କୁରୁଧ୍ଵଂ ନିର୍ଭଯାଃ କାଲେ କୋକିଲାଶଂସିତେନ ଚ ସ କାଲଃ ପୁଷ୍ଯଯୋଗସ୍ଯ ପୁରସ୍ଯ ଚ ମଯା କୃତଃ
ନିର୍ଭୟ ହୋଇ, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ, କୋକିଳର କୁହୁକୁହୁ ଶବ୍ଦରେ ଚିହ୍ନିତ ସମୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ସେ ସମୟ, ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ସହର ସହିତ ଯୋଗ ହୋଇଛି, ଏହାକୁ ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି।
କାଲେ ତସ୍ମିନ୍ପୁରେ ଯସ୍ତୁ ସଂଭାଵଯତି ସଂହତିମ୍ ସ ଏନଂ କାରଯେଚ୍ଚୂର୍ଣଂ ବଲିନୈକୈଷୁଣା ସୁରଃ
ସେ ସମୟରେ ସହର ଭିତରେ ଯେଉଁଠି କେହି ଦଳ ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ, ସେଉଁଠି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଏକ ତୀରରେ ତାଙ୍କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବ।
ଯୋ ଵଃ ପ୍ରାଣୋ ବଲଂ ଯଚ୍ଚ ଯା ଚ ଵୋ ଵୈରିତାସୁରାଃ ତତ୍କୃତ୍ଵା ହୃଦଯେ ଚୈଵ ପାଲଯଧ୍ଵମିଦଂ ପୁରମ୍
ତୁମର ଜୀବନ, ଶକ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଶତ୍ରୁତା — ଏସବୁକୁ ହୃଦୟରେ ଧରି, ଏହି ସହରକୁ ରକ୍ଷା କର।
ମହେଶ୍ଵରରଥଂ ହ୍ଯେକଂ ସର୍ଵପ୍ରାଣେନ ଭୀଷଣମ୍ ଵିମୁଖୀକୁରୁତାତ୍ଯର୍ଥଂ ଯଥା ନୋତ୍ସୃଜତେ ଶରମ୍
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଏକ ଭୟଙ୍କର ରଥକୁ ଅଟକାଇ ଦିଅ, ଯେଉଁଠି ସେ ତୀର ଛାଡିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତତ ଏଵଂ କୃତେ ଽସ୍ମାଭିସ୍ ତ୍ରିପୁରସ୍ଯାପି ରକ୍ଷଣେ ପ୍ରତୀକ୍ଷିଷ୍ଯନ୍ତି ଵିଵଶାଃ ପୁଷ୍ଯଯୋଗଂ ଦିଵୌକସଃ
ଏପରି ଭାବରେ ଆମେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଦେବତାମାନେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ, ପୁଷ୍ୟ ଯୋଗ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବେ।
ନିଶମ୍ଯ ତନ୍ମଯସ୍ଯୈଵଂ ଦାନଵାସ୍ତ୍ରିପୁରାଲଯାଃ ମୁହୁଃ ସିଂହରୁତଂ କୃତ୍ଵା ମଯମୂଚୁର୍ଯମୋପମାଃ
ମୟାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ତ୍ରିପୁରାରେ ବସୁଥିବା ଦାନବମାନେ, ସିଂହର ଦହାଡ଼ ଭଳି ପୁନିପୁନି ଚିତ୍କାର କରି, ମୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ।
ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵଯଂ ସର୍ଵେ କୁର୍ମସ୍ତଵ ପ୍ରଭାଷିତମ୍ ତଥା କୁର୍ମୋ ଯଥା ରୁଦ୍ରୋ ନ ମୋକ୍ଷ୍ଯତି ପୁରେ ଶରମ୍
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଚେଷ୍ଟା କରି, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ଅନୁସରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରୁଛୁ; ଏପରି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ର ସହରରେ ତୀର ଛାଡିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅଦ୍ଯ ଯାସ୍ଯାମଃ ସଂଗ୍ରାମଂ ତଦ୍ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଜିଘାଂସଵଃ କଥଯନ୍ତି ଦିତେଃ ପୁତ୍ରା ହୃଷ୍ଟା ଭିନ୍ନତନୂରୁହାଃ
ଆଜି ଆମେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବା, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ; ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏହିପରି କହି, ଆନନ୍ଦରେ, ତାଙ୍କର ଚମଡ଼ ଖଡ଼ିଉଠିଲା।
କଲ୍ପଂ ସ୍ଥାସ୍ଯତି ଵା ଖସ୍ଥଂ ତ୍ରିପୁରଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ ଅଦାନଵଂ ଵା ଭଵିତା ନାରାଯଣପଦତ୍ରଯମ୍
ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତ୍ରିପୁରା ଆକାଶରେ ଅଟୁଟ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଭାବେ ରହିବ, କିମ୍ବା ନାରାୟଣଙ୍କ ତିନିପଥ ଘଟିବ, ତେବେ ଦାନବମାନେ ରହିବେ ନାହିଁ।
ଵଯଂ ନ ଧର୍ମଂ ହାସ୍ଯାମୋ ଯସ୍ମିନ୍ଯୋକ୍ଷ୍ଯସି ନୋ ଭଵାନ୍ ଅଦୈଵତମ୍ ଅଦୈତ୍ଯଂ ଵା ଲୋକଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ
ଆମେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡିବା ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଆମକୁ ଲଗାଇବା; ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦେବତା ବିନା କିମ୍ବା ଦାନବ ବିନା ଜଗତ ଦେଖିବେ ନାହିଁ।
ଇତି ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ହୃଷ୍ଟାସ୍ତେ ପୁରାନ୍ତର୍ଵିବୁଧାରଯଃ ପ୍ରଦୋଷେ ମୁଦିତା ଭୂତ୍ଵା ଚେରୁର୍ମନ୍ମଥଚାରତାମ୍
ଏପରି ଆଲୋଚନା କରି, ଖୁସି ହୋଇ, ସହରର ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ, ମନମଥଙ୍କ ଚାରା କାର୍ଯ୍ୟ ନେଇଲେ।
ମୁହୁର୍ମୁକ୍ତୋଦଯୋ ଭ୍ରାନ୍ତ ଉଦଯାଗ୍ରଂ ମହାମଣିଃ ତମାଂସ୍ଯୁତ୍ସାର୍ଯ ଭଗଵାଂଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଜୃମ୍ଭତି ସୋ ଽମ୍ବରମ୍
ପୁନିପୁନି, ମହାମଣି ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼କୁ ଘୁଞ୍ଚି, ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରି, ପବିତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।
କୁମୁଦାଲଂକୃତେ ହଂସୋ ଯଥା ସରସି ଵିସ୍ତୃତେ ସିଂହୋ ଯଥା ଚୋପଵିଷ୍ଟୋ ଵୈଡୂର୍ଯଶିଖରେ ମହାନ୍
ଯେପରି ହଂସ ଏକ ବିଶାଳ ହ୍ରଦକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ, ସିଂହ ନୀଳମଣି ପାହାଡ଼ରେ ଗର୍ବିତ ଭାବେ ବସିଥାଏ।
ଵିଷ୍ଣୋର୍ଯଥା ଚ ଵିସ୍ତୀର୍ଣେ ହାରଶ୍ଚୋରସି ସଂସ୍ଥିତଃ ତଥାଵଗାଢେ ନଭସି ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଽତ୍ରିନଯନୋଦ୍ଭଵଃ ଭ୍ରାଜତେ ଭ୍ରାଜଯଂଲ୍ ଲୋକାନ୍ ସୃଜଞ୍ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାରସଂ ବଲାତ୍
ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚେଷ୍ଟରେ ବିସ୍ତୃତ ମୁକୁତ ମାଳା ରହିଥାଏ, ଏପରି ଅତ୍ରିଙ୍କ ଚକ୍ଷୁଠୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ, ଜଗତକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାର ରସକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ବିକିରଣ କରୁଛି।
ଶୀତାଂଶାଵୁଦିତେ ଚନ୍ଦ୍ରେ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାପୂର୍ଣେ ପୁରେ ଽସୁରାଃ ପ୍ରଦୋଷେ ଲଲିତଂ ଚକ୍ରୁର୍ ଗୃହମାତ୍ମାନମେଵ ଚ
ଶୀତଳ କିରଣ ଦେଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହେଲା, ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରେ ସହର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଅସୁରମାନେ ଗୃହ ଓ ନିଜକୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ କରିଲେ।
ରଥ୍ଯାସୁ ରାଜମାର୍ଗେଷୁ ପ୍ରାସାଦେଷୁ ଗୃହେଷୁ ଚ ଦୀପାଶ୍ଚମ୍ପକପୁଷ୍ପାଭା ନାଲ୍ପସ୍ନେହପ୍ରଦୀପିତାଃ
ରାସ୍ତା, ରାଜପଥ, ପ୍ରାସାଦ ଓ ଘରରେ, ଦୀପମାନେ ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ରଙ୍ଗରେ, ଅଳ୍ପ ତେଲରେ ଜ୍ୱଳିଥିଲେ।
ତଦା ମଠେଷୁ ତେ ଦୀପାଃ ସ୍ନେହପୂର୍ଣାଃ ପ୍ରଦୀପିତାଃ ଗୃହାଣି ଵସୁମନ୍ତ୍ଯେଷାଂ ସର୍ଵରତ୍ନମଯାନି ଚ ଜ୍ଵଲତୋ ଽଦୀପଯନ୍ଦୀପାଂଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦଯ ଇଵ ଗ୍ରହାଃ
ତାପରେ, ମଠମାନେ ତେଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୀପମାନେ ଜ୍ୱଳିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଘରମାନେ ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ତିଆରି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୀପମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ସମୟରେ ଗ୍ରହମାନେ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରାଂଶୁଭିର୍ଭାସମାନମ୍ ଅନ୍ତର୍ଦୀପୈଃ ସୁଦୀପିତମ୍ ଉପଦ୍ରଵୈଃ କୁଲମିଵ ପୀଯତେ ତ୍ରିପୁରେ ତମଃ
ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଓ ଘର ଭିତର ଦୀପର ଆଲୋକରେ, ତ୍ରିପୁରାର ଅନ୍ଧାର ଏପରି ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଯେପରି ଏକ କୁଳ ଅପରାଧରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗେ।
ତସ୍ମିନ୍ପୁରେ ଵୈ ତରୁଣପ୍ରଦୋଷେ ଚନ୍ଦ୍ରାଟ୍ଟହାସେ ତରୁଣପ୍ରଦୋଷେ ରତ୍ଯର୍ଥିନୋ ଵୈ ଦନୁଜା ଗୃହେଷୁ ସହାଙ୍ଗନାଭିଃ ସୁଚିରଂ ଵିରେମୁଃ
ସେହି ସହରରେ ଯୁବତାର ଅନ୍ଧାରା ଛାଇଁଥିବା ବେଳେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ହସି ଆଲୋକ ଛଡ଼ାଉଥିଲେ, ଆସୁରମାନେ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍ଗନାଙ୍କ ସହ ଘରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି ରତିର ଆଶାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଥିଲେ।
ଵିନୋଦିତା ଯେ ତୁ ଵୃଷଧ୍ଵଜସ୍ଯ ପଞ୍ଚେଷଵସ୍ତେ ମକରଧ୍ଵଜେନ ତତ୍ରାସୁରେଷ୍ଵାସୁରପୁଂଗଵେଷୁ ସ୍ଵାଙ୍ଗାଙ୍ଗନାଃ ସ୍ଵେଦଯୁତା ବଭୂଵୁଃ
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଶିବଙ୍କ ପଞ୍ଚବାଣରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ମଦନଙ୍କ କାମବାଣରେ ବିଧୁର ହେଲେ। ଆସୁରମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗନାମାନେ ଅତି ଉତ୍ତାପରେ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଇଥିଲେ।
କଲପ୍ରଲାପେଷୁ ଚ ଦାନଵୀନାଂ ଵୀଣାପ୍ରଲାପେଷୁ ଚ ମୂର୍ଛିତେଷୁ ମତ୍ତପ୍ରଲାପେଷୁ ଚ କୋକିଲାନାଂ ସଚାପବାଣୋ ମଦନୋ ମମନ୍ଥ
ଦାନବୀମାନେ ମଜାକିଆ କଥା କହିଥିଲେ, ବୀଣାର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ମତ୍ତ କୋକିଳମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ମଦନ ତାଙ୍କର କାମବାଣରେ ସବୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଉତ୍କଳିତ କରିଦେଲେ।
ତମାଂସି ନୈଶାନି ଦ୍ରୁତଂ ନିହତ୍ଯ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଵିତାନେନ ଜଗଦ୍ଵିତତ୍ଯ ଖେ ରୋହିଣୀଂ ତାଂ ଚ ପ୍ରିଯାଂ ସମେତ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଭାଭିଃ କୁରୁତେ ଽଧିରାଜ୍ଯମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମା ରାତିର ଅନ୍ଧାରକୁ ଦ୍ରୁତ ହଟାଇ, ନିଜ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାର ଜାଲି ସାରା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସାରି, ଆକାଶରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରୋହିଣୀ ସହ ମିଶି, ନିଜ ଆଲୋକରେ ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।
ସ୍ଥିତ୍ଵୈଵ କାନ୍ତସ୍ଯ ତୁ ପାଦମୂଲେ କାଚିଦ୍ଵରସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ଵକପୋଲମୂଲେ ଵିଶେଷକଂ ଚାରୁତରଂ କରୋତି ତେନାନନଂ ସ୍ଵଂ ସମଲଂକରୋତି
ଏଠାରେ ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ନିକଟେ ବସି, ନିଜ ଗାଲରେ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଟିକିଆ ଲଗାଇ, ତାହା ସହିତ ମୁହଁକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରୁଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନନଂ ମଣ୍ଡଲଦର୍ପଣସ୍ଥଂ ମହାପ୍ରଭା ମେ ମୁଖଜେତି ଜପ୍ତ୍ଵା ସ୍ମୃତ୍ଵା ଵରାଙ୍ଗୀ ରମଣେରିତାନି ତେନୈଵ ଭାଵେନ ରତୀମଵାପ
ସେ ନାରୀ ନିଜ ମୁହଁକୁ ଗୋଲ ଆଇନାରେ ଦେଖି, 'ମୋର ମୁହଁ କେତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ!' ବୋଲି ମନେମନେ କହି, ପ୍ରିୟଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଏହି ଭାବରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
ରୋମାଞ୍ଚିତୈର୍ଗାତ୍ରଵରୈର୍ଯୁଵଭ୍ଯୋ ରତାନୁରାଗାଦ୍ ରମଣେନ ଚାନ୍ଯାଃ ସ୍ଵଯଂ ଦ୍ରୁତଂ ଯାନ୍ତି ମଦାଭିଭୂତାଃ କ୍ଷପା ଯଥା ଚାର୍କଦିନାଵସାନେ
ଯୁବତୀମାନେ ରତିର ଆନନ୍ଦରେ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ମଦରେ ମତ୍ତ ହେଇ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ରାତି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ପେପୀଯତେ ଚାତିରସାନୁଵିଦ୍ଧା ଵିମାର୍ଗିତାନ୍ଯା ଚ ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରସନ୍ନା କାଚିତ୍ପ୍ରିଯସ୍ଯାତିଚିରାତ୍ପ୍ରସନ୍ନା ଆସୀତ୍ପ୍ରଲାପେଷୁ ଚ ସମ୍ପ୍ରସନ୍ନା
ଜଣେ ନାରୀ ଆନନ୍ଦରେ ତନ୍ମୟ ହୋଇ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟେ ଜଣେ ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ମିଳି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ; ଆଉ ଜଣେ ପ୍ରିୟଙ୍କର ମିଠା କଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
ଗୋଶୀର୍ଷଯୁକ୍ତୈର୍ହରିଚନ୍ଦନୈଶ୍ଚ ପଙ୍କାଙ୍କିତାକ୍ଷୀ ଚ ଵରାସୁରୀଣାମ୍ ମନୋଜ୍ଞରୂପା ରୁଚିରା ବଭୂଵୁଃ ପୂର୍ଣାମୃତସ୍ଯେଵ ସୁଵର୍ଣକୁମ୍ଭାଃ
ଗୋମୁଣ୍ଡ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, କଜଳ ଦେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବୀମାନେ ଅତି ମନୋହର ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲେ, ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅମୃତ ଭରା ସୁନାର ଘଡ଼ା।
କ୍ଷତାଧରୋଷ୍ଠା ଦ୍ରୁତଦୋଷରକ୍ତା ଲଲନ୍ତି ଦୈତ୍ଯା ଦଯିତାସୁ ରକ୍ତାଃ ତନ୍ତ୍ରୀପ୍ରଲାପାସ୍ତ୍ରିପୁରେଷୁ ରକ୍ତାଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପ୍ରଲାପେଷୁ ପୁନର୍ଵିରକ୍ତାଃ
ତାଜା ରକ୍ତରେ ରଞ୍ଜିତ ଠୋଠ ନେଇ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ରାଗ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନାରୀମାନେ କଥା କହିଲେ ସେମାନେ ପୁନି ଅନାସକ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ।
କ୍ଵଚିତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ମଧୁରାଭିଗାନଂ କାମସ୍ଯ ବାଣୈଃ ସୁକୃତଂ ନିଧାନମ୍ ଆପାନଭୂମୀଷୁ ସୁଖପ୍ରମେଯଂ ଗେଯଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ତ୍ଵଥ ସାଧଯନ୍ତି
କେବେ କେବେ ମିଠା ଗୀତ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ଯାହା କାମଦେବଙ୍କ ବାଣରେ ତିଆରି; ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନରେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ହୁଏ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଦକ୍ଷତାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି।
ଗେଯଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ତ୍ଵଥ ଶୋଧଯନ୍ତି କେଚିତ୍ପ୍ରିଯାଂ ତତ୍ର ଚ ସାଧଯନ୍ତି କେଚିତ୍ପ୍ରିଯାଂ ସମ୍ପ୍ରତି ବୋଧଯନ୍ତି ସଂବୁଧ୍ଯ ସଂବୁଧ୍ଯ ଚ ରାମଯନ୍ତି
ଗୀତ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ କେହି ଧୁନିକୁ ଶୁଧାରନ୍ତି, କେହି ତାହାଠାରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଖୁସି କରନ୍ତି, କେହି ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଜଗାନ୍ତି, ପୁନିପୁନି ଜଗାଇ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତି।