ଇଷୁଭିସ୍ତାଡ୍ଯମାନାସ୍ତେ ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ଚକ୍ରୁସ୍ତେ ଦେହନିର୍ଯାସଂ ସ୍ଵର୍ଣଧାତୁମିଵାଚଲାଃ
ତୀରରେ ପୁନିପୁନି ଆଘାତ ପାଇ, ଗଣପତିମାନେ ନିଜ ଦେହର ସାରତ୍ୱ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେମିତି ପାହାଡ଼ରୁ ସୁନା ଧାତୁ ବାହାରିଯାଏ।
ତଥା ଵୃକ୍ଷଶିଲାଵଜ୍ରଶୂଲପଟ୍ଟିପରଶ୍ଵଧୈଃ ଚୂର୍ଣ୍ଯନ୍ତେ ଽଭିହତା ଦୈତ୍ଯାଃ କାଚାଷ୍ଟଙ୍କହତା ଇଵ
ଗଛ, ପଥର, ଅସ୍ତ୍ର, ବଜ୍ର, ଶୂଳ ଓ କୁଟାର ଆଘାତରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ଯେମିତି କାଚ ଟୁଟିଯାଏ।
ଚନ୍ଦ୍ରୋଦଯାତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତଃ ପୌର୍ଣମାସ ଇଵାର୍ଣଵଃ ତ୍ରିପୁରଂ ପ୍ରଭଵତ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଭୀମରୂପମହାସୁରୈଃ
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦୟରେ ଯେମିତି ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ସେହିପରି ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟମାନେ ତିନି ସହରକୁ ଆବୃତ କରି ଉଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ।
ତାରକାଖ୍ଯୋ ଜଯତ୍ଯେଷ ଇତି ଦୈତ୍ଯା ଅଘୋଷଯନ୍ ଜଯତୀନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ଇତ୍ଯେଵ ଚ ଗଣେଶ୍ଵରାଃ
ଦୈତ୍ୟମାନେ ‘ତାରକ ନାମକ ଏହିଯିଏ ବିଜୟୀ!’ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରୁଥିଲେ; ଗଣପତିମାନେ ‘ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ରୁଦ୍ର ବିଜୟୀ!’ ବୋଲି କହୁଥିଲେ।
ଵାରିତା ଦାରିତା ବାଣୈର୍ ଯୋଧାସ୍ତସ୍ମିନ୍ବଲାର୍ଣଵେ ନିଃସ୍ଵନନ୍ତୋ ଽମ୍ବୁସମଯେ ଜଲଗର୍ଭା ଇଵାମ୍ବୁଦାଃ
ସେଇ ଯୁଦ୍ଧ ସମୁଦ୍ରରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତୀରରେ ବାଧା ଓ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲେ, ବର୍ଷାକାଳରେ ଜଳ ଭରା ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
କରୈଶ୍ଛିନ୍ନୈଃ ଶିରୋଭିଶ୍ଚ ଧ୍ଵଜୈଶ୍ଛତ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡୁରୈଃ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିର୍ଭଯଵତୀ ମାଂସଶୋଣିତପୂରିତା
କଟା ହାତ, କଟା ମୁଣ୍ଡ, ଧୂସର ପତାକା ଓ ଛତାରେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଚୋତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯ ସହସା ତାଲମାତ୍ରଂ ଵରାଯୁଧୈଃ ଦୃଢାହତାଃ ପତନ୍ ପୂର୍ଵଂ ଦାନଵାଃ ପ୍ରମଥାସ୍ତଥା
ଆକାଶରେ ହଠାତ୍ ଲାଫି, ଦୈତ୍ୟ ଓ ପାର୍ଷଦମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦୃଢ଼ ଆଘାତ ପାଇ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚାପ୍ସରସଶ୍ଚୈଵ ଚାରଣାଶ୍ଚ ନଭୋଗତାଃ ଦୃଢପ୍ରହାରହୃଷିତାଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ଚୁକ୍ରୁଶୁଃ
ସିଦ୍ଧ, ଅପ୍ସରା ଓ ଚାରଣମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ‘ଭଲ! ଭଲ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ଅନାହତାଶ୍ଚ ଵିଯତି ଦେଵଦୁନ୍ଦୁଭଯସ୍ତଥା ନଦନ୍ତୋ ମେଘଶବ୍ଦେନ ଶରଭା ଇଵ ରୋଷିତାଃ
ଆକାଶରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଦେବଦୁନ୍ଦୁଭି ଚାଲିଥିଲା, ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଯେମିତି ରାଗିଥିବା ବନ୍ୟପଶୁ।
ତେ ତସ୍ମିଂସ୍ତ୍ରିପୁରେ ଦୈତ୍ଯା ନଦ୍ଯଃ ସିନ୍ଧୁପତାଵିଵ ଵିଶନ୍ତି କ୍ରୁଦ୍ଧଵଦନା ଵଲ୍ମୀକମିଵ ପନ୍ନଗାଃ
ତିନି ସହରରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ରାଗିଥିବା ମୁହଁରେ, ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବାପରି, ସାପମାନେ ବିଲରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାପରି ନଦୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ।
ତାରକାଖ୍ଯପୁରେ ତସ୍ମିନ୍ ସୁରାଃ ଶୂରାଃ ସମନ୍ତତଃ ସଶସ୍ତ୍ରା ନିପତନ୍ତି ସ୍ମ ସପକ୍ଷା ଇଵ ଭୂଧରାଃ
ତାରକ ନାମକ ସହରରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଶୂରବୀର ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ରେ ପଙ୍ଖ ଲାଗିଥିବା ପରି ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଯୋଧଯନ୍ତି ତ୍ରିଭାଗେଣ ତ୍ରିପୁରେ ତୁ ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ମଯଶ୍ଚୈଵ ମଗ୍ନୌ ଚ ଦ୍ରୁମଵଦ୍ରଣେ
ତିନି ସହରରେ ଗଣପତିମାନେ ତିନି ଭାଗରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଓ ମୟା ମଧ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଗଛ ପରି ଡୁବିଯାଉଥିଲେ।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରସଦୃଶଦ୍ଯୁତିଃ ଆଦାଯ ପରିଘଂ ଘୋରଂ ତାଡଯାମାସ ନନ୍ଦିନମ୍
ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ନାମକ ଦାନବପତି, ପାହାଡ଼ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହରେ, ଭୟଙ୍କର ଲୋହାର ଗଦା ଧରି ନନ୍ଦିନକୁ ଜୋରେ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ନନ୍ଦୀ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରେଣ ପରିଘେଣ ଦୃଢାହତଃ ଭ୍ରମତେ ମଧୁନା ଵ୍ଯକ୍ତଃ ପୁରା ନାରାଯଣୋ ଯଥା
ଦାନବପତିଙ୍କ ଗଦାରେ ଭଳି ଆଘାତ ପାଇ, ନନ୍ଦିନ ଗୋଟେ ମଦରେ ମତ୍ତ ନାରାୟଣ ପରି ଲଠିଁଲେ।
ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରେ ଗତେ ତତ୍ର ଗଣପାଃ ଖ୍ଯାତଵିକ୍ରମାଃ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଜାତସଂରମ୍ଭା ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନମାସୁରମ୍
ନନ୍ଦିଶ୍ୱର ତାଠାରୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରବଳ ଗଣମାନେ ରୋଷରେ ଭରିଯାଇ, ଦାନବ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ଉପରେ ଝପଟି ପଡ଼ିଲେ।
ଘଣ୍ଟାକର୍ଣଃ ଶଙ୍କୁକର୍ଣୋ ମହାକାଲଶ୍ଚ ପାର୍ଷଦାଃ ତତଶ୍ଚ ସାଯକୈଃ ସର୍ଵାନ୍ ଗଣପାନ୍ଗଣପାକୃତୀନ୍
ତାପରେ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ, ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ ଓ ମହାକାଳ ନାମକ ସେବକମାନେ, ସମସ୍ତ ଗଣ ଓ ତାଙ୍କ ନେତାମାନେ ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ।
ଭୂଯୋ ଭୂଯଃ ସ ଵିଵ୍ଯାଧ ଗଣେଶ୍ଵରମହତ୍ତମାନ୍ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଭିତ୍ତ୍ଵା ରୁରାଵୋଚ୍ଚୈର୍ ନଭସ୍ଯମ୍ବୁଧରୋ ଯଥା
ସେ ଆଉ ଆଉ ବାରମ୍ବାର ଗଣେଶ୍ୱରମାନଙ୍କୁ ବାଣରେ ଛିଦ୍ର କରିଲେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆଘାତ ପଡ଼ିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଆକାଶରେ ମେଘ ଗର୍ଜନା ପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ତସ୍ଯାରମ୍ଭିତଶବ୍ଦେନ ନନ୍ଦୀ ଦିନକରପ୍ରଭଃ ସଂଜ୍ଞାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତଃ ସୋ ଽପି ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନମାଦ୍ରଵତ୍
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନନ୍ଦିନ ହୁଶ ଆସିଲେ ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଂ ତଦା ଦୀପ୍ତଂ ଦୀପ୍ତାନଲସମପ୍ରଭମ୍ ଵଜ୍ରଂ ଵଜ୍ରନିଭାଙ୍ଗସ୍ଯ ଦାନଵସ୍ଯ ସସର୍ଜ ହ
ତାପରେ ନନ୍ଦିନ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ହୀରା ଭଳି କଠିନ ଦାନବ ଦେହ ଉପରେ ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଂ ନନ୍ଦିଭୁଜନିର୍ମୁକ୍ତଂ ମୁକ୍ତାଫଲଵିଭୂଷିତମ୍ ପପାତ ଵକ୍ଷସି ତଦା ଵଜ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଭୀଷଣମ୍
ନନ୍ଦିଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା, ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ସୁଶୋଭିତ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର, ସେଇ ଦାନବଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ସ ଵଜ୍ରନିହତୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଵଜ୍ରସଂହନନୋପମଃ ପପାତ ଵଜ୍ରାଭିହତଃ ଶକ୍ରେଣାଦ୍ରିରିଵାହତଃ
ବଜ୍ର ଆଘାତରେ, ବଜ୍ର ପରି କଠିନ ଦେହ ଥିବା ସେଇ ଦାନବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଯିବା ପରି, ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ।
ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରଂ ଵିନିହତଂ ନନ୍ଦିନା କୁଲନନ୍ଦିନା ଚୁକ୍ରୁଶୁର୍ଦାନଵାଃ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଶ୍ଚ ଗଣାଧିପାଃ
ନନ୍ଦିନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଗୋତ୍ରର ଗର୍ବ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ମାରାଯିବା ଦେଖି, ଦାନବମାନେ କନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ଗଣମାନଙ୍କ ନେତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ଦୁଃଖାମର୍ଷିତରୋଷାସ୍ତେ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନି ପାତିତେ ଦ୍ରୁମଶୈଲମହାଵୃଷ୍ଟିଂ ପଯୋଦାଃ ସସୃଜୁର୍ଯଥା
ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ପଡ଼ିଯିବାରେ, ଦୁଃଖ, ରୋଷ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୁରି, ମେଘମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛର ବଡ଼ ବଡ଼ ବର୍ଷା କରିଲେ, ମନେ ହେଉଛି ଶୋକରେ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଛି।
ତେ ପୀଡ୍ଯମାନା ଗୁରୁଭିର୍ ଗିରିଭିଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରାଃ କର୍ତଵ୍ଯଂ ନ ଵିଦୁଃ କିଂଚିଦ୍ ଵନ୍ଦ୍ଯମାଧାର୍ମିକା ଇଵ
ଭାରୀ ପାହାଡ଼ରେ ଦବାଯାଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ କଣ କରିବେ ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଅଧର୍ମୀମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି।
ତତୋ ଽସୁରଵରଃ ଶ୍ରୀମାଂସ୍ ତାରକାଖ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ସତରୂଣାଂ ଗିରୀଣାଂ ଵୈ ତୁଲ୍ଯରୂପଧରୋ ବଭୌ
ତାପରେ ତାରକ ନାମକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦାନବ, ଅନେକ ପାହାଡ଼ର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ଭିନ୍ନୋତ୍ତମାଙ୍ଗା ଗଣପା ଭିନ୍ନପାଦାଙ୍କିତାନନାଃ ଵିରେଜୁର୍ଭୁଜଗା ମନ୍ତ୍ରୈର୍ ଵାର୍ଯମାଣା ଯଥା ତଥା
ଭଙ୍ଗ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଭଙ୍ଗ ପାଦ ଚିହ୍ନିତ ମୁହଁ ଥିବା ଗଣମାନେ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ସର୍ପମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ମଯେନ ମାଯାଵୀର୍ଯେଣ ଵଧ୍ଯମାନା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ଭ୍ରମନ୍ତି ବହୁଶବ୍ଦାଲାଃ ପଞ୍ଜରେ ଶକୁନା ଇଵ
ମୟାଙ୍କ ମାୟାଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଗୋଟିଏ ପିଞ୍ଜରାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ଅନେକ ଶବ୍ଦ କରି କ୍ଲେଶରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ତଯାସୁରଵରଃ ଶ୍ରୀମାଂସ୍ ତାରକାଖ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ଦଦାହ ଚ ବଲଂ ସର୍ଵଂ ଶୁଷ୍କେନ୍ଧନମିଵାନଲଃ
ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ତାରକ ନାମକ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ସେନା ଶୁଷ୍କ କାଠ ପରି ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଗଲା।
ତାରକାଖ୍ଯେନ ଵାର୍ଯନ୍ତେ ଶରଵର୍ଷୈସ୍ତଦା ଗଣାଃ ମଯେନ ମାଯାନିହତାସ୍ ତାରକାଖ୍ଯେନ ଚେଷୁଭିଃ ଗଣେଶା ଵିଧୁରା ଜାତା ଜୀର୍ଣମୂଲା ଯଥା ଦ୍ରୁମାଃ
ସେଇ ସମୟରେ ତାରକ ନାମକ ଦାନବଙ୍କ ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଗଣମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ମୟାଙ୍କ ମାୟା ଓ ତାରକଙ୍କ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ମୂଳ ହୋଇଯାଇଥିବା ଗଛ ପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଭୂଯଃ ସଂପତତେ ଚାଗ୍ନିର୍ ଗ୍ରହାନ୍ଗ୍ରାହାନ୍ଭୁଜଂଗମାନ୍ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ହରୀନ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ ଵୃକ୍ଷାନ୍ ସୃମରଵର୍ଣକାନ୍
ପୁଣିଥରେ ଅଗ୍ନି ଗ୍ରହ, ମଗର, ସର୍ପ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼, ବାନର, ବାଘ, ଗଛ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଝପଟିପଡ଼ିଲା।