ଭଗଵନ୍ସ ମଯୋ ଯେନ ଗୃହେଣ ପ୍ରପଲାଯିତଃ ତସ୍ଯ ନୋ ଗତିମାଖ୍ଯାହି ମଯସ୍ଯ ଚମସୋଦ୍ଭଵ
ଭଗବନ୍ତ, କେଉଁ ଗୃହ ଦ୍ୱାରା ମୟା ପଳାଇଗଲେ? ଚମସାଙ୍କର ପୁଅ, ମୟାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କଥା ଆମକୁ କହ।
ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଯତ୍ର ଧ୍ରୁଵସ୍ତତ୍ର ମଯାସ୍ପଦମ୍ ଦେଵଦ୍ଵିଟ୍ ତୁ ମଯଶ୍ଚାତଃ ସ ତଦା ଖିନ୍ନମାନସଃ ତତଶ୍ଚ୍ଯୁତୋ ଽନ୍ଯଲୋକେ ଽସ୍ମିଂସ୍ ତ୍ରାଣାର୍ଥଂ ଵୈ ଚକାର ସଃ
ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୟାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଥିବାରୁ ତାଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା, ଏହି ଲୋକରୁ ଚାଲିଗଲେ ଓ ନିଜ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଜଗତ ତିଆରି କଲେ।
ତତ୍ରାପି ଦେଵତାଃ ସନ୍ତି ଆପ୍ତୋର୍ଯାମାଃ ସୁରୋତ୍ତମାଃ ତତ୍ରାଶକ୍ତଂ ତତୋ ଗନ୍ତୁଂ ତଂ ଚୈକଂ ପୁରମୁତ୍ତମମ୍
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ଅଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସେଠି ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏକ ଉତ୍ତମ ସହରକୁ ଗଲେ।
ଶିଵଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୃହଂ ପ୍ରାଦାନ୍ ମଯାଯୈଵ ଗୃହାର୍ଥିନେ ଵିରରାମ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୂଜଯାମାସ ଚେଶ୍ଵରମ୍ ପୂଜ୍ଯମାନଂ ଚ ଭୂତେଶଂ ସର୍ଵେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁରୀଶ୍ଵରମ୍
ଶିବ ଏକ ଗୃହ ତିଆରି କରି, ଗୃହ ଚାହିଁଥିବା ମୟାଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶତାକ୍ଷୀ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଭୂତପତିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଭୂତେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନଂ ତ୍ରିଦଶୈଃ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଗଣୈର୍ଗଣେଶାଧିପତିଂ ତୁ ମୁଖ୍ଯମ୍ ହର୍ଷାଦ୍ ଵଵଲ୍ଗୁର୍ ଜହସୁଶ୍ଚ ଦେଵା ଜଗ୍ମୁର୍ନନର୍ଦୁସ୍ତୁ ଵିଷକ୍ତହସ୍ତାଃ
ତ୍ରିଦଶମାନେ ଏବଂ ଗଣମାନେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ହସିଲେ ଓ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ।
ପିତାମହଂ ଵନ୍ଦ୍ଯ ତତୋ ମହେଶଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚାପଂ ପ୍ରଵିମୃଜ୍ଯ ଭୂତାନ୍ ରଥାଚ୍ଚ ସଂପତ୍ଯ ହରେଷୁଦଗ୍ଧଂ କ୍ଷିପ୍ତଂ ପୁରଂ ତନ୍ମକରାଲଯେ ଚ
ତାପରେ ପିତାମହ ଓ ମହେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଧନୁଷ ନେଇ, ଏହାକୁ ପରିଷ୍କାର କରି, ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଦହିଯାଇଥିବା ସହରକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଏହା ମକରମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ହେଲା।
ଯ ଇମଂ ରୁଦ୍ରଵିଜଯଂ ପଠତେ ଵିଜଯାଵହମ୍ ଵିଜଯଂ ତସ୍ଯ କୃତ୍ଯେଷୁ ଦଦାତି ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି ରୁଦ୍ରବିଜୟ ଶ୍ଲୋକ ପଢିବେ, ଯାହା ଜୟ ଆଣିଦେଇଥାଏ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ତାଙ୍କର କାମରେ ସଫଳତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପିତୄଣାଂ ଵାପି ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷୁ ଯ ଇମଂ ଶ୍ରାଵଯିଷ୍ଯତି ଅନନ୍ତଂ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵଯଜ୍ଞଫଲପ୍ରଦମ୍
ପିତୃପୂଜା କାଳରେ ଯେଉଁଠି ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢାଯିବ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଅନନ୍ତ ହେବ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳିବ।
ଇଦଂ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନଂ ପୁଣ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ପୁଂସଵନଂ ମହତ୍ ଇଦଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପଠିତ୍ଵା ଚ ଯାନ୍ତି ରୁଦ୍ରସଲୋକତାମ୍
ଏହା ଶୁଭ, ଏହା ପବିତ୍ର, ଏହା ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ; ଏହାକୁ ଶୁଣିବା ଓ ପଢିବାରେ, ମନୁଷ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥାନ୍ତି।
କଥଂ ଗଚ୍ଛତ୍ଯମାଵାସ୍ଯାଂ ମାସି ମାସି ଦିଵଂ ନୃପଃ ଐଲଃ ପୁରୂରଵାଃ ସୂତ ତର୍ପଯେତ କଥଂ ପିତୄନ୍ ଏତଦିଚ୍ଛାମହେ ଶ୍ରୋତୁଂ ପ୍ରଭାଵଂ ତସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ମାସ ମାସ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ରାଜା ପୁରୁରବା କିପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସୁତ, ସେ କିପରି ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତର୍ପଣ କରନ୍ତି? ଆମେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଏତଦେଵ ତୁ ପପ୍ରଚ୍ଛ ମନୁଃ ସ ମଧୁସୂଦନମ୍ ସୂର୍ଯପୁତ୍ରାଯ ଚୋଵାଚ ଯଥା ତନ୍ମେ ନିବୋଧତ
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ମନୁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ; ମଧୁସୂଦନ ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଥିଲେ; ଏହାକୁ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଶୁଣ।
ତସ୍ଯ ଚାହଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପ୍ରଭାଵଂ ଵିସ୍ତରେଣ ତୁ ଐଲସ୍ଯ ଦିଵି ସଂଯୋଗଂ ସୋମେନ ସହ ଧୀମତା
ମୁଁ ଏବେ ଏଇଲ ପୁରୁରବାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିବି, ସେ କିପରି ସୋମଙ୍କ ସହ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏକତା ପାଇଥିଲେ।
ସୋମାଚ୍ଚୈଵାମୃତପ୍ରାପ୍ତିଃ ପିତୄଣାଂ ତର୍ପଣଂ ତଥା ସୌମ୍ଯା ବର୍ହିଷଦଃ କାଵ୍ଯା ଅଗ୍ନିଷ୍ଵାତ୍ତାସ୍ତଥୈଵ ଚ
ସୋମ ଠାରୁ ଅମୃତ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତର୍ପଣ ମିଳେ; ସଉମ୍ୟ, ବର୍ହିଷଦ, କାବ୍ୟ, ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ଯଦା ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ନକ୍ଷତ୍ରାଣାଂ ସମାଗତୌ ଅମାଵାସ୍ଯାଂ ନିଵସତ ଏକସ୍ମିନ୍ନଥ ମଣ୍ଡଲେ
ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଏକ ମଣ୍ଡଳରେ ବସନ୍ତି।
ତଦା ସ ଗଚ୍ଛତି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦିଵାକରନିଶାକରୌ ଅମାଵାସ୍ଯାମମାଵାସ୍ଯାଂ ମାତାମହପିତାମହୌ
ତାପରେ, ପ୍ରତି ଅମାବାସ୍ୟାରେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମାତାମହ ଓ ପିତାମହଙ୍କୁ।
ଅଭିଵାଦ୍ଯ ତୁ ତୌ ତତ୍ର କାଲାପେକ୍ଷଃ ସ ତିଷ୍ଠତି ପ୍ରଚସ୍କନ୍ଦ ତତଃ ସୋମମ୍ ଅର୍ଚଯିତ୍ଵା ପରିଶ୍ରମାତ୍
ସେଠାରେ, ସେମାନେକୁ ନମସ୍କାର କରି, ସମୟ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି; ପରେ, ସୋମଙ୍କୁ ପୂଜି, କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ବାହାରିଯାନ୍ତି।
ଐଲଃ ପୁରୂରଵା ଵିଦ୍ଵାନ୍ ମାସି ଶ୍ରାଦ୍ଧଚିକୀର୍ଷଯା ତତଃ ସ ଦିଵି ସୋମଂ ଵୈ ହ୍ଯ୍ ଉପତସ୍ଥେ ପିତୄନପି
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏଇଲ ପୁରୁରବା ମାସିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ସୋମଙ୍କୁ ଏବଂ ପିତୃମାନେକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଦ୍ଵିଲଵଂ କୁହୂମାତ୍ରଂ ଚ ତାଵୁଭୌ ତୁ ନିଧାଯ ସଃ ସିନୀଵାଲୀପ୍ରମାଣାଲ୍ପକୁହୂମାତ୍ରଵ୍ରତୋଦଯେ
ସେ ଦୁଇ ମାପ, କୁହୂ ପରି ଅଳ୍ପ ମାପ, ଏକାଠି ରଖିଲେ; ସିନୀବାଳୀ ପରି ଅଳ୍ପ ମାପ ଏବଂ କୁହୂ ମାତ୍ର ଉପବାସ ଆରମ୍ଭରେ।
କୁହୂମାତ୍ରଂ ପିତ୍ରୁଦ୍ଦେଶଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କୁହୂମୁପାସାତେ ତମୁପାସ୍ଯ ତତଃ ସୋମଂ କଲାପେକ୍ଷୀ ପ୍ରତୀକ୍ଷତେ
ପିତୃମାନେ ପାଇଁ କୁହୂ ମାପ ଜାଣି, ସେ କୁହୂକୁ ପୂଜିଲେ; ପୂଜା ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସୋମଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଚନ୍ଦ୍ର ଦଶା ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ସ୍ଵଧାମୃତଂ ତୁ ସୋମାଦ୍ଵୈ ଵସଂସ୍ତେଷାଂ ଚ ତୃପ୍ତଯେ ଦଶଭିଃ ପଞ୍ଚଭିଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵଧାମୃତପରିସ୍ରଵୈଃ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷଭୁଜାଂ ପ୍ରୀତିର୍ ଦ୍ରୁହ୍ଯତେ ପରମାଂଶୁଭିଃ
ସୋମ ଠାରୁ ଏହି ନିବେଦନ ଅମୃତ ଆସେ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତାହା ତୃପ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚ ଧାରା ଅମୃତରେ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ ଭୋଗ କରିଥିବା ପିତୃମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କିରଣରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।
ସଦ୍ଯୋ ଽଭିକ୍ଷରତା ତେନ ସୌମ୍ଯେନ ମଧୁନା ଚ ସଃ ନିଵାପେଷ୍ଵଥ ଦତ୍ତେଷୁ ପିତ୍ର୍ଯେଣ ଵିଧିନା ତୁ ଵୈ
ସଉମ୍ୟ ମଧୁ ନିଅନ୍ତି ସେ ତୁରନ୍ତ, ପିତୃପୂଜା ନିୟମରେ ନିବେଦନ ଦିଆଯିବା ସମୟରେ।
ସ୍ଵଧାମୃତେନ ସୌମ୍ଯେନ ତର୍ପଯାମାସ ଵୈ ପିତୄନ୍ ସୌମ୍ଯା ବର୍ହିଷଦଃ କାଵ୍ଯା ଅଗ୍ନିଷ୍ଵାତ୍ତାସ୍ତଥୈଵ ଚ
ସଉମ୍ୟ ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ସେ ପିତୃମାନେକୁ ତୃପ୍ତ କଲେ; ସଉମ୍ୟ, ବର୍ହିଷଦ, କାବ୍ୟ, ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ ମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଋତୁରଗ୍ନିଃ ସ୍ମୃତୋ ଵିପ୍ରୈର୍ ଋତୁଂ ସଂଵତ୍ସରଂ ଵିଦୁଃ ଜଜ୍ଞିରେ ଋତଵସ୍ତସ୍ମାଦ୍ ଋତୁଭ୍ଯୋ ହ୍ଯାର୍ତଵା ଅଭଵନ୍
ଋତୁଅଗ୍ନିକୁ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଋତୁକୁ ବର୍ଷ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ଋତୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଋତୁଠାରୁ ଆର୍ତ୍ତବ ହେଲା।
ପିତର ଋତଵୋ ଽର୍ଧମାସା ଵିଜ୍ଞେଯା ଋତୁସୂନଵଃ ପିତାମହାସ୍ତୁ ଋତଵୋ ହ୍ଯ୍ ଅମାଵାସ୍ଯାବ୍ଦସୂନଵଃ ପ୍ରପିତାମହାଃ ସ୍ମୃତା ଦେଵାଃ ପଞ୍ଚାବ୍ଦା ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୁତାଃ
ପିତୃମାନେ ଋତୁ, ଅର୍ଧମାସ ହେଉଛି ଋତୁର ପୁଅ; ପିତାମହମାନେ ଋତୁ, ଅମାବାସ୍ୟା ହେଉଛି ବର୍ଷର ପୁଅ; ପ୍ରପିତାମହମାନେ ଦେବତା, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ।
ସୌମ୍ଯା ବର୍ହିଷଦଃ କାଵ୍ଯା ଅଗ୍ନିଷ୍ଵାତ୍ତା ଇତି ତ୍ରିଧା ଗୃହସ୍ଥା ଯେ ତୁ ଯଜ୍ଵାନୋ ହଵିର୍ଯଜ୍ଞାର୍ତଵାଶ୍ଚ ଯେ ସ୍ମୃତା ବର୍ହିଷଦସ୍ତେ ଵୈ ପୁରାଣେ ନିଶ୍ଚଯଂ ଗତାଃ
ବର୍ହିଷଦ, କାବ୍ୟ ଏବଂ ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ — ଏହି ତିନି ପ୍ରକାର ଅଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ହବିର୍ଯଜ୍ଞ ଓ ଋତୁଯାତ୍ରା କରନ୍ତି, ସେମାନେ 'ବର୍ହିଷଦ' ବୋଲି ପୁରାଣରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଗୃହମେଧିନଶ୍ଚ ଯଜ୍ଵାନୋ ହ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଷ୍ଵାତ୍ତାର୍ତଵାଃ ସ୍ମୃତାଃ ଅଷ୍ଟକାପତଯଃ କାଵ୍ଯାଃ ପଞ୍ଚାବ୍ଦାଂସ୍ତୁ ନିବୋଧତ
ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନେ 'ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ' ଏବଂ ଋତୁଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ବୋଲି ମନ୍ୟତା ଅଛି। 'କାବ୍ୟ'ମାନେ ଅଷ୍ଟକାର ଅଧିପତି। ଏବେ, ପଞ୍ଚବର୍ଷୀୟ ଅବଧି ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ତେଷୁ ସଂଵତ୍ସରୋ ହ୍ଯଗ୍ନିଃ ସୂର୍ଯସ୍ତୁ ପରିଵତ୍ସରଃ ସୋମସ୍ ତ୍ଵିଡ୍ଵତ୍ସରଶ୍ ଚୈଵ ଵାଯୁଶ୍ଚୈଵାନୁଵତ୍ସରଃ
ଏହିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବର୍ଷକୁ 'ଅଗ୍ନି', ପରିବର୍ଷକୁ 'ସୂର୍ଯ୍ୟ', ଇଡ୍ବର୍ଷକୁ 'ସୋମ', ଏବଂ ଅନୁବର୍ଷକୁ 'ବାୟୁ' ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ରୁଦ୍ରସ୍ତୁ ଵତ୍ସରସ୍ତେଷାଂ ପଞ୍ଚାବ୍ଦା ଯେ ଯୁଗାତ୍ମକାଃ କାଲେନାଧିଷ୍ଠିତସ୍ତେଷୁ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ ସ୍ରଵତେ ସୁଧାମ୍
'ରୁଦ୍ର' ହେଉଛନ୍ତି ଏହିମାନଙ୍କର 'ବତ୍ସର'। ଏହି ପଞ୍ଚବର୍ଷ ଏକ ଯୁଗର ରୂପ। କାଳ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଏହିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅମୃତ ଝରାଉଛନ୍ତି।
ଏତେ ସ୍ମୃତା ଦେଵକୃତ୍ଯାଃ ସୋମପାଶ୍ଚୋଷ୍ମପାଶ୍ଚ ଯେ ତାଂସ୍ତେନ ତର୍ପଯାମାସ ଯାଵଦାସୀତ୍ପୁରୂରଵାଃ
ଏହିମାନେ ଦେବତାଙ୍କର କର୍ମ ବୋଲି ମନ୍ୟତା ଅଛି — କିଛି ସୋମପାନ କରନ୍ତି, କିଛି ତାପପାନ କରନ୍ତି। ପୁରୁରବା ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଯାଏଁ ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଯସ୍ମାତ୍ପ୍ରସୂଯତେ ସୋମୋ ମାସି ମାସି ଵିଶେଷତଃ ତତଃ ସ୍ଵଧାଭୃତଂ ତଦ୍ଵୈ ପିତୄଣାଂ ସୋମପାଯିନାମ୍ ଏତତ୍ତଦମୃତଂ ସୋମମ୍ ଅଵାପ ମଧୁ ଚୈଵ ହି
ସୋମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ ପ୍ରତିମାସ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତେଣୁ ଯାହା 'ସ୍ୱଧା' ଧାରଣ କରେ, ତାହା ପିତୃମାନେ — ସୋମପାନ କରୁଥିବା ପିତୃମାନେ — ନିମିତ୍ତ। ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ଅମୃତ, ସୋମ ଓ ମଧୁ ଲାଭ କଲେ।