ଶରାଗ୍ନିପାତାତ୍ ସମଭିଦ୍ରୁତାନାଂ ତତ୍ରାଙ୍ଗନାନାମ୍ ଅତିକୋମଲାନାମ୍ ବଭୂଵ କାଞ୍ଚୀଗୁଣନୂପୁରାଣାମ୍ ଆକ୍ରନ୍ଦିତାନାଂ ଚ ରଵୋ ଽତିମିଶ୍ରଃ
ଅଗ୍ନିମୟ ତୀର ଝଡ଼ି ଯେତେବେଳେ ସେଠାରେ ଅତି କୋମଳ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ତାଙ୍କର କଞ୍ଚୀ ଓ ନୂପୁରର କ୍ରନ୍ଦନ ଶବ୍ଦ ଏକାଠି ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଗଲା।
ଦଗ୍ଧାର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାଣି ସଵେଦିକାନି ଵିଶୀର୍ଣହର୍ମ୍ଯାଣି ସତୋରଣାନି ଦଗ୍ଧାନି ଦଗ୍ଧାନି ଗୃହାଣି ତତ୍ର ପତନ୍ତି ରକ୍ଷାର୍ଥମିଵାର୍ଣଵୌଘେ
ସେଠାରେ ଅଧଦହା ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଓ ବେଦୀ ସହିତ ଗୃହ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ହର୍ମ୍ୟ ଓ ତୋରଣ ସହିତ ଗୃହ, ଦହିଯାଇଥିବା ଗୃହଗୁଡ଼ିକ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଜଳର ଢେଉଁରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଗୃହୈଃ ପତଦ୍ଭିର୍ଜ୍ଵଲନାଵଲୀଢୈର୍ ଆସୀତ୍ସମୁଦ୍ରେ ସଲିଲଂ ପ୍ରତପ୍ତମ୍ କୁପୁତ୍ରଦୋଷୈଃ ପ୍ରହତାନୁଵିଦ୍ଧଂ ଯଥା କୁଲଂ ଯାତି ଧନାନ୍ଵିତସ୍ଯ
ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଇଥିବା ଗୃହଗୁଡ଼ିକ ଝଡ଼ି ପଡ଼ି ଜ୍ୱାଳାରେ ଗଳିଯାଉଥିଲା, ଏହାରେ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଉତ୍ତାପିତ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅର ଦୋଷରେ ଧନୀ ପରିବାର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଗୃହପ୍ରତାପୈଃ କ୍ଵଥିତଂ ସମନ୍ତାତ୍ ତଦାର୍ଣଵେ ତୋଯମୁଦୀର୍ଣଵେଗମ୍ ଵିତ୍ରାସଯାମାସ ତିମୀନ୍ସନକ୍ରାଂସ୍ ତିମିଙ୍ଗିଲାଂସ୍ତତ୍କ୍ଵଥିତାଂସ୍ତଥାନ୍ଯାନ୍
ଗୃହର ତାପରେ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଫୁଟିଯାଇ ବେଗରେ ବହିଲା, ଏହି ଉତ୍ତାପରେ ତିମି, ମଗର, ତିମିଙ୍ଗିଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳଜୀବ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲେ।
ସଗୋପୁରୋ ମନ୍ଦରପାଦକଲ୍ପଃ ପ୍ରାକାରଵର୍ଯସ୍ତ୍ରିପୁରେ ଚ ସୋ ଽଥ ତୈରେଵ ସାର୍ଧଂ ଭଵନୈଃ ପପାତ ଶବ୍ଦଂ ମହାନ୍ତଂ ଜନଯନ୍ସମୁଦ୍ରେ
ତାପରେ ତ୍ରିପୁରା ସହିତ ତାର ଭବନ, ଗୋପୁର ଓ ପାହାଡ଼ପରି ପ୍ରାକାର ଏକାଠି ହୋଇ ସମୁଦ୍ରରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ କରି ପଡ଼ିଗଲା।
ସହସ୍ରଶୃଙ୍ଗୈର୍ ଭଵନୈର୍ ଯଦାସୀତ୍ ସହସ୍ରଶୃଙ୍ଗଃ ସ ଇଵାଚଲେଶଃ ନାମାଵଶେଷଂ ତ୍ରିପୁରଂ ପ୍ରଜଜ୍ଞେ ହୁତାଶନାହାରବଲିପ୍ରଯୁକ୍ତମ୍
ହଜାର ଶୃଙ୍ଗ ଭବନ ସହିତ ତ୍ରିପୁରା ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଇ ଏବେ 'ତ୍ରିପୁରା' ନାମ ମାତ୍ର ଅବଶେଷ ରହିଗଲା।
ପ୍ରଦହ୍ଯମାନେନ ପୁରେଣ ତେନ ଜଗତ୍ ସପାତାଲଦିଵଂ ପ୍ରତପ୍ତମ୍ ଦୁଃଖଂ ମହତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଜଲାଵମଗ୍ନଂ ଯସ୍ମିନ୍ମହାନ୍ସୌଧଵରୋ ମଯସ୍ଯ
ସେଇ ସହର ଦହିଯାଉଥିବାବେଳେ ସମଗ୍ର ଜଗତ, ପାତାଳ ଓ ଦିବି ଏକାଠି ଉତ୍ତାପିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ଜଳରେ ଡୁବିଗଲା, ଯେଉଁଠି ମୟାଙ୍କର ବଡ଼ ସୌଧ ଥିଲା।
ତଦ୍ଦେଵେଶୋ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରଧରସ୍ତଦା ଶଶାପ ତଦ୍ଗୃହଂ ଚାପି ମଯସ୍ଯାଦିତିନନ୍ଦନଃ
ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାହା ସମୟରେ ମୟାଙ୍କର ଗୃହକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଅସେଵ୍ଯମପ୍ରତିଷ୍ଠଂ ଚ ଭଯେନ ଚ ସମାଵୃତମ୍ ଭଵିଷ୍ଯତି ମଯଗୃହଂ ନିତ୍ଯମେଵ ଯଥାନଲଃ
ମୟାଙ୍କର ଗୃହ ସଦା ଅବାସ୍ୟ ହେବ, ଏହାର କୌଣସି ଭିତି ରହିବ ନାହିଁ, ଭୟରେ ଘିରି ରହିବ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି।
ଯସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ତୁ ଦେଶସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ପରାଭଵଃ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ତ୍ରିପୁରଂ ଖଣ୍ଡଂ ତତ୍ରେଦଂ ନାଶଗା ଜନାଃ ତଦେତଦଦ୍ଯାପି ଗୃହଂ ମଯସ୍ଯାମଯଵର୍ଜିତମ୍
ଯେଉଁ ଦେଶରେ ପରାଭବ ହେବ, ଲୋକେ ସେଠାରେ ତ୍ରିପୁରାର ଧ୍ୱଂସ ଦେଖିବେ; ଏବଂ ଆଜିଯାଏ ମୟାଙ୍କର ଗୃହ ରୋଗମୁକ୍ତ ଅଛି।
ଭଗଵନ୍ସ ମଯୋ ଯେନ ଗୃହେଣ ପ୍ରପଲାଯିତଃ ତସ୍ଯ ନୋ ଗତିମାଖ୍ଯାହି ମଯସ୍ଯ ଚମସୋଦ୍ଭଵ
ଭଗବନ୍ତ, କେଉଁ ଗୃହ ଦ୍ୱାରା ମୟା ପଳାଇଗଲେ? ଚମସାଙ୍କର ପୁଅ, ମୟାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କଥା ଆମକୁ କହ।
ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଯତ୍ର ଧ୍ରୁଵସ୍ତତ୍ର ମଯାସ୍ପଦମ୍ ଦେଵଦ୍ଵିଟ୍ ତୁ ମଯଶ୍ଚାତଃ ସ ତଦା ଖିନ୍ନମାନସଃ ତତଶ୍ଚ୍ଯୁତୋ ଽନ୍ଯଲୋକେ ଽସ୍ମିଂସ୍ ତ୍ରାଣାର୍ଥଂ ଵୈ ଚକାର ସଃ
ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୟାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଥିବାରୁ ତାଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା, ଏହି ଲୋକରୁ ଚାଲିଗଲେ ଓ ନିଜ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଜଗତ ତିଆରି କଲେ।
ତତ୍ରାପି ଦେଵତାଃ ସନ୍ତି ଆପ୍ତୋର୍ଯାମାଃ ସୁରୋତ୍ତମାଃ ତତ୍ରାଶକ୍ତଂ ତତୋ ଗନ୍ତୁଂ ତଂ ଚୈକଂ ପୁରମୁତ୍ତମମ୍
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ଅଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସେଠି ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏକ ଉତ୍ତମ ସହରକୁ ଗଲେ।
ଶିଵଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୃହଂ ପ୍ରାଦାନ୍ ମଯାଯୈଵ ଗୃହାର୍ଥିନେ ଵିରରାମ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୂଜଯାମାସ ଚେଶ୍ଵରମ୍ ପୂଜ୍ଯମାନଂ ଚ ଭୂତେଶଂ ସର୍ଵେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁରୀଶ୍ଵରମ୍
ଶିବ ଏକ ଗୃହ ତିଆରି କରି, ଗୃହ ଚାହିଁଥିବା ମୟାଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶତାକ୍ଷୀ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଭୂତପତିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଭୂତେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନଂ ତ୍ରିଦଶୈଃ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଗଣୈର୍ଗଣେଶାଧିପତିଂ ତୁ ମୁଖ୍ଯମ୍ ହର୍ଷାଦ୍ ଵଵଲ୍ଗୁର୍ ଜହସୁଶ୍ଚ ଦେଵା ଜଗ୍ମୁର୍ନନର୍ଦୁସ୍ତୁ ଵିଷକ୍ତହସ୍ତାଃ
ତ୍ରିଦଶମାନେ ଏବଂ ଗଣମାନେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ହସିଲେ ଓ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ।
ପିତାମହଂ ଵନ୍ଦ୍ଯ ତତୋ ମହେଶଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚାପଂ ପ୍ରଵିମୃଜ୍ଯ ଭୂତାନ୍ ରଥାଚ୍ଚ ସଂପତ୍ଯ ହରେଷୁଦଗ୍ଧଂ କ୍ଷିପ୍ତଂ ପୁରଂ ତନ୍ମକରାଲଯେ ଚ
ତାପରେ ପିତାମହ ଓ ମହେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଧନୁଷ ନେଇ, ଏହାକୁ ପରିଷ୍କାର କରି, ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଦହିଯାଇଥିବା ସହରକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଏହା ମକରମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ହେଲା।
ଯ ଇମଂ ରୁଦ୍ରଵିଜଯଂ ପଠତେ ଵିଜଯାଵହମ୍ ଵିଜଯଂ ତସ୍ଯ କୃତ୍ଯେଷୁ ଦଦାତି ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି ରୁଦ୍ରବିଜୟ ଶ୍ଲୋକ ପଢିବେ, ଯାହା ଜୟ ଆଣିଦେଇଥାଏ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ତାଙ୍କର କାମରେ ସଫଳତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପିତୄଣାଂ ଵାପି ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷୁ ଯ ଇମଂ ଶ୍ରାଵଯିଷ୍ଯତି ଅନନ୍ତଂ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵଯଜ୍ଞଫଲପ୍ରଦମ୍
ପିତୃପୂଜା କାଳରେ ଯେଉଁଠି ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢାଯିବ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଅନନ୍ତ ହେବ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳିବ।
ଇଦଂ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନଂ ପୁଣ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ପୁଂସଵନଂ ମହତ୍ ଇଦଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପଠିତ୍ଵା ଚ ଯାନ୍ତି ରୁଦ୍ରସଲୋକତାମ୍
ଏହା ଶୁଭ, ଏହା ପବିତ୍ର, ଏହା ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ; ଏହାକୁ ଶୁଣିବା ଓ ପଢିବାରେ, ମନୁଷ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥାନ୍ତି।
କଥଂ ଗଚ୍ଛତ୍ଯମାଵାସ୍ଯାଂ ମାସି ମାସି ଦିଵଂ ନୃପଃ ଐଲଃ ପୁରୂରଵାଃ ସୂତ ତର୍ପଯେତ କଥଂ ପିତୄନ୍ ଏତଦିଚ୍ଛାମହେ ଶ୍ରୋତୁଂ ପ୍ରଭାଵଂ ତସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ମାସ ମାସ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ରାଜା ପୁରୁରବା କିପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସୁତ, ସେ କିପରି ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତର୍ପଣ କରନ୍ତି? ଆମେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଏତଦେଵ ତୁ ପପ୍ରଚ୍ଛ ମନୁଃ ସ ମଧୁସୂଦନମ୍ ସୂର୍ଯପୁତ୍ରାଯ ଚୋଵାଚ ଯଥା ତନ୍ମେ ନିବୋଧତ
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ମନୁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ; ମଧୁସୂଦନ ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଥିଲେ; ଏହାକୁ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଶୁଣ।
ତସ୍ଯ ଚାହଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପ୍ରଭାଵଂ ଵିସ୍ତରେଣ ତୁ ଐଲସ୍ଯ ଦିଵି ସଂଯୋଗଂ ସୋମେନ ସହ ଧୀମତା
ମୁଁ ଏବେ ଏଇଲ ପୁରୁରବାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିବି, ସେ କିପରି ସୋମଙ୍କ ସହ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏକତା ପାଇଥିଲେ।
ସୋମାଚ୍ଚୈଵାମୃତପ୍ରାପ୍ତିଃ ପିତୄଣାଂ ତର୍ପଣଂ ତଥା ସୌମ୍ଯା ବର୍ହିଷଦଃ କାଵ୍ଯା ଅଗ୍ନିଷ୍ଵାତ୍ତାସ୍ତଥୈଵ ଚ
ସୋମ ଠାରୁ ଅମୃତ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତର୍ପଣ ମିଳେ; ସଉମ୍ୟ, ବର୍ହିଷଦ, କାବ୍ୟ, ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ଯଦା ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ନକ୍ଷତ୍ରାଣାଂ ସମାଗତୌ ଅମାଵାସ୍ଯାଂ ନିଵସତ ଏକସ୍ମିନ୍ନଥ ମଣ୍ଡଲେ
ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଏକ ମଣ୍ଡଳରେ ବସନ୍ତି।
ତଦା ସ ଗଚ୍ଛତି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦିଵାକରନିଶାକରୌ ଅମାଵାସ୍ଯାମମାଵାସ୍ଯାଂ ମାତାମହପିତାମହୌ
ତାପରେ, ପ୍ରତି ଅମାବାସ୍ୟାରେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମାତାମହ ଓ ପିତାମହଙ୍କୁ।
ଅଭିଵାଦ୍ଯ ତୁ ତୌ ତତ୍ର କାଲାପେକ୍ଷଃ ସ ତିଷ୍ଠତି ପ୍ରଚସ୍କନ୍ଦ ତତଃ ସୋମମ୍ ଅର୍ଚଯିତ୍ଵା ପରିଶ୍ରମାତ୍
ସେଠାରେ, ସେମାନେକୁ ନମସ୍କାର କରି, ସମୟ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି; ପରେ, ସୋମଙ୍କୁ ପୂଜି, କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ବାହାରିଯାନ୍ତି।
ଐଲଃ ପୁରୂରଵା ଵିଦ୍ଵାନ୍ ମାସି ଶ୍ରାଦ୍ଧଚିକୀର୍ଷଯା ତତଃ ସ ଦିଵି ସୋମଂ ଵୈ ହ୍ଯ୍ ଉପତସ୍ଥେ ପିତୄନପି
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏଇଲ ପୁରୁରବା ମାସିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ସୋମଙ୍କୁ ଏବଂ ପିତୃମାନେକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଦ୍ଵିଲଵଂ କୁହୂମାତ୍ରଂ ଚ ତାଵୁଭୌ ତୁ ନିଧାଯ ସଃ ସିନୀଵାଲୀପ୍ରମାଣାଲ୍ପକୁହୂମାତ୍ରଵ୍ରତୋଦଯେ
ସେ ଦୁଇ ମାପ, କୁହୂ ପରି ଅଳ୍ପ ମାପ, ଏକାଠି ରଖିଲେ; ସିନୀବାଳୀ ପରି ଅଳ୍ପ ମାପ ଏବଂ କୁହୂ ମାତ୍ର ଉପବାସ ଆରମ୍ଭରେ।
କୁହୂମାତ୍ରଂ ପିତ୍ରୁଦ୍ଦେଶଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କୁହୂମୁପାସାତେ ତମୁପାସ୍ଯ ତତଃ ସୋମଂ କଲାପେକ୍ଷୀ ପ୍ରତୀକ୍ଷତେ
ପିତୃମାନେ ପାଇଁ କୁହୂ ମାପ ଜାଣି, ସେ କୁହୂକୁ ପୂଜିଲେ; ପୂଜା ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସୋମଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଚନ୍ଦ୍ର ଦଶା ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ସ୍ଵଧାମୃତଂ ତୁ ସୋମାଦ୍ଵୈ ଵସଂସ୍ତେଷାଂ ଚ ତୃପ୍ତଯେ ଦଶଭିଃ ପଞ୍ଚଭିଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵଧାମୃତପରିସ୍ରଵୈଃ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷଭୁଜାଂ ପ୍ରୀତିର୍ ଦ୍ରୁହ୍ଯତେ ପରମାଂଶୁଭିଃ
ସୋମ ଠାରୁ ଏହି ନିବେଦନ ଅମୃତ ଆସେ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତାହା ତୃପ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚ ଧାରା ଅମୃତରେ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ ଭୋଗ କରିଥିବା ପିତୃମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କିରଣରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି।