କଲପ୍ରଲାପେଷୁ ଚ ଦାନଵୀନାଂ ଵୀଣାପ୍ରଲାପେଷୁ ଚ ମୂର୍ଛିତେଷୁ ମତ୍ତପ୍ରଲାପେଷୁ ଚ କୋକିଲାନାଂ ସଚାପବାଣୋ ମଦନୋ ମମନ୍ଥ
ଦାନବୀମାନେ ମଜାକିଆ କଥା କହିଥିଲେ, ବୀଣାର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ମତ୍ତ କୋକିଳମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ମଦନ ତାଙ୍କର କାମବାଣରେ ସବୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଉତ୍କଳିତ କରିଦେଲେ।
ତମାଂସି ନୈଶାନି ଦ୍ରୁତଂ ନିହତ୍ଯ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଵିତାନେନ ଜଗଦ୍ଵିତତ୍ଯ ଖେ ରୋହିଣୀଂ ତାଂ ଚ ପ୍ରିଯାଂ ସମେତ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଭାଭିଃ କୁରୁତେ ଽଧିରାଜ୍ଯମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମା ରାତିର ଅନ୍ଧାରକୁ ଦ୍ରୁତ ହଟାଇ, ନିଜ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାର ଜାଲି ସାରା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସାରି, ଆକାଶରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରୋହିଣୀ ସହ ମିଶି, ନିଜ ଆଲୋକରେ ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।
ସ୍ଥିତ୍ଵୈଵ କାନ୍ତସ୍ଯ ତୁ ପାଦମୂଲେ କାଚିଦ୍ଵରସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ଵକପୋଲମୂଲେ ଵିଶେଷକଂ ଚାରୁତରଂ କରୋତି ତେନାନନଂ ସ୍ଵଂ ସମଲଂକରୋତି
ଏଠାରେ ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ନିକଟେ ବସି, ନିଜ ଗାଲରେ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଟିକିଆ ଲଗାଇ, ତାହା ସହିତ ମୁହଁକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରୁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନନଂ ମଣ୍ଡଲଦର୍ପଣସ୍ଥଂ ମହାପ୍ରଭା ମେ ମୁଖଜେତି ଜପ୍ତ୍ଵା ସ୍ମୃତ୍ଵା ଵରାଙ୍ଗୀ ରମଣେରିତାନି ତେନୈଵ ଭାଵେନ ରତୀମଵାପ
ସେ ନାରୀ ନିଜ ମୁହଁକୁ ଗୋଲ ଆଇନାରେ ଦେଖି, 'ମୋର ମୁହଁ କେତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ!' ବୋଲି ମନେମନେ କହି, ପ୍ରିୟଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଏହି ଭାବରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
ରୋମାଞ୍ଚିତୈର୍ଗାତ୍ରଵରୈର୍ଯୁଵଭ୍ଯୋ ରତାନୁରାଗାଦ୍ ରମଣେନ ଚାନ୍ଯାଃ ସ୍ଵଯଂ ଦ୍ରୁତଂ ଯାନ୍ତି ମଦାଭିଭୂତାଃ କ୍ଷପା ଯଥା ଚାର୍କଦିନାଵସାନେ
ଯୁବତୀମାନେ ରତିର ଆନନ୍ଦରେ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ମଦରେ ମତ୍ତ ହେଇ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ରାତି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ପେପୀଯତେ ଚାତିରସାନୁଵିଦ୍ଧା ଵିମାର୍ଗିତାନ୍ଯା ଚ ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରସନ୍ନା କାଚିତ୍ପ୍ରିଯସ୍ଯାତିଚିରାତ୍ପ୍ରସନ୍ନା ଆସୀତ୍ପ୍ରଲାପେଷୁ ଚ ସମ୍ପ୍ରସନ୍ନା
ଜଣେ ନାରୀ ଆନନ୍ଦରେ ତନ୍ମୟ ହୋଇ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟେ ଜଣେ ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ମିଳି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ; ଆଉ ଜଣେ ପ୍ରିୟଙ୍କର ମିଠା କଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
ଗୋଶୀର୍ଷଯୁକ୍ତୈର୍ହରିଚନ୍ଦନୈଶ୍ଚ ପଙ୍କାଙ୍କିତାକ୍ଷୀ ଚ ଵରାସୁରୀଣାମ୍ ମନୋଜ୍ଞରୂପା ରୁଚିରା ବଭୂଵୁଃ ପୂର୍ଣାମୃତସ୍ଯେଵ ସୁଵର୍ଣକୁମ୍ଭାଃ
ଗୋମୁଣ୍ଡ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, କଜଳ ଦେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବୀମାନେ ଅତି ମନୋହର ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲେ, ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅମୃତ ଭରା ସୁନାର ଘଡ଼ା।
କ୍ଷତାଧରୋଷ୍ଠା ଦ୍ରୁତଦୋଷରକ୍ତା ଲଲନ୍ତି ଦୈତ୍ଯା ଦଯିତାସୁ ରକ୍ତାଃ ତନ୍ତ୍ରୀପ୍ରଲାପାସ୍ତ୍ରିପୁରେଷୁ ରକ୍ତାଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପ୍ରଲାପେଷୁ ପୁନର୍ଵିରକ୍ତାଃ
ତାଜା ରକ୍ତରେ ରଞ୍ଜିତ ଠୋଠ ନେଇ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ରାଗ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନାରୀମାନେ କଥା କହିଲେ ସେମାନେ ପୁନି ଅନାସକ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ।
କ୍ଵଚିତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ମଧୁରାଭିଗାନଂ କାମସ୍ଯ ବାଣୈଃ ସୁକୃତଂ ନିଧାନମ୍ ଆପାନଭୂମୀଷୁ ସୁଖପ୍ରମେଯଂ ଗେଯଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ତ୍ଵଥ ସାଧଯନ୍ତି
କେବେ କେବେ ମିଠା ଗୀତ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଯାହା କାମଦେବଙ୍କ ବାଣରେ ତିଆରି; ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନରେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ହୁଏ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଦକ୍ଷତାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି।
ଗେଯଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ତ୍ଵଥ ଶୋଧଯନ୍ତି କେଚିତ୍ପ୍ରିଯାଂ ତତ୍ର ଚ ସାଧଯନ୍ତି କେଚିତ୍ପ୍ରିଯାଂ ସମ୍ପ୍ରତି ବୋଧଯନ୍ତି ସଂବୁଧ୍ଯ ସଂବୁଧ୍ଯ ଚ ରାମଯନ୍ତି
ଗୀତ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ କେହି ଧୁନିକୁ ଶୁଧାରନ୍ତି, କେହି ତାହାଠାରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଖୁସି କରନ୍ତି, କେହି ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଜଗାନ୍ତି, ପୁନିପୁନି ଜଗାଇ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତି।
ଧୂତପ୍ରସୂନପ୍ରଭଵଃ ସୁବନ୍ଧଃ ସୂର୍ଯେ ଗତେ ଵୈ ତ୍ରିପୁରେ ବଭୂଵ ସମର୍ମରୋ ନୂପୁରମେଖଲାନାଂ ଶବ୍ଦଶ୍ଚ ସଂବାଧତି କୋକିଲାନାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବା ପରେ ତ୍ରିପୁରାରେ ନୂତନ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଘଂଟି ଓ ମେଖଳାର ଶବ୍ଦ ଉପଚାରିତ ହେଲା, ସେଇ ଶବ୍ଦ କୋକିଳମାନଙ୍କ ଡାକ ସହ ମିଶିଗଲା।
ପ୍ରିଯାଵଗୂଢା ଦଯିତୋପଗୂଢା କାଚିତ୍ପ୍ରରୂଢାଙ୍ଗରୁହାପି ନାରୀ ସୁଚାରୁବାଷ୍ପାଙ୍କୁରପଲ୍ଲଵାନାଂ ନଵାମ୍ବୁସିକ୍ତା ଇଵ ଭୂମିରାସୀତ୍
କେତେକ ନାରୀ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ, ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ସୁନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ମଞ୍ଜୁଳ କିଶଳୟ ପରି ନୂଆ ଜଳରେ ଭିଜିଥିବା ଭୂମି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶଶାଙ୍କପାଦୈରୁପଶୋଭିତେଷୁ ପ୍ରାସାଦଵର୍ଯେଷୁ ଵରାଙ୍ଗନାନାମ୍ ମାଧୁର୍ଯଭୂତାଭରଣା ମହାନ୍ତଃ ସ୍ଵନା ବଭୂଵୁର୍ମଦନେଷୁ ତୁଲ୍ଯାଃ
ଚନ୍ଦ୍ରମାର କିରଣରେ ଶୋଭିତ ମହଲମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧୁର ଗହନାର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଥିଲା, ସେମାନେ ମଦନଙ୍କ ଭଳି ରତିରେ ସମାନ ହୋଇଯାଉଥିଲେ।
ପାନେନ ଖିନ୍ନା ଦଯିତାତିଵେଲଂ କପୋଲମାଜିଘ୍ରସି କିଂ ମମେଦମ୍ ଆରୋହ ମେ ଶ୍ରୋଣିମିମାଂ ଵିଶାଲାଂ ପୀନୋନ୍ନତାଂ କାଞ୍ଚନମେଖଲାଢ୍ଯାମ୍
ମଦପାନରେ କ୍ଲାନ୍ତ ଜଣେ ନାରୀ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏତେ ବେସି କାହିଁକି ମୋ ଗାଲ ଘ୍ରାଣ କରୁଛ? ଆସ, ଏହି ଚଉଡ଼ା, ଉଚ୍ଚ, ଭରିଅଛି ଓ ସୁନା ମେଖଳା ଲଗାଇଥିବା କଟି ଉପରେ ବସ।'
ରଥ୍ଯାସୁ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦଯଭାସିତାସୁ ସୁରେନ୍ଦ୍ରମାର୍ଗେଷୁ ଚ ଵିସ୍ତୃତେଷୁ ଦୈତ୍ଯାଙ୍ଗନା ଯୂଥଗତା ଵିଭାନ୍ତି ତାରା ଯଥା ଚନ୍ଦ୍ରମସୋ ଦିଵାନ୍ତେ
ଚନ୍ଦ୍ରୋଦୟର ଆଲୋକରେ ଜଗମଗାଉଥିବା ରାସ୍ତା ଓ ବିସ୍ତୃତ ରାଜପଥରେ, ଦୈତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଚାଲିଥିଲେ, ସେମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଚାରିପାଖରେ ତାରାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅଟ୍ଟାଟ୍ଟହାସେଷୁ ଚ ଚାମରେଷୁ ପ୍ରେଙ୍ଖାସୁ ଚାନ୍ଯା ମଦଲୋଲଭାଵାତ୍ ସଂଦୋଲଯନ୍ତେ କଲସମ୍ପ୍ରହାସାଃ ପ୍ରୋଵାଚ କାଞ୍ଚୀ ଗୁଣସୂକ୍ଷ୍ମନାଦା
ହସର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ଚାମର ଢୁମୁଡ଼ାରେ, କିଛି ଦୈତ୍ୟାଙ୍ଗନା ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଦୋଳିଉଠୁଥିଲେ, ମଜାକିଆ ହସରେ ଚାଲୁଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମେଖଳାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଧ୍ୱନି ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଥିଲା।
ଅମ୍ଲାନମାଲାନ୍ଵିତସୁନ୍ଦରୀଣାଂ ପର୍ଯାଯ ଏଷୋ ଽସ୍ତି ଚ ହର୍ଷିତାନାମ୍ ଶ୍ରୂଯନ୍ତି ଵାଚଃ କଲଧୌତକଲ୍ପା ଵାପୀଷୁ ଚାନ୍ଯେ କଲହଂସଶବ୍ଦାଃ
ଅମଳ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ଅଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର ମଧୁର କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଯେଉଁଠି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ, ତାହା ଚମକୁଥିବା ଧାତୁର ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଶବ୍ଦ ହେଉଛି । ଅନ୍ୟଠାରେ ପୁଣି ଝିଲିକି ଝିଲିକି କଳହଂସମାନେ ଝିଅ ଉପରେ ତଳାବରେ ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି ।
କାଞ୍ଚୀକଲାପଶ୍ଚ ସହାଙ୍ଗରାଗଃ ପ୍ରେଙ୍ଖାସୁ ତଦ୍ରାଗକୃତାଶ୍ଚ ଭାଵାଃ ଛିନ୍ଦନ୍ତି ତାସାମସୁରାଙ୍ଗନାନାଂ ପ୍ରିଯାଲଯାନ୍ ମନ୍ମଥମାର୍ଗଣାନାମ୍
ଅଳଙ୍କାର ଲଗା ମେଖଳା ଓ ଦେହର ସୁଗନ୍ଧ, ଏହି ସବୁ ଗୁଣ ଦେଇ ଯେଉଁ ଭାବ ଜନ୍ମେ, ସେଗୁଡିକ ଦେଉଳୀମାନେ ପ୍ରେମରେ ରହୁଥିବା ଦାନବୀମାନଙ୍କର ମନପସନ୍ଦ ଗୃହକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ କାମଦେବଙ୍କର ଶର ଲାଗିଥାଏ ।
ଚିତ୍ରାମ୍ବରଶ୍ଚୋଦ୍ଧୃତକେଶପାଶଃ ସଂଦୋଲ୍ଯମାନଃ ଶୁଶୁଭେ ଽସୁରୀଣାମ୍ ସୁଚାରୁଵେଶାଭରଣୈରୁପେତସ୍ ତାରାଗଣୈର୍ ଜ୍ଯୋତିରିଵାସ ଚନ୍ଦ୍ରଃ
ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଖୋଲା କେଶ ଓ ହଲୁକ ହଲୁକ ଡୋଳି, ସେଇ ଦାନବୀମାନେ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ । ସୁନ୍ଦର ଆଭୂଷଣ ଓ ଭୂଷା ଲଗାଇ, ସେମାନେ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ସଂଦୋଲନାଦ୍ ଉଚ୍ଛ୍ଵସିତୈଶ୍ଛିନ୍ନସୂତ୍ରୈଃ କାଞ୍ଚୀଭ୍ରଷ୍ଟୈର୍ମଣିଭିର୍ଵିପ୍ରକୀର୍ଣୈଃ ଦୋଲାଭୂମିସ୍ତୈର୍ଵିଚିତ୍ରା ଵିଭାତି ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵୋପଗତୈର୍ ଵିଚିତ୍ରା
ଡୋଳିର ଡୋଳାଣରେ ଗଠି ଖୁଲିଯିବା, ମେଖଳା ଖସିଯିବା ଓ ମଣିମାଳା ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହେବାରୁ, ଡୋଳି ତଳର ଭୂମି ଏହି ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛି । ଏହା ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପାଖରେ ବିଭିନ୍ନ ଚିହ୍ନ ରହିଥାଏ ।
ସଚନ୍ଦ୍ରିକେ ସୋପଵନେ ପ୍ରଦୋଷେ ରୁତେଷୁ ଵୃନ୍ଦେଷୁ ଚ କୋକିଲାନାମ୍ ଶରଵ୍ଯଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁରେ ଽସୁରାଣାଂ ପ୍ରକ୍ଷୀଣବାଣୋ ମଦନଶ୍ଚଚାର
ଚନ୍ଦ୍ରିକା ଆଲୋକରେ ଓ ଉଦ୍ୟାନର ଶିତଳ ପବନରେ, ଦଳେ ଦଳେ କୋଇଲୀଙ୍କର କୁହୁ କୁହୁ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ, ଅସୁରମାନେ ଥିବା ସହରରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବାଣ ଶେଷ ହୋଇଯିବା ପରେ, ମଦନ ଏପରି ଭାବେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଽଥ କୁନ୍ଦକୁସୁମାକରହାରଵର୍ଣୋ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଵିତାନରହିତୋ ଽଭ୍ରସମାନଵର୍ଣଃ ଵିଛାଯତାଂ ହି ସମୁପେତ୍ଯ ନ ଭାତି ତଦ୍ଵଦ୍ ଭାଗ୍ଯକ୍ଷଯେ ଧନପତିଶ୍ଚ ନରୋ ଵିଵର୍ଣଃ
ତାପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯେଉଁଠି କୁନ୍ଦ ଫୁଲର ମାଳା ପରି ଧଳା ଦେଖାଯାଏ, ଯଦି ତାଙ୍କର ଜ୍ୟୋତି ଚାଲିଯାଏ ଏବଂ ମେଘ ପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ଆଉ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହିପରି, ଭାଗ୍ୟ ହାରାଇଲେ ଧନୀ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ମଲିନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାମରୁଣସାରଥିନାଭିଭୂଯ ସଂତପ୍ତକାଞ୍ଚନରଥାଙ୍ଗସମାନବିମ୍ବଃ ସ୍ଥିତ୍ଵୋଦଯାଗ୍ରମୁକୁଟେ ବହୁରେଵ ସୂର୍ଯୋ ଭାତ୍ଯମ୍ବରେ ତିମିରତୋଯଵହାଂ ତରିଷ୍ଯନ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଆଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଲାଲ ରଥଚାଳକ ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପିତ ସୁନା ପରି ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ନେଇ ଉଦୟ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଆକାଶରେ ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଅନ୍ଧାର ଭରା ଜଳ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।
ଉଦିତେ ତୁ ସହସ୍ରାଂଶୌ ମେରୌ ଭାସାକରେ ରଵୌ ନଦଦ୍ଦେଵବଲଂ କୃତ୍ସ୍ନଂ ଯୁଗାନ୍ତ ଇଵ ସାଗରଃ
ସହସ୍ର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେରୁ ପର୍ବତରେ ଉଦିତ ହେବାବେଳେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରବି ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଗର୍ଜନ କରିଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ସାଗର ଗର୍ଜନ କରେ।
ସହସ୍ରନଯନୋ ଦେଵସ୍ ତତଃ ଶକ୍ରଃ ପୁରଂଦରଃ ସଵିତ୍ତଦଃ ସଵରୁଣସ୍ ତ୍ରିପୁରଂ ପ୍ରଯଯୌ ହରଃ
ତାପରେ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରନ୍ଦର, ସବିତା, ବରୁଣ ଓ ହରା ଏମାନେ ସମେତ ଟ୍ରିପୁରାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତେ ନାନାଵିଧରୂପାଶ୍ଚ ପ୍ରମଥାତିପ୍ରମାଥିନଃ ଯଯୁଃ ସିଂହରଵୈର୍ ଘୋରୈର୍ ଵାଦିତ୍ରନିନଦୈରପି
ସେହି ନାଶକମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସିଂହ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ତତୋ ଵାଦିତଵାଦିତ୍ରୈଶ୍ ଚାତପତ୍ରୈର୍ମହାଦ୍ରୁମୈଃ ବଭୂଵ ତଦ୍ବଲଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵନଂ ପ୍ରଚଲିତଂ ଯଥା
ଏହାପରେ ଢୋଳ, ଛତା ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ସହିତ, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ସେନା ଏମିତି ଚଳିତ ହେଲା, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲ ହେଉଛି ହଲାମାଲ।
ତଦାପତନ୍ତଂ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରୌଦ୍ରଂ ରୁଦ୍ରବଲଂ ମହତ୍ ସଂକ୍ଷୋଭୋ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ସମୁଦ୍ରପ୍ରତିମୋ ବଭୌ
ତେବେ, ରୌଦ୍ର ଓ ବଡ଼ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସେନା ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦାନବନାୟକମାନେ ଭୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, ସମୁଦ୍ର ଭଳି ତାଳମାଳ ହେଉଥିଲେ।
ତେ ଚାସୀନ୍ପଟ୍ଟିଶାଞ୍ଶକ୍ତୀଃ ଶୂଲଦଣ୍ଡପରଶ୍ଵଧାନ୍ ଶରାସନାନି ଵଜ୍ରାଣି ଗୁରୂଣି ମୁସଲାନି ଚ
ସେମାନେ ହାତରେ ବାଣ, ଅଣ୍ଡା, ତ୍ରିଶୂଳ, ଗଦା, କୁଠାର, ଧନୁଷ, ତୀର, ବଜ୍ର ଓ ଭାରୀ ମୁସଳ ଧରିଥିଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ କୋପରକ୍ତାକ୍ଷାଃ ସପକ୍ଷା ଇଵ ପର୍ଵତାଃ ନିଜଘ୍ନୁଃ ପର୍ଵତଘ୍ନାଯ ଘନା ଇଵ ତପାତ୍ଯଯେ
ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖିରେ, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କରି, ପର୍ବତରେ ପାଖ ଲାଗିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ତାପର ଶେଷରେ ମେଘ ଯେମିତି ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।