ପରଶ୍ଵଧୈସ୍ତତ୍ର ଶିଲୋପଲୈଶ୍ଚ ତ୍ରିଶୂଲଵଜ୍ରୋତ୍ତମକମ୍ପନୈଶ୍ଚ ଶରୀରସଦ୍ମକ୍ଷପଣଂ ସୁଘୋରଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ଦୃଢଵୈରବଦ୍ଧମ୍
ଏଠାରେ କୁହାଡ଼ି, ପଥର, ତ୍ରିଶୂଳ, ବଜ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦା ଦ୍ୱାରା, ଦୁଇପକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଗଭୀର ଶତ୍ରୁତାରେ ବନ୍ଧା।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵିମର୍ଦତାଂ ଚ ପ୍ରଧାଵତାଂ ଚୈଵ ଵିନିଘ୍ନତାଂ ଚ ଶବ୍ଦୋ ବଭୂଵାମରଦାନଵାନାଂ ଯୁଗାନ୍ତକାଲେଷ୍ଵିଵ ସାଗରାଣାମ୍
ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖି ଧାଉଥିବା, ଝଂପା ଓ ମାରାମାରି କରୁଥିବା, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ର ଶବ୍ଦ, ଯୁଗ ଶେଷରେ ସମୁଦ୍ର ଗର୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ଵ୍ରଣୈରଜସ୍ରଂ କ୍ଷତଜଂ ଵମନ୍ତଃ କୋପୋପରକ୍ତା ବହୁଧା ନଦନ୍ତଃ ଗଣେଶ୍ଵରାସ୍ତେ ଽସୁରପୁଂଗଵାଶ୍ଚ ଯୁଧ୍ଯନ୍ତି ଶବ୍ଦଂ ଚ ମହଦୁଦ୍ଗିରନ୍ତଃ
ଘାଉରେ ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଗଣପତି ଓ ଅଗ୍ରସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ତିଆରି କରୁଥିଲେ।
ମାର୍ଗାଃ ପୁରେ ଲୋହିତକର୍ଦମାଲାଃ ସ୍ଵର୍ଣେଷ୍ଟକାସ୍ଫାଟିକଭିନ୍ନଚିତ୍ରାଃ କୃତା ମୁହୂର୍ତେନ ସୁଖେନ ଗନ୍ତୁଂ ଛିନ୍ନୋତ୍ତମାଙ୍ଗାଙ୍ଘ୍ରିକରାଃ କରାଲାଃ
ସହରର ରାସ୍ତା ରକ୍ତ ମାଟିରେ ଭିଜିଗଲା, ଭଙ୍ଗା ସୁନା ଇଟ ଓ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଚିତ୍ର ଭିତରେ ଛିଡ଼ିଗଲା, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭୟଙ୍କର ମାନେ ମୁଣ୍ଡ, ପା ଓ ହାତ କଟା ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ି ରହିଗଲେ, ଯାତ୍ରା ସହଜ ହେଲା।
କୋପାଵୃତାକ୍ଷଃ ସ ତୁ ତାରକାଖ୍ଯଃ ସଂଖ୍ଯେ ସଵୃକ୍ଷଃ ସଗିରିର୍ନିଲୀନଃ ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷଣେ ଦ୍ଵାରଵରଂ ରିରକ୍ଷୋ ରୁଦ୍ଧଂ ଭଵେନାଦ୍ଭୁତଵିକ୍ରମେଣ
ତାରକ ନାମକ ଦାନବ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହି, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ଅଟକାଇଥିବା ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାରକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ସ ତତ୍ର ପ୍ରାକାରାଗତାଂଶ୍ଚ ଭୂତାଞ୍ ଛାତନ୍ ମହାନଦ୍ଭୁତଵୀର୍ଯସତ୍ତ୍ଵଃ ଚଚାର ଚାପ୍ତେନ୍ଦ୍ରିଯଗର୍ଵଦୃପ୍ତଃ ପୁରାଦ୍ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ରରାସ ଘୋରମ୍
ସେଠାରେ, ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଓ ସାହସ ଥିବା ଏହି ପ୍ରାଣୀ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଅଭିମାନ କରି, ପ୍ରାକାରରେ ଆସିଥିବା ଭୂତମାନେକୁ ଦୂର କରି, ସହରରୁ ବାହାରି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ।
ତତଃ ସ ଦୈତ୍ଯୋତ୍ତମପର୍ଵତାଭୋ ଯଥାଞ୍ଜସା ନାଗ ଇଵାଭିମତ୍ତଃ ନିଵାରିତୋ ରୁଦ୍ରରଥଂ ଜିଘୃକ୍ଷୁର୍ ଯଥାର୍ଣଵଃ ସର୍ପତି ଚାତିଵେଲଃ
ତାପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ମଦ ଭରିଥିବା ହାତୀ ପରି ଧାଉଥିଲେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କର ରଥକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମୁଦ୍ର ତୀର ପରି ଅଟକାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ଶେଷଃ ସୁଧନ୍ଵା ଗିରିଶଶ୍ଚ ଦେଵଶ୍ ଚତୁର୍ମୁଖୋ ଯଃ ସ ତ୍ରିଲୋଚନଶ୍ଚ ତେ ତାରକାଖ୍ଯାଭିଗତା ଗତାଜୌ କ୍ଷୋଭଂ ଯଥା ଵାଯୁଵଶାତ୍ସମୁଦ୍ରାଃ
ଶେଷ, ସୁଧନ୍ବା, ଗିରିଶ ଓ ଚତୁର୍ମୁଖ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା — ସମସ୍ତେ ତାରକଙ୍କୁ ଘେରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ, ବାତାସରେ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତଳ ହେବା ପରି।
ଶେଷୋ ଗିରୀଶଃ ସପିତାମହେଶଶ୍ ଚୋତ୍କ୍ଷୁଭ୍ଯମାଣଃ ସ ରଥେ ଽମ୍ବରସ୍ଥଃ ବିଭେଦ ସଂଧୀଷୁ ବଲାଭିପନ୍ନଃ କୂଜନ୍ନିନାଦାଂଶ୍ଚ କରୋତି ଘୋରାନ୍
ଶେଷ, ଗିରିଶ ଓ ପିତାମହଙ୍କର ଭଗବାନ, ବହୁତ ଉତ୍ତଳ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ରଥରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ଯୋଡ଼ାଯୋଡ଼ି ଉପରେ ଶକ୍ତି ଆସିଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ତିଆରି କରୁଥିଲେ।
ଏକଂ ତୁ ଋଗ୍ଵେଦତୁରଂଗମସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେ ପଦଂ ନ୍ଯସ୍ଯ ଵୃଷସ୍ଯ ଚୈକମ୍ ତସ୍ଥୌ ଭଵଃ ସୋଦ୍ଯତବାଣଚାପଃ ପୁରସ୍ଯ ତତ୍ସଙ୍ଗସମୀକ୍ଷମାଣଃ
ଭବ, ଧନୁ ଓ ଅଣ୍ଡା ଉଠାଇ, ଏକ ପା ଋଗ୍ବେଦ ଘୋଡ଼ାର ପିଠରେ ଓ ଏକ ପା ବୃଷଭରେ ରଖି, ସହରର ଭିଡ଼କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ତଦା ଭଵପଦନ୍ଯାସାଦ୍ ଧଯସ୍ଯ ଵୃଷଭସ୍ଯ ଚ ପେତୁଃ ସ୍ତନାଶ୍ଚ ଦନ୍ତାଶ୍ଚ ପୀଡିତାଭ୍ଯାଂ ତ୍ରିଶୂଲିନା
ତାପରେ, ଭବଙ୍କର ପା ଘୋଡ଼ା ଓ ବୃଷଭ ଉପରେ ଚାପିବାରୁ, ସେମାନଙ୍କର ଅଁତୁ ଓ ଦାନ୍ତ ଚୁଇଁଗଲା, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଦିଆଯାଇ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ଚାଶ୍ଵାନାଂ ସ୍ତନା ଦନ୍ତା ଗଵାଂ ତଥା ମୂଢାଃ ସମଭଵଂସ୍ତେନ ଚାଦୃଶ୍ଯତ୍ଵମୁପାଗତାଃ
ସେହି ସମୟରୁ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଁମାନେର ଅଁତୁ ଓ ଦାନ୍ତ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ଏହିପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତାରକାଖ୍ଯସ୍ତୁ ଭୀମାକ୍ଷୋ ରୌଦ୍ରରକ୍ତାନ୍ତରେକ୍ଷଣଃ ରୁଦ୍ରାନ୍ତିକେ ସୁସଂରୁଦ୍ଧୋ ନନ୍ଦିନା କୁଲନନ୍ଦିନା
ତାରକ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଓ ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁପଟି ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ନନ୍ଦିନ୍ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଆନନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଥିଲେ ।
ପରଶ୍ଵଧେନ ତୀକ୍ଷ୍ଣେନ ସ ନନ୍ଦୀ ଦାନଵେଶ୍ଵରମ୍ ତକ୍ଷଯାମାସ ଵୈ ତକ୍ଷା ଚନ୍ଦନଂ ଗନ୍ଧଦୋ ଯଥା
ତାପରେ ନନ୍ଦିନ୍ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଳାଡ଼ି ନେଇ ଦାନବମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ଯେପରି ଏକ କାଠ କଟା ଚନ୍ଦନ ଗଛକୁ କାଟି ଦେଇଥାଏ ।
ପରଶ୍ଵଧହତଃ ଶୂରଃ ଶୈଲାଦିଃ ଶରଭୋ ଯଥା ଦୁଦ୍ରାଵ ଖଡ୍ଗଂ ନିଷ୍କୃଷ୍ଯ ତାରକାଖ୍ଯୋ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍
କୁଳାଡ଼ିର ଘାଁରେ ଆହତ ହୋଇ, ସୂର୍ୟ ତାରକ ଗଣମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଆକ୍ରମଣ କରି, ପାହାଡ଼ର ଘାଁ ଖାଇଥିବା ଜନ୍ତୁ ପରି ପଳାଇଗଲେ ।
ଯଜ୍ଞୋପଵୀତମ୍ ଆଦାଯ ଚିଛେଦ ଚ ନନାଦ ଚ ତତଃ ସିଂହରଵୋ ଘୋରଃ ଶଙ୍ଖଶବ୍ଦଶ୍ଚ ଭୈରଵଃ ଗଣେଶ୍ଵରୈଃ କୃତସ୍ତତ୍ର ତାରକାଖ୍ଯେ ନିଷୂଦିତେ
ପବିତ୍ର ତାନ୍ତୁ ନେଇ ତାରକ ଛେଦିଲେ ଓ ଗର୍ଜନ କଲେ; ତାପରେ ଗଣମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାରକଙ୍କୁ ବଧ କରିବାବେଳେ ଭୟଙ୍କର ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଓ ଭୀତିକର ଶଂଖ ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା ।
ପ୍ରମଥାରସିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଦିତ୍ରସ୍ଵନମେଵ ଚ ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥଃ ସୁମହାପାର୍ଶ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିଂ ମଯୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
କଳା ପ୍ରମଥ ଓ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ମୟା, ବଡ଼ ପାର୍ଶ୍ୱ ଧାରଣ କରିଥିବା ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ବହୁଵଦନଵତାଂ କିମେଷ ଶବ୍ଦୋ ନଦତାଂ ଶ୍ରୂଯତେ ଭିନ୍ନସାଗରାଭଃ ଵଦ ଵଚନଂ ତଡିନ୍ମାଲିନ୍ କିଂ କିମ୍ ଏତଦ୍ଗଣପାଲା ଯୁଯୁଧୁର୍ଯଯୁର୍ଗଜେନ୍ଦ୍ରାଃ
ଏହି ଶବ୍ଦ କଣ, ଅନେକ ମୁଁହ ଥିବା ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଗର୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଯାଉଛି, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସାଗର ପରି ଲାଗୁଛି? କହ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ, ଏହା କଣ? ଗଜପାଳ ଗଣମହାପ୍ରଭୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ କି?
ଇତି ମଯଵଚନାଙ୍କୁଶାର୍ଦିତସ୍ତଂ ତଡିନ୍ମାଲୀ ରଵିରିଵାଂଶୁମାଲୀ ରଣଶିରସି ସମାଗତଃ ସୁରାଣାଂ ନିଜଗାଦେଦମ୍ ଅରିଂଦମୋ ଽତିହର୍ଷାତ୍
ମୟାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ରଣଭୂମିକୁ ଆସି, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ଯମଵରୁଣମହେନ୍ଦ୍ରରୁଦ୍ରଵୀର୍ଯସ୍ ତଵ ଯଶସୋ ନିଧିର୍ଧୀର ତାରକାଖ୍ଯଃ ସକଲସମରଶୀର୍ଷପର୍ଵତେନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଦ୍ଧ୍ଵା ଯସ୍ତପତି ହି ତାରକୋ ଗଣେନ୍ଦ୍ରୈଃ
ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ତାରକ ତୁମର କୀର୍ତି ଓ ଯମ, ଵରୁଣ, ମହେନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଭଣ୍ଡାର, ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମିର ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଥିଲେ, ଏବେ ଗଣମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ନଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି ।
ମୃଦିତମ୍ ଉପନିଶମ୍ଯ ତାରକାଖ୍ଯଂ ରଵିଦୀପ୍ତାନଲଭୀଷଣାଯତାକ୍ଷମ୍ ହୃଷିତସକଲନେତ୍ରଲୋମସତ୍ତ୍ଵାଃ ପ୍ରମଥାସ୍ତୋଯମୁଚୋ ଯଥା ନଦନ୍ତି
ତାରକଙ୍କୁ ଦଳି ଦିଆଯାଇଛି ବୋଲି ଶୁଣି, ପ୍ରମଥମାନେ ସମସ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଶରୀର ଉଲ୍ଲାସରେ ଭରିଯାଇ, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା ।
ଇତି ସୁହୃଦୋ ଵଚନଂ ନିଶମ୍ଯ ତତ୍ ତ୍ଵଂ ତଡିମାଲେଃ ସ ମଯଃ ସୁଵର୍ଣମାଲୀ ରଣଶିରସ୍ଯ୍ ଅସିତାଞ୍ଜନାଚଲାଭୋ ଜଗଦେ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ନଵେନ୍ଦୁମାଲିମ୍
ମିତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୁବৰ্ণ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ମୟା, ରଣଭୂମିରେ ଅନ୍ଧକାର କଜଳ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେହ ଓ ନୂତନ ଚନ୍ଦ୍ର ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରିଥିବା ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନ୍ନ ନଃ କାଲଃ ସାଧିତୁଂ ହ୍ଯଵହେଲଯା କରୋମି ଵିକ୍ରମେଣୈତତ୍ ପୁରଂ ଵ୍ଯସନଵର୍ଜିତମ୍
ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ, ଏବେ ଆମେ ଅବହେଳା କରିବା ଦିନ ନୁହେଁ; ମୁଁ ସାହସରେ ଏହି ସହରକୁ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ କରିବି ।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମଯଶ୍ଚ ତ୍ରିପୁରେଶ୍ଵରଃ ଗଣାଞ୍ଜଘ୍ନୁସ୍ତୁ ଦ୍ରାଘିଷ୍ଠାଃ ସହିତାସ୍ତୈର୍ମହାସୁରୈଃ
ତାପରେ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ମୟା ତ୍ରିପୁରର ନାଥ ଏବଂ ମହାସୁରମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଦୀର୍ଘ ଗଣମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ ।
ଯେନ ଯେନ ତତୋ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ ମାଲୀ ଯାତି ମଯଶ୍ଚ ସଃ ତେନ ତେନ ପୁରଂ ଶୂନ୍ଯଂ ପ୍ରମଥୈଃ ପ୍ରହୃତୈଃ କୃତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଓ ମୟା ଯାଉଥିଲେ, ସେଉଁଠି ପ୍ରମଥମାନେ ଘାଁ ଦେଇ ସହରକୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଇଥିଲେ ।
ଅଥ ଯମଵରୁଣମୃଦଙ୍ଗଘୋଷୈଃ ପଣଵଡିଣ୍ଡିମଜ୍ଯାସ୍ଵନପ୍ରଘୋଷୈଃ ସକରତଲପୁଟୈଶ୍ଚ ସିଂହନାଦୈର୍ ଭଵମଭିପୂଜ୍ଯ ତଦା ସୁରା ଅଵତସ୍ଥୁଃ
ତାପରେ ଯମ ଓ ଵରୁଣଙ୍କ ଢୋଳ ଶବ୍ଦ, ପଣବ ଓ ଡିଣ୍ଡିମାର ଝଙ୍କାର, ହାତ ତାଳି ଓ ସିଂହ ଗର୍ଜନ ସହିତ ଦେବମାନେ ଭବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ତିଆରି ହେଲେ ।
ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଦିତିଜୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ ସହସ୍ରରଶ୍ମିପ୍ରତିମୌଜସୈର୍ ଵିଭୁଃ ଅଭିଷ୍ଟୁତଃ ସତ୍ଯରତୈସ୍ ତପୋଧନୈର୍ ଯଥାସ୍ତଶୃଙ୍ଗାଭିଗତୋ ଦିଵାକରଃ
ମହାତ୍ମା ଦିତିଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଶକ୍ତିରେ ଚମକୁଥିବା, ସତ୍ୟ ଓ ତପସ୍ୱୀ ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ସେ ଅସ୍ତ ଚୂଡ଼ା ପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆସୁଥିବା ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ ।
ତାରକାଖ୍ଯେ ହତେ ଯୁଦ୍ଧେ ଉତ୍ସାର୍ଯ ପ୍ରମଥାନ୍ମଯଃ ଉଵାଚ ଦାନଵାନ୍ଭୂଯୋ ଭୂଯଃ ସ ତୁ ଭଯାଵୃତାନ୍
ତାରକଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରି ପ୍ରମଥମାନେ ଦୂରେ ହଟିଗଲା ପରେ, ଭୟରେ ଭରିଥିବା ମୟା ପୁନିପୁନି ଦାନବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଭୋ ଽସୁରେନ୍ଦ୍ରାଧୁନା ସର୍ଵେ ନିବୋଧଧ୍ଵଂ ପ୍ରଭାଷିତମ୍ ଯତ୍କର୍ତଵ୍ଯଂ ମଯା ଚୈଵ ଯୁଷ୍ମାଭିଶ୍ଚ ମହାବଲୈଃ
ହେ ଅସୁରମହାପ୍ରଭୁମାନେ, ଏବେ ସମସ୍ତେ ମୋ କଥା ଶୁଣ; ମୋ ଓ ତୁମେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା ଶୁଣ ।
ପୁଷ୍ଯଂ ସମେଷ୍ଯତେ କାଲେ ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନାଃ ଯଦୈକଂ ତ୍ରିପୁରଂ ସର୍ଵଂ କ୍ଷଣମେକଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ପୁଷ୍ୟ ତାରା ସମୟରେ ଆସିବା ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ଯାହାର ମୁଁହ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ଆସିଲେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ତିନିଟି ସହର ଏକାଠି ହେଇଯିବ ।