ୍ତିଶ ହଜାର ବର୍ଷ ହେଲା।
ଅଥ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ପକ୍ଷିଣଃ ପଶଵସ୍ତଥା ମତ୍ସ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ହତାଃ ସର୍ଵୈଃ କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟୈଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ ଓ ମାଛ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୋକରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକମାନେ ମାରିଦେଲେ।
ନିଃଶେଷେଷ୍ଵଥ ସର୍ଵେଷୁ ମତ୍ସ୍ଯପକ୍ଷିପଶୁଷ୍ଵଥ ସଂଧ୍ଯାଂଶେ ପ୍ରତିପନ୍ନେ ତୁ ନିଃଶେଷାସ୍ତୁ ତଦା କୃତାଃ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ମାଛ, ପକ୍ଷୀ ଓ ପଶୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ସଂଧ୍ୟା ଅଂଶ ଆସିଲା, ତାପରେ ସମସ୍ତ ଏକାଠି ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଜାସ୍ତୁ ସମ୍ଭୂଯ କନ୍ଦମୂଲମଥୋ ଽଖନନ୍ ଫଲମୂଲାଶନାଃ ସର୍ଵେ ଅନିକେତାସ୍ତଥୈଵ ଚ
ତାପରେ, ଲୋକମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ମୂଳ ଓ କନ୍ଦ ଖୋଦି ଉଠାଇଲେ; ସମସ୍ତେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଘର ବିନା ରହିଲେ।
ଵଲ୍କଲାନ୍ଯଥ ଵାସାଂସି ଅଧଃଶଯ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ ପରିଗ୍ରହୋ ନ ତେଷ୍ଵସ୍ତି ଧନଶୁଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୁଯୁଃ
ସେମାନଙ୍କର ପୋଷାକ ବଡ଼ ଗଛର ଛାଲ ଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଭୂମିରେ ଶୁଇଥିଲେ; ସେମାନେ କିଛି ଜମା କରି ରଖିନଥିଲେ, ଏହିପରି ଜୀବନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଧନର ପବିତ୍ରତା ପାଇଲେ।
ଏଵଂ କ୍ଷଯଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ହ୍ଯ୍ ଅଲ୍ପଶିଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଜାସ୍ତଦା ତାସାମଲ୍ପାଵଶିଷ୍ଟାନାମ୍ ଆହାରାଦୃଦ୍ଧିରିଷ୍ଯତେ
ଏଭଳି ଭାବେ, କମ୍ ଲୋକ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ହେଲେ; ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟରୁ ପ୍ରଚୁରତା ଆସିବ।
ଏଵଂ ଵର୍ଷଶତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସଂଧ୍ଯାଂଶସ୍ତସ୍ଯ ଵର୍ତତେ ତତୋ ଵର୍ଷଶତସ୍ଯାନ୍ତେ ଅଲ୍ପଶିଷ୍ଟାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସୁତାଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଦିବ୍ୟ ଶତବର୍ଷ ସନ୍ଧି କାଳ ଚାଲିଥାଏ; ଏହି ଶତବର୍ଷର ଶେଷରେ କେବଳ କିଛି ଜଣେ ଜନନୀ ଓ ଶିଶୁ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥାନ୍ତି।
ମିଥୁନାନି ତୁ ତାଃ ସର୍ଵା ହ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସମ୍ପ୍ରଜଜ୍ଞିରେ ତତସ୍ତାସ୍ତୁ ମ୍ରିଯନ୍ତେ ଵୈ ପୂର୍ଵୋତ୍ପନ୍ନାଃ ପ୍ରଜାସ୍ତୁ ଯାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନେ ଦୁଇଜଣ ଦୁଇଜଣ ମିଶି ଏକାଉଠି ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାନ୍ତି; ତାପରେ, ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥାନ୍ତି।
ଜାତମାତ୍ରେଷ୍ଵପତ୍ଯେଷୁ ତତଃ କୃତମଵର୍ତତ ଯଥା ସ୍ଵର୍ଗେ ଶରୀରାଣି ନରକେ ଚୈଵ ଦେହିନାମ୍
ଶିଶୁମାନେ ଜନ୍ମିଲା ପରେ, ତୁରନ୍ତ କୃତଯୁଗର ଅବସ୍ଥା ଆସିଥାଏ, ଯେପରି ଶରୀର ଶ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକରେ ଅଛି।