ମଘଵା ତୁ ନିହନ୍ତୁଂ ତାନସୁରାନମରେଶ୍ଵରଃ ଲୋକପାଲା ଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଗଣପାଲାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ତାପରେ ମଘବାନ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନାଥ, ସେଇ ଅସୁରମାନେକୁ ସଂହାର କରିବାକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଓ ଗଣପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ।
ଈଶ୍ଵରା ମୋଦିତାଃ ସର୍ଵ ଉତ୍ପେତୁଶ୍ଚାମ୍ବରେ ତଦା ଖଗତାସ୍ତୁ ଵିରେଜୁସ୍ତେ ପକ୍ଷଵନ୍ତ ଇଵାଚଲାଃ
ସମସ୍ତ ଈଶ୍ୱରମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପର୍ବତମାନେ ପରି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହେଲେ।
ପ୍ରଯଯୁସ୍ତତ୍ପୁରଂ ହନ୍ତୁଂ ଶରୀରମିଵ ଵ୍ଯାଧଯଃ ଶଙ୍ଖାଡମ୍ବରନିର୍ଘୋଷୈଃ ପଣଵାନ୍ପଟହାନପି ନାଦଯନ୍ତଃ ପୁରୋ ଦେଵା ଦୃଷ୍ଟାସ୍ତ୍ରିପୁରଵାସିଭିଃ
ସେମାନେ ଶରୀରକୁ ରୋଗ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ପରି, ସେଇ ପୁରୀକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଗଲେ। ଶଂଖ, ଢୋଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନିରେ ଦେବମାନେ ତ୍ରିପୁରବାସୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଲେ।
ହରଃ ପ୍ରାପ୍ତ ଇତୀଵୋକ୍ତ୍ଵା ବଲିନସ୍ତେ ମହାସୁରାଃ ଆଜଗ୍ମୁଃ ପରମଂ କ୍ଷୋଭମ୍ ଅତ୍ଯଯେଷ୍ଵିଵ ସାଗରାଃ
'ହର ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି' ବୋଲି କହି, ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାସୁରମାନେ ବଡ଼ ଉତ୍କଳନାରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଦୁର୍ଗତି ସମୟରେ ସାଗର ଅଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ସୁରତୂର୍ଯରଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦାନଵା ଭୀମଦର୍ଶନାଃ ନିନେଦୁର୍ଵାଦଯନ୍ତଶ୍ଚ ନାନାଵାଦ୍ଯାନ୍ଯନେକଶଃ
ଦେବତାଙ୍କ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦାନବମାନେ ଗର୍ଜନ କରି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟ ଚଳାଇଲେ।
ଭୂଯୋଦୀରିତଵୀର୍ଯାସ୍ତେ ପରସ୍ପରକୃତାଗସଃ ପୂର୍ଵଦେଵାଶ୍ଚ ଦେଵାଶ୍ଚ ସୂଦଯନ୍ତଃ ପରସ୍ପରମ୍
ଯେମାନେ ପୂର୍ବେ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, ସେଇ ପୂର୍ବ ଦେବ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେବମାନେ, ଏକାପର ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରି, ଏବେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ ନାଶ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଆକ୍ରୋଶେ ଽପି ସମପ୍ରଖ୍ଯେ ତେଷାଂ ଦେହନିକୃନ୍ତନମ୍ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ଯୁଦ୍ଧମତୁଲଂ ପ୍ରହାରକୃତନିଃସ୍ଵନମ୍
ସମାନ ରୋଷରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଶସ୍ତ୍ରର ଗୁଞ୍ଜନ ମଧ୍ୟରେ ଦେହ ଚିରିଯାଉଥିଲା।
ନିଷ୍ପତନ୍ତ ଇଵାଦିତ୍ଯାଃ ପ୍ରଜ୍ଵଲନ୍ତ ଇଵାଗ୍ନଯଃ ଶଂସନ୍ତ ଇଵ ନାଗେନ୍ଦ୍ରା ଭ୍ରମନ୍ତ ଏଵ ପକ୍ଷିଣଃ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରା ଇଵ କମ୍ପନ୍ତୋ ଗର୍ଜନ୍ତ ଇଵ ତୋଯଦାଃ
ସେମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଅଗ୍ନି ପରି ଦହିଉଥିଲେ, ନାଗ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ପକ୍ଷୀ ପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ପରି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ, ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ଜୃମ୍ଭନ୍ତ ଇଵ ଶାର୍ଦୂଲାଃ ଗର୍ଜନ୍ତ ଇଵ ତୋଯଦାଃ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋର୍ମିତରଂଗୌଘାଃ କ୍ଷୁଭ୍ଯନ୍ତ ଇଵ ସାଗରାଃ
ସେମାନେ ସିଂହ ପରି ଆଉଁ ହେଉଥିଲେ, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଥିବା ସାଗର ପରି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିଲେ, ସାଗର ପରି ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଥିଲେ।
ପ୍ରମଥାଶ୍ଚ ମହାଶୂରା ଦାନଵାଶ୍ଚ ମହାବଲାଃ ଯୁଯୁଧୁର୍ନିଶ୍ଚଲା ଭୂତ୍ଵା ଵଜ୍ରା ଇଵ ମହାଚଲୈଃ
ପ୍ରମଥା ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ମହାପାହାଡ଼କୁ ବଜ୍ର ପରି ଆଘାତ କରୁଥିବା ଭଳି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
କାର୍ମୁକାଣାଂ ଵିକୃଷ୍ଟାନାଂ ବଭୂଵୁର୍ଦାରୁଣା ରଵାଃ କାଲାନୁଗାନାଂ ମେଘାନାଂ ଯଥା ଵିଯତି ଵାଯୁନା
ତଣା ଧରା ଧନୁଷରୁ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଆକାଶରେ ବାୟୁ ଚଳିତ ବଡ଼ ବର୍ଷା ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଆହୁଶ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧେ ମା ଭୈଷୀଃ କ୍ଵ ଯାସ୍ଯସି ମୃତୋ ହ୍ଯସି ପ୍ରହରାଶୁ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମ୍ଯତ୍ର ଏହି ଦର୍ଶଯ ପୌରୁଷମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ: 'ଭୟ କରିନି! କେଉଁଠି ଯିବୁ? ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ! ଶୀଘ୍ର ଆଘାତ କର, ମୁଁ ଏଠି ଦଢ଼ ହୋଇ ଉଭା ଅଛି—ଆସ, ତୁମର ପ୍ରତାପ ଦେଖା।'
ଗୃହାଣ ଛିନ୍ଦ୍ଧି ଭିନ୍ଦ୍ଧୀତି ଖାଦ ମାରଯ ଦାରଯ ଇତ୍ଯନ୍ଯୋନ୍ଯମ୍ ଅନୂଚ୍ଚାର୍ଯ ପ୍ରଯଯୁର୍ଯମସାଦନମ୍
ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଚିତ୍କାର କରି: 'ଧର! କାଟ! ଭଙ୍ଗ! ଖା! ମାର! ଫାଟ!'—ସେମାନେ ଯମର ଗୃହକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଖଡ୍ଗାପଵର୍ଜିତାଃ କେଚିତ୍ କେଚିଚ୍ଛିନ୍ନାଃ ପରଶ୍ଵଧୈଃ କେଚିନ୍ମୁଦ୍ଗରଚୂର୍ଣାଶ୍ଚ କେଚିଦ୍ବାହୁଭିରାହତାଃ
କିଛି ମନ୍ୟେ ତଳୱାରରେ ପଡ଼ିଲେ, କିଛି ଆକୁ ଖଣ୍ଡାରେ କାଟିଦିଆଗଲେ, କିଛି ମନ୍ୟେ ଗଦାରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ହାତରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ।
ପଟ୍ଟିଶୈଃ ସୂଦିତାଃ କେଚିତ୍ କେଚିଚ୍ଛୂଲଵିଦାରିତାଃ ଦାନଵାଃ ଶରପୁଷ୍ପାଭାଃ ସଵନା ଇଵ ପର୍ଵତାଃ ନିପତନ୍ତ୍ଯର୍ଣଵଜଲେ ଭୀମନକ୍ରତିମିଙ୍ଗିଲେ
କିଛି ଦାନବ ତୀରରେ ବିଭାଜିତ ହେଲେ, କିଛି ଶୂଳରେ ଭେଦିଦିଆଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ତୀରର ଫୁଲ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ପରି ସାଗର ଜଳରେ ଭୟଙ୍କର ମକର ଏବଂ ମିଙ୍ଗିଲର ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଵ୍ଯସୁଭିଃ ସୁନିବଦ୍ଧାଙ୍ଗୈଃ ପତମାନୈଃ ସୁରେତରୈଃ ସଂବଭୂଵାର୍ଣଵେ ଶବ୍ଦଃ ସଜଲାମ୍ବୁଦନିସ୍ଵନଃ
ଏହି ଜୀବନ ହୀନ ଶରୀର ଯୋଡ଼ା ଥିବା ଦେବତା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସାଗରରେ ପଡ଼ି ଏକ ଶବ୍ଦ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ବର୍ଷା ଭରିଥିବା ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ତେନ ଶବ୍ଦେନ ମକରା ନକ୍ରାସ୍ତିମିତିମିଙ୍ଗିଲାଃ ମତ୍ତା ଲୋହିତଗନ୍ଧେନ କ୍ଷୋଭଯନ୍ତୋ ମହାର୍ଣଵମ୍
ସେଇ ଶବ୍ଦରେ, ମକର, ନକ୍ର, ମିଙ୍ଗିଲ ମାନେ ରକ୍ତର ଗନ୍ଧରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ମହାସାଗରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଦେଲେ।
ପରସ୍ପରେଣ କଲହଂ କୁର୍ଵାଣା ଭୀମମୂର୍ତଯଃ ଭ୍ରମନ୍ତେ ଭକ୍ଷଯନ୍ତଶ୍ଚ ଦାନଵାନାଂ ଚ ଲୋହିତମ୍
ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିରେ, ସେମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ଦାନବମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ଖାଉଥିଲେ।
ସରଥାନ୍ ସାଯୁଧାନ୍ ସାଶ୍ଵାନ୍ ସଵସ୍ତ୍ରାଭରଣାଵୃତାନ୍ ଜଗ୍ରସୁସ୍ତିମଯୋ ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଦ୍ରାଵଯନ୍ତୋ ଜଲେଚରାନ୍
ଟିମିଙ୍ଗିଲମାନେ ଜଳର ଜୀବମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ରଥ, ଶସ୍ତ୍ର, ଅଶ୍ୱ, ପୋଶାକ ଏବଂ ଅଳଙ୍କାର ସହିତ ଖାଇଦେଲେ।
ମୃଧଂ ଯଥାସୁରାଣାଂ ଚ ପ୍ରମଥାନାଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ ଅମ୍ବରେ ଽମ୍ଭସି ଚ ତଥା ଯୁଦ୍ଧଂ ଚକ୍ରୁର୍ଜଲେଚରାଃ
ଯେପରି ଆସୁର ଏବଂ ପ୍ରମଥାମାନେ ଆକାଶ ଏବଂ ଜଳରେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେପରି ଜଳର ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ଯଥା ଭ୍ରମନ୍ତି ପ୍ରମଥାଃ ସଦୈତ୍ଯାସ୍ ତଥା ଭ୍ରମନ୍ତେ ତିମଯଃ ସନକ୍ରାଃ ଯଥୈଵ ଛିନ୍ଦନ୍ତି ପରସ୍ପରଂ ତୁ ତଥୈଵ କ୍ରନ୍ଦନ୍ତି ଵିଭିନ୍ନଦେହାଃ
ପ୍ରମଥା ଏବଂ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯେପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲେ, ସେପରି ଟିମିଙ୍ଗିଲ ଏବଂ ନକ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲେ; ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ଭାଗିଯାଇଥିବା ଦେହରେ ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ଵ୍ରଣାନନୈର୍ ଅଙ୍ଗରସଂ ସ୍ରଵଦ୍ଭିଃ ସୁରାସୁରୈର୍ନକ୍ରତିମିଙ୍ଗିଲୈଶ୍ଚ କୃତୋ ମୁହୂର୍ତେନ ସମୁଦ୍ରଦେଶଃ ସରକ୍ତତୋଯଃ ସମୁଦୀର୍ଣତୋଯଃ
କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ, ସାଗର ଅଞ୍ଚଳ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିତ ଏବଂ ଉତ୍ତେଜିତ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା, ଦେବତା, ଅସୁର, ନକ୍ର ଏବଂ ମିଙ୍ଗିଲମାନେ ତାଙ୍କର ଘାଉ ମୁହଁ ଖୋଲି ଏବଂ ଅଙ୍ଗରୁ ରସ ଝରିବା ସହିତ ମିଶିଗଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ମହାମ୍ଭୋଧରପର୍ଵତାଭଂ ଦ୍ଵାରଂ ମହାନ୍ତଂ ତ୍ରିପୁରସ୍ଯ ଶକ୍ରଃ ନିପୀଡ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ମହତା ବଲେନ ଯୁକ୍ତୋ ଽମରାଣାଂ ମହତା ବଲେନ
ପ୍ରଥମେ, ଅମରମାନଙ୍କର ମହାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ର, ତ୍ରିପୁରର ଏହି ବଡ଼ ପହାଡ଼ କିମ୍ବା ବଡ଼ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦ୍ୱାରକୁ ଚାପି ଧରି ଉଭା ହେଲେ।
ତଥୋତ୍ତରଂ ସୋ ଽନ୍ତରଜୋ ହରସ୍ଯ ବାଲାର୍କଜାମ୍ବୂନଦତୁଲ୍ଯଵର୍ଣଃ ସ୍କନ୍ଦଃ ପୁରଦ୍ଵାରମଥାରୁରୋହ ଵୃଦ୍ଧୋ ଽସ୍ତଶୃଙ୍ଗଂ ପ୍ରପତନ୍ନିଵାର୍କଃ
ତାପରେ, ହରଙ୍କ ନଗରର ଉତ୍ତର ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱାରକୁ, ଯୁବ ସୁର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ରଙ୍ଗ ଥିବା ସ୍କନ୍ଦ, ଆଠ ଶୃଙ୍ଗ ଥିବା ପାହାଡ଼ରେ ପଡ଼ୁଥିବା ବୃଦ୍ଧ ସୁର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଯମଶ୍ଚ ଵିତ୍ତାଧିପତିଶ୍ଚ ଦେଵୋ ଦଣ୍ଡାନ୍ଵିତଃ ପାଶଵରାଯୁଧଶ୍ଚ ଦେଵାରିଣସ୍ତସ୍ଯ ପୁରସ୍ଯ ଦ୍ଵାରଂ ତାଭ୍ଯାଂ ତୁ ତତ୍ପଶ୍ଚିମତୋ ନିରୁଦ୍ଧମ୍
ଯମ ଓ ଧନର ଦେବତା, ଦଣ୍ଡ ଓ ପାଶ ନେଇ ସଜିତ, ସେହି ସହରର ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଭିତରକୁ ଆସିବାକୁ ଦେଇନଥିଲେ।
ଦକ୍ଷାରିରୁଦ୍ରସ୍ତପନାଯୁତାଭଃ ସ ଭାସ୍ଵତା ଦେଵରଥେନ ଦେଵଃ ତଦ୍ଦକ୍ଷିଣଦ୍ଵାରମରେଃ ପୁରସ୍ଯ ରୁଦ୍ଧ୍ଵାଵତସ୍ଥୌ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରଃ
ଦକ୍ଷଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ରୁଦ୍ର, ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭାସ୍କର୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭଗବାନ, ଶତ୍ରୁ ସହରର ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରକୁ ଅଟକାଇ ଦଢ଼ ଭାବରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ତୁଙ୍ଗାନି ଵେଶ୍ମାନି ସଗୋପୁରାଣି ସ୍ଵର୍ଣାନି କୈଲାସଶଶିପ୍ରଭାଣି ପ୍ରହ୍ଲାଦରୂପାଃ ପ୍ରମଥାଵରୁଦ୍ଧା ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ମେଘା ଇଵ ଚାଶ୍ମଵର୍ଷାଃ
ଉଚ୍ଚ ଘର ଓ ଗୋପୁର, ସୁନା ରଙ୍ଗରେ କୈଳାସ ପାହାଡ଼ର ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଆକୃତିର ଘରମାନେ, ପ୍ରମଥମାନେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ମେଘ ଭଳି ଜ୍ୱଳିଥିବା, ପଥର ବର୍ଷା ପରି।
ଉତ୍ପାତ୍ଯ ଚୋତ୍ପାଟ୍ଯ ଗୃହାଣି ତେଷାଂ ସଶୈଲମାଲାସମଵେଦିକାନି ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯ ସମୁଦ୍ରମଧ୍ଯେ କାଲାମ୍ବୁଦାଭାଃ ପ୍ରମଥା ଵିନେଦୁଃ
ପ୍ରମଥମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଘର, ପାହାଡ଼ ମାଳା ଓ ବେଦିକା ସହିତ ଉଖି ନେଇ, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଫେଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ, କଳା ବଦଳ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି।
ରକ୍ତାନି ଚାଶେଷଵନୈର୍ଯୁତାନି ସାଶୋକଖଣ୍ଡାନି ସକୋକିଲାନି ଗୃହାଣି ହେ ନାଥ ପିତଃ ସୁତେତି ଭ୍ରାତେତି କାନ୍ତେତି ପ୍ରିଯେତି ଚାପି ଉତ୍ପାଟ୍ଯମାନେଷୁ ଗୃହେଷୁ ନାର୍ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନାର୍ଯଶବ୍ଦାନ୍ଵିଵିଧାନ୍ପ୍ରଚକ୍ରୁଃ
ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ଅନେକ ଉଦ୍ୟାନ ଭରିଥିବା, ଦୁଃଖ ଭାଗ ଓ କୋକିଲ ସହିତ ଘରମାନେ — 'ହେ ନାଥ! ପିତା! ପୁତ୍ର! ଭାଇ! ପ୍ରିୟ! ଆଦରିଆ!' — ଘର ଉଖି ନେଇଯାଉଥିବାବେଳେ ନାରୀମାନେ ବେସୁଧ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ।
କଲତ୍ରପୁତ୍ରକ୍ଷଯପ୍ରାଣନାଶେ ତସ୍ମିନ୍ପୁରେ ଯୁଦ୍ଧମତିପ୍ରଵୃତ୍ତେ ମହାସୁରାଃ ସାଗରତୁଲ୍ଯଵେଗା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ କୋପଵୃତାଃ ପ୍ରତୀଯୁଃ
ସେହି ସହରରେ ଜଣେ ଜଣେ ଜନାନୀ, ପୁତ୍ର ଓ ପ୍ରାଣ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚାଲିଥିଲା, ମହାସୁରମାନେ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ଗଣପତିମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଫେରି ଆସିଥିଲେ।