ତାରକାଖ୍ଯପୁରେ ତସ୍ମିନ୍ ସୁରାଃ ଶୂରାଃ ସମନ୍ତତଃ ସଶସ୍ତ୍ରା ନିପତନ୍ତି ସ୍ମ ସପକ୍ଷା ଇଵ ଭୂଧରାଃ
ତାରକ ନାମକ ସହରରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଶୂରବୀର ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ରେ ପଙ୍ଖ ଲାଗିଥିବା ପରି ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଯୋଧଯନ୍ତି ତ୍ରିଭାଗେଣ ତ୍ରିପୁରେ ତୁ ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ମଯଶ୍ଚୈଵ ମଗ୍ନୌ ଚ ଦ୍ରୁମଵଦ୍ରଣେ
ତିନି ସହରରେ ଗଣପତିମାନେ ତିନି ଭାଗରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଓ ମୟା ମଧ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଗଛ ପରି ଡୁବିଯାଉଥିଲେ।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରସଦୃଶଦ୍ଯୁତିଃ ଆଦାଯ ପରିଘଂ ଘୋରଂ ତାଡଯାମାସ ନନ୍ଦିନମ୍
ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ନାମକ ଦାନବପତି, ପାହାଡ଼ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହରେ, ଭୟଙ୍କର ଲୋହାର ଗଦା ଧରି ନନ୍ଦିନକୁ ଜୋରେ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ନନ୍ଦୀ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରେଣ ପରିଘେଣ ଦୃଢାହତଃ ଭ୍ରମତେ ମଧୁନା ଵ୍ଯକ୍ତଃ ପୁରା ନାରାଯଣୋ ଯଥା
ଦାନବପତିଙ୍କ ଗଦାରେ ଭଳି ଆଘାତ ପାଇ, ନନ୍ଦିନ ଗୋଟେ ମଦରେ ମତ୍ତ ନାରାୟଣ ପରି ଲଠିଁଲେ।
ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରେ ଗତେ ତତ୍ର ଗଣପାଃ ଖ୍ଯାତଵିକ୍ରମାଃ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଜାତସଂରମ୍ଭା ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନମାସୁରମ୍
ନନ୍ଦିଶ୍ୱର ତାଠାରୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରବଳ ଗଣମାନେ ରୋଷରେ ଭରିଯାଇ, ଦାନବ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ଉପରେ ଝପଟି ପଡ଼ିଲେ।
ଘଣ୍ଟାକର୍ଣଃ ଶଙ୍କୁକର୍ଣୋ ମହାକାଲଶ୍ଚ ପାର୍ଷଦାଃ ତତଶ୍ଚ ସାଯକୈଃ ସର୍ଵାନ୍ ଗଣପାନ୍ଗଣପାକୃତୀନ୍
ତାପରେ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ, ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ ଓ ମହାକାଳ ନାମକ ସେବକମାନେ, ସମସ୍ତ ଗଣ ଓ ତାଙ୍କ ନେତାମାନେ ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ।
ଭୂଯୋ ଭୂଯଃ ସ ଵିଵ୍ଯାଧ ଗଣେଶ୍ଵରମହତ୍ତମାନ୍ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଭିତ୍ତ୍ଵା ରୁରାଵୋଚ୍ଚୈର୍ ନଭସ୍ଯମ୍ବୁଧରୋ ଯଥା
ସେ ଆଉ ଆଉ ବାରମ୍ବାର ଗଣେଶ୍ୱରମାନଙ୍କୁ ବାଣରେ ଛିଦ୍ର କରିଲେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆଘାତ ପଡ଼ିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଆକାଶରେ ମେଘ ଗର୍ଜନା ପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ତସ୍ଯାରମ୍ଭିତଶବ୍ଦେନ ନନ୍ଦୀ ଦିନକରପ୍ରଭଃ ସଂଜ୍ଞାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତଃ ସୋ ଽପି ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନମାଦ୍ରଵତ୍
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନନ୍ଦିନ ହୁଶ ଆସିଲେ ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଂ ତଦା ଦୀପ୍ତଂ ଦୀପ୍ତାନଲସମପ୍ରଭମ୍ ଵଜ୍ରଂ ଵଜ୍ରନିଭାଙ୍ଗସ୍ଯ ଦାନଵସ୍ଯ ସସର୍ଜ ହ
ତାପରେ ନନ୍ଦିନ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ହୀରା ଭଳି କଠିନ ଦାନବ ଦେହ ଉପରେ ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଂ ନନ୍ଦିଭୁଜନିର୍ମୁକ୍ତଂ ମୁକ୍ତାଫଲଵିଭୂଷିତମ୍ ପପାତ ଵକ୍ଷସି ତଦା ଵଜ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଭୀଷଣମ୍
ନନ୍ଦିଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା, ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ସୁଶୋଭିତ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର, ସେଇ ଦାନବଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ସ ଵଜ୍ରନିହତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଵଜ୍ରସଂହନନୋପମଃ ପପାତ ଵଜ୍ରାଭିହତଃ ଶକ୍ରେଣାଦ୍ରିରିଵାହତଃ
ବଜ୍ର ଆଘାତରେ, ବଜ୍ର ପରି କଠିନ ଦେହ ଥିବା ସେଇ ଦାନବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଯିବା ପରି, ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ।
ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରଂ ଵିନିହତଂ ନନ୍ଦିନା କୁଲନନ୍ଦିନା ଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ଦାନଵାଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଶ୍ଚ ଗଣାଧିପାଃ
ନନ୍ଦିନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଗୋତ୍ରର ଗର୍ବ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ମାରାଯିବା ଦେଖି, ଦାନବମାନେ କନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ଗଣମାନଙ୍କ ନେତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ଦୁଃଖାମର୍ଷିତରୋଷାସ୍ତେ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନି ପାତିତେ ଦ୍ରୁମଶୈଲମହାଵୃଷ୍ଟିଂ ପଯୋଦାଃ ସସୃଜୁର୍ଯଥା
ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ପଡ଼ିଯିବାରେ, ଦୁଃଖ, ରୋଷ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୁରି, ମେଘମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛର ବଡ଼ ବଡ଼ ବର୍ଷା କରିଲେ, ମନେ ହେଉଛି ଶୋକରେ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଛି।
ତେ ପୀଡ୍ଯମାନା ଗୁରୁଭିର୍ ଗିରିଭିଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରାଃ କର୍ତଵ୍ଯଂ ନ ଵିଦୁଃ କିଂଚିଦ୍ ଵନ୍ଦ୍ଯମାଧାର୍ମିକା ଇଵ
ଭାରୀ ପାହାଡ଼ରେ ଦବାଯାଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ କଣ କରିବେ ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଅଧର୍ମୀମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି।
ତତୋ ଽସୁରଵରଃ ଶ୍ରୀମାଂସ୍ ତାରକାଖ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ସତରୂଣାଂ ଗିରୀଣାଂ ଵୈ ତୁଲ୍ଯରୂପଧରୋ ବଭୌ
ତାପରେ ତାରକ ନାମକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦାନବ, ଅନେକ ପାହାଡ଼ର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ଭିନ୍ନୋତ୍ତମାଙ୍ଗା ଗଣପା ଭିନ୍ନପାଦାଙ୍କିତାନନାଃ ଵିରେଜୁର୍ଭୁଜଗା ମନ୍ତ୍ରୈର୍ ଵାର୍ଯମାଣା ଯଥା ତଥା
ଭଙ୍ଗ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଭଙ୍ଗ ପାଦ ଚିହ୍ନିତ ମୁହଁ ଥିବା ଗଣମାନେ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ସର୍ପମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ମଯେନ ମାଯାଵୀର୍ଯେଣ ଵଧ୍ଯମାନା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ଭ୍ରମନ୍ତି ବହୁଶବ୍ଦାଲାଃ ପଞ୍ଜରେ ଶକୁନା ଇଵ
ମୟାଙ୍କ ମାୟାଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଗୋଟିଏ ପିଞ୍ଜରାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ଅନେକ ଶବ୍ଦ କରି କ୍ଲେଶରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ତଯାସୁରଵରଃ ଶ୍ରୀମାଂସ୍ ତାରକାଖ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ଦଦାହ ଚ ବଲଂ ସର୍ଵଂ ଶୁଷ୍କେନ୍ଧନମିଵାନଲଃ
ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ତାରକ ନାମକ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ସେନା ଶୁଷ୍କ କାଠ ପରି ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଗଲା।
ତାରକାଖ୍ଯେନ ଵାର୍ଯନ୍ତେ ଶରଵର୍ଷୈସ୍ତଦା ଗଣାଃ ମଯେନ ମାଯାନିହତାସ୍ ତାରକାଖ୍ଯେନ ଚେଷୁଭିଃ ଗଣେଶା ଵିଧୁରା ଜାତା ଜୀର୍ଣମୂଲା ଯଥା ଦ୍ରୁମାଃ
ସେଇ ସମୟରେ ତାରକ ନାମକ ଦାନବଙ୍କ ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଗଣମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ମୟାଙ୍କ ମାୟା ଓ ତାରକଙ୍କ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ମୂଳ ହୋଇଯାଇଥିବା ଗଛ ପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଭୂଯଃ ସଂପତତେ ଚାଗ୍ନିର୍ ଗ୍ରହାନ୍ଗ୍ରାହାନ୍ଭୁଜଂଗମାନ୍ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ହରୀନ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ ଵୃକ୍ଷାନ୍ ସୃମରଵର୍ଣକାନ୍
ପୁଣିଥରେ ଅଗ୍ନି ଗ୍ରହ, ମଗର, ସର୍ପ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼, ବାନର, ବାଘ, ଗଛ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଝପଟିପଡ଼ିଲା।
ଶରଭାନଷ୍ଟପାଦାଂଶ୍ଚ ଅପଃ ପଵନମେଵ ଚ ମଯୋ ମାଯାବଲେନୈଵ ପାତଯତ୍ଯେଵ ଶତ୍ରୁଷୁ
ମାୟା ତାଙ୍କର ମାୟାବଳରେ ପାଣି, ପବନ ଓ ଶରଭଙ୍କ ହାରାଇଥିବା ଅଂଗଗୁଡ଼ିକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ପକାଇଦେଲେ।
ତେ ତାରକାଖ୍ଯେନ ମଯେନ ମାଯଯା ସଂମୁହ୍ଯମାନା ଵିଵଶା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ନାଶକ୍ନୁଵଂସ୍ତେ ମନସାପି ଚେଷ୍ଟିତୁଂ ଯଥେନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥା ମୁନିନାଭିସଂଯତାଃ
ତାରକା ନାମକ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଘୁମିଯାଇ, ଗଣନାୟକମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସହାୟ ହୋଇଗଲେ, ଏମିତି ଯେ, ମୁନି ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବିଷୟରୁ ଅଲଗା କରିଦିଏ, ସେମାନେ ମନରେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ମହାଜଲାଗ୍ନ୍ଯାଦିସକୁଞ୍ଜରୋରଗୈର୍ ହରୀନ୍ଦ୍ରଵ୍ଯାଘ୍ରର୍କ୍ଷତରକ୍ଷୁରାକ୍ଷସୈଃ ଵିବାଧ୍ଯମାନାସ୍ତମସା ଵିମୋହିତାଃ ସମୁଦ୍ରମଧ୍ଯେଷ୍ଵିଵ ଗାଧକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ବଡ଼ ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ହାତୀ, ସାପ, ସିଂହ, ବାଘ, ଭାଲୁ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ, ଅନ୍ଧାରରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀରତା ଖୋଜୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ସଂମର୍ଦ୍ଯମାନେଷୁ ଗଣେଶ୍ଵରେଷୁ ସଂନର୍ଦମାନେଷୁ ସୁରେତରେଷୁ ତତଃ ସୁରାଣାଂ ପ୍ରଵରାଭିରକ୍ଷିତୁଂ ରିପୋର୍ବଲଂ ସଂଵିଵିଶୁଃ ସହାଯୁଧାଃ
ଗଣନାୟକମାନେ ଦବାଯାଉଥିବାବେଳେ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯମୋ ଗଦାସ୍ତ୍ରୋ ଵରୁଣଶ୍ଚ ଭାସ୍କରସ୍ ତଥା କୁମାରୋ ଽମରକୋଟିସଂଯୁତଃ ସ୍ଵଯଂ ଚ ଶକ୍ରଃ ସିତନାଗଵାହନଃ କୁଲୀଶପାଣିଃ ସୁରଲୋକପୁଂଗଵଃ
ଯମ ତାଙ୍କର ଗଦା ନେଇ, ବରୁଣ, ଭାସ୍କର, ଅନେକ ଦେବତାଙ୍କ ସହ କୁମାର, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଧଳା ହାତୀ ଉପରେ ବସି, ବଜ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ଚୋଡୁନାଥଃ ସସୁତୋ ଦିଵାକରଃ ସ ସାନ୍ତକସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷପତିର୍ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ ଏତେ ରିପୂଣାଂ ପ୍ରବଲାଭିରକ୍ଷିତଂ ତଦା ବଲଂ ସଂଵିଵିଶୁର୍ମଦୋଦ୍ଧତାଃ
ମାରୁତମାନଙ୍କ ନାୟକ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ, ଏବଂ ତିନି ଆଖିଅଳି ଭାସ୍କର୍ୟମୟ ଭଗବାନ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଭଲ ରକ୍ଷାକରା ସେନାକୁ ଶକ୍ତିରେ ମଦମସ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଯଥା ଵନଂ ଦର୍ପିତକୁଞ୍ଜରାଧିପା ଯଥା ନଭଃ ସାମ୍ବୁଧରଂ ଦିଵାକରଃ ଯଥା ଚ ସିଂହୈର୍ଵିଜନେଷୁ ଗୋକୁଲଂ ତଥା ବଲଂ ତତ୍ତ୍ରିଦଶୈର୍ ଅଭିଦ୍ରୁତମ୍
ଯେପରି ଗର୍ବିତ ହାତୀମାନେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଧାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ମେଘ ଭରା ଆକାଶକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରେ, କିମ୍ବା ଯେପରି ସିଂହମାନେ ଏକାନ୍ତ ଥାଏ ଗାଈମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡକୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଦେବମାନେ ସେ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
କୃତପ୍ରହାରାତୁରଦୀନଦାନଵଂ ତତସ୍ତ୍ଵଭଜ୍ଯନ୍ତ ବଲଂ ହି ପାର୍ଷଦାଃ ସ୍ଵର୍ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ ଇଵୋଷ୍ମଵାନ୍ ହରିର୍ ଯଥା ତମୋ ଘୋରତରଂ ନରାଣାମ୍
ପ୍ରହାରରେ ଆହତ ଓ ଦୁଃଖିତ ଦାନବମାନେ ଥିବା ସେନାକୁ, ପାର୍ଷଦମାନେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଘନ ଅନ୍ଧାରକୁ ଭସ୍ମ କରେ।
ଵିଶାନ୍ତଯାମାସ ଯଥା ସଦୈଵ ନିଶାକରଃ ସଂଚିତଶାର୍ଵରଂ ତମଃ ତତୋ ଽପକୃଷ୍ଟେ ଚ ତମଃପ୍ରଭାଵେ ଅସ୍ତ୍ରପ୍ରଭାଵେ ଚ ଵିଵର୍ଧମାନେ
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ସଦା ରାତିର ଜମା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ସେପରି ସେ ଶାନ୍ତ କଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧକାରର ପ୍ରଭାବ କମିଗଲା, ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢ଼ିଗଲା।
ଦିଗ୍ଲୋକପାଲୈର୍ ଗଣନାଯକୈଶ୍ଚ କୃତୋ ମହାନ୍ସିଂହରଵୋ ମୁହୂର୍ତମ୍ ସଂଖ୍ଯେ ଵିଭଗ୍ନା ଵିକରା ଵିପାଦାଶ୍ ଛିନ୍ନୋତ୍ତମାଙ୍ଗାଃ ଶରପୂରିତାଙ୍ଗାଃ
ଦିଗ୍ପାଳ ଓ ଗଣନାୟକମାନେ ଏକ ମହାସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ବିକୃତ, ଅଙ୍ଗହୀନ, ଭଙ୍ଗା ଦେହମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କଟାଗଲା, ଶରରେ ଦେହ ଭରିଗଲା।