ଧୂତପ୍ରସୂନପ୍ରଭଵଃ ସୁବନ୍ଧଃ ସୂର୍ଯେ ଗତେ ଵୈ ତ୍ରିପୁରେ ବଭୂଵ ସମର୍ମରୋ ନୂପୁରମେଖଲାନାଂ ଶବ୍ଦଶ୍ଚ ସଂବାଧତି କୋକିଲାନାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବା ପରେ ତ୍ରିପୁରାରେ ନୂତନ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଘଂଟି ଓ ମେଖଳାର ଶବ୍ଦ ଉପଚାରିତ ହେଲା, ସେଇ ଶବ୍ଦ କୋକିଳମାନଙ୍କ ଡାକ ସହ ମିଶିଗଲା।
ପ୍ରିଯାଵଗୂଢା ଦଯିତୋପଗୂଢା କାଚିତ୍ପ୍ରରୂଢାଙ୍ଗରୁହାପି ନାରୀ ସୁଚାରୁବାଷ୍ପାଙ୍କୁରପଲ୍ଲଵାନାଂ ନଵାମ୍ବୁସିକ୍ତା ଇଵ ଭୂମିରାସୀତ୍
କେତେକ ନାରୀ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ, ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ସୁନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ମଞ୍ଜୁଳ କିଶଳୟ ପରି ନୂଆ ଜଳରେ ଭିଜିଥିବା ଭୂମି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶଶାଙ୍କପାଦୈରୁପଶୋଭିତେଷୁ ପ୍ରାସାଦଵର୍ଯେଷୁ ଵରାଙ୍ଗନାନାମ୍ ମାଧୁର୍ଯଭୂତାଭରଣା ମହାନ୍ତଃ ସ୍ଵନା ବଭୂଵୁର୍ମଦନେଷୁ ତୁଲ୍ଯାଃ
ଚନ୍ଦ୍ରମାର କିରଣରେ ଶୋଭିତ ମହଲମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧୁର ଗହନାର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଥିଲା, ସେମାନେ ମଦନଙ୍କ ଭଳି ରତିରେ ସମାନ ହୋଇଯାଉଥିଲେ।
ପାନେନ ଖିନ୍ନା ଦଯିତାତିଵେଲଂ କପୋଲମାଜିଘ୍ରସି କିଂ ମମେଦମ୍ ଆରୋହ ମେ ଶ୍ରୋଣିମିମାଂ ଵିଶାଲାଂ ପୀନୋନ୍ନତାଂ କାଞ୍ଚନମେଖଲାଢ୍ଯାମ୍
ମଦପାନରେ କ୍ଲାନ୍ତ ଜଣେ ନାରୀ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏତେ ବେସି କାହିଁକି ମୋ ଗାଲ ଘ୍ରାଣ କରୁଛ? ଆସ, ଏହି ଚଉଡ଼ା, ଉଚ୍ଚ, ଭରିଅଛି ଓ ସୁନା ମେଖଳା ଲଗାଇଥିବା କଟି ଉପରେ ବସ।'
ରଥ୍ଯାସୁ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦଯଭାସିତାସୁ ସୁରେନ୍ଦ୍ରମାର୍ଗେଷୁ ଚ ଵିସ୍ତୃତେଷୁ ଦୈତ୍ଯାଙ୍ଗନା ଯୂଥଗତା ଵିଭାନ୍ତି ତାରା ଯଥା ଚନ୍ଦ୍ରମସୋ ଦିଵାନ୍ତେ
ଚନ୍ଦ୍ରୋଦୟର ଆଲୋକରେ ଜଗମଗାଉଥିବା ରାସ୍ତା ଓ ବିସ୍ତୃତ ରାଜପଥରେ, ଦୈତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଚାଲିଥିଲେ, ସେମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଚାରିପାଖରେ ତାରାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅଟ୍ଟାଟ୍ଟହାସେଷୁ ଚ ଚାମରେଷୁ ପ୍ରେଙ୍ଖାସୁ ଚାନ୍ଯା ମଦଲୋଲଭାଵାତ୍ ସଂଦୋଲଯନ୍ତେ କଲସମ୍ପ୍ରହାସାଃ ପ୍ରୋଵାଚ କାଞ୍ଚୀ ଗୁଣସୂକ୍ଷ୍ମନାଦା
ହସର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ଚାମର ଢୁମୁଡ଼ାରେ, କିଛି ଦୈତ୍ୟାଙ୍ଗନା ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଦୋଳିଉଠୁଥିଲେ, ମଜାକିଆ ହସରେ ଚାଲୁଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମେଖଳାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଧ୍ୱନି ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଥିଲା।
ଅମ୍ଲାନମାଲାନ୍ଵିତସୁନ୍ଦରୀଣାଂ ପର୍ଯାଯ ଏଷୋ ଽସ୍ତି ଚ ହର୍ଷିତାନାମ୍ ଶ୍ରୂଯନ୍ତି ଵାଚଃ କଲଧୌତକଲ୍ପା ଵାପୀଷୁ ଚାନ୍ଯେ କଲହଂସଶବ୍ଦାଃ
ଅମଳ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ଅଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର ମଧୁର କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଯେଉଁଠି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ, ତାହା ଚମକୁଥିବା ଧାତୁର ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଶବ୍ଦ ହେଉଛି । ଅନ୍ୟଠାରେ ପୁଣି ଝିଲିକି ଝିଲିକି କଳହଂସମାନେ ଝିଅ ଉପରେ ତଳାବରେ ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି ।
କାଞ୍ଚୀକଲାପଶ୍ଚ ସହାଙ୍ଗରାଗଃ ପ୍ରେଙ୍ଖାସୁ ତଦ୍ରାଗକୃତାଶ୍ଚ ଭାଵାଃ ଛିନ୍ଦନ୍ତି ତାସାମସୁରାଙ୍ଗନାନାଂ ପ୍ରିଯାଲଯାନ୍ ମନ୍ମଥମାର୍ଗଣାନାମ୍
ଅଳଙ୍କାର ଲଗା ମେଖଳା ଓ ଦେହର ସୁଗନ୍ଧ, ଏହି ସବୁ ଗୁଣ ଦେଇ ଯେଉଁ ଭାବ ଜନ୍ମେ, ସେଗୁଡିକ ଦେଉଳୀମାନେ ପ୍ରେମରେ ରହୁଥିବା ଦାନବୀମାନଙ୍କର ମନପସନ୍ଦ ଗୃହକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ କାମଦେବଙ୍କର ଶର ଲାଗିଥାଏ ।
ଚିତ୍ରାମ୍ବରଶ୍ଚୋଦ୍ଧୃତକେଶପାଶଃ ସଂଦୋଲ୍ଯମାନଃ ଶୁଶୁଭେ ଽସୁରୀଣାମ୍ ସୁଚାରୁଵେଶାଭରଣୈରୁପେତସ୍ ତାରାଗଣୈର୍ ଜ୍ଯୋତିରିଵାସ ଚନ୍ଦ୍ରଃ
ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଖୋଲା କେଶ ଓ ହଲୁକ ହଲୁକ ଡୋଳି, ସେଇ ଦାନବୀମାନେ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ । ସୁନ୍ଦର ଆଭୂଷଣ ଓ ଭୂଷା ଲଗାଇ, ସେମାନେ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ସଂଦୋଲନାଦ୍ ଉଚ୍ଛ୍ଵସିତୈଶ୍ଛିନ୍ନସୂତ୍ରୈଃ କାଞ୍ଚୀଭ୍ରଷ୍ଟୈର୍ମଣିଭିର୍ଵିପ୍ରକୀର୍ଣୈଃ ଦୋଲାଭୂମିସ୍ତୈର୍ଵିଚିତ୍ରା ଵିଭାତି ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵୋପଗତୈର୍ ଵିଚିତ୍ରା
ଡୋଳିର ଡୋଳାଣରେ ଗଠି ଖୁଲିଯିବା, ମେଖଳା ଖସିଯିବା ଓ ମଣିମାଳା ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହେବାରୁ, ଡୋଳି ତଳର ଭୂମି ଏହି ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛି । ଏହା ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପାଖରେ ବିଭିନ୍ନ ଚିହ୍ନ ରହିଥାଏ ।
ସଚନ୍ଦ୍ରିକେ ସୋପଵନେ ପ୍ରଦୋଷେ ରୁତେଷୁ ଵୃନ୍ଦେଷୁ ଚ କୋକିଲାନାମ୍ ଶରଵ୍ଯଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁରେ ଽସୁରାଣାଂ ପ୍ରକ୍ଷୀଣବାଣୋ ମଦନଶ୍ଚଚାର
ଚନ୍ଦ୍ରିକା ଆଲୋକରେ ଓ ଉଦ୍ୟାନର ଶିତଳ ପବନରେ, ଦଳେ ଦଳେ କୋଇଲୀଙ୍କର କୁହୁ କୁହୁ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ, ଅସୁରମାନେ ଥିବା ସହରରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବାଣ ଶେଷ ହୋଇଯିବା ପରେ, ମଦନ ଏପରି ଭାବେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଽଥ କୁନ୍ଦକୁସୁମାକରହାରଵର୍ଣୋ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଵିତାନରହିତୋ ଽଭ୍ରସମାନଵର୍ଣଃ ଵିଛାଯତାଂ ହି ସମୁପେତ୍ଯ ନ ଭାତି ତଦ୍ଵଦ୍ ଭାଗ୍ଯକ୍ଷଯେ ଧନପତିଶ୍ଚ ନରୋ ଵିଵର୍ଣଃ
ତାପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯେଉଁଠି କୁନ୍ଦ ଫୁଲର ମାଳା ପରି ଧଳା ଦେଖାଯାଏ, ଯଦି ତାଙ୍କର ଜ୍ୟୋତି ଚାଲିଯାଏ ଏବଂ ମେଘ ପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ଆଉ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହିପରି, ଭାଗ୍ୟ ହାରାଇଲେ ଧନୀ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ମଲିନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାମରୁଣସାରଥିନାଭିଭୂଯ ସଂତପ୍ତକାଞ୍ଚନରଥାଙ୍ଗସମାନବିମ୍ବଃ ସ୍ଥିତ୍ଵୋଦଯାଗ୍ରମୁକୁଟେ ବହୁରେଵ ସୂର୍ଯୋ ଭାତ୍ଯମ୍ବରେ ତିମିରତୋଯଵହାଂ ତରିଷ୍ଯନ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଆଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଲାଲ ରଥଚାଳକ ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପିତ ସୁନା ପରି ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ନେଇ ଉଦୟ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଆକାଶରେ ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଅନ୍ଧାର ଭରା ଜଳ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।
ଉଦିତେ ତୁ ସହସ୍ରାଂଶୌ ମେରୌ ଭାସାକରେ ରଵୌ ନଦଦ୍ଦେଵବଲଂ କୃତ୍ସ୍ନଂ ଯୁଗାନ୍ତ ଇଵ ସାଗରଃ
ସହସ୍ର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେରୁ ପର୍ବତରେ ଉଦିତ ହେବାବେଳେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରବି ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଗର୍ଜନ କରିଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ସାଗର ଗର୍ଜନ କରେ।
ସହସ୍ରନଯନୋ ଦେଵସ୍ ତତଃ ଶକ୍ରଃ ପୁରଂଦରଃ ସଵିତ୍ତଦଃ ସଵରୁଣସ୍ ତ୍ରିପୁରଂ ପ୍ରଯଯୌ ହରଃ
ତାପରେ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରନ୍ଦର, ସବିତା, ବରୁଣ ଓ ହରା ଏମାନେ ସମେତ ଟ୍ରିପୁରାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତେ ନାନାଵିଧରୂପାଶ୍ଚ ପ୍ରମଥାତିପ୍ରମାଥିନଃ ଯଯୁଃ ସିଂହରଵୈର୍ ଘୋରୈର୍ ଵାଦିତ୍ରନିନଦୈରପି
ସେହି ନାଶକମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସିଂହ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ତତୋ ଵାଦିତଵାଦିତ୍ରୈଶ୍ ଚାତପତ୍ରୈର୍ମହାଦ୍ରୁମୈଃ ବଭୂଵ ତଦ୍ବଲଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵନଂ ପ୍ରଚଲିତଂ ଯଥା
ଏହାପରେ ଢୋଳ, ଛତା ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ସହିତ, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ସେନା ଏମିତି ଚଳିତ ହେଲା, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲ ହେଉଛି ହଲାମାଲ।
ତଦାପତନ୍ତଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରୌଦ୍ରଂ ରୁଦ୍ରବଲଂ ମହତ୍ ସଂକ୍ଷୋଭୋ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ସମୁଦ୍ରପ୍ରତିମୋ ବଭୌ
ତେବେ, ରୌଦ୍ର ଓ ବଡ଼ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସେନା ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦାନବନାୟକମାନେ ଭୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, ସମୁଦ୍ର ଭଳି ତାଳମାଳ ହେଉଥିଲେ।
ତେ ଚାସୀନ୍ପଟ୍ଟିଶାଞ୍ଶକ୍ତୀଃ ଶୂଲଦଣ୍ଡପରଶ୍ଵଧାନ୍ ଶରାସନାନି ଵଜ୍ରାଣି ଗୁରୂଣି ମୁସଲାନି ଚ
ସେମାନେ ହାତରେ ବାଣ, ଅଣ୍ଡା, ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା, କୁଠାର, ଧନୁଷ, ତୀର, ବଜ୍ର ଓ ଭାରୀ ମୁସଳ ଧରିଥିଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ କୋପରକ୍ତାକ୍ଷାଃ ସପକ୍ଷା ଇଵ ପର୍ଵତାଃ ନିଜଘ୍ନୁଃ ପର୍ଵତଘ୍ନାଯ ଘନା ଇଵ ତପାତ୍ଯଯେ
ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖିରେ, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କରି, ପର୍ବତରେ ପାଖ ଲାଗିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ତାପର ଶେଷରେ ମେଘ ଯେମିତି ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ସଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନସ୍ତେ ଵୈ ସମଯା ଦିତିନନ୍ଦନାଃ ମୋଦମାନାଃ ସମାସେଦୁର୍ ଦେଵଦେଵୈଃ ସୁରାରଯଃ
ବିଜୁଳି ଝଲମଲ କରୁଥିବା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଦିତିର ପୁଅମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ଅରିମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ।
ମର୍ତଵ୍ଯକୃତବୁଦ୍ଧୀନାଂ ଜଯେ ଚାନିଶ୍ଚିତାତ୍ମନାମ୍ ଅବଲାନାଂ ଚମୂର୍ହ୍ଯାସୀଦ୍ ଅବଲାଵଯଵା ଇଵ
ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ବିଜୟ ନେଇ ଅନିଶ୍ଚିତ ଥିଲେ, ସେଇ ଦୁର୍ବଳ ସେନା ଦୁର୍ବଳ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଶରୀର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଵିଗର୍ଜନ୍ତ ଇଵାମ୍ଭୋଦା ଅମ୍ଭୋଦସଦୃଶତ୍ଵିଷଃ ପ୍ରଯୁଧ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧକୁଶଲାଃ ପରସ୍ପରକୃତାଗସଃ
ସେମାନେ ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମଧ୍ୟ ମେଘ ପରି ଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏହି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ପରସ୍ପର ଉପରେ ଅପରାଧ କରି, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ଧୂମାଯନ୍ତୋ ଜ୍ଵଲଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଆଯୁଧୈଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଵର୍ଚସୈଃ କୋପାଦ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧଲୁବ୍ଧାଶ୍ଚ କୁଟ୍ଟଯନ୍ତେ ପରସ୍ପରମ୍
ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜିତ ଏହି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଧୂଆଁ ଓ ଆଗିରେ ଜ୍ୱଳିଉଠି, ଯୁଦ୍ଧ ଆସାରେ ପରସ୍ପରକୁ ମାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ।
ଵଜ୍ରାହତାଃ ପତନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ବାଣୈରନ୍ଯେ ଵିଦାରିତାଃ ଅନ୍ଯେ ଵିଦାରିତାଶ୍ଚକ୍ରୈଃ ପତନ୍ତି ହ୍ଯୁଦଧେର୍ଜଲେ
କେହି ବଜ୍ର ପ୍ରହାରରେ ଖସିଯାନ୍ତି, କେହି ବାଣରେ ବିଦୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଚକ୍ରରେ ଚିରିଯାନ୍ତି; ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ଛିନ୍ନସ୍ରଗ୍ଦାମହାରାଶ୍ଚ ପ୍ରମୃଷ୍ଟାମ୍ବରଭୂଷଣାଃ ତିମିନକ୍ରଗଣେ ଚୈଵ ପତନ୍ତି ପ୍ରମଥାଃ ସୁରାଃ
ମାଳା ଓ ଭାରି ଗହଣା କଟିଯାଇଛି, ପୋଶାକ ଓ ଗହଣା ବିକ୍ଷିପ୍ତ; ଦେବତାମାନେ ତିମି ଓ ମଗର ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ପ୍ରମାଥିତ ହୋଇ।
ଗଦାନାଂ ମୁସଲାନାଂ ଚ ତୋମରାଣାଂ ପରଶ୍ଵଧାମ୍ ଵଜ୍ରଶୂଲର୍ଷ୍ଟିପାତାନାଂ ପଟ୍ଟିଶାନାଂ ଚ ସର୍ଵତଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଗଦା, ମୁସଳ, ତୋମର, କୁଲାଡ଼ି, ବଜ୍ର, ବଣ୍ଡା, ବେଣ୍ଡା, ତଳୱାର ଆଦି ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରହାର ବର୍ଷିଯାଉଛି।
ଗିରିଶୃଙ୍ଗୋପଲାନାଂ ଚ ପ୍ରେରିତାନାଂ ପ୍ରମନ୍ଯୁଭିଃ ସଜଵାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ସଧୂମାନାଂ ରଵିତ୍ଵିଷାମ୍ ଆଯୁଧାନାଂ ମହାନୋଘଃ ସାଗରୌଘେ ପତତ୍ଯପି
ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ା, ଗଛ, ଦ୍ରୁତ ଓ ଧୂମ୍ର ଦାନବମାନେ ରୋଷରେ ଫିଙ୍ଗିଥିବା ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଏକ ବଡ଼ ଝାଡ଼ ଭଳି ସାଗରର ତରଙ୍ଗରେ ପଡ଼ିଯାଉଛି।
ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଵେଗୈସ୍ତୈସ୍ତତ୍ର ସୁରାସୁରକରେରିତୈଃ ଆଯୁଧୈସ୍ତ୍ରସ୍ତନକ୍ଷତ୍ରଃ କ୍ରିଯତେ ସଂକ୍ଷଯୋ ମହାନ୍
ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ବଢିଥିବା ଶକ୍ତିରେ ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ଫିଙ୍ଗିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ବଡ଼ ନାଶ ଘଟାଇଛନ୍ତି; ତାହାରେ ତାରାମାନେ କମ୍ପିଉଛନ୍ତି।
କ୍ଷୁଦ୍ରାଣାଂ ଗଜଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧେ ଯଥା ଭଵତି ସଂକ୍ଷଯଃ ଦେଵାସୁରଗଣୈସ୍ ତଦ୍ଵତ୍ ତିମିନକ୍ରକ୍ଷଯୋ ଽଭଵତ୍
ଅପେକ୍ଷା କ୍ଷୁଦ୍ର ହାତୀମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେପରି ନାଶ ହୁଏ, ଏହିପରି ଦେବ ଓ ଦାନବ ଦଳରେ ତିମି ଓ ମଗରମାନେ ବିନାଶ ହେଲେ।