ଶରଭାନଷ୍ଟପାଦାଂଶ୍ଚ ଅପଃ ପଵନମେଵ ଚ ମଯୋ ମାଯାବଲେନୈଵ ପାତଯତ୍ଯେଵ ଶତ୍ରୁଷୁ
ମାୟା ତାଙ୍କର ମାୟାବଳରେ ପାଣି, ପବନ ଓ ଶରଭଙ୍କ ହାରାଇଥିବା ଅଂଗଗୁଡ଼ିକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ପକାଇଦେଲେ।
ତେ ତାରକାଖ୍ଯେନ ମଯେନ ମାଯଯା ସଂମୁହ୍ଯମାନା ଵିଵଶା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ନାଶକ୍ନୁଵଂସ୍ତେ ମନସାପି ଚେଷ୍ଟିତୁଂ ଯଥେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥା ମୁନିନାଭିସଂଯତାଃ
ତାରକା ନାମକ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଘୁମିଯାଇ, ଗଣନାୟକମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସହାୟ ହୋଇଗଲେ, ଏମିତି ଯେ, ମୁନି ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବିଷୟରୁ ଅଲଗା କରିଦିଏ, ସେମାନେ ମନରେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମହାଜଲାଗ୍ନ୍ଯାଦିସକୁଞ୍ଜରୋରଗୈର୍ ହରୀନ୍ଦ୍ରଵ୍ଯାଘ୍ରର୍କ୍ଷତରକ୍ଷୁରାକ୍ଷସୈଃ ଵିବାଧ୍ଯମାନାସ୍ତମସା ଵିମୋହିତାଃ ସମୁଦ୍ରମଧ୍ଯେଷ୍ଵିଵ ଗାଧକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ବଡ଼ ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ହାତୀ, ସାପ, ସିଂହ, ବାଘ, ଭାଲୁ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ, ଅନ୍ଧାରରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀରତା ଖୋଜୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ସଂମର୍ଦ୍ଯମାନେଷୁ ଗଣେଶ୍ଵରେଷୁ ସଂନର୍ଦମାନେଷୁ ସୁରେତରେଷୁ ତତଃ ସୁରାଣାଂ ପ୍ରଵରାଭିରକ୍ଷିତୁଂ ରିପୋର୍ବଲଂ ସଂଵିଵିଶୁଃ ସହାଯୁଧାଃ
ଗଣନାୟକମାନେ ଦବାଯାଉଥିବାବେଳେ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯମୋ ଗଦାସ୍ତ୍ରୋ ଵରୁଣଶ୍ଚ ଭାସ୍କରସ୍ ତଥା କୁମାରୋ ଽମରକୋଟିସଂଯୁତଃ ସ୍ଵଯଂ ଚ ଶକ୍ରଃ ସିତନାଗଵାହନଃ କୁଲୀଶପାଣିଃ ସୁରଲୋକପୁଂଗଵଃ
ଯମ ତାଙ୍କର ଗଦା ନେଇ, ବରୁଣ, ଭାସ୍କର, ଅନେକ ଦେବତାଙ୍କ ସହ କୁମାର, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଧଳା ହାତୀ ଉପରେ ବସି, ବଜ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ଚୋଡୁନାଥଃ ସସୁତୋ ଦିଵାକରଃ ସ ସାନ୍ତକସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷପତିର୍ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ ଏତେ ରିପୂଣାଂ ପ୍ରବଲାଭିରକ୍ଷିତଂ ତଦା ବଲଂ ସଂଵିଵିଶୁର୍ମଦୋଦ୍ଧତାଃ
ମାରୁତମାନଙ୍କ ନାୟକ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ, ଏବଂ ତିନି ଆଖିଅଳି ଭାସ୍କର୍ୟମୟ ଭଗବାନ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଭଲ ରକ୍ଷାକରା ସେନାକୁ ଶକ୍ତିରେ ମଦମସ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯଥା ଵନଂ ଦର୍ପିତକୁଞ୍ଜରାଧିପା ଯଥା ନଭଃ ସାମ୍ବୁଧରଂ ଦିଵାକରଃ ଯଥା ଚ ସିଂହୈର୍ଵିଜନେଷୁ ଗୋକୁଲଂ ତଥା ବଲଂ ତତ୍ତ୍ରିଦଶୈର୍ ଅଭିଦ୍ରୁତମ୍
ଯେପରି ଗର୍ବିତ ହାତୀମାନେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଧାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ମେଘ ଭରା ଆକାଶକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରେ, କିମ୍ବା ଯେପରି ସିଂହମାନେ ଏକାନ୍ତ ଥାଏ ଗାଈମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଦେବମାନେ ସେ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
କୃତପ୍ରହାରାତୁରଦୀନଦାନଵଂ ତତସ୍ତ୍ଵଭଜ୍ଯନ୍ତ ବଲଂ ହି ପାର୍ଷଦାଃ ସ୍ଵର୍ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଇଵୋଷ୍ମଵାନ୍ ହରିର୍ ଯଥା ତମୋ ଘୋରତରଂ ନରାଣାମ୍
ପ୍ରହାରରେ ଆହତ ଓ ଦୁଃଖିତ ଦାନବମାନେ ଥିବା ସେନାକୁ, ପାର୍ଷଦମାନେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଘନ ଅନ୍ଧାରକୁ ଭସ୍ମ କରେ।
ଵିଶାନ୍ତଯାମାସ ଯଥା ସଦୈଵ ନିଶାକରଃ ସଂଚିତଶାର୍ଵରଂ ତମଃ ତତୋ ଽପକୃଷ୍ଟେ ଚ ତମଃପ୍ରଭାଵେ ଅସ୍ତ୍ରପ୍ରଭାଵେ ଚ ଵିଵର୍ଧମାନେ
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ସଦା ରାତିର ଜମା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ସେପରି ସେ ଶାନ୍ତ କଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧକାରର ପ୍ରଭାବ କମିଗଲା, ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢ଼ିଗଲା।
ଦିଗ୍ଲୋକପାଲୈର୍ ଗଣନାଯକୈଶ୍ଚ କୃତୋ ମହାନ୍ସିଂହରଵୋ ମୁହୂର୍ତମ୍ ସଂଖ୍ଯେ ଵିଭଗ୍ନା ଵିକରା ଵିପାଦାଶ୍ ଛିନ୍ନୋତ୍ତମାଙ୍ଗାଃ ଶରପୂରିତାଙ୍ଗାଃ
ଦିଗ୍ପାଳ ଓ ଗଣନାୟକମାନେ ଏକ ମହାସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ବିକୃତ, ଅଙ୍ଗହୀନ, ଭଙ୍ଗା ଦେହମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କଟାଗଲା, ଶରରେ ଦେହ ଭରିଗଲା।
ଦେଵେତରା ଦେଵଵରୈର୍ଵିଭିନ୍ନାଃ ସୀଦନ୍ତି ପଙ୍କେଷୁ ଯଥା ଗଜେନ୍ଦ୍ରାଃ ଵଜ୍ରେଣ ଭୀମେନ ଚ ଵଜ୍ରପାଣିଃ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ମଯୂରକେତୁଃ
ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ଅଦେବତାମାନେ ମାଟିରେ ଡୁବିଗଲେ, ଯେପରି ମହାହାତୀମାନେ କାଦିରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି; ବଜ୍ରପାଣି ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ଓ ମୟୂରକେତୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦଣ୍ଡେନ ଚୋଗ୍ରେଣ ଚ ଧର୍ମରାଜଃ ପାଶେନ ଚୋଗ୍ରେଣ ଚ ଵାରିଗୋପ୍ତା ଶୂଲେନ କାଲେନ ଚ ଯକ୍ଷରାଜୋ ଵୀର୍ଯେଣ ତେଜସ୍ଵିତଯା ସୁକେଶଃ
ଧର୍ମରାଜ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇ, ବରୁଣ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ପାଶ ନେଇ, ଯକ୍ଷରାଜ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ଏବଂ ସୁକେଶ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜସ୍ୱୀତାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵରାସ୍ତେ ସୁରସଂନିକାଶାଃ ପୂର୍ଣାହୁତୀସିକ୍ତଶିଖିପ୍ରକାଶାଃ ଉତ୍ସାଦଯନ୍ତେ ଦନୁପୁତ୍ରଵୃନ୍ଦାନ୍ ଯଥୈଵ ଇନ୍ଦ୍ରାଶନଯଃ ପତନ୍ତ୍ଯଃ
ଦେବତା ସଦୃଶ ଗଣନାୟକମାନେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମରେ ସିଞ୍ଜିତ ମୟୂରପିଛା ପରି ତେଜମୟ ହୋଇ, ଦାନୁର ପୁଅମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ତଳେ ସବୁ କିଛି ପଡ଼ିଯାଏ।
ମଯସ୍ତୁ ଦେଵାନ୍ପରିରକ୍ଷିତାରମ୍ ଉମାତ୍ମଜଂ ଦେଵଵରଂ କୁମାରମ୍ ଶରେଣ ଭିତ୍ତ୍ଵା ସ ହି ତାରକାସୁତଂ ସ ତାରକାଖ୍ଯାସୁରମ୍ ଆବଭାଷେ
କିନ୍ତୁ ମାୟା, ଉମାଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ କୁମାରଙ୍କୁ ଏକ ଶର ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ କରି, ତାରକା ନାମକ ଦାନବ ତାରକାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃତ୍ଵା ପ୍ରହାରଂ ପ୍ରଵିଶାମି ଵୀରଂ ପୁରଂ ହି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରବଲେନ ଯୁକ୍ତଃ ଵିଶ୍ରାମମୂର୍ଜସ୍କରମପ୍ଯଵାପ୍ଯ ପୁନଃ କରିଷ୍ଯାମି ରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନୈଃ
ମୁଁ ପ୍ରହାର କରି, ଦାନବରାଜଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି; ବିଶ୍ରାମ ଓ ଶକ୍ତି ମିଳିଲେ ପରେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିବେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।
ଵଯଂ ହି ଶସ୍ତ୍ରକ୍ଷତଵିକ୍ଷତାଙ୍ଗା ଵିଶୀର୍ଣଶସ୍ତ୍ରଧ୍ଵଜଵର୍ମଵାହାଃ ଜଯୈଷିଣସ୍ତେ ଜଯକାଶିନଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରା ଲୋକଵରାଧିପାଶ୍ଚ
ଆମେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆହତ ଓ ଛିନ୍ନ ଶରୀର, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର, ଧ୍ୱଜ, କବଚ ଓ ଯାନ ସହିତ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଆତୁର, ଜୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଗଣନାୟକ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ଅଧିପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ମଯସ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦିଵି ତାରକାଖ୍ଯୋ ଵଚୋ ଽଭିକାଙ୍କ୍ଷନ୍କ୍ଷତଜୋପମାକ୍ଷଃ ଵିଵେଶ ତୂର୍ଣଂ ତ୍ରିପୁରଂ ଦିତେଃ ସୁତୈଃ ସୁତୈରଦିତ୍ଯା ଯୁଧି ଵୃଦ୍ଧହର୍ଷୈଃ
ଆକାଶରେ ମାୟାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାରକା ଆଶାରେ ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ଦିତିର ପୁଅ ଓ ଅଦିତିର ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ତ୍ରିପୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ।
ମଯଃ ପ୍ରହାରଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ମାଯାଵୀ ଦାନଵର୍ଷଭଃ ଵିଵେଶ ତୂର୍ଣଂ ତ୍ରିପୁରମ୍ ଅଭ୍ରଂ ନୀଲମିଵାମ୍ବରମ୍
ତାପରେ ମାୟା, ମାୟାବୀ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରହାର କରି, ଆକାଶର ନୀଳ ମେଘ ପରି ତ୍ରିପୁରାକୁ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ଦୀର୍ଘମୁଷ୍ଣଂ ନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଦାନଵାନ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମଧ୍ଯଗାନ୍ ଦଧ୍ଯୌ ଲୋକକ୍ଷଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ କାଲଂ କାଲ ଇଵାପରଃ
ସେ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଉଷ୍ଣ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଦାନବମାନେକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଯେପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଶ ସମୟ ଆସିଛି, ସେ କାଳଙ୍କ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଭଳି ଅନୁଭବ କରିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽପି ବିଭ୍ଯତେ ଯସ୍ଯ ସ୍ଥିତୋ ଯୁଦ୍ଧେପ୍ସୁରଗ୍ରତଃ ସ ଚାପି ନିଧନଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ମହାଯଶାଃ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଉଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୟ ପାଉଥିଲେ, ସେ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ମଧ୍ୟ ଏବେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।
ଦୁର୍ଗଂ ଵୈ ତ୍ରିପୁରସ୍ଯାସ୍ଯ ନ ସମଂ ଵିଦ୍ଯତେ ପୁରମ୍ ତସ୍ଯାପ୍ଯେଷୋ ଽନଯଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନ ଦୁର୍ଗଂ କାରଣଂ କ୍ଵଚିତ୍
ତ୍ରିପୁରାର ଦୁର୍ଗ ସମାନ ଆଉ କୌଣସି ଦୁର୍ଗ ନାହିଁ; ତଥାପି ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ ଆସିଗଲା—କୌଣସି ଦୁର୍ଗ କେବେ ନିରାପତ୍ତିର ନିଶ୍ଚିତ କାରଣ ହୋଇପାରେନି।
କାଲସ୍ଯୈଵ ଵଶେ ସର୍ଵଂ ଦୁର୍ଗଂ ଦୁର୍ଗତରଂ ଚ ଯତ୍ କାଲେ କ୍ରୁଦ୍ଧେ କଥଂ କାଲାତ୍ ତ୍ରାଣଂ ନୋ ଽଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସମସ୍ତ କିଛି, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁର୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟ କାଳଙ୍କ ଅଧୀନ; ଯେତେବେଳେ କାଳ କ୍ରୁଧ୍ଧ, ସେଇ ଦିନ କାଳରୁ କେଉଁଠି ରକ୍ଷା ମିଳିପାରିବ?
ଏକେଷୁ ତ୍ରିଷୁ ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ ବଲଂ ଵୈ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଷୁ କାଲସ୍ଯ ତଦ୍ଵଶଂ ସର୍ଵମ୍ ଇତି ପୈତାମହୋ ଵିଧିଃ
ତିନି ଲୋକର ମଧ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେ ସବୁ କାଳଙ୍କ ଅଧୀନ—ଏହିପରି ନିୟମ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ମିନ୍କଃ ପ୍ରଭଵେଦ୍ଯୋଗୋ ହ୍ଯ୍ ଅସଂଧାର୍ଯେ ଽମିତାତ୍ମନି ଲଙ୍ଘନେ କଃ ସମର୍ଥଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଋତେ ଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ଏହି ଅସୀମ ଓ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ ଶକ୍ତି ଉପରେ କିଏ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବ? ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଏ ଏହାକୁ ଅଟକେଇପାରିବ?
ବିଭେମି ନେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଧି ଯମାଦ୍ ଵରୁଣାନ୍ନ ଚ ଵିତ୍ତପାତ୍ ସ୍ଵାମୀ ଚୈଷାଂ ତୁ ଦେଵାନାଂ ଦୁର୍ଜଯଃ ସ ମହେଶ୍ଵରଃ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, ବରୁଣ କିମ୍ବା କୁବେରଙ୍କୁ ଭୟ କରେନି; କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଠାକୁର, ଦୁର୍ଜୟ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ଭୟ କରେ।
ଐଶ୍ଵର୍ଯସ୍ଯ ଫଲଂ ଯତ୍ତତ୍ ପ୍ରଭୁତ୍ଵସ୍ଯ ଚ ଯତ୍ଫଲମ୍ ତଦଦ୍ଯ ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ଯାଵଦ୍ଵୀରାଃ ସମନ୍ତତଃ
ଶାସନର ଫଳ, ଶକ୍ତିର ଫଳ କ’ଣ—ମୁଁ ଏହା ଆଜି ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ ଦେଖାଇଦେବି।
ଵାପୀମମୃତତୋଯେନ ପୂର୍ଣାଂ ସ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ଵରୌଷଧୀଃ ଜୀଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତଦା ଦୈତ୍ଯାଃ ସଂଜୀଵନଵରୌଷଧୈଃ
ମୁଁ ଅମୃତ ଜଳ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଔଷଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ତାଳାପ କରିଦେବି; ତାପରେ ଦାନବମାନେ ସେଇ ଜୀବନ ଦେଉଥିବା ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା ପୁଣି ବଞ୍ଚିଯିବେ।
ଇତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ବଲଵାନ୍ ମଯୋ ମାଯାଵିନାଂ ଵରଃ ମାଯଯା ସସୃଜେ ଵାପୀଂ ରମ୍ଭାମିଵ ପିତାମହଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମାୟାବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୟା, ନିଜ ମାୟାରେ ଏକ ତାଳାପ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେପରି ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଏକ ଆମ୍ବ ଗଛ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ଦ୍ଵିଯୋଜନାଯତାଂ ଦୀର୍ଘାଂ ପୂର୍ଣଯୋଜନଵିସ୍ତୃତାମ୍ ଆରୋହସଂକ୍ରମଵତୀଂ ଚିତ୍ରରୂପାଂ କଥାମିଵ
ସେ ତାଳାପ ଦୁଇ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା, ଏକ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ଥ, ତାଳାପରେ ଚଢ଼ିବା-ଉତରିବା ପାଇଁ ଘାଟ ଥିଲା, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଥିଲା, ଏକ ଚମତ୍କାର କାହାଣୀ ପରି।
ଇନ୍ଦୋଃ କିରଣକଲ୍ପେନ ମୃଷ୍ଟେନାମୃତଗନ୍ଧିନା ପୂର୍ଣାଂ ପରମତୋଯେନ ଗୁଣପୂର୍ଣାମିଵାଙ୍ଗନାମ୍
ସେଠି ଅମୃତ ଗନ୍ଧ ଥିବା ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ମହିଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।