ଋଚୋ ଯଜୂଂଷି ସାମାନି ମନ୍ତ୍ରାଶ୍ଚାଥର୍ଵଣାସ୍ତୁ ଯେ ସପ୍ତର୍ଷିଭିଶ୍ଚ ଯେ ପ୍ରୋକ୍ତାଃ ସ୍ମାର୍ତଂ ତୁ ମନୁରବ୍ରଵୀତ୍
ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ଓ ଅଥର୍ବଣ ମନ୍ତ୍ର, ଏବଂ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ କହିଥିବା ମନ୍ତ୍ରମାନେ—ମନୁ ପାରମ୍ପରିକ ଧର୍ମ କହିଥିଲେ ।
ତ୍ରେତାଦୌ ସଂହତା ଵେଦାଃ କେଵଲଂ ଧର୍ମସେତଵଃ ସଂରୋଧାଦାଯୁଷଶ୍ଚୈଵ ଵ୍ଯସ୍ଯନ୍ତେ ଦ୍ଵାପରେ ଚ ତେ ଋଷଯସ୍ତପସା ଵେଦାନ୍ ଅହୋରାତ୍ରମଧୀଯତେ
ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ବେଦମାନେ ଏକତ୍ର ଥିଲେ, ଏହିମାନେ ଧର୍ମର ମୂଳ ଆଧାର; କିନ୍ତୁ ଆୟୁଷ୍ୟ ହ୍ରାସ ହେବାରୁ ଦ୍ୱାପରରେ ସେମାନେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ । ଋଷିମାନେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦିନ ରାତି ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିଲେ ।
ଅନାଦିନିଧନା ଦିଵ୍ଯାଃ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରୋକ୍ତାଃ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା ସ୍ଵଧର୍ମସଂଵୃତାଃ ସାଙ୍ଗା ଯଥାଧର୍ମଂ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଵିକ୍ରିଯନ୍ତେ ସ୍ଵଧର୍ମଂ ତୁ ଵେଦଵାଦାଦ୍ଯଥାଯୁଗମ୍
ଅନାଦି ଓ ଅନନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ବେଦମାନେ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ସ୍ୱଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠିତ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନେ ବଦଳିଯାନ୍ତି, ବେଦ ଶିଖ୍ୟା ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ୱଧର୍ମ ଯୁଗ ପ୍ରମାଣେ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ହୁଏ ।
ଆରମ୍ଭଯଜ୍ଞଃ କ୍ଷତ୍ରସ୍ଯ ହଵିର୍ଯଜ୍ଞା ଵିଶଃ ସ୍ମୃତାଃ ପରିଚାରଯଜ୍ଞାଃ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚ ଜପଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ
କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ ଯଜ୍ଞ, ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହବିର୍ ଯଜ୍ଞ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ସେବା ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜପ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ।
ତତଃ ସମୁଦିତା ଵର୍ଣାସ୍ ତ୍ରେତାଯାଂ ଧର୍ମଶାଲିନଃ କ୍ରିଯାଵନ୍ତଃ ପ୍ରଜାଵନ୍ତଃ ସମୃଦ୍ଧାଃ ସୁଖିନଶ୍ଚ ଵୈ
ତାପରେ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଜାତିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ସେମାନେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା, କ୍ରିୟାଶୀଳ, ସନ୍ତାନବାନ୍ତ, ସମୃଦ୍ଧ ଓ ସୁଖୀ ଥିଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈଶ୍ଚ ଵିଧୀଯନ୍ତେ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୈର୍ଵିଶଃ ଵୈଶ୍ଯାଞ୍ଛୂଦ୍ରା ଅନୁଵର୍ତନ୍ତେ ପରସ୍ପରମନୁଗ୍ରହାତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ବୈଶ୍ୟମାନେ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ; ଶୂଦ୍ରମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ପରସ୍ପର ସହଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ।
ଶୁଭାଃ ପ୍ରକୃତଯସ୍ତେଷାଂ ଧର୍ମା ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଶ୍ରଯାଃ ସଂକଲ୍ପିତେନ ମନସା ଵାଚା ଵା ହସ୍ତକର୍ମଣା ତ୍ରେତାଯୁଗେ ହ୍ଯଵିକଲେ କର୍ମାରମ୍ଭଃ ପ୍ରସିଧ୍ଯତି
ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ମଙ୍ଗଳମୟ ଥିଲା, ଧର୍ମ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ଆଧାରିତ; ମନ, କଥା କିମ୍ବା ହସ୍ତକାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ କର୍ମ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ ସଫଳ ହୁଏ ।
ଆଯୂରୂପଂ ବଲଂ ମେଧା ଆରୋଗ୍ଯଂ ଧର୍ମଶୀଲତା ସର୍ଵସାଧାରଣଂ ହ୍ଯେତଦ୍ ଆସୀତ୍ତ୍ରେତାଯୁଗେ ତୁ ଵୈ
ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ଭଲ ଆକୃତି, ବଳ, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା—ଏହି ସବୁ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ସାଧାରଣ ଥିଲା ।
ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵ୍ଯଵସ୍ଥାନମ୍ ଏଷାଂ ବ୍ରହ୍ମା ତଥାକରୋତ୍ ସଂହିତାଶ୍ଚ ତଥା ମନ୍ତ୍ରା ଆରୋଗ୍ଯଂ ଧର୍ମଶୀଲତା
ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ସଂହିତା ଓ ମନ୍ତ୍ର, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ।
ସଂହିତାଶ୍ଚ ତଥା ମନ୍ତ୍ରା ଋଷିଭିର୍ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୁତୈଃ ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରଵର୍ତିତଶ୍ଚୈଵ ତଦା ହ୍ଯେଵ ତୁ ଦୈଵତୈଃ
ସଂହିତା ଓ ମନ୍ତ୍ରମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ତାହାବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଯାମୈଃ ଶୁକ୍ଲୈର୍ଜଯୈଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵସାଧନସଂଭୃତୈଃ ଵିଶ୍ଵସୃଡ୍ଭିସ୍ ତଥା ସାର୍ଧଂ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରେଣ ମହୌଜସା ସ୍ଵାଯମ୍ଭୁଵେ ଽନ୍ତରେ ଦେଵୈସ୍ ତେ ଯଜ୍ଞାଃ ପ୍ରାକ୍ପ୍ରଵର୍ତିତାଃ
ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ଆବଶ୍ୟକ ସାଧନ ସହିତ, ଶୁଭ୍ର ପୋଷାକ ପିଣ୍ଧିଥିବା ପୁରୋହିତମାନେ ଓ ବିଜୟୀ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରଚଳିତ କରିଥିଲେ । ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏହି ଯଜ୍ଞଗୁଡିକ ପ୍ରଥମେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସତ୍ଯଂ ଜପସ୍ତପୋ ଦାନଂ ପୂର୍ଵଧର୍ମୋ ଯ ଉଚ୍ଯତେ ଯଦା ଧର୍ମସ୍ଯ ହ୍ରସତେ ଶାଖାଧର୍ମସ୍ଯ ଵର୍ଧତେ
ସତ୍ୟ, ଜପ, ତପ, ଦାନ — ଏହିମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ଧର୍ମ ଭାବରେ କହାଯାଏ । ଯେତେବେଳେ ମୁଖ୍ୟ ଧର୍ମ କ୍ଷୟ ହୁଏ, ଶାଖା ଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ।
ଜାଯନ୍ତେ ଚ ତଦା ଶୂରା ଆଯୁଷ୍ମନ୍ତୋ ମହାବଲାଃ ନ୍ଯସ୍ତଦଣ୍ଡା ମହାଯୋଗା ଯଜ୍ଵାନୋ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ
ସେ ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ନାୟକମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦଣ୍ଡ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା, ବଡ଼ ଯୋଗୀ, ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଉପଦେଶ କରୁଥିବା ଲୋକ ।
ପଦ୍ମପତ୍ତ୍ରାଯତାକ୍ଷାଶ୍ଚ ପୃଥୁଵକ୍ତ୍ରାଃ ସୁସଂହତାଃ ସିଂହୋରସ୍କା ମହାସତ୍ତ୍ଵା ମତ୍ତମାତଂଗଗାମିନଃ
ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି, ମୁହଁ ଚଉଡ଼ା, ଦେହ ଭଲ ଗଠିତ, ଛାତି ସିଂହ ପରି, ଶକ୍ତି ବଡ଼, ଏବଂ ମଦ ହାତୀ ପରି ଚାଲିଥିବା ।
ମହାଧନୁର୍ଧରାଶ୍ଚୈଵ ତ୍ରେତାଯାଂ ଚକ୍ରଵର୍ତିନଃ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣପୂର୍ଣାସ୍ତେ ନ୍ଯଗ୍ରୋଧପରିମଣ୍ଡଲାଃ
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ସମ୍ରାଟମାନେ ବଡ଼ ଧନୁର୍ଧର, ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ଦେହ ନ୍ୟଗ୍ରୋଧ ବୃକ୍ଷର ପରି ପ୍ରସାରିତ ।
ନ୍ଯଗ୍ରୋଧୌ ତୁ ସ୍ମୃତୌ ବାହୂ ଵ୍ଯାମୋ ନ୍ଯଗ୍ରୋଧ ଉଚ୍ଯତେ ଵ୍ଯାମେନ ସୂଚ୍ଛ୍ରଯୋ ଯସ୍ଯ ଅତ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ତୁ ଦେହିନଃ ସମୁଚ୍ଛ୍ରଯଃ ପରୀଣାହୋ ନ୍ଯଗ୍ରୋଧପରିମଣ୍ଡଲଃ
ପାରମ୍ପରିକ ମତାନୁସାରେ, ଦେହର ବାହୁକୁ 'ନ୍ୟଗ୍ରୋଧ' ଭାବରେ କୁହାଯାଏ । 'ବ୍ୟାମ' ହେଉଛି ନ୍ୟଗ୍ରୋଧର ମାପ । ଯାହାର ଉଚ୍ଚତା ଏହି ମାପରେ ଥାଏ, ସେମାନଙ୍କର ଦେହର ଉଚ୍ଚତା ଓ ପରିଣାହ 'ନ୍ୟଗ୍ରୋଧ ପରିମଣ୍ଡଳ' ଭାବରେ କୁହାଯାଏ ।
ଚକ୍ରଂ ରଥୋ ମଣିର୍ଭାର୍ଯା ନିଧିରଶ୍ଵୋ ଗଜସ୍ତଥା ପ୍ରୋକ୍ତାନି ସପ୍ତ ରତ୍ନାନି ପୂର୍ଵଂ ସ୍ଵାଯମ୍ଭୁଵେ ଽନ୍ତରେ
ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ସପ୍ତ ରତ୍ନ କୁହାଯାଏ — ଚକ୍ର, ରଥ, ମଣି, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଧନ, ଅଶ୍ୱ ଓ ଗଜ ।
ଵିଷ୍ଣୋରଂଶେନ ଜାଯନ୍ତେ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚକ୍ରଵର୍ତିନଃ ମନ୍ଵନ୍ତରେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ହ୍ଯ୍ ଅତୀତାନାଗତେଷୁ ଵୈ
ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଗତ ଓ ଆଗାମୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ସମ୍ରାଟମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି ।
ଭୂତଭଵ୍ଯାନି ଯାନୀହ ଵର୍ତମାନାନି ଯାନି ଚ ତ୍ରେତାଯୁଗାନି ତେଷ୍ଵତ୍ର ଜାଯନ୍ତେ ଚକ୍ରଵର୍ତିନଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଥିଲା, ଅଛି କିମ୍ବା ହେବ, ସମସ୍ତ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ସମ୍ରାଟମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି ।
ଭଦ୍ରାଣୀମାନି ତେଷାଂ ଚ ଵିଭାଵ୍ଯନ୍ତେ ମହୀକ୍ଷିତାମ୍ ଅତ୍ଯଦ୍ଭୁତାନି ଚତ୍ଵାରି ବଲଂ ଧର୍ମଂ ସୁଖଂ ଧନମ୍
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାରିଟି ଭଲ ଓ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ — ଶକ୍ତି, ଧର୍ମ, ସୁଖ ଓ ଧନ ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯାଵିରୋଧେନ ପ୍ରାପ୍ଯନ୍ତେ ନୃପତେଃ ସମମ୍ ଅର୍ଥୋ ଧର୍ମଶ୍ଚ କାମଶ୍ଚ ଯଶୋ ଵିଜଯ ଏଵ ଚ
ପ୍ରତିଷ୍ପର୍ଧା ନଥିଲେ, ରାଜା ସମଭାବରେ ଧନ, ଧର୍ମ, କାମ, କୀର୍ତି ଓ ବିଜୟ ପାଇଥାନ୍ତି ।
ଐଶ୍ଵର୍ଯେଣାଣିମାଦ୍ଯେନ ପ୍ରଭୁଶକ୍ତିବଲାନ୍ଵିତାଃ ଶ୍ରୁତେନ ତପସା ଚୈଵ ଋଷୀଂସ୍ତେ ଽଭିଭଵନ୍ତି ହି
ଏଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ, ଅଣିମା ଆଦି ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଓ ବଳ ସହିତ, ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଋଷିମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି ।
ବଲେନାଭିଭଵନ୍ତ୍ଯେତେ ତେନ ଦାନଵମାନଵାନ୍ ଲକ୍ଷଣୈଶ୍ଚୈଵ ଜାଯନ୍ତେ ଶରୀରସ୍ଥୈରମାନୁଷୈଃ
ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦାନବ ଓ ମାନବମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି । ଦେହର ଲକ୍ଷଣ ମାନବୀୟ ଆକୃତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି ।
କେଶାଃ ସ୍ଥିତା ଲଲାଟେନ ଜିହ୍ଵା ଚ ପରିମାର୍ଜନୀ ଶ୍ଯାମପ୍ରଭାଶ୍ଚତୁର୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଃ ସୁଵଂଶାଶ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵରେତସଃ
ସେମାନଙ୍କର କେଶ ଲଳାଟରେ ଥାଏ, ଜିହ୍ୱା ପରିଶୁଧ୍ଧିକାରୀ, ରଙ୍ଗ ଶ୍ୟାମ, ଚାରିଟି ଦଂଷ୍ଟ୍ର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶର, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ରେତସ ।
ଆଜାନୁବାହଵଶ୍ଚୈଵ ତାଲହସ୍ତୌ ଵୃଷାକୃତୀ ପରିଣାହପ୍ରମାଣାଭ୍ଯାଂ ସିଂହସ୍କନ୍ଧାଶ୍ଚ ମେଧିନଃ
ସେମାନଙ୍କର ବାହୁ ଆଜାନୁ, ହାତ ତାଳପତ୍ର ପରି, ଦେହ ବୃଷ ପରି, ପରିଣାହ ମାପିତ, ଏବଂ ସିଂହ ପରି କନ୍ଧ ।
ପାଦଯୋଶ୍ଚକ୍ରମତ୍ସ୍ଯୌ ତୁ ଶଙ୍ଖପଦ୍ମେ ଚ ହସ୍ତଯୋଃ ପଞ୍ଚାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ଜୀଵନ୍ତି ହ୍ଯଜରାମଯାଃ
ପାଦରେ ଚକ୍ର ଓ ମାଛର ଚିହ୍ନ, ହାତରେ ଶଂଖ ଓ ପଦ୍ମର ଚିହ୍ନ ଥାଏ । ସେମାନେ ପଚାସ ହଜାର ଏବଂ ପ୍ରାୟ ଅଠାଉଁଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଅଜର ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ରହନ୍ତି ।
ଅସଙ୍ଗା ଗତଯସ୍ତେଷାଂ ଚତସ୍ରଶ୍ଚକ୍ରଵର୍ତିନାମ୍ ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ସମୁଦ୍ରେଷୁ ପାତାଲେ ପର୍ଵତେଷୁ ଚ
ସେ ଚାରିଟି ସମ୍ରାଟଙ୍କର ଗତି ଅସଙ୍ଗ — ଆକାଶ, ସମୁଦ୍ର, ପାତାଳ ଓ ପର୍ବତରେ ।
ଇଜ୍ଯା ଦାନଂ ତପଃ ସତ୍ଯଂ ତ୍ରେତାଧର୍ମାସ୍ତୁ ଵୈ ସ୍ମୃତାଃ ତଦା ପ୍ରଵର୍ତତେ ଧର୍ମୋ ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିଭାଗଶଃ ମର୍ଯାଦାସ୍ଥାପନାର୍ଥଂ ଚ ଦଣ୍ଡନୀତିଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ ଓ ସତ୍ୟ — ଏହିମାନେ ତ୍ରେତାଯୁଗର ଧର୍ମ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ । ସେ ସମୟରେ ଧର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ବିଭାଗ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଚଳିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଶୃଙ୍ଖଳା ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡନୀତି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ।
ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟା ଜନାଃ ସର୍ଵେ ଅରୋଗାଃ ପୂର୍ଣମାନସାଃ ଏକୋ ଵେଦଶ୍ଚତୁଷ୍ପାଦସ୍ ତ୍ରେତାଯାଂ ତୁ ଵିଧିଃ ସ୍ମୃତଃ ତ୍ରୀଣି ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଜୀଵନ୍ତେ ତତ୍ର ତାଃ ପ୍ରଜାଃ
ସମସ୍ତ ଲୋକେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସୁସ୍ଥ ଥାନ୍ତି, କେହି ରୋଗରେ ପୀଡିତ ନୁହଁନ୍ତି, ମନ ଭରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି। ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଚାରିଖଣ୍ଡ ଭାଗର ବେଦ ରହିଥାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ତିନି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚନ୍ତି।
ପୁତ୍ରପୌତ୍ରସମାକୀର୍ଣା ମ୍ରିଯନ୍ତେ ଚ କ୍ରମେଣ ତାଃ ଏଷ ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଭାଵସ୍ ତ୍ରେତାସଂଖ୍ଯାଂ ନିବୋଧତ
ପୁଅ-ନାତିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ କ୍ରମକ୍ରମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି। ଏହିଅଟେ ତ୍ରେତାଯୁଗର ଅବସ୍ଥା; ଏବେ ତ୍ରେତାର ଗଣନା ଶୁଣ।