ତାରକାଖ୍ଯପୁରେ ଦୈତ୍ଯାସ୍ ତାରକାଖ୍ଯପୁରଃସରାଃ ନିର୍ଗତାଃ କୁପିତାସ୍ତୂର୍ଣଂ ବିଲାଦିଵ ମହୋରଗାଃ
ତାରକ ନାମକ ସହରରୁ, ତାରକଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଲେ, ଯେପରି ବଡ଼ ସାପ ଗୁହାରୁ ବାହାରୁଥିବା।
ନିର୍ଧାଵନ୍ତସ୍ତୁ ତେ ଦୈତ୍ଯାଃ ପ୍ରମଥାଧିପଯୂଥପୈଃ ନିରୁଦ୍ଧା ଗଜରାଜାନୋ ଯଥା କେସରିଯୂଥପୈଃ
କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ ବେଳେ, ପ୍ରମଥ ଦଳପତିମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ, ଯେପରି ହାତୀମାନେ ସିଂହ ଦଳପତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାନ୍ତି।
ଦର୍ପିତାନାଂ ତତଶ୍ଚୈଷାଂ ଦର୍ପିତାନାମ୍ ଇଵାଗ୍ନୀନାମ୍ ରୂପାଣି ଜଜ୍ଵଲୁସ୍ତେଷାମ୍ ଅଗ୍ନୀନାମିଵ ଧମ୍ଯତାମ୍
ତାପରେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ବିତ ଦାନବମାନେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଭଳି ତେଜରେ ଜଳିଉଠିଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଦମ୍ବାରେ ଅଧିକ ତେଜ ହୁଏ।
ତତୋ ବୃହନ୍ତି ଚାପାନି ଭୀମନାଦାନି ସର୍ଵଶଃ ନିକୃଷ୍ଯ ଜଘ୍ନୁରନ୍ଯୋନ୍ଯମ୍ ଇଷୁଭିଃ ପ୍ରାଣଭୋଜନୈଃ
ଏହା ପରେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଧନୁଷ ଟାଣି, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରି, ଚାରିପାଖରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ପ୍ରାଣ ନେଉଥିବା ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ମାର୍ଜାରମୃଗଭୀମାସ୍ଯାନ୍ ପାର୍ଷଦାନ୍ଵିକୃତାନନାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାହସନ୍ନୁଚ୍ଚୈର୍ ଦାନଵା ରୂପସମ୍ପଦା
ବିଲେଇ, ହରିଣ ଓ ଭୟଙ୍କର ପଶୁମାନଙ୍କ ପରି ମୁହଁ ଥିବା, ବିକୃତ ଚେହେରା ଥିବା ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ନିଜ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସୁଥିଲେ।
ବାହୁଭିଃ ପରିଘାକାରୈଃ କୃଷ୍ଯତାଂ ଧନୁଷାଂ ଶରାଃ ଭଟଵର୍ମେଷୁ ଵିଵିଶୁସ୍ ତଡାଗାନୀଵ ପକ୍ଷିଣଃ
ଲୋହା ଗଦା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଧନୁଷ ଟାଣି, ସେମାନେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ତୀରଗୁଡ଼ିକ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ବର୍ମକୁ ଏମିତି ଭେଦିଗଲା, ଯେମିତି ପକ୍ଷୀମାନେ ଝିଲିକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ମୃତାଃ ସ୍ଥ କ୍ଵ ନୁ ଯାସ୍ଯଧ୍ଵଂ ହନିଷ୍ଯାମୋ ନିଵର୍ତତାମ୍ ଇତ୍ଯେଵଂ ପରୁଷାଣ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦାନଵାଃ ପାର୍ଷଦର୍ଷଭାନ୍
‘ମୃତ ହେବା ପରେ କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଆମେ ତୁମକୁ ମାରିଦେବୁ, ଫେରିଯାଅ!’—ଏଭଳି କଠୋର କଥା କହି, ଦାନବମାନେ ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରିଲେ।
ବିଭିଦୁଃ ସାଯକୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ସୂର୍ଯପାଦା ଇଵାମ୍ବୁଦାନ୍ ପ୍ରମଥା ଅପି ସିଂହାକ୍ଷାଃ ସିଂହଵିକ୍ରାନ୍ତଵିକ୍ରମାଃ ଖଣ୍ଡଶୈଲଶିଲାଵୃକ୍ଷୈର୍ ବିଭିଦୁର୍ ଦୈତ୍ଯଦାନଵାନ୍
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଯେମିତି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଏ; ସିଂହ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ସିଂହ ପଦଚାଳି ଥିବା ପ୍ରମଥମାନେ ପଥର ଖଣ୍ଡ, ଶିଳା ଓ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଅମ୍ବୁଦୈରାକୁଲମିଵ ହଂସାକୁଲମିଵାମ୍ବରମ୍ ଦାନଵାକୁଲମତ୍ଯର୍ଥଂ ତତ୍ପୁରଂ ସକଲଂ ବଭୌ
ସେଇ ସହରଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନବମାନେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଯେମିତି ହଂସରେ ଆକାଶ ଭରିଯାଏ କିମ୍ବା ମେଘରେ ସମୁଦ୍ର ଆବୃତ ହୋଇଯାଏ।
ଵିକୃଷ୍ଟଚାପା ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଃ ସୃଜନ୍ତି ଶରଦୁର୍ଦିନମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଚାପାଙ୍କିତୋରସ୍କା ଜଲଦା ଇଵ ଦୁର୍ଦିନମ୍
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନୁଷ ଟାଣାଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ଏମିତି ଦୃଢ଼ ଦିନ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ଛାତି ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ରେଖାରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା, ମେଘରେ ଦୁର୍ଦିନ ପରି।
ଇଷୁଭିସ୍ତାଡ୍ଯମାନାସ୍ତେ ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ଚକ୍ରୁସ୍ତେ ଦେହନିର୍ଯାସଂ ସ୍ଵର୍ଣଧାତୁମିଵାଚଲାଃ
ତୀରରେ ପୁନିପୁନି ଆଘାତ ପାଇ, ଗଣପତିମାନେ ନିଜ ଦେହର ସାରତ୍ୱ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେମିତି ପାହାଡ଼ରୁ ସୁନା ଧାତୁ ବାହାରିଯାଏ।
ତଥା ଵୃକ୍ଷଶିଲାଵଜ୍ରଶୂଲପଟ୍ଟିପରଶ୍ଵଧୈଃ ଚୂର୍ଣ୍ଯନ୍ତେ ଽଭିହତା ଦୈତ୍ଯାଃ କାଚାଷ୍ଟଙ୍କହତା ଇଵ
ଗଛ, ପଥର, ଅସ୍ତ୍ର, ବଜ୍ର, ଶୂଳ ଓ କୁଟାର ଆଘାତରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ଯେମିତି କାଚ ଟୁଟିଯାଏ।
ଚନ୍ଦ୍ରୋଦଯାତ୍ସମୁଦ୍ଭୂତଃ ପୌର୍ଣମାସ ଇଵାର୍ଣଵଃ ତ୍ରିପୁରଂ ପ୍ରଭଵତ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଭୀମରୂପମହାସୁରୈଃ
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦୟରେ ଯେମିତି ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ସେହିପରି ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟମାନେ ତିନି ସହରକୁ ଆବୃତ କରି ଉଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ।
ତାରକାଖ୍ଯୋ ଜଯତ୍ଯେଷ ଇତି ଦୈତ୍ଯା ଅଘୋଷଯନ୍ ଜଯତୀନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ଇତ୍ଯେଵ ଚ ଗଣେଶ୍ଵରାଃ
ଦୈତ୍ୟମାନେ ‘ତାରକ ନାମକ ଏହିଯିଏ ବିଜୟୀ!’ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରୁଥିଲେ; ଗଣପତିମାନେ ‘ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ରୁଦ୍ର ବିଜୟୀ!’ ବୋଲି କହୁଥିଲେ।
ଵାରିତା ଦାରିତା ବାଣୈର୍ ଯୋଧାସ୍ତସ୍ମିନ୍ବଲାର୍ଣଵେ ନିଃସ୍ଵନନ୍ତୋ ଽମ୍ବୁସମଯେ ଜଲଗର୍ଭା ଇଵାମ୍ବୁଦାଃ
ସେଇ ଯୁଦ୍ଧ ସମୁଦ୍ରରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତୀରରେ ବାଧା ଓ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲେ, ବର୍ଷାକାଳରେ ଜଳ ଭରା ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
କରୈଶ୍ଛିନ୍ନୈଃ ଶିରୋଭିଶ୍ଚ ଧ୍ଵଜୈଶ୍ଛତ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡୁରୈଃ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିର୍ଭଯଵତୀ ମାଂସଶୋଣିତପୂରିତା
କଟା ହାତ, କଟା ମୁଣ୍ଡ, ଧୂସର ପତାକା ଓ ଛତାରେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଚୋତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯ ସହସା ତାଲମାତ୍ରଂ ଵରାଯୁଧୈଃ ଦୃଢାହତାଃ ପତନ୍ ପୂର୍ଵଂ ଦାନଵାଃ ପ୍ରମଥାସ୍ତଥା
ଆକାଶରେ ହଠାତ୍ ଲାଫି, ଦୈତ୍ୟ ଓ ପାର୍ଷଦମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦୃଢ଼ ଆଘାତ ପାଇ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚାପ୍ସରସଶ୍ଚୈଵ ଚାରଣାଶ୍ଚ ନଭୋଗତାଃ ଦୃଢପ୍ରହାରହୃଷିତାଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ଚୁକ୍ରୁଶୁଃ
ସିଦ୍ଧ, ଅପ୍ସରା ଓ ଚାରଣମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ‘ଭଲ! ଭଲ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ଅନାହତାଶ୍ଚ ଵିଯତି ଦେଵଦୁନ୍ଦୁଭଯସ୍ତଥା ନଦନ୍ତୋ ମେଘଶବ୍ଦେନ ଶରଭା ଇଵ ରୋଷିତାଃ
ଆକାଶରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଦେବଦୁନ୍ଦୁଭି ଚାଲିଥିଲା, ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ଯେମିତି ରାଗିଥିବା ବନ୍ୟପଶୁ।
ତେ ତସ୍ମିଂସ୍ତ୍ରିପୁରେ ଦୈତ୍ଯା ନଦ୍ଯଃ ସିନ୍ଧୁପତାଵିଵ ଵିଶନ୍ତି କ୍ରୁଦ୍ଧଵଦନା ଵଲ୍ମୀକମିଵ ପନ୍ନଗାଃ
ତିନି ସହରରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ରାଗିଥିବା ମୁହଁରେ, ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବାପରି, ସାପମାନେ ବିଲରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାପରି ନଦୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ।
ତାରକାଖ୍ଯପୁରେ ତସ୍ମିନ୍ ସୁରାଃ ଶୂରାଃ ସମନ୍ତତଃ ସଶସ୍ତ୍ରା ନିପତନ୍ତି ସ୍ମ ସପକ୍ଷା ଇଵ ଭୂଧରାଃ
ତାରକ ନାମକ ସହରରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଶୂରବୀର ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ରେ ପଙ୍ଖ ଲାଗିଥିବା ପରି ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ଯୋଧଯନ୍ତି ତ୍ରିଭାଗେଣ ତ୍ରିପୁରେ ତୁ ଗଣେଶ୍ଵରାଃ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ମଯଶ୍ଚୈଵ ମଗ୍ନୌ ଚ ଦ୍ରୁମଵଦ୍ରଣେ
ତିନି ସହରରେ ଗଣପତିମାନେ ତିନି ଭାଗରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଓ ମୟା ମଧ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଗଛ ପରି ଡୁବିଯାଉଥିଲେ।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରସଦୃଶଦ୍ଯୁତିଃ ଆଦାଯ ପରିଘଂ ଘୋରଂ ତାଡଯାମାସ ନନ୍ଦିନମ୍
ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ନାମକ ଦାନବପତି, ପାହାଡ଼ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହରେ, ଭୟଙ୍କର ଲୋହାର ଗଦା ଧରି ନନ୍ଦିନକୁ ଜୋରେ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ନନ୍ଦୀ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରେଣ ପରିଘେଣ ଦୃଢାହତଃ ଭ୍ରମତେ ମଧୁନା ଵ୍ଯକ୍ତଃ ପୁରା ନାରାଯଣୋ ଯଥା
ଦାନବପତିଙ୍କ ଗଦାରେ ଭଳି ଆଘାତ ପାଇ, ନନ୍ଦିନ ଗୋଟେ ମଦରେ ମତ୍ତ ନାରାୟଣ ପରି ଲଠିଁଲେ।
ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରେ ଗତେ ତତ୍ର ଗଣପାଃ ଖ୍ଯାତଵିକ୍ରମାଃ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଜାତସଂରମ୍ଭା ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନମାସୁରମ୍
ନନ୍ଦିଶ୍ୱର ତାଠାରୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରବଳ ଗଣମାନେ ରୋଷରେ ଭରିଯାଇ, ଦାନବ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ଉପରେ ଝପଟି ପଡ଼ିଲେ।
ଘଣ୍ଟାକର୍ଣଃ ଶଙ୍କୁକର୍ଣୋ ମହାକାଲଶ୍ଚ ପାର୍ଷଦାଃ ତତଶ୍ଚ ସାଯକୈଃ ସର୍ଵାନ୍ ଗଣପାନ୍ଗଣପାକୃତୀନ୍
ତାପରେ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ, ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ ଓ ମହାକାଳ ନାମକ ସେବକମାନେ, ସମସ୍ତ ଗଣ ଓ ତାଙ୍କ ନେତାମାନେ ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ।
ଭୂଯୋ ଭୂଯଃ ସ ଵିଵ୍ଯାଧ ଗଣେଶ୍ଵରମହତ୍ତମାନ୍ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଭିତ୍ତ୍ଵା ରୁରାଵୋଚ୍ଚୈର୍ ନଭସ୍ଯମ୍ବୁଧରୋ ଯଥା
ସେ ଆଉ ଆଉ ବାରମ୍ବାର ଗଣେଶ୍ୱରମାନଙ୍କୁ ବାଣରେ ଛିଦ୍ର କରିଲେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆଘାତ ପଡ଼ିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଆକାଶରେ ମେଘ ଗର୍ଜନା ପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ତସ୍ଯାରମ୍ଭିତଶବ୍ଦେନ ନନ୍ଦୀ ଦିନକରପ୍ରଭଃ ସଂଜ୍ଞାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତଃ ସୋ ଽପି ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲିନମାଦ୍ରଵତ୍
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନନ୍ଦିନ ହୁଶ ଆସିଲେ ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଂ ତଦା ଦୀପ୍ତଂ ଦୀପ୍ତାନଲସମପ୍ରଭମ୍ ଵଜ୍ରଂ ଵଜ୍ରନିଭାଙ୍ଗସ୍ଯ ଦାନଵସ୍ଯ ସସର୍ଜ ହ
ତାପରେ ନନ୍ଦିନ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ହୀରା ଭଳି କଠିନ ଦାନବ ଦେହ ଉପରେ ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଂ ନନ୍ଦିଭୁଜନିର୍ମୁକ୍ତଂ ମୁକ୍ତାଫଲଵିଭୂଷିତମ୍ ପପାତ ଵକ୍ଷସି ତଦା ଵଜ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଭୀଷଣମ୍
ନନ୍ଦିଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା, ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ସୁଶୋଭିତ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର, ସେଇ ଦାନବଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।