ଦେଵେତରା ଦେଵଵରୈର୍ଵିଭିନ୍ନାଃ ସୀଦନ୍ତି ପଙ୍କେଷୁ ଯଥା ଗଜେନ୍ଦ୍ରାଃ ଵଜ୍ରେଣ ଭୀମେନ ଚ ଵଜ୍ରପାଣିଃ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ମଯୂରକେତୁଃ
ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ଅଦେବତାମାନେ ମାଟିରେ ଡୁବିଗଲେ, ଯେପରି ମହାହାତୀମାନେ କାଦିରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି; ବଜ୍ରପାଣି ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ଓ ମୟୂରକେତୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦଣ୍ଡେନ ଚୋଗ୍ରେଣ ଚ ଧର୍ମରାଜଃ ପାଶେନ ଚୋଗ୍ରେଣ ଚ ଵାରିଗୋପ୍ତା ଶୂଲେନ କାଲେନ ଚ ଯକ୍ଷରାଜୋ ଵୀର୍ଯେଣ ତେଜସ୍ଵିତଯା ସୁକେଶଃ
ଧର୍ମରାଜ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇ, ବରୁଣ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ପାଶ ନେଇ, ଯକ୍ଷରାଜ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ଏବଂ ସୁକେଶ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜସ୍ୱୀତାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵରାସ୍ତେ ସୁରସଂନିକାଶାଃ ପୂର୍ଣାହୁତୀସିକ୍ତଶିଖିପ୍ରକାଶାଃ ଉତ୍ସାଦଯନ୍ତେ ଦନୁପୁତ୍ରଵୃନ୍ଦାନ୍ ଯଥୈଵ ଇନ୍ଦ୍ରାଶନଯଃ ପତନ୍ତ୍ଯଃ
ଦେବତା ସଦୃଶ ଗଣନାୟକମାନେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମରେ ସିଞ୍ଜିତ ମୟୂରପିଛା ପରି ତେଜମୟ ହୋଇ, ଦାନୁର ପୁଅମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ତଳେ ସବୁ କିଛି ପଡ଼ିଯାଏ।
ମଯସ୍ତୁ ଦେଵାନ୍ପରିରକ୍ଷିତାରମ୍ ଉମାତ୍ମଜଂ ଦେଵଵରଂ କୁମାରମ୍ ଶରେଣ ଭିତ୍ତ୍ଵା ସ ହି ତାରକାସୁତଂ ସ ତାରକାଖ୍ଯାସୁରମ୍ ଆବଭାଷେ
କିନ୍ତୁ ମାୟା, ଉମାଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ କୁମାରଙ୍କୁ ଏକ ଶର ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ କରି, ତାରକା ନାମକ ଦାନବ ତାରକାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃତ୍ଵା ପ୍ରହାରଂ ପ୍ରଵିଶାମି ଵୀରଂ ପୁରଂ ହି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରବଲେନ ଯୁକ୍ତଃ ଵିଶ୍ରାମମୂର୍ଜସ୍କରମପ୍ଯଵାପ୍ଯ ପୁନଃ କରିଷ୍ଯାମି ରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନୈଃ
ମୁଁ ପ୍ରହାର କରି, ଦାନବରାଜଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି; ବିଶ୍ରାମ ଓ ଶକ୍ତି ମିଳିଲେ ପରେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିବେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।
ଵଯଂ ହି ଶସ୍ତ୍ରକ୍ଷତଵିକ୍ଷତାଙ୍ଗା ଵିଶୀର୍ଣଶସ୍ତ୍ରଧ୍ଵଜଵର୍ମଵାହାଃ ଜଯୈଷିଣସ୍ତେ ଜଯକାଶିନଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରା ଲୋକଵରାଧିପାଶ୍ଚ
ଆମେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆହତ ଓ ଛିନ୍ନ ଶରୀର, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର, ଧ୍ୱଜ, କବଚ ଓ ଯାନ ସହିତ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଆତୁର, ଜୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଗଣନାୟକ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ଅଧିପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ମଯସ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦିଵି ତାରକାଖ୍ଯୋ ଵଚୋ ଽଭିକାଙ୍କ୍ଷନ୍କ୍ଷତଜୋପମାକ୍ଷଃ ଵିଵେଶ ତୂର୍ଣଂ ତ୍ରିପୁରଂ ଦିତେଃ ସୁତୈଃ ସୁତୈରଦିତ୍ଯା ଯୁଧି ଵୃଦ୍ଧହର୍ଷୈଃ
ଆକାଶରେ ମାୟାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାରକା ଆଶାରେ ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ଦିତିର ପୁଅ ଓ ଅଦିତିର ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ତ୍ରିପୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ।
ମଯଃ ପ୍ରହାରଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ମାଯାଵୀ ଦାନଵର୍ଷଭଃ ଵିଵେଶ ତୂର୍ଣଂ ତ୍ରିପୁରମ୍ ଅଭ୍ରଂ ନୀଲମିଵାମ୍ବରମ୍
ତାପରେ ମାୟା, ମାୟାବୀ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରହାର କରି, ଆକାଶର ନୀଳ ମେଘ ପରି ତ୍ରିପୁରାକୁ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ଦୀର୍ଘମୁଷ୍ଣଂ ନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଦାନଵାନ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମଧ୍ଯଗାନ୍ ଦଧ୍ଯୌ ଲୋକକ୍ଷଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ କାଲଂ କାଲ ଇଵାପରଃ
ସେ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଉଷ୍ଣ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଦାନବମାନେକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଯେପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଶ ସମୟ ଆସିଛି, ସେ କାଳଙ୍କ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଭଳି ଅନୁଭବ କରିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽପି ବିଭ୍ଯତେ ଯସ୍ଯ ସ୍ଥିତୋ ଯୁଦ୍ଧେପ୍ସୁରଗ୍ରତଃ ସ ଚାପି ନିଧନଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ମହାଯଶାଃ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଉଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୟ ପାଉଥିଲେ, ସେ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ମଧ୍ୟ ଏବେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।
ଦୁର୍ଗଂ ଵୈ ତ୍ରିପୁରସ୍ଯାସ୍ଯ ନ ସମଂ ଵିଦ୍ଯତେ ପୁରମ୍ ତସ୍ଯାପ୍ଯେଷୋ ଽନଯଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନ ଦୁର୍ଗଂ କାରଣଂ କ୍ଵଚିତ୍
ତ୍ରିପୁରାର ଦୁର୍ଗ ସମାନ ଆଉ କୌଣସି ଦୁର୍ଗ ନାହିଁ; ତଥାପି ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ ଆସିଗଲା—କୌଣସି ଦୁର୍ଗ କେବେ ନିରାପତ୍ତିର ନିଶ୍ଚିତ କାରଣ ହୋଇପାରେନି।
କାଲସ୍ଯୈଵ ଵଶେ ସର୍ଵଂ ଦୁର୍ଗଂ ଦୁର୍ଗତରଂ ଚ ଯତ୍ କାଲେ କ୍ରୁଦ୍ଧେ କଥଂ କାଲାତ୍ ତ୍ରାଣଂ ନୋ ଽଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସମସ୍ତ କିଛି, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁର୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟ କାଳଙ୍କ ଅଧୀନ; ଯେତେବେଳେ କାଳ କ୍ରୁଧ୍ଧ, ସେଇ ଦିନ କାଳରୁ କେଉଁଠି ରକ୍ଷା ମିଳିପାରିବ?
ଏକେଷୁ ତ୍ରିଷୁ ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ ବଲଂ ଵୈ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଷୁ କାଲସ୍ଯ ତଦ୍ଵଶଂ ସର୍ଵମ୍ ଇତି ପୈତାମହୋ ଵିଧିଃ
ତିନି ଲୋକର ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେ ସବୁ କାଳଙ୍କ ଅଧୀନ—ଏହିପରି ନିୟମ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ମିନ୍କଃ ପ୍ରଭଵେଦ୍ଯୋଗୋ ହ୍ଯ୍ ଅସଂଧାର୍ଯେ ଽମିତାତ୍ମନି ଲଙ୍ଘନେ କଃ ସମର୍ଥଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଋତେ ଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ଏହି ଅସୀମ ଓ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ ଶକ୍ତି ଉପରେ କିଏ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବ? ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଏ ଏହାକୁ ଅଟକେଇପାରିବ?
ବିଭେମି ନେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଧି ଯମାଦ୍ ଵରୁଣାନ୍ନ ଚ ଵିତ୍ତପାତ୍ ସ୍ଵାମୀ ଚୈଷାଂ ତୁ ଦେଵାନାଂ ଦୁର୍ଜଯଃ ସ ମହେଶ୍ଵରଃ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, ବରୁଣ କିମ୍ବା କୁବେରଙ୍କୁ ଭୟ କରେନି; କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଠାକୁର, ଦୁର୍ଜୟ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ଭୟ କରେ।
ଐଶ୍ଵର୍ଯସ୍ଯ ଫଲଂ ଯତ୍ତତ୍ ପ୍ରଭୁତ୍ଵସ୍ଯ ଚ ଯତ୍ଫଲମ୍ ତଦଦ୍ଯ ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ଯାଵଦ୍ଵୀରାଃ ସମନ୍ତତଃ
ଶାସନର ଫଳ, ଶକ୍ତିର ଫଳ କ’ଣ—ମୁଁ ଏହା ଆଜି ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ ଦେଖାଇଦେବି।
ଵାପୀମମୃତତୋଯେନ ପୂର୍ଣାଂ ସ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଵରୌଷଧୀଃ ଜୀଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତଦା ଦୈତ୍ଯାଃ ସଂଜୀଵନଵରୌଷଧୈଃ
ମୁଁ ଅମୃତ ଜଳ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଔଷଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ତାଳାପ କରିଦେବି; ତାପରେ ଦାନବମାନେ ସେଇ ଜୀବନ ଦେଉଥିବା ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା ପୁଣି ବଞ୍ଚିଯିବେ।
ଇତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ବଲଵାନ୍ ମଯୋ ମାଯାଵିନାଂ ଵରଃ ମାଯଯା ସସୃଜେ ଵାପୀଂ ରମ୍ଭାମିଵ ପିତାମହଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମାୟାବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୟା, ନିଜ ମାୟାରେ ଏକ ତାଳାପ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେପରି ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଏକ ଆମ୍ବ ଗଛ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ଦ୍ଵିଯୋଜନାଯତାଂ ଦୀର୍ଘାଂ ପୂର୍ଣଯୋଜନଵିସ୍ତୃତାମ୍ ଆରୋହସଂକ୍ରମଵତୀଂ ଚିତ୍ରରୂପାଂ କଥାମିଵ
ସେ ତାଳାପ ଦୁଇ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା, ଏକ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ଥ, ତାଳାପରେ ଚଢ଼ିବା-ଉତରିବା ପାଇଁ ଘାଟ ଥିଲା, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଥିଲା, ଏକ ଚମତ୍କାର କାହାଣୀ ପରି।
ଇନ୍ଦୋଃ କିରଣକଲ୍ପେନ ମୃଷ୍ଟେନାମୃତଗନ୍ଧିନା ପୂର୍ଣାଂ ପରମତୋଯେନ ଗୁଣପୂର୍ଣାମିଵାଙ୍ଗନାମ୍
ସେଠି ଅମୃତ ଗନ୍ଧ ଥିବା ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ମହିଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉତ୍ପଲୈଃ କୁମୁଦୈଃ ପଦ୍ମୈର୍ ଵୃତାଂ କାଦମ୍ବକୈସ୍ତଥା ଚନ୍ଦ୍ରଭାସ୍କରଵର୍ଣାଭୈର୍ ଭୀମୈର୍ ଆଵରଣୈର୍ଵୃତାମ୍
ଏହି ତାଳାପ ନୀଳ କମଳ, ଶୁଭ୍ର କୁମୁଦ, ଲାଲ କମଳ ଏବଂ କାଦମ୍ବ ଫୁଲର ଗୁଛରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ପାହାଡ଼ିଆ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା।
ଖଗୈର୍ ମଧୁରରାଵୈଶ୍ଚ ଚାରୁଚାମୀକରପ୍ରଭୈଃ କାମୈଷିଭିର୍ ଇଵାକୀର୍ଣାଂ ଜୀଵାନାମରଣୀମ୍ ଇଵ
ସେଠି ମଧୁର ସ୍ୱରର ପକ୍ଷୀମାନେ, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଥିଲେ, ଏହା ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଜୀବନ ଆଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତାଂ ଵାପୀଂ ସୃଜ୍ଯ ସ ମଯୋ ଗଙ୍ଗାମିଵ ମହେଶ୍ଵରଃ ତସ୍ଯାଂ ପ୍ରକ୍ଷାଲଯାମାସ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନମାଦିତଃ
ସେ ତାଳାପ ସୃଷ୍ଟି କରି, ମୟା, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭଳି ଗଙ୍ଗା ନିମିତ୍ତେ, ପ୍ରଥମେ ଏହି ତାଳାପରେ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ସ ଵାପ୍ଯାଂ ମଜ୍ଜିତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଦେଵଶତ୍ରୁର୍ମହାବଲଃ ଉତ୍ତସ୍ଥାଵିନ୍ଧନୈରିଦ୍ଧଃ ସଦ୍ଯୋ ହୁତ ଇଵାନଲଃ
ସେ ଦାନବ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଳାପରେ ଡୁବି ଥିବାବେଳେ, ତୁରନ୍ତ ଇଂଧନ ଦ୍ୱାରା ଜଳିଉଠୁଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଉଠିଆସିଲେ।
ମଯସ୍ଯ ଚାଞ୍ଜଲିଂ କୃତ୍ଵା ତାରକାଖ୍ଯୋ ଽଭିଵାଦିତଃ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀତି ଵଚନଂ ମଯମୁତ୍ଥାଯ ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ମୟାଙ୍କୁ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ, ତାରକ ନାମକ ଦାନବ ମୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, 'ମୁଁ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ' ବୋଲି କହି, ସେ ଉଠିଆସିଲେ।
କ୍ଵ ନନ୍ଦୀ ସହ ରୁଦ୍ରେଣ ଵୃତଃ ପ୍ରମଥଜମ୍ବୁକୈଃ ଯୁଧ୍ଯାମୋ ଽରୀନ୍ ଵିନିଷ୍ପୀଡ୍ଯ ଦଯା ଦେହେଷୁ କା ହି ନଃ
'ନନ୍ଦୀ କେଉଁଠି, ରୁଦ୍ର ଓ ପ୍ରମଥ ଶୃଙ୍ଗାଳମାନେ ସହିତ ଘେରାଯାଇଛନ୍ତି? ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚାପିଦେବା—ଦୟା ଆମ ଦେହରେ କାହିଁକି ରହିବ?'
ଅନ୍ଵାସ୍ଯୈଵ ଚ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଭଵାମଃ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣଵଃ ତୈର୍ଵା ଵିନିହତା ଯୁଦ୍ଧେ ଭଵିଷ୍ଯାମୋ ଯମାଶନାଃ
ଏହି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ ନ କଲେ, ହେ ପ୍ରଭଳ ମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ମାରାଯିବା ଓ ଯମଙ୍କର ଆହାର ହେବାକୁ ପଡିବ।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲେର୍ ନିଶମ୍ଯୈତନ୍ ମଯୋ ଵଚନମୂର୍ଜିତମ୍ ତଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ସାର୍ଦ୍ରାକ୍ଷ ଇଦମାହ ମହାସୁରଃ
ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥା ଶୁଣି, ଚକ୍ଷୁରେ ଜଳ ଆଣି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏବଂ ସେ ମହା ଦାନବ କହିଲେ—
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନ୍ନ ମେ ରାଜ୍ଯମ୍ ଅଭିପ୍ରେତଂ ନ ଜୀଵିତମ୍ ତ୍ଵଯା ଵିନା ମହାବାହୋ କିମନ୍ଯେନ ମହାସୁର
ହେ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି, ମୋତେ ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଜୀବନ ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ; ହେ ପ୍ରବଳ ବାହୁଧରୀ, ତୁମେ ନଥିଲେ ମୋ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କିଛିର ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ, ମହାସୁର।
ମହାମୃତମଯୀ ଵାପୀ ହ୍ଯ୍ ଏଷା ମାଯାଭିରୀଶ୍ଵର ସୃଷ୍ଟା ଦାନଵଦୈତ୍ଯାନାଂ ହତାନାଂ ଜୀଵଵର୍ଧିନୀ
ଏହି ମହା ଅମୃତମୟୀ ପୋଖରୀ, ହେ ମାୟାର ଈଶ୍ୱର, ତୁମେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ଏହା ମୃତ ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ।