ସ ଵଜ୍ରନିହତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଵଜ୍ରସଂହନନୋପମଃ ପପାତ ଵଜ୍ରାଭିହତଃ ଶକ୍ରେଣାଦ୍ରିରିଵାହତଃ
ବଜ୍ର ଆଘାତରେ, ବଜ୍ର ପରି କଠିନ ଦେହ ଥିବା ସେଇ ଦାନବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଯିବା ପରି, ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ।
ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରଂ ଵିନିହତଂ ନନ୍ଦିନା କୁଲନନ୍ଦିନା ଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ଦାନଵାଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଶ୍ଚ ଗଣାଧିପାଃ
ନନ୍ଦିନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଗୋତ୍ରର ଗର୍ବ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ମାରାଯିବା ଦେଖି, ଦାନବମାନେ କନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ଗଣମାନଙ୍କ ନେତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ଦୁଃଖାମର୍ଷିତରୋଷାସ୍ତେ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନି ପାତିତେ ଦ୍ରୁମଶୈଲମହାଵୃଷ୍ଟିଂ ପଯୋଦାଃ ସସୃଜୁର୍ଯଥା
ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ପଡ଼ିଯିବାରେ, ଦୁଃଖ, ରୋଷ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୁରି, ମେଘମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛର ବଡ଼ ବଡ଼ ବର୍ଷା କରିଲେ, ମନେ ହେଉଛି ଶୋକରେ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଛି।
ତେ ପୀଡ୍ଯମାନା ଗୁରୁଭିର୍ ଗିରିଭିଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରାଃ କର୍ତଵ୍ଯଂ ନ ଵିଦୁଃ କିଂଚିଦ୍ ଵନ୍ଦ୍ଯମାଧାର୍ମିକା ଇଵ
ଭାରୀ ପାହାଡ଼ରେ ଦବାଯାଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ କଣ କରିବେ ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଅଧର୍ମୀମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି।
ତତୋ ଽସୁରଵରଃ ଶ୍ରୀମାଂସ୍ ତାରକାଖ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ସତରୂଣାଂ ଗିରୀଣାଂ ଵୈ ତୁଲ୍ଯରୂପଧରୋ ବଭୌ
ତାପରେ ତାରକ ନାମକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦାନବ, ଅନେକ ପାହାଡ଼ର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ଭିନ୍ନୋତ୍ତମାଙ୍ଗା ଗଣପା ଭିନ୍ନପାଦାଙ୍କିତାନନାଃ ଵିରେଜୁର୍ଭୁଜଗା ମନ୍ତ୍ରୈର୍ ଵାର୍ଯମାଣା ଯଥା ତଥା
ଭଙ୍ଗ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଭଙ୍ଗ ପାଦ ଚିହ୍ନିତ ମୁହଁ ଥିବା ଗଣମାନେ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ସର୍ପମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ମଯେନ ମାଯାଵୀର୍ଯେଣ ଵଧ୍ଯମାନା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ଭ୍ରମନ୍ତି ବହୁଶବ୍ଦାଲାଃ ପଞ୍ଜରେ ଶକୁନା ଇଵ
ମୟାଙ୍କ ମାୟାଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଗୋଟିଏ ପିଞ୍ଜରାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ଅନେକ ଶବ୍ଦ କରି କ୍ଲେଶରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ତଯାସୁରଵରଃ ଶ୍ରୀମାଂସ୍ ତାରକାଖ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ଦଦାହ ଚ ବଲଂ ସର୍ଵଂ ଶୁଷ୍କେନ୍ଧନମିଵାନଲଃ
ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ତାରକ ନାମକ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ସେନା ଶୁଷ୍କ କାଠ ପରି ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଗଲା।
ତାରକାଖ୍ଯେନ ଵାର୍ଯନ୍ତେ ଶରଵର୍ଷୈସ୍ତଦା ଗଣାଃ ମଯେନ ମାଯାନିହତାସ୍ ତାରକାଖ୍ଯେନ ଚେଷୁଭିଃ ଗଣେଶା ଵିଧୁରା ଜାତା ଜୀର୍ଣମୂଲା ଯଥା ଦ୍ରୁମାଃ
ସେଇ ସମୟରେ ତାରକ ନାମକ ଦାନବଙ୍କ ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଗଣମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ମୟାଙ୍କ ମାୟା ଓ ତାରକଙ୍କ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ମୂଳ ହୋଇଯାଇଥିବା ଗଛ ପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଭୂଯଃ ସଂପତତେ ଚାଗ୍ନିର୍ ଗ୍ରହାନ୍ଗ୍ରାହାନ୍ଭୁଜଂଗମାନ୍ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ହରୀନ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ ଵୃକ୍ଷାନ୍ ସୃମରଵର୍ଣକାନ୍
ପୁଣିଥରେ ଅଗ୍ନି ଗ୍ରହ, ମଗର, ସର୍ପ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼, ବାନର, ବାଘ, ଗଛ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଝପଟିପଡ଼ିଲା।
ଶରଭାନଷ୍ଟପାଦାଂଶ୍ଚ ଅପଃ ପଵନମେଵ ଚ ମଯୋ ମାଯାବଲେନୈଵ ପାତଯତ୍ଯେଵ ଶତ୍ରୁଷୁ
ମାୟା ତାଙ୍କର ମାୟାବଳରେ ପାଣି, ପବନ ଓ ଶରଭଙ୍କ ହାରାଇଥିବା ଅଂଗଗୁଡ଼ିକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ପକାଇଦେଲେ।
ତେ ତାରକାଖ୍ଯେନ ମଯେନ ମାଯଯା ସଂମୁହ୍ଯମାନା ଵିଵଶା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ନାଶକ୍ନୁଵଂସ୍ତେ ମନସାପି ଚେଷ୍ଟିତୁଂ ଯଥେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥା ମୁନିନାଭିସଂଯତାଃ
ତାରକା ନାମକ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଘୁମିଯାଇ, ଗଣନାୟକମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସହାୟ ହୋଇଗଲେ, ଏମିତି ଯେ, ମୁନି ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବିଷୟରୁ ଅଲଗା କରିଦିଏ, ସେମାନେ ମନରେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମହାଜଲାଗ୍ନ୍ଯାଦିସକୁଞ୍ଜରୋରଗୈର୍ ହରୀନ୍ଦ୍ରଵ୍ଯାଘ୍ରର୍କ୍ଷତରକ୍ଷୁରାକ୍ଷସୈଃ ଵିବାଧ୍ଯମାନାସ୍ତମସା ଵିମୋହିତାଃ ସମୁଦ୍ରମଧ୍ଯେଷ୍ଵିଵ ଗାଧକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ବଡ଼ ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ହାତୀ, ସାପ, ସିଂହ, ବାଘ, ଭାଲୁ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ, ଅନ୍ଧାରରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀରତା ଖୋଜୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ସଂମର୍ଦ୍ଯମାନେଷୁ ଗଣେଶ୍ଵରେଷୁ ସଂନର୍ଦମାନେଷୁ ସୁରେତରେଷୁ ତତଃ ସୁରାଣାଂ ପ୍ରଵରାଭିରକ୍ଷିତୁଂ ରିପୋର୍ବଲଂ ସଂଵିଵିଶୁଃ ସହାଯୁଧାଃ
ଗଣନାୟକମାନେ ଦବାଯାଉଥିବାବେଳେ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯମୋ ଗଦାସ୍ତ୍ରୋ ଵରୁଣଶ୍ଚ ଭାସ୍କରସ୍ ତଥା କୁମାରୋ ଽମରକୋଟିସଂଯୁତଃ ସ୍ଵଯଂ ଚ ଶକ୍ରଃ ସିତନାଗଵାହନଃ କୁଲୀଶପାଣିଃ ସୁରଲୋକପୁଂଗଵଃ
ଯମ ତାଙ୍କର ଗଦା ନେଇ, ବରୁଣ, ଭାସ୍କର, ଅନେକ ଦେବତାଙ୍କ ସହ କୁମାର, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଧଳା ହାତୀ ଉପରେ ବସି, ବଜ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ଚୋଡୁନାଥଃ ସସୁତୋ ଦିଵାକରଃ ସ ସାନ୍ତକସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷପତିର୍ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ ଏତେ ରିପୂଣାଂ ପ୍ରବଲାଭିରକ୍ଷିତଂ ତଦା ବଲଂ ସଂଵିଵିଶୁର୍ମଦୋଦ୍ଧତାଃ
ମାରୁତମାନଙ୍କ ନାୟକ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ, ଏବଂ ତିନି ଆଖିଅଳି ଭାସ୍କର୍ୟମୟ ଭଗବାନ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଭଲ ରକ୍ଷାକରା ସେନାକୁ ଶକ୍ତିରେ ମଦମସ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯଥା ଵନଂ ଦର୍ପିତକୁଞ୍ଜରାଧିପା ଯଥା ନଭଃ ସାମ୍ବୁଧରଂ ଦିଵାକରଃ ଯଥା ଚ ସିଂହୈର୍ଵିଜନେଷୁ ଗୋକୁଲଂ ତଥା ବଲଂ ତତ୍ତ୍ରିଦଶୈର୍ ଅଭିଦ୍ରୁତମ୍
ଯେପରି ଗର୍ବିତ ହାତୀମାନେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଧାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ମେଘ ଭରା ଆକାଶକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରେ, କିମ୍ବା ଯେପରି ସିଂହମାନେ ଏକାନ୍ତ ଥାଏ ଗାଈମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଦେବମାନେ ସେ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
କୃତପ୍ରହାରାତୁରଦୀନଦାନଵଂ ତତସ୍ତ୍ଵଭଜ୍ଯନ୍ତ ବଲଂ ହି ପାର୍ଷଦାଃ ସ୍ଵର୍ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଇଵୋଷ୍ମଵାନ୍ ହରିର୍ ଯଥା ତମୋ ଘୋରତରଂ ନରାଣାମ୍
ପ୍ରହାରରେ ଆହତ ଓ ଦୁଃଖିତ ଦାନବମାନେ ଥିବା ସେନାକୁ, ପାର୍ଷଦମାନେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଘନ ଅନ୍ଧାରକୁ ଭସ୍ମ କରେ।
ଵିଶାନ୍ତଯାମାସ ଯଥା ସଦୈଵ ନିଶାକରଃ ସଂଚିତଶାର୍ଵରଂ ତମଃ ତତୋ ଽପକୃଷ୍ଟେ ଚ ତମଃପ୍ରଭାଵେ ଅସ୍ତ୍ରପ୍ରଭାଵେ ଚ ଵିଵର୍ଧମାନେ
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ସଦା ରାତିର ଜମା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ସେପରି ସେ ଶାନ୍ତ କଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧକାରର ପ୍ରଭାବ କମିଗଲା, ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢ଼ିଗଲା।
ଦିଗ୍ଲୋକପାଲୈର୍ ଗଣନାଯକୈଶ୍ଚ କୃତୋ ମହାନ୍ସିଂହରଵୋ ମୁହୂର୍ତମ୍ ସଂଖ୍ଯେ ଵିଭଗ୍ନା ଵିକରା ଵିପାଦାଶ୍ ଛିନ୍ନୋତ୍ତମାଙ୍ଗାଃ ଶରପୂରିତାଙ୍ଗାଃ
ଦିଗ୍ପାଳ ଓ ଗଣନାୟକମାନେ ଏକ ମହାସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ବିକୃତ, ଅଙ୍ଗହୀନ, ଭଙ୍ଗା ଦେହମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କଟାଗଲା, ଶରରେ ଦେହ ଭରିଗଲା।
ଦେଵେତରା ଦେଵଵରୈର୍ଵିଭିନ୍ନାଃ ସୀଦନ୍ତି ପଙ୍କେଷୁ ଯଥା ଗଜେନ୍ଦ୍ରାଃ ଵଜ୍ରେଣ ଭୀମେନ ଚ ଵଜ୍ରପାଣିଃ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ମଯୂରକେତୁଃ
ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ ଅଦେବତାମାନେ ମାଟିରେ ଡୁବିଗଲେ, ଯେପରି ମହାହାତୀମାନେ କାଦିରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି; ବଜ୍ରପାଣି ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ଓ ମୟୂରକେତୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦଣ୍ଡେନ ଚୋଗ୍ରେଣ ଚ ଧର୍ମରାଜଃ ପାଶେନ ଚୋଗ୍ରେଣ ଚ ଵାରିଗୋପ୍ତା ଶୂଲେନ କାଲେନ ଚ ଯକ୍ଷରାଜୋ ଵୀର୍ଯେଣ ତେଜସ୍ଵିତଯା ସୁକେଶଃ
ଧର୍ମରାଜ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇ, ବରୁଣ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ପାଶ ନେଇ, ଯକ୍ଷରାଜ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ଏବଂ ସୁକେଶ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜସ୍ୱୀତାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵରାସ୍ତେ ସୁରସଂନିକାଶାଃ ପୂର୍ଣାହୁତୀସିକ୍ତଶିଖିପ୍ରକାଶାଃ ଉତ୍ସାଦଯନ୍ତେ ଦନୁପୁତ୍ରଵୃନ୍ଦାନ୍ ଯଥୈଵ ଇନ୍ଦ୍ରାଶନଯଃ ପତନ୍ତ୍ଯଃ
ଦେବତା ସଦୃଶ ଗଣନାୟକମାନେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋମରେ ସିଞ୍ଜିତ ମୟୂରପିଛା ପରି ତେଜମୟ ହୋଇ, ଦାନୁର ପୁଅମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ତଳେ ସବୁ କିଛି ପଡ଼ିଯାଏ।
ମଯସ୍ତୁ ଦେଵାନ୍ପରିରକ୍ଷିତାରମ୍ ଉମାତ୍ମଜଂ ଦେଵଵରଂ କୁମାରମ୍ ଶରେଣ ଭିତ୍ତ୍ଵା ସ ହି ତାରକାସୁତଂ ସ ତାରକାଖ୍ଯାସୁରମ୍ ଆବଭାଷେ
କିନ୍ତୁ ମାୟା, ଉମାଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ କୁମାରଙ୍କୁ ଏକ ଶର ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ କରି, ତାରକା ନାମକ ଦାନବ ତାରକାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୃତ୍ଵା ପ୍ରହାରଂ ପ୍ରଵିଶାମି ଵୀରଂ ପୁରଂ ହି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରବଲେନ ଯୁକ୍ତଃ ଵିଶ୍ରାମମୂର୍ଜସ୍କରମପ୍ଯଵାପ୍ଯ ପୁନଃ କରିଷ୍ଯାମି ରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନୈଃ
ମୁଁ ପ୍ରହାର କରି, ଦାନବରାଜଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି; ବିଶ୍ରାମ ଓ ଶକ୍ତି ମିଳିଲେ ପରେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିବେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।
ଵଯଂ ହି ଶସ୍ତ୍ରକ୍ଷତଵିକ୍ଷତାଙ୍ଗା ଵିଶୀର୍ଣଶସ୍ତ୍ରଧ୍ଵଜଵର୍ମଵାହାଃ ଜଯୈଷିଣସ୍ତେ ଜଯକାଶିନଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରା ଲୋକଵରାଧିପାଶ୍ଚ
ଆମେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆହତ ଓ ଛିନ୍ନ ଶରୀର, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର, ଧ୍ୱଜ, କବଚ ଓ ଯାନ ସହିତ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଆତୁର, ଜୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଗଣନାୟକ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ଅଧିପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ମଯସ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦିଵି ତାରକାଖ୍ଯୋ ଵଚୋ ଽଭିକାଙ୍କ୍ଷନ୍କ୍ଷତଜୋପମାକ୍ଷଃ ଵିଵେଶ ତୂର୍ଣଂ ତ୍ରିପୁରଂ ଦିତେଃ ସୁତୈଃ ସୁତୈରଦିତ୍ଯା ଯୁଧି ଵୃଦ୍ଧହର୍ଷୈଃ
ଆକାଶରେ ମାୟାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାରକା ଆଶାରେ ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ଦିତିର ପୁଅ ଓ ଅଦିତିର ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ତ୍ରିପୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ।
ମଯଃ ପ୍ରହାରଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ମାଯାଵୀ ଦାନଵର୍ଷଭଃ ଵିଵେଶ ତୂର୍ଣଂ ତ୍ରିପୁରମ୍ ଅଭ୍ରଂ ନୀଲମିଵାମ୍ବରମ୍
ତାପରେ ମାୟା, ମାୟାବୀ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରହାର କରି, ଆକାଶର ନୀଳ ମେଘ ପରି ତ୍ରିପୁରାକୁ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ଦୀର୍ଘମୁଷ୍ଣଂ ନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଦାନଵାନ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମଧ୍ଯଗାନ୍ ଦଧ୍ଯୌ ଲୋକକ୍ଷଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ କାଲଂ କାଲ ଇଵାପରଃ
ସେ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଉଷ୍ଣ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଦାନବମାନେକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଯେପରି ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଶ ସମୟ ଆସିଛି, ସେ କାଳଙ୍କ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଭଳି ଅନୁଭବ କରିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽପି ବିଭ୍ଯତେ ଯସ୍ଯ ସ୍ଥିତୋ ଯୁଦ୍ଧେପ୍ସୁରଗ୍ରତଃ ସ ଚାପି ନିଧନଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ମହାଯଶାଃ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଉଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୟ ପାଉଥିଲେ, ସେ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ମଧ୍ୟ ଏବେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।