ରମଣୈରୁପଗୂଢାଶ୍ଚ ରମନ୍ତ୍ଯୋ ରମଣୈଃ ସହ ଦହ୍ଯନ୍ତେ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଣାମ୍ ଅଗ୍ନିନା ହ୍ଯପି ତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ପ୍ରେମିକାଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ରହି, ସହଯୋଗରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଦାନବ ମହାରାଜଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକାଙ୍କୁ ଧରି ରହିଥିଲେ।
କାଚିତ୍ପ୍ରିଯଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଅଶକ୍ତା ଗନ୍ତୁମନ୍ଯତଃ ପୁରଃ ପ୍ରିଯସ୍ଯ ପଞ୍ଚତ୍ଵଂ ଗତାଗ୍ନିଵଦନେ କ୍ଷଯମ୍
ଏକ ଜନାନୀ, ଅନ୍ୟ କୁହାଯିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକାକୁ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଅଗ୍ନିର ମୁଖରେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଉଵାଚ ଶତପତ୍ତ୍ରାକ୍ଷୀ ସାସ୍ରାକ୍ଷୀଵ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ ହଵ୍ଯଵାହନ ଭାର୍ଯାହଂ ପରସ୍ଯ ପରତାପନ ଧର୍ମସାକ୍ଷୀ ତ୍ରିଲୋକସ୍ଯ ନ ମାଂ ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁମିହାର୍ହସି
ଶତପତ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଜନାନୀ, ଅଶ୍ରୁଭରା ଆଖି ଓ ହାତ ଜୋଡି, କହିଲେ, 'ହବ୍ୟବାହନ, ମୁଁ ଅନ୍ୟର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଶତ୍ରୁ ଦୁଃଖ ଦେବା, ତିନି ଲୋକର ଧର୍ମ ସାକ୍ଷୀ, ଏଠାରେ ମୋତେ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।'
ଶାଯିତଂ ଚ ମଯା ଦେଵ ଶିଵଯା ଚ ଶିଵପ୍ରଭ ପରେଣ ପ୍ରୈହି ମୁକ୍ତ୍ଵେଦଂ ଗୃହଂ ଚ ଦଯିତଂ ହି ମେ
'ମୁଁ ଅନ୍ୟ ସହିତ ଶୟନ କରିଛି, ଦେବ, ଶିବାଙ୍କ ଚାଲିରେ। ଅନ୍ୟତ୍ର ଯାଉ, ଏହି ଘର ଓ ମୋ ପ୍ରିୟକୁ ଛାଡ଼ିଦେ।'
ଏକା ପୁତ୍ରମୁପାଦାଯ ବାଲକଂ ଦାନଵାଙ୍ଗନା ହୁତାଶନସମୀପସ୍ଥା ଇତ୍ଯୁଵାଚ ହୁତାଶନମ୍
ଏକ ଦାନବ ଜନାନୀ, ତାଙ୍କ ଛୋଟ ପୁଅକୁ ନେଇ, ଅଗ୍ନି ନିକଟରେ ଦଉଡ଼ି ଅଗ୍ନିକୁ କହିଲେ।
ବାଲୋ ଽଯଂ ଦୁଃଖଲବ୍ଧଶ୍ଚ ମଯା ପାଵକ ପୁତ୍ରକଃ ନାର୍ହସ୍ଯେନମୁପାଦାତୁଂ ଦଯିତଂ ଷଣ୍ମୁଖପ୍ରିଯ
'ଏହି ଛୋଟ ପୁଅ, ଆଗ୍ନି, ମୋର ପୁଅ, ଦୁଃଖରୁ ଜନ୍ମିଛି। ତୁମେ ଏହାକୁ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଷଣ୍ମୁଖର ପ୍ରିୟ, ମୋର ପ୍ରିୟ।'
କାଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରିଯାନ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପୀଡିତା ଦାନଵାଙ୍ଗନାଃ ନିପତନ୍ତ୍ଯର୍ଣଵଜଲେ ସିଞ୍ଜମାନଵିଭୂଷଣାଃ
କିଛି ଦାନବ ଜନାନୀ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟକୁ ଛାଡ଼ି, ଦୁଃଖରେ, ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କ ଭୂଷଣ ଝିଙ୍କୁଥିଲା।
ତାତ ପୁତ୍ରେତି ମାତେତି ମାତୁଲେତି ଚ ଵିହ୍ଵଲମ୍ ଚକ୍ରନ୍ଦୁସ୍ତ୍ରିପୁରେ ନାର୍ଯଃ ପାଵକଜ୍ଵାଲଵେପିତାଃ
ତାତ, ପୁତ୍ର, ମାତା ବୋଲି ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ତ୍ରିପୁରାର ଜନାନୀମାନେ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳାରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, କମ୍ପିଥିଲେ।
ଯଥା ଦହତି ଶୈଲାଗ୍ନିଃ ସାମ୍ବୁଜଂ ଜଲଜାକରମ୍ ତଥା ସ୍ତ୍ରୀଵକ୍ତ୍ରପଦ୍ମାନି ଚାଦହତ୍ତ୍ରିପୁରେ ଽନଲଃ
ପାହାଡ଼ର ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଜଳରେ ଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ଜଳଜୀବକୁ ଜଳାଇ ଦେଇଥାଏ, ଏହିପରି ତ୍ରିପୁରାର ଅଗ୍ନି ମହିଳାମାନଙ୍କର ପଦ୍ମପରି ମୁହଁକୁ ଦହି ଦେଇଥିଲା।
ତୁଷାରରାଶିଃ କମଲାକରାଣାଂ ଯଥା ଦହତ୍ଯମ୍ବୁଜକାନି ଶୀତେ ତଥୈଵ ସୋ ଽଗ୍ନିସ୍ତ୍ରିପୁରାଙ୍ଗନାନାଂ ଦଦାହ ଵକ୍ତ୍ରେକ୍ଷଣପଙ୍କଜାନି
ଯେପରି ତୁଷାରରାଶି ଜଳପ୍ରସ୍ରବଣରେ ଥିବା ପଦ୍ମକୁ ତାର ଶୀତଳତାରେ ଦହି ଦେଇଥାଏ, ସେହିପରି ତ୍ରିପୁରାର ଅଗ୍ନି ମହିଳାମାନଙ୍କର ପଦ୍ମପରି ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁକୁ ଦହି ଦେଇଥିଲା।
ଶରାଗ୍ନିପାତାତ୍ ସମଭିଦ୍ରୁତାନାଂ ତତ୍ରାଙ୍ଗନାନାମ୍ ଅତିକୋମଲାନାମ୍ ବଭୂଵ କାଞ୍ଚୀଗୁଣନୂପୁରାଣାମ୍ ଆକ୍ରନ୍ଦିତାନାଂ ଚ ରଵୋ ଽତିମିଶ୍ରଃ
ଅଗ୍ନିମୟ ତୀର ଝଡ଼ି ଯେତେବେଳେ ସେଠାରେ ଅତି କୋମଳ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ତାଙ୍କର କଞ୍ଚୀ ଓ ନୂପୁରର କ୍ରନ୍ଦନ ଶବ୍ଦ ଏକାଠି ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଗଲା।
ଦଗ୍ଧାର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାଣି ସଵେଦିକାନି ଵିଶୀର୍ଣହର୍ମ୍ଯାଣି ସତୋରଣାନି ଦଗ୍ଧାନି ଦଗ୍ଧାନି ଗୃହାଣି ତତ୍ର ପତନ୍ତି ରକ୍ଷାର୍ଥମିଵାର୍ଣଵୌଘେ
ସେଠାରେ ଅଧଦହା ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଓ ବେଦୀ ସହିତ ଗୃହ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ହର୍ମ୍ୟ ଓ ତୋରଣ ସହିତ ଗୃହ, ଦହିଯାଇଥିବା ଗୃହଗୁଡ଼ିକ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଜଳର ଢେଉଁରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଗୃହୈଃ ପତଦ୍ଭିର୍ଜ୍ଵଲନାଵଲୀଢୈର୍ ଆସୀତ୍ସମୁଦ୍ରେ ସଲିଲଂ ପ୍ରତପ୍ତମ୍ କୁପୁତ୍ରଦୋଷୈଃ ପ୍ରହତାନୁଵିଦ୍ଧଂ ଯଥା କୁଲଂ ଯାତି ଧନାନ୍ଵିତସ୍ଯ
ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଇଥିବା ଗୃହଗୁଡ଼ିକ ଝଡ଼ି ପଡ଼ି ଜ୍ୱାଳାରେ ଗଳିଯାଉଥିଲା, ଏହାରେ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଉତ୍ତାପିତ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅର ଦୋଷରେ ଧନୀ ପରିବାର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଗୃହପ୍ରତାପୈଃ କ୍ଵଥିତଂ ସମନ୍ତାତ୍ ତଦାର୍ଣଵେ ତୋଯମୁଦୀର୍ଣଵେଗମ୍ ଵିତ୍ରାସଯାମାସ ତିମୀନ୍ସନକ୍ରାଂସ୍ ତିମିଙ୍ଗିଲାଂସ୍ତତ୍କ୍ଵଥିତାଂସ୍ତଥାନ୍ଯାନ୍
ଗୃହର ତାପରେ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଫୁଟିଯାଇ ବେଗରେ ବହିଲା, ଏହି ଉତ୍ତାପରେ ତିମି, ମଗର, ତିମିଙ୍ଗିଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳଜୀବ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲେ।
ସଗୋପୁରୋ ମନ୍ଦରପାଦକଲ୍ପଃ ପ୍ରାକାରଵର୍ଯସ୍ତ୍ରିପୁରେ ଚ ସୋ ଽଥ ତୈରେଵ ସାର୍ଧଂ ଭଵନୈଃ ପପାତ ଶବ୍ଦଂ ମହାନ୍ତଂ ଜନଯନ୍ସମୁଦ୍ରେ
ତାପରେ ତ୍ରିପୁରା ସହିତ ତାର ଭବନ, ଗୋପୁର ଓ ପାହାଡ଼ପରି ପ୍ରାକାର ଏକାଠି ହୋଇ ସମୁଦ୍ରରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ କରି ପଡ଼ିଗଲା।
ସହସ୍ରଶୃଙ୍ଗୈର୍ ଭଵନୈର୍ ଯଦାସୀତ୍ ସହସ୍ରଶୃଙ୍ଗଃ ସ ଇଵାଚଲେଶଃ ନାମାଵଶେଷଂ ତ୍ରିପୁରଂ ପ୍ରଜଜ୍ଞେ ହୁତାଶନାହାରବଲିପ୍ରଯୁକ୍ତମ୍
ହଜାର ଶୃଙ୍ଗ ଭବନ ସହିତ ତ୍ରିପୁରା ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଇ ଏବେ 'ତ୍ରିପୁରା' ନାମ ମାତ୍ର ଅବଶେଷ ରହିଗଲା।
ପ୍ରଦହ୍ଯମାନେନ ପୁରେଣ ତେନ ଜଗତ୍ ସପାତାଲଦିଵଂ ପ୍ରତପ୍ତମ୍ ଦୁଃଖଂ ମହତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଜଲାଵମଗ୍ନଂ ଯସ୍ମିନ୍ମହାନ୍ସୌଧଵରୋ ମଯସ୍ଯ
ସେଇ ସହର ଦହିଯାଉଥିବାବେଳେ ସମଗ୍ର ଜଗତ, ପାତାଳ ଓ ଦିବି ଏକାଠି ଉତ୍ତାପିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ଜଳରେ ଡୁବିଗଲା, ଯେଉଁଠି ମୟାଙ୍କର ବଡ଼ ସୌଧ ଥିଲା।
ତଦ୍ଦେଵେଶୋ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରଧରସ୍ତଦା ଶଶାପ ତଦ୍ଗୃହଂ ଚାପି ମଯସ୍ଯାଦିତିନନ୍ଦନଃ
ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାହା ସମୟରେ ମୟାଙ୍କର ଗୃହକୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଅସେଵ୍ଯମପ୍ରତିଷ୍ଠଂ ଚ ଭଯେନ ଚ ସମାଵୃତମ୍ ଭଵିଷ୍ଯତି ମଯଗୃହଂ ନିତ୍ଯମେଵ ଯଥାନଲଃ
ମୟାଙ୍କର ଗୃହ ସଦା ଅବାସ୍ୟ ହେବ, ଏହାର କୌଣସି ଭିତି ରହିବ ନାହିଁ, ଭୟରେ ଘିରି ରହିବ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି।
ଯସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ତୁ ଦେଶସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ପରାଭଵଃ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ତ୍ରିପୁରଂ ଖଣ୍ଡଂ ତତ୍ରେଦଂ ନାଶଗା ଜନାଃ ତଦେତଦଦ୍ଯାପି ଗୃହଂ ମଯସ୍ଯାମଯଵର୍ଜିତମ୍
ଯେଉଁ ଦେଶରେ ପରାଭବ ହେବ, ଲୋକେ ସେଠାରେ ତ୍ରିପୁରାର ଧ୍ୱଂସ ଦେଖିବେ; ଏବଂ ଆଜିଯାଏ ମୟାଙ୍କର ଗୃହ ରୋଗମୁକ୍ତ ଅଛି।
ଭଗଵନ୍ସ ମଯୋ ଯେନ ଗୃହେଣ ପ୍ରପଲାଯିତଃ ତସ୍ଯ ନୋ ଗତିମାଖ୍ଯାହି ମଯସ୍ଯ ଚମସୋଦ୍ଭଵ
ଭଗବନ୍ତ, କେଉଁ ଗୃହ ଦ୍ୱାରା ମୟା ପଳାଇଗଲେ? ଚମସାଙ୍କର ପୁଅ, ମୟାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କଥା ଆମକୁ କହ।
ଦୃଶ୍ଯତେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଯତ୍ର ଧ୍ରୁଵସ୍ତତ୍ର ମଯାସ୍ପଦମ୍ ଦେଵଦ୍ଵିଟ୍ ତୁ ମଯଶ୍ଚାତଃ ସ ତଦା ଖିନ୍ନମାନସଃ ତତଶ୍ଚ୍ଯୁତୋ ଽନ୍ଯଲୋକେ ଽସ୍ମିଂସ୍ ତ୍ରାଣାର୍ଥଂ ଵୈ ଚକାର ସଃ
ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୟାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଥିବାରୁ ତାଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା, ଏହି ଲୋକରୁ ଚାଲିଗଲେ ଓ ନିଜ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଜଗତ ତିଆରି କଲେ।
ତତ୍ରାପି ଦେଵତାଃ ସନ୍ତି ଆପ୍ତୋର୍ଯାମାଃ ସୁରୋତ୍ତମାଃ ତତ୍ରାଶକ୍ତଂ ତତୋ ଗନ୍ତୁଂ ତଂ ଚୈକଂ ପୁରମୁତ୍ତମମ୍
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ଅଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସେଠି ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏକ ଉତ୍ତମ ସହରକୁ ଗଲେ।
ଶିଵଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୃହଂ ପ୍ରାଦାନ୍ ମଯାଯୈଵ ଗୃହାର୍ଥିନେ ଵିରରାମ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୂଜଯାମାସ ଚେଶ୍ଵରମ୍ ପୂଜ୍ଯମାନଂ ଚ ଭୂତେଶଂ ସର୍ଵେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁରୀଶ୍ଵରମ୍
ଶିବ ଏକ ଗୃହ ତିଆରି କରି, ଗୃହ ଚାହିଁଥିବା ମୟାଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶତାକ୍ଷୀ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଭୂତପତିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଭୂତେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନଂ ତ୍ରିଦଶୈଃ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଗଣୈର୍ଗଣେଶାଧିପତିଂ ତୁ ମୁଖ୍ଯମ୍ ହର୍ଷାଦ୍ ଵଵଲ୍ଗୁର୍ ଜହସୁଶ୍ଚ ଦେଵା ଜଗ୍ମୁର୍ନନର୍ଦୁସ୍ତୁ ଵିଷକ୍ତହସ୍ତାଃ
ତ୍ରିଦଶମାନେ ଏବଂ ଗଣମାନେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ହସିଲେ ଓ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ।
ପିତାମହଂ ଵନ୍ଦ୍ଯ ତତୋ ମହେଶଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚାପଂ ପ୍ରଵିମୃଜ୍ଯ ଭୂତାନ୍ ରଥାଚ୍ଚ ସଂପତ୍ଯ ହରେଷୁଦଗ୍ଧଂ କ୍ଷିପ୍ତଂ ପୁରଂ ତନ୍ମକରାଲଯେ ଚ
ତାପରେ ପିତାମହ ଓ ମହେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଧନୁଷ ନେଇ, ଏହାକୁ ପରିଷ୍କାର କରି, ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଦହିଯାଇଥିବା ସହରକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଏହା ମକରମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ହେଲା।
ଯ ଇମଂ ରୁଦ୍ରଵିଜଯଂ ପଠତେ ଵିଜଯାଵହମ୍ ଵିଜଯଂ ତସ୍ଯ କୃତ୍ଯେଷୁ ଦଦାତି ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି ରୁଦ୍ରବିଜୟ ଶ୍ଲୋକ ପଢିବେ, ଯାହା ଜୟ ଆଣିଦେଇଥାଏ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ତାଙ୍କର କାମରେ ସଫଳତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପିତୄଣାଂ ଵାପି ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷୁ ଯ ଇମଂ ଶ୍ରାଵଯିଷ୍ଯତି ଅନନ୍ତଂ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵଯଜ୍ଞଫଲପ୍ରଦମ୍
ପିତୃପୂଜା କାଳରେ ଯେଉଁଠି ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢାଯିବ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଅନନ୍ତ ହେବ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳିବ।
ଇଦଂ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନଂ ପୁଣ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ପୁଂସଵନଂ ମହତ୍ ଇଦଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପଠିତ୍ଵା ଚ ଯାନ୍ତି ରୁଦ୍ରସଲୋକତାମ୍
ଏହା ଶୁଭ, ଏହା ପବିତ୍ର, ଏହା ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ; ଏହାକୁ ଶୁଣିବା ଓ ପଢିବାରେ, ମନୁଷ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥାନ୍ତି।
କଥଂ ଗଚ୍ଛତ୍ଯମାଵାସ୍ଯାଂ ମାସି ମାସି ଦିଵଂ ନୃପଃ ଐଲଃ ପୁରୂରଵାଃ ସୂତ ତର୍ପଯେତ କଥଂ ପିତୄନ୍ ଏତଦିଚ୍ଛାମହେ ଶ୍ରୋତୁଂ ପ୍ରଭାଵଂ ତସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ମାସ ମାସ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ରାଜା ପୁରୁରବା କିପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସୁତ, ସେ କିପରି ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ତର୍ପଣ କରନ୍ତି? ଆମେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।