ତେଷାଂ ଵିପର୍ଯଯୋତ୍ପନ୍ନା ଭଵନ୍ତି ଦ୍ଵାପରେ ପୁନଃ ଅଦୃଷ୍ଟିର୍ମରଣଂ ଚୈଵ ତଥୈଵ ଵ୍ଯାଧ୍ଯୁପଦ୍ରଵାଃ
ସେମାନଙ୍କର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ପୁନଃ ଦୃଷ୍ଟିହାନି, ମୃତ୍ୟୁ, ଏବଂ ରୋଗ ଓ ବିପଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଵାଙ୍ମନଃକର୍ମଭିର୍ଦୁଃଖୈର୍ ନିର୍ଵେଦୋ ଜାଯତେ ତତଃ ନିର୍ଵେଦାଜ୍ଜାଯତେ ତେଷାଂ ଦୁଃଖମୋକ୍ଷଵିଚାରଣା
ବାଣୀ, ମନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର କଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ବିରକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ନିମିତ୍ତ ଚିନ୍ତନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ଵିଚାରଣାଯାଂ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଵୈରାଗ୍ଯାଦ୍ଦୋଷଦର୍ଶନମ୍ ଦୋଷାଣାଂ ଦର୍ଶନାଚ୍ଚୈଵ ଜ୍ଞାନୋତ୍ପତ୍ତିସ୍ତୁ ଜାଯତେ
ଚିନ୍ତନରେ ବିରାଗ ଆସେ; ବିରାଗରୁ ଦୋଷ ଦେଖିବା ଆସେ; ଦୋଷ ଦେଖିଲେ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତେଷାଂ ମେଧାଵିନାଂ ପୂର୍ଵଂ ମର୍ତ୍ଯେ ସ୍ଵାଯମ୍ଭୁଵେ ଽନ୍ତରେ ଉତ୍ପସ୍ଯନ୍ତୀହ ଶାସ୍ତ୍ରାଣାଂ ଦ୍ଵାପରେ ପରିପନ୍ଥିନଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମେଧାବୀମାନେ ପୂର୍ବରୁ ମାନବ ଜଗତର ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ଅନ୍ତରାଳରେ, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକର ବାଧା ଦେଖିଲେ।
ଆଯୁର୍ଵେଦଵିକଲ୍ପାଶ୍ଚ ଅଙ୍ଗାନାଂ ଜ୍ଯୋତିଷସ୍ଯ ଚ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରଵିକଲ୍ପାଶ୍ଚ ହେତୁଶାସ୍ତ୍ରଵିକଲ୍ପନମ୍
ଏଠାରେ ଆୟୁର୍ବେଦର ଭିନ୍ନତା, ଅଙ୍ଗଗୁଡିକର ଭିନ୍ନତା, ଜ୍ୟୋତିଷର ଭିନ୍ନତା, ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରର ଭିନ୍ନତା ଓ ହେତୁଶାସ୍ତ୍ରର ବିଶ୍ଳେଷଣ ଅଛି।
ପ୍ରକ୍ରିଯା କଲ୍ପସୂତ୍ରାଣାଂ ଭାଷ୍ଯଵିଦ୍ଯାଵିକଲ୍ପନମ୍ ସ୍ମୃତିଶାସ୍ତ୍ରପ୍ରଭେଦାଶ୍ଚ ପ୍ରସ୍ଥାନାନି ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍
କଳ୍ପସୂତ୍ରଗୁଡିକର ପ୍ରକ୍ରିୟା, ଭାଷ୍ୟ ବିଦ୍ୟାର ଭିନ୍ନତା, ସ୍ମୃତି ଶାସ୍ତ୍ରର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରଭେଦ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରସ୍ଥାନ ଅଛି।
ଦ୍ଵାପରେଷ୍ଵଭିଵର୍ତନ୍ତେ ମତିଭେଦାସ୍ତଥା ନୃଣାମ୍ ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା କୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଵାର୍ତ୍ତା ପ୍ରସିଧ୍ଯତି
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମତଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ; ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା ଅତି କଷ୍ଟରେ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।
ଦ୍ଵାପରେ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ କାଲଃ କ୍ଲେଶପରଃ ସ୍ମୃତଃ ଲୋଭୋ ଽଧୃତିର୍ଵଣିଗ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ତତ୍ତ୍ଵାନାମଵିନିଶ୍ଚଯଃ
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ କଷ୍ଟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ; ଲୋଭ, ଅସ୍ଥିରତା, ବ୍ୟବସାୟ, ଯୁଦ୍ଧ ଓ ତତ୍ତ୍ୱର ଅନିଶ୍ଚିତତା ବ୍ୟାପି ରହିଛି।
ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରପ୍ରଣଯନଂ ଧର୍ମାଣାଂ ସଂକରସ୍ତଥା ଵର୍ଣାଶ୍ରମପରିଧ୍ଵଂସଃ କାମଦ୍ଵେଷୌ ତଥୈଵ ଚ
ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା, ଧର୍ମର ଭ୍ରମ, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ନାଶ, ଏବଂ ଏହିପରି ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଦେଖାଯାଏ।
ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ପରମାଯୁସ୍ତଦା ନୃଣାମ୍ ନିଃଶେଷେ ଦ୍ଵାପରେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତସ୍ଯ ସଂଧ୍ଯା ତୁ ପାଦତଃ
ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଏହା ମାନବଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବାଧିକ ଆୟୁ ହୁଏ; ଦ୍ୱାପର ଶେଷରେ, ତାହାର ସନ୍ଧ୍ୟା ଚତୁର୍ଥ ଭାଗରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ଗୁଣହୀନାସ୍ତୁ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଧର୍ମସ୍ଯ ଦ୍ଵାପରସ୍ଯ ତୁ ତଥୈଵ ସଂଧ୍ଯା ପାଦେନ ଅଂଶସ୍ତସ୍ଯାଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ଗୁଣ ହୀନ ଲୋକେ ରୁହନ୍ତି, ଏବଂ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଧର୍ମର କେବଳ ଏକ ଅଂଶ ମାତ୍ର ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ ।
ଦ୍ଵାପରସ୍ଯ ତୁ ପର୍ଯାଯେ ପୁଷ୍ଯସ୍ଯ ଚ ନିବୋଧତ ଦ୍ଵାପରସ୍ଯାଂଶଶେଷେ ତୁ ପ୍ରତିପତ୍ତିଃ କଲେରଥ
ଦ୍ୱାପର ଓ ପୁଷ୍ୟ ଯୁଗର ପରିବର୍ତ୍ତନ ବିଷୟରେ ଏବେ ଶୁଣ । ଦ୍ୱାପରର କେବଳ ଅଂଶ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ, କଳି ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ।
ହିଂସା ସ୍ତେଯାନୃତଂ ମାଯା ଦମ୍ଭଶ୍ଚୈଵ ତପସ୍ଵିନାମ୍ ଏତେ ସ୍ଵଭାଵାଃ ପୁଷ୍ଯସ୍ଯ ସାଧଯନ୍ତି ଚ ତାଃ ପ୍ରଜାଃ
ହିଂସା, ଚୋରି, ମିଥ୍ୟା କଥା, ଠକେଇ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇମୁଖାପନା—ଏହି ସବୁ ପୁଷ୍ୟ ଯୁଗର ସ୍ୱାଭାବିକ ଗୁଣ, ଏବଂ ଲୋକେ ଏହିମାନେ କରନ୍ତି ।
ଏଷ ଧର୍ମଃ ସ୍ମୃତଃ କୃତ୍ସ୍ନୋ ଧର୍ମଶ୍ଚ ପରିହୀଯତେ ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ଵାର୍ତ୍ତାଃ ସିଧ୍ଯନ୍ତି ଵା ନ ଵା
ଏହିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ କ୍ଷୟ ପାଏ; ଲୋକମାନଙ୍କର କାମକାଜ ସଫଳ ହୁଏ କିମ୍ବା ହୁଏନାହିଁ ।
କଲିଃ ପ୍ରମାରକୋ ରୋଗଃ ସତତଂ ଚାପି କ୍ଷୁଦ୍ଭଯମ୍ ଅନାଵୃଷ୍ଟିଭଯଂ ଚୈଵ ଦେଶାନାଂ ଚ ଵିପର୍ଯଯଃ
କଳି ହେଉଛି ସବୁ କିଛି ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ରୋଗ ସଦା ରହିଥାଏ, ଭୂଖ, ଅନାବୃଷ୍ଟି ଓ ଦେଶର ଅସ୍ଥିରତାର ଭୟ ସବୁବେଳେ ରହେ ।
ନ ପ୍ରମାଣେ ସ୍ଥିତିର୍ହ୍ଯସ୍ତି ପୁଷ୍ଯେ ଘୋରେ ଯୁଗେ କଲୌ ଗର୍ଭସ୍ଥୋ ମ୍ରିଯତେ କଶ୍ଚିଦ୍ ଯୌଵନସ୍ଥସ୍ତଥା ପରଃ
ପୁଷ୍ୟ ଓ କଳି ଯୁଗର ଭୟଙ୍କର ସମୟରେ କୌଣସି ନିୟମ ରହେନାହିଁ; କେହି ଗର୍ଭରେ, କେହି ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି ।
ସ୍ଥାଵିର୍ଯେ ମଧ୍ଯକୌମାରେ ମ୍ରିଯନ୍ତେ ଚ କଲୌ ପ୍ରଜାଃ ଅଲ୍ପତେଜୋବଲାଃ ପାପା ମହାକୋପା ହ୍ଯଧାର୍ମିକାଃ
କଳି ଯୁଗରେ ଲୋକେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମଧ୍ୟବୟସ୍କ କିମ୍ବା ଶିଶୁବେଳେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଦୁର୍ବଳ, ପାପୀ, ବଡ଼ କ୍ରୋଧୀ ଓ ଅଧର୍ମିକ ହୁଅନ୍ତି ।
ଅନୃତଵ୍ରତଲୁବ୍ଧାଶ୍ଚ ପୁଷ୍ଯେ ଚୈଵ ପ୍ରଜାଃ ସ୍ଥିତାଃ ଦୁରିଷ୍ଟୈର୍ଦୁରଧୀତୈଶ୍ଚ ଦୁରାଚାରୈର୍ଦୁରାଗମୈଃ
ପୁଷ୍ୟ ଯୁଗରେ ଲୋକେ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଓ ଲୋଭରେ ଲିପ୍ତ, ଖରାପ ଆଚରଣ, ଅଳ୍ପ ଶିଖ୍ୟା, ଖରାପ ବ୍ୟବହାର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଚଳିତରେ ରହନ୍ତି ।
ଵିପ୍ରାଣାଂ କର୍ମଦୋଷୈସ୍ତୈଃ ପ୍ରଜାନାଂ ଜାଯତେ ଭଯମ୍ ହିଂସା ମାନସ୍ତଥେର୍ଷ୍ଯା ଚ କ୍ରୋଧୋ ଽସୂଯାକ୍ଷମାଧୃତିଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି—ହିଂସା, ଅହଂକାର, ଇର୍ଷ୍ୟା, କ୍ରୋଧ, ଦ୍ୱେଷ, ଅସହିଷ୍ଣୁତା ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଅଭାବ ଦେଖାଯାଏ ।
ପୁଷ୍ଯେ ଭଵନ୍ତି ଜନ୍ତୂନାଂ ଲୋଭୋ ମୋହଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ ସଂକ୍ଷୋଭୋ ଜାଯତେ ଽତ୍ଯର୍ଥଂ କଲିମାସାଦ୍ଯ ଵୈ ଯୁଗମ୍
ପୁଷ୍ୟ ଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୋଭ ଓ ମୋହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; କଳି ଯୁଗ ଆସିଲେ ବଡ଼ ଅସ୍ଥିରତା ଦେଖାଯାଏ ।
ନାଧୀଯତେ ତଥା ଵେଦାନ୍ ନ ଯଜନ୍ତେ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ ଉତ୍ସୀଦନ୍ତି ତଥା ଚୈଵ ଵୈଶ୍ଯୈଃ ସାର୍ଧଂ ତୁ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ
ବେଦ ପଢ଼ାଯାଏନାହିଁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତିନାହିଁ; ଏହିପରି, ବୈଶ୍ୟମାନେ ସହିତ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅବନତି ପାଆନ୍ତି ।
ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ମନ୍ତ୍ରଯୋନିସ୍ତୁ ସମ୍ବନ୍ଧୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ ଭଵତୀହ କଲୌ ତସ୍ମିଞ୍ ଛଯନାସନଭୋଜନୈଃ
ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରର ମୂଳ ହେଉଛି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହ ନିକଟତା; କଳି ଯୁଗରେ ଏହା ଏକାଠି ଶୋଇବା, ବସିବା ଓ ଖାଇବା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ ।
ରାଜାନଃ ଶୂଦ୍ରଭୂଯିଷ୍ଠାଃ ପାଷଣ୍ଡାନାଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଯଃ କାଷାଯିଣଶ୍ଚ ନିଷ୍କଚ୍ଛାସ୍ ତଥା କାପାଲିନଶ୍ଚ ହ
ରାଜାମାନେ ଅଧିକାଂଶ ଶୂଦ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ଅସତ୍ପଥ ମତ ଚାଲିଥାଏ; କେହି କେହି କାଶାୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଉପବୀତ ବିନା ଓ କେହି କେହି ଖୋପଡ଼ି ଧରି ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଦେଵଵ୍ରତିନସ୍ ତଥା ଯେ ଧର୍ମଦୂଷକାଃ ଦିଵ୍ଯଵୃତ୍ତାଶ୍ଚ ଯେ କେଚିଦ୍ ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଶ୍ରୁତିଲିଙ୍ଗିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରତ ଧରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଜୀବିକା ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଚିହ୍ନ ଧରନ୍ତି—ଏମିତି ସମସ୍ତେ ରହନ୍ତି ।
ଏଵଂଵିଧାଶ୍ଚ ଯେ କେଚିଦ୍ ଭଵନ୍ତୀହ କଲୌ ଯୁଗେ ଅଧୀଯତେ ତଦା ଵେଦାଞ୍ ଛୂଦ୍ରା ଧର୍ମାର୍ଥକୋଵିଦାଃ
ଏପରି ଲୋକମାନେ କଳି ଯୁଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେବେଳେ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶୂଦ୍ରମାନେ ବେଦ ପଢ଼ନ୍ତି ।
ଯଜନ୍ତେ ହ୍ଯଶ୍ଵମେଧୈସ୍ତୁ ରାଜାନଃ ଶୂଦ୍ରଯୋନଯଃ ସ୍ତ୍ରୀବାଲଗୋଵଧଂ କୃତ୍ଵା ହତ୍ଵା ଚୈଵ ପରସ୍ପରମ୍
ଶୂଦ୍ର ବଂଶର ରାଜାମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ନାରୀ, ଶିଶୁ ଓ ଗାଈ ହତ୍ୟା କରି, ଏବଂ ପରସ୍ପରେ ମାରଣ କରନ୍ତି ।
ଉପହତ୍ଯ ତଥାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସାଧଯନ୍ତି ତଦା ପ୍ରଜାଃ ଦୁଃଖପ୍ରଚୁରତାଲ୍ପାଯୁର୍ ଦେଶୋତ୍ସାଦଃ ସରୋଗତା
ଏଭଳି ଏକାଉଁଠି ମାରି ଲୋକେ ବଞ୍ଚି ରହନ୍ତି; ଦୁଃଖ ଅଧିକ, ଆୟୁଷ୍ୟ ଅଳ୍ପ, ଦେଶ ନଶ୍ଟ ଓ ରୋଗ ଭରିଥାଏ ।
ଅଧର୍ମାଭିନିଵେଶିତ୍ଵଂ ତମୋଵୃତ୍ତଂ କଲୌ ସ୍ମୃତମ୍ ଭ୍ରୂଣହତ୍ଯା ପ୍ରଜାନାଂ ନ ତଥା ହ୍ଯେଵଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଅଧର୍ମରେ ଆସକ୍ତି ଓ ଅନ୍ଧକାର ଚଳିତ କଳିର ଚିହ୍ନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଭପାତ ପୂର୍ବବତ୍ ହୁଏନାହିଁ ।
ତସ୍ମାଦାଯୁର୍ବଲଂ ରୂପଂ ପ୍ରହୀଯନ୍ତେ କଲୌ ଯୁଗେ ଦୁଃଖେନାଭିପ୍ଲୁତାନାଂ ଚ ପରମାଯୁଃ ଶତଂ ନୃଣାମ୍
ତେଣୁ କଳିଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଆୟୁ, ଶକ୍ତି ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ କ୍ରମେ କମିଯାଏ; ଯେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବାଧିକ ଆୟୁ ହେଉଛି ଶତବର୍ଷ।
ଭୂତ୍ଵା ଚ ନ ଭଵନ୍ତୀହ ଵେଦାଃ କଲିଯୁଗେ ଽଖିଲାଃ ଉତ୍ସୀଦନ୍ତେ ତଥା ଯଜ୍ଞାଃ କେଵଲଂ ଧର୍ମହେତଵଃ
ଏଠାରେ କଳିଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ବେଦ ରହିନଥାନ୍ତି; ଏହିପରି ଯଜ୍ଞମାନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି, କେବଳ ଧର୍ମ ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି।