ଅର୍ଧମାସସ୍ଯ ପର୍ଵାଣି ଦ୍ଵିତୀଯାପ୍ରଭୃତୀନି ଚ ଅଗ୍ନ୍ଯାଧାନକ୍ରିଯା ଯସ୍ମାନ୍ ନୀଯନ୍ତେ ପର୍ଵସଂଧିଷୁ
ଅର୍ଧମାସର ପକ୍ଷଗୁଡ଼ିକ, ଦ୍ୱିତୀୟା ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥାପନ କ୍ରିୟା ପକ୍ଷ ସଂଧିଗୁଡ଼ିକରେ କରାଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ତୁ ପର୍ଵଣୋ ହ୍ଯାଦୌ ପ୍ରତିପଦ୍ଯାଦିସଂଧିଷୁ ସାଯାହ୍ନେ ଅନୁମତ୍ଯାଶ୍ଚ ଦ୍ଵୌ ଲଵୌ କାଲ ଉଚ୍ଯତେ ଲଵୌ ଦ୍ଵାଵେଵ ରାକାଯାଃ କାଲୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଽପରାହ୍ଣିକଃ
ତେଣୁ ପକ୍ଷର ଆରମ୍ଭରେ, ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ ସଂଧିଗୁଡ଼ିକରେ, ସାନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଏବଂ ଅନୁମତିରେ, ଦୁଇ ଲବ ସମୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ରାକା ପୂଜାରେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଇ ଲବ ସମୟ ଅପରାହ୍ଣରେ ଜଣାଯାଏ।
ପ୍ରକୃତିଃ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷସ୍ଯ କାଲେ ଽତୀତେ ଽପରାହ୍ଣିକେ ସାଯାହ୍ନେ ପ୍ରତିପଦ୍ଯେଷ ସ କାଲଃ ପୌର୍ଣମାସିକଃ
କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ବିକାଳ ବିତିଗଲା ବେଳେ ଯେତେବେଳେ ସଂଧ୍ୟା ଆସେ, ସେଇ ସମୟକୁ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀ ବେଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵ୍ଯତୀପାତେ ସ୍ଥିତେ ସୂର୍ଯେ ଲେଖାଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ଯୁଗାନ୍ତରମ୍ ଯୁଗାନ୍ତରୋଦିତେ ଚୈଵ ଚନ୍ଦ୍ରେ ଲେଖୋପରି ସ୍ଥିତେ
ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭ୍ୟତୀପାତ ସମୟରେ ଲେଖା ଉପରେ ରହେ, ସେତିକି ବଢ଼ି ଯୁଗ ଶେଷ ହୁଏ; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର ଯୁଗ ଶେଷରେ ଉଠି ଲେଖା ଉପରେ ରହେ।
ପୂର୍ଣମାସଵ୍ଯତୀପାତୌ ଯଦା ପଶ୍ଯେତ୍ପରସ୍ପରମ୍ ତୌ ତୁ ଵୈ ପ୍ରତିପଦ୍ଯାଵତ୍ ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ
ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀ ଭ୍ୟତୀପାତ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଝଣେ ଏକସାଥି ଦେଖାଯାନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତିପଦ ଆରମ୍ଭରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି।
ତତ୍କାଲଂ ସୂର୍ଯମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି ସ ଚୈଵ ସତ୍କ୍ରିଯାକାଲଃ ଷଷ୍ଠଃ କାଲୋ ଽଭିଧୀଯତେ
ସେଇ ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି ଗଣନା କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ସମୟଟି ପୂଜା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଯାହାକୁ ଛଅଟିଏ କାଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁଃ ପୂର୍ଣପକ୍ଷେ ତୁ ରାତ୍ରିସଂଧିଷୁ ପୂର୍ଣିମା ତସ୍ମାଦାପ୍ଯାଯତେ ନକ୍ତଂ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ନିଶାକରଃ
ପୌର୍ଣ୍ଣପକ୍ଷରେ ରାତିର ସଂଧିବେଳାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥାଏ; ଏହିପରି, ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀ ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଯଦାନ୍ଯୋନ୍ଯଵତୀଂ ପାତେ ପୂର୍ଣିମାଂ ପ୍ରେକ୍ଷତେ ଦିଵା ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯୋ ଽପରାହ୍ଣେ ତୁ ପୂର୍ଣତ୍ଵାତ୍ପୂର୍ଣିମା ସ୍ମୃତା
ଯେତେବେଳେ ଦିନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଦୁଇଝଣେ ଭ୍ୟତୀପାତ ସମୟରେ ପୌର୍ଣ୍ଣିମାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ତେବେ ସେହି ବିକାଳ ସମୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ଯସ୍ମାତ୍ତାମନୁମନ୍ଯନ୍ତେ ପିତରୋ ଦୈଵତୈଃ ସହ ତସ୍ମାଦନୁମତିର୍ନାମ ପୂର୍ଣତ୍ଵାତ୍ପୂର୍ଣିମା ସ୍ମୃତା
ପିତୃମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଇ ସମୟକୁ ମଞ୍ଜୁର କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଅନୁମତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାରୁ ଏହାକୁ ପୌର୍ଣ୍ଣିମା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଅତ୍ଯର୍ଥଂ ରାଜତେ ଯସ୍ମାତ୍ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ନିଶାକରଃ ରଞ୍ଜନାଚ୍ଚୈଵ ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାକେତି କଵଯୋ ଵିଦୁଃ
ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀ ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ର ବହୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରର ରଙ୍ଗ ହେବାରୁ କବିମାନେ ଏହାକୁ ରାକା ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଅମା ଵସେତାମୃକ୍ଷେ ତୁ ଯଦା ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ ଏକା ପଞ୍ଚଦଶୀ ରାତ୍ରିର୍ ଅମାଵାସ୍ଯା ତତଃ ସ୍ମୃତା
ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଏକେ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥାନ୍ତି, ସେହି ପନ୍ଦର ରାତିକୁ ଅମାବାସ୍ୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଉଦ୍ଦିଶ୍ଯ ତାମମାଵାସ୍ଯାଂ ଯଦା ଦର୍ଶଂ ସମାଗତୌ ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ତୁ ଦର୍ଶନାଦ୍ଦର୍ଶ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ସେଇ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଏକସାଥି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମିଳନ ଦର୍ଶ ନାମରେ ପରିଚିତ, କାରଣ ସେମାନେ ଏକାଠି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଦ୍ଵୌ ଦ୍ଵୌ ଲଵାଵମାଵାସ୍ଯାଂ ସ କାଲଃ ପର୍ଵସଂଧିଷୁ ଦ୍ଵ୍ଯକ୍ଷରଃ କୁହୂମାତ୍ରଶ୍ଚ ପର୍ଵକାଲସ୍ତୁ ସ ସ୍ମୃତଃ
ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଦୁଇ ଲବ ଯୋଗୁଁ ଚନ୍ଦ୍ର ପର୍ବ ସଂଧିବେଳାରେ ଥାଏ; ଏହି ସମୟକୁ 'କୁହୂ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଏହା ପର୍ବ ସଂଧି ବେଳା ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ଦୃଷ୍ଟଚନ୍ଦ୍ରା ତ୍ଵମାଵାସ୍ଯା ମଧ୍ଯାହ୍ନପ୍ରଭୃତୀହ ଵୈ ଦିଵା ତଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ରାତ୍ର୍ଯାଂ ତୁ ସୂର୍ଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତୁ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ ସୂର୍ଯେଣ ସହସୋଦ୍ଗଚ୍ଛେତ୍ ତତଃ ପ୍ରାତସ୍ତନାତ୍ତୁ ଵୈ
ଅମାବାସ୍ୟା ଯେତେବେଳେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ପରେ ଦିନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ତାପରେ ରାତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆସିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଏକାଠି ଉଠେ; ଏହିପରି ସକାଳେ ହୁଏ।
ସମାଗମ୍ଯ ଲଵୌ ଦ୍ଵୌ ତୁ ମଧ୍ଯାହ୍ନାନ୍ନିପତନ୍ରଵିଃ ପ୍ରତିପଚ୍ଛୁକ୍ଲପକ୍ଷସ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ ସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲାତ୍
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇ ଲବ ସହିତ ଲୁଚିଯାଏ, ତେବେ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ପ୍ରତିପଦ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳରୁ ବାହାରିଯାଏ।
ନିର୍ମୁଚ୍ଯମାନଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ତଯୋର୍ମଣ୍ଡଲଯୋସ୍ତୁ ଵୈ ସ ତଦାନ୍ଵାହୁତେଃ କାଲୋ ଦର୍ଶସ୍ଯ ଚ ଵଷଟ୍କ୍ରିଯାଃ ଏତଦୃତୁମୁଖଂ ଜ୍ଞେଯମ୍ ଅମାଵାସ୍ଯାଂ ତୁ ପାର୍ଵଣମ୍
ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ମଣ୍ଡଳ ଛାଡ଼ି ଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଅନ୍ୱାହାରୀ ଓ ଦର୍ଶ ପୂଜାର ବେଳ ହୁଏ; ଏହି ସମୟକୁ ଋତୁ ଆରମ୍ଭ ଏବଂ ଅମାବାସ୍ୟାର ପର୍ବ ବେଳା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଦିଵା ପର୍ଵ ତ୍ଵମାଵାସ୍ଯାଂ କ୍ଷୀଣେନ୍ଦୌ ଧଵଲେ ତୁ ଵୈ ତସ୍ମାଦ୍ଦିଵା ତ୍ଵମାଵାସ୍ଯାଂ ଗୃହ୍ଯତେ ଯୋ ଦିଵାକରଃ
ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନେ ଚନ୍ଦ୍ର କ୍ଷୀଣ ଏବଂ ଧଳା ଥାଏ, ତେଣୁ ଦିନ ଥିବା ଅମାବାସ୍ୟାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ବେଳା ବୋଲି ଧରାଯାଏ।
କୁହେତି କୋକିଲେନୋକ୍ତଂ ଯସ୍ମାତ୍କାଲାତ୍ସମାପ୍ଯତେ ତତ୍କାଲସଂଜ୍ଞିତା ହ୍ଯେଷା ଅମାଵାସ୍ଯା କୁହୂଃ ସ୍ମୃତା
କୋଇଲି କହିଛି ଏହି ସମୟକୁ 'କୁହୂ', କାରଣ ଏହି ସମୟରେ ସବୁ କାମ ସମାପ୍ତ ହୁଏ; ଏହିପରି ଅମାବାସ୍ୟାକୁ 'କୁହୂ' ବୋଲି ନାମ ଦିଆଯାଇଛି।
ସିନୀଵାଲୀପ୍ରମାଣଂ ତୁ କ୍ଷୀଣଶେଷୋ ନିଶାକରଃ ଅମାଵାସ୍ଯା ଵିଶତ୍ଯର୍କଂ ସିନୀଵାଲୀ ତଦା ସ୍ମୃତା
ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଅତି ସାନ ଅଂଶ ଅଛି, ସେହି ସମୟକୁ ସିନୀବାଳୀ ପରି ମାନାଯାଏ; ଅମାବାସ୍ୟା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ତେବେ ଏହାକୁ 'ସିନୀବାଳୀ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅନୁମତିଶ୍ଚ ରାକା ଚ ସିନୀଵାଲୀ କୁହୂସ୍ତଥା ଏତାସାଂ ଦ୍ଵିଲଵଃ କାଲଃ କୁହୂମାତ୍ରା କୁହୂଃ ସ୍ମୃତା
ଅନୁମତି, ରାକା, ସିନୀବାଳୀ ଓ କୁହୂ—ଏହି ଚାରିଟି; ଦୁଇ ଲବ ସମୟକୁ 'କୁହୂ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ମାପକୁ ନେଇ 'କୁହୂ' ନାମ ହୋଇଛି।
ଇତ୍ଯେଷ ପର୍ଵସଂଧୀନାଂ କାଲୋ ଵୈ ଦ୍ଵିଲଵଃ ସ୍ମୃତଃ ପର୍ଵଣାଂ ତୁଲ୍ଯକାଲସ୍ତୁ ତୁଲ୍ଯାହୁତିଵଷଟ୍କ୍ରିଯାଃ
ଏହିପରି, ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ପକ୍ଷ ସଂଧି ସମୟକୁ ଦୁଇ ଲବା ଭାବରେ ଗଣାଯାଇଛି; ପର୍ବଦିନର ସମୟ ସମାନ, ଅଗ୍ନିକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅହୁତି ଓ 'ବଷଟ୍' ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଅଟେ।
ଚନ୍ଦ୍ରଭୂର୍ଯଵ୍ଯତୀପାତେ ସମେ ଵୈ ପୂର୍ଣିମେ ଉଭେ ପ୍ରତିପତ୍ପ୍ରତିପନ୍ନସ୍ତୁ ପର୍ଵକାଲୋ ଦ୍ଵିମାତ୍ରକଃ
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାଠି ହେବା କିମ୍ବା ବିପରୀତ ଥିବାବେଳେ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ ଅମାବାସ୍ୟା ଦୁଇ ଦିନରେ, ପର୍ବ ସମୟ ଦୁଇ ଗୁଣା ହୁଏ।
କାଲଃ କୁହୂସିନୀଵାଲ୍ଯୋଃ ସମୁଦ୍ଧୋ ଦ୍ଵିଲଵଃ ସ୍ମୃତଃ ଅର୍କନିର୍ମଣ୍ଡଲେ ସୋମେ ପର୍ଵକାଲଃ କଲାଃ ସ୍ମୃତାଃ
କୁହୁ ଓ ସିନୀବାଳି ଯୁଗମ ସମୟକୁ ଦୁଇ ଲବା ଭାବରେ ଗଣାଯାଇଛି; ସୂର୍ଯ୍ୟର ନିର୍ମଣ୍ଡଳ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ପର୍ବ ସମୟ କଳା ଭିତିକି ଗଣାଯାଇଛି।
ଯସ୍ମାଦ୍ ଆପୂର୍ଯତେ ସୋମଃ ପଞ୍ଚଦଶ୍ଯାଂ ତୁ ପୂର୍ଣିମା ଦଶଭିଃ ପଞ୍ଚଭିଶ୍ଚୈଵ କଲାଭିର୍ଦିଵସକ୍ରମାତ୍
ପଂଚଦଶୀ ଦିନରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; ଦଶ ଓ ପଞ୍ଚ କଳା ଦ୍ୱାରା, ଦିନକ୍ରମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଶେଷ ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍ପଞ୍ଚଦଶେ ସୋମେ କଲା ଵୈ ନାସ୍ତି ଷୋଡଶୀ ତସ୍ମାତ୍ସୋମସ୍ଯ ଵିପ୍ରୋକ୍ତଃ ପଞ୍ଚଦଶ୍ଯାଂ ମଯା କ୍ଷଯଃ
ଏହିପରି, ପଂଚଦଶୀ ଦିନରେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ଷୋଡଶୀ କଳା ନାହିଁ; ଏହିଯୋଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର କ୍ଷୟ ପଂଚଦଶୀ ଦିନରେ ଘଟେ।
ଇତ୍ଯେତେ ପିତରୋ ଦେଵାଃ ସୋମପାଃ ସୋମଵର୍ଧନାଃ ଆର୍ତଵା ଋତଵୋ ଽଥାବ୍ଦା ଦେଵାସ୍ତାନ୍ଭାଵଯନ୍ତି ହି
ଏହିପରି, ଏହି ପିତୃଗଣ, ସୋମପାନ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ, ସୋମକୁ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି; ଏମାନେ ଋତୁ ଓ ବର୍ଷ ଅଟେ, ଦେବତାମାନେ ଏମାନେକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି।
ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପିତୄଞ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଭୁଜସ୍ତୁ ଯେ ତେଷାଂ ଗତିଂ ଚ ସତ୍ତତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତିଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧସ୍ଯ ଚୈଵ ହି
ଏବେ ମୁଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ପିତୃମାନେ ବିଷୟରେ, ତାଙ୍କର ଗତି, ସ୍ୱଭାବ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହେବା ଉପରେ ଅଧିକ କଥା କହିବି।
ନ ମୃତାନାଂ ଗତିଃ ଶକ୍ଯା ଜ୍ଞାତୁଂ ଵା ପୁନରାଗତିଃ ତପସା ହି ପ୍ରସିଦ୍ଧେନ କିଂ ପୁନର୍ମାଂସଚକ୍ଷୁଷା
ମୃତ ଲୋକଙ୍କର ଗତି ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କର ପୁନର୍ଆଗମନ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ; ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଶରୀର ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତ ଅତି ଅସମ୍ଭବ।
ଅତ୍ର ଦେଵାନ୍ପିତୄଂଶ୍ଚୈତେ ପିତରୋ ଲୌକିକାଃ ସ୍ମୃତାଃ ତେଷାଂ ତେ ଧର୍ମସାମର୍ଥ୍ଯାତ୍ ସ୍ମୃତାଃ ସାଯୁଜ୍ଯଗା ଦ୍ଵିଜୈଃ
ଏଠାରେ, ଏହି ପିତୃମାନେ ଦେବତା ଓ ପିତୃଙ୍କର ଲୋକିକ ପିତୃ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଧର୍ମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱିଜମାନେ ସାୟୁଜ୍ୟ ଲାଭ କରିବାକୁ କହିଛନ୍ତି।
ଯଦି ଵାଶ୍ରମଧର୍ମେଣ ପ୍ରଜ୍ଞାନେଷୁ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାନ୍ ଅନ୍ଯେ ଚାତ୍ର ପ୍ରସୀଦନ୍ତି ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୁକ୍ତେଷୁ କର୍ମସୁ
କିମ୍ବା ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞାନରେ ନିଶ୍ଚିତ ଲୋକମାନେ, ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ କର୍ମ କରି ତୁଷ୍ଟି ପାଆନ୍ତି।