ପୁରା ସୁଶୀଲା ଭୂତ୍ଵା ଚ ଦୁଃଶୀଲତ୍ଵମୁପାଗତାଃ ଦେଵାଂସ୍ତପୋଧନାଂଶ୍ଚୈଵ ବାଧନ୍ତେ ତ୍ରିପୁରାଲଯାଃ
ପୂର୍ବେ ଭଲ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ, ଏବେ ଖରାପ ଚରିତ୍ର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ତ୍ରିପୁରବାସୀମାନେ ଦେବତା ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେକୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରୁଛନ୍ତି।
ମଯେନ ଵାର୍ଯମାଣା ଅପି ତେ ଵିନାଶମୁପସ୍ଥିତାଃ ଵିପ୍ରିଯାଣ୍ଯେଵ ଵିପ୍ରାଣାଂ କୁର୍ଵାଣାଃ କଲହୈଷିଣଃ
ମାୟାଙ୍କ ନିଷେଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ନାଶ ପଥରେ ଚାଲିଗଲେ, ବିବାଦ ଚାହିଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ କ୍ଷତି କରୁଛନ୍ତି।
ଵୈଭ୍ରାଜଂ ନନ୍ଦନଂ ଚୈଵ ତଥା ଚୈତ୍ରରଥଂ ଵନମ୍ ଅଶୋକଂ ଚ ଵରାଶୋକଂ ସର୍ଵର୍ତୁକମଥାପି ଚ
ଵୈଭ୍ରାଜ, ନନ୍ଦନ ଓ ଚୈତ୍ରରଥ ଉଦ୍ୟାନ, ଅଶୋକ ଓ ବରାଶୋକ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫୁଲିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ—
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚ ଦେଵତାଵାସଂ ପୂର୍ଵଦେଵଵଶାନୁଗାଃ ଵିଧ୍ଵଂସଯନ୍ତି ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧାସ୍ ତପୋଧନଵନାନି ଚ
ସ୍ୱର୍ଗ ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ବସନ୍ତି, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାଙ୍କ ଅଧିନରେ ଥିବା ତାପସମାନଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନ, ଏସବୁକୁ କ୍ରୋଧିତ ଦାନବମାନେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
ଵିଧ୍ଵସ୍ତଦେଵାଯତନାଶ୍ରମଂ ଚ ସଂଭଗ୍ନଦେଵଦ୍ଵିଜପୂଜକଂ ତୁ ଜଗଦ୍ବଭୂଵାମରରାଜଦୁଷ୍ଟୈର୍ ଅଭିଦ୍ରୁତଂ ସସ୍ଯମିଵାଲିଵୃନ୍ଦୈଃ
ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଓ ଆଶ୍ରମ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୂଜାରୀମାନେ ଚିଥରିଗଲେ, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଅମର ରାଜାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଏମିତି ଆକ୍ରମିତ ହେଲା, ଯେପରି ଫସଲ ଉପରେ ପୋକା ଝୁଣ୍ଡ ଚଢ଼ିଯାଏ।
ଅଶୀଲେଷୁ ପ୍ରଦୁଷ୍ଟେଷୁ ଦାନଵେଷୁ ଦୁରାତ୍ମସୁ ଲୋକେଷୂତ୍ସାଦ୍ଯମାନେଷୁ ତପୋଧନଵନେଷୁ ଚ
ଯେତେବେଳେ ଅଧର୍ମିକ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁର୍ମନା ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାପସମାନଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଥିଲା—
ସିଂହନାଦେ ଵ୍ଯୋମଗାନାଂ ତେଷୁ ଭୀତେଷୁ ଜନ୍ତୁଷୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଭଯସଂମୂଢେ ତମୋନ୍ଧନ୍ଵମ୍ ଉପାଗତେ
ଆକାଶରେ ଦେବମାନେ ଘୋର ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ, ତିନି ଲୋକ ଭୟରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଲିନ ହେଉଥିଲା—
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵଃ ସାଧ୍ଯାଃ ପିତରୋ ମରୁତାଂ ଗଣାଃ ଭୀତାଃ ଶରଣମାଜଗ୍ମୁର୍ ବ୍ରହ୍ମାଣାଂ ପ୍ରପିତାମହମ୍
ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ପିତୃ ଓ ମରୁତମାନେ—ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପ୍ରପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଲେ।
ତେ ତଂ ସ୍ଵର୍ଣୋତ୍ପଲାସୀନଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସମୁପାଗତାଃ ନେମୁରୂଚୁଶ୍ଚ ସହିତାଃ ପଞ୍ଚାସ୍ଯଂ ଚତୁରାନନମ୍
ସେମାନେ ସୁଵର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଉପରେ ବସିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତେ ମିଶି ଶିର ନମାଇ, ପଞ୍ଚମୁଖ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଵରଗୁପ୍ତାସ୍ତଵୈଵେହ ଦାନଵାସ୍ତ୍ରିପୁରାଲଯାଃ ବାଧନ୍ତେ ଽସ୍ମାନ୍ଯଥା ପ୍ରେଷ୍ଯାନ୍ ଅନୁଶାଧି ତତୋ ଽନଘ
ଆପଣଙ୍କ ଦିଆ ଵର୍ଦ୍ଦାନରେ ରକ୍ଷିତ ଥିବା ଏହି ତ୍ରିପୁରବାସୀ ଦାନବମାନେ ଆମକୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଛନ୍ତି; ଏହିଠାରେ ନିର୍ମଳ, ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ।
ମେଘାଗମେ ଯଥା ହଂସା ମୃଗାଃ ସିଂହଭଯାଦିଵ ଦାନଵାନାଂ ଭଯାତ୍ତଦ୍ଵଦ୍ ଭ୍ରମାମୋ ହି ପିତାମହ
ଯେପରି ମେଘ ଆସିଲେ ହଂସମାନେ ଚିଥରିଯାନ୍ତି, ବା ସିଂହ ଆସିଲେ ହରିଣମାନେ ଭୟରେ ଭଗିଯାନ୍ତି, ସେପରି ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଆମେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଛୁ, ପିତାମହ।
ପୁତ୍ରାଣାଂ ନାମଧେଯାନି କଲତ୍ରାଣାଂ ତଥୈଵ ଚ ଦାନଵୈର୍ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣାନାଂ ଵିସ୍ମୃତାନି ତତୋ ଽନଘ
ଦାନବମାନେ ଆମକୁ ଚିଥରାଇ ଦେବାରୁ, ଆମ ପୁଅମାନେ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଗୃହଣୀଙ୍କ ନାମ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଭୁଲିଯାଇଛୁ, ନିର୍ମଳ।
ଦେଵଵେଶ୍ମପ୍ରଭଙ୍ଗାଶ୍ଚ ଆଶ୍ରମଭ୍ରଂଶନାନି ଚ ଦାନଵୈର୍ଲୋମମୋହାନ୍ଧୈଃ କ୍ରିଯନ୍ତେ ଚ ଭ୍ରମନ୍ତି ଚ
ଦେବତାଙ୍କ ଗୃହ ଭଙ୍ଗ ଓ ଆଶ୍ରମ ଧ୍ୱଂସ, ଏସବୁ ଦାନବମାନେ ଅହଂକାର ଅନ୍ଧରେ ପଡ଼ି କରୁଛନ୍ତି ଓ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଯଦି ନ ତ୍ରାଯସେ ଲୋକଂ ଦାନଵୈର୍ଵିଦ୍ରୁତଂ ଦ୍ରୁତମ୍ ଧର୍ଷଣାନେନ ନିର୍ଦେଵଂ ନିର୍ମନୁଷ୍ଯାଶ୍ରମଂ ଜଗତ୍
ଯଦି ଆପଣ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ଏହି ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କରିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଜଗତ ଦେବତା, ମଣିଷ ଓ ଆଶ୍ରମ ବିନା ହୋଇଯିବ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ତ୍ରିଦଶୈରୁକ୍ତଃ ପଦ୍ମଯୋନିଃ ପିତାମହଃ ପ୍ରତ୍ଯାହ ତ୍ରିଦଶାନ୍ ସେନ୍ଦ୍ରାନ୍ ଇନ୍ଦୁତୁଲ୍ଯାନନଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, ପଦ୍ମଯୋନି ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ମୁହଁ ଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭଯସ୍ଯ ଯୋ ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ମଯା ମତିମତାଂ ଵରାଃ ତସ୍ଯାନ୍ତ ଏଷ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଯଃ ପୁରୋକ୍ତୋ ମଯା ସୁରାଃ
ମୁଁ ଯେଉଁ ଭୟମୁକ୍ତିର ବର୍ଦ୍ଦାନ ଦେଇଥିଲି, ହେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଥିର ଶେଷ ସମୟ ଏବେ ଆସିଛି, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଦେବତାମାନେ କୁହିଥିଲି।
ତଚ୍ଚ ତେଷାମଧିଷ୍ଠାନଂ ତ୍ରିପୁରଂ ତ୍ରିଦଶର୍ଷଭାଃ ଏକେଷୁପାତମୋକ୍ଷେଣ ହନ୍ତଵ୍ଯଂ ନେଷୁଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଗଢ଼, ତ୍ରିପୁର, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହାକୁ ତୀର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଏକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ହେବ।
ଭଵତାଂ ଚ ନ ପଶ୍ଯାମି କମପ୍ଯତ୍ର ସୁରର୍ଷଭାଃ ଯସ୍ତୁ ଚୈକପ୍ରହାରେଣ ପୁରଂ ହନ୍ଯାତ୍ ସଦାନଵମ୍
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏଠାରେ ଏମିତି କାହାକୁ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ, ଯିଏ ଏକ ଆଘାତରେ ଦାନବସହିତ ସହରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବ।
ତ୍ରିପୁରଂ ନାଲ୍ପଵୀର୍ଯେଣ ଶକ୍ଯଂ ହନ୍ତୁଂ ଶରେଣ ତୁ ଏକଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ମହେଶାନଂ ପ୍ରଜାପତିମ୍
ତ୍ରିପୁରକୁ ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଥିବା ଜଣେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ମହାଦେବ, ମହେଶ୍ୱର, ପ୍ରଜାପତି ଛାଡ଼ି, ଆଉ କେହି ଏହା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତେ ଯୂଯଂ ଯଦି ଅନ୍ଯେ ଚ କ୍ରତୁଵିଧ୍ଵଂସକଂ ହରମ୍ ଯାଚାମଃ ସହିତା ଦେଵଂ ତ୍ରିପୁରଂ ସ ହନିଷ୍ଯତି
ତେଣୁ ତୁମେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସକାରୀ ହରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କର; ସେ ଦେବତା ତ୍ରିପୁରକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବେ।
କୃତଃ ପୁରାଣାଂ ଵିଷ୍କମ୍ଭୋ ଯୋଜମାନାଂ ଶତଂ ଶତମ୍ ଯଥା ଚୈକପ୍ରହାରେଣ ହନ୍ଯତେ ଵୈ ଭଵେନ ତୁ ପୁଷ୍ଯଯୋଗେଣ ଯୁକ୍ତାନି ତାନି ଚୈକକ୍ଷଣେନ ତୁ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ଦୀର୍ଘ ବଡ଼ ବାଧା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା । ଯେପରି ଭବ ଏକ ଘାଏଁ ସେଠାରେ ତାହାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରନ୍ତି, ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ସଂଯୋଗ ହେଲେ, ସେହି ସମସ୍ତ ବାଧା ମଧ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।
ତତୋ ଦେଵୈଶ୍ଚ ସମ୍ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଯାସ୍ଯାମ ଇତି ଦୁଃଖିତୈଃ ପିତାମହଶ୍ଚ ତୈଃ ସାର୍ଧଂ ଭଵସଂସଦମାଗତଃ
ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ଚଳିବାକୁ ଦରକାର', ଏବଂ ପିତାମହଙ୍କ ସହିତ ସେମାନେ ଭବଙ୍କ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ତଂ ଭଵଂ ଭୂତଭଵ୍ଯେଶଂ ଗିରିଶଂ ଶୂଲପାଣିନମ୍ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଚୋମଯା ସାର୍ଧଂ ନନ୍ଦିନା ଚ ମହାତ୍ମନା
ସେମାନେ ଭୂତ ଭବିଷ୍ୟତ୍ର ନାଥ, ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭବଙ୍କୁ, ମୋ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ନନ୍ଦିଙ୍କ ସହିତ ଦେଖିଲେ ।
ଅଗ୍ନିଵର୍ଣମଜଂ ଦେଵମ୍ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡନିଭେକ୍ଷଣମ୍ ଅଗ୍ନ୍ଯାଦିତ୍ଯସହସ୍ରାଭମ୍ ଅଗ୍ନିଵର୍ଣଵିଭୂଷିତମ୍
ସେମାନେ ଅଜନ୍ମା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ପରି, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ହଜାର ଆଲୋକରେ ତୁଳନୀୟ, ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ।
ଚନ୍ଦ୍ରାଵଯଵଲକ୍ଷ୍ମାଣଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୌମ୍ଯତରାନନମ୍ ଆଗମ୍ଯ ତମଜଂ ଦେଵମ୍ ଅଥ ତଂ ନୀଲଲୋହିତମ୍ ଅସ୍ତୁଵନ୍ଗୋପତିଂ ଶମ୍ଭୁଂ ଵରଦଂ ପାର୍ଵତୀପତିମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶୁର ଭାସ୍କର୍ୟ ଥିବା, ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ମଧୁର, ସେହି ଅଜନ୍ମା ଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ଗୋପାଳକ ଶମ୍ଭୁ, ଦୟାଳୁ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ନମୋ ଭଵାଯ ଶର୍ଵାଯ ରୁଦ୍ରାଯ ଵରଦାଯ ଚ ପଶୂନାଂ ପତଯେ ନିତ୍ଯମ୍ ଉଗ୍ରାଯ ଚ କପର୍ଦିନେ
ଭବ, ଶର୍ବ, ରୁଦ୍ର, ଦୟାଳୁ, ସଦା ପଶୁମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଭୟଙ୍କର, ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ମହାଦେଵାଯ ଭୀମାଯ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକାଯ ଚ ଶାନ୍ତଯେ ଈଶାନାଯ ଭଯଘ୍ନାଯ ନମସ୍ତ୍ଵନ୍ଧକଘାତିନେ
ମହାଦେବ, ଭୀମ, ତ୍ରୟମ୍ବକ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ଈଶାନ, ଭୟ ନାଶକ, ଅନ୍ଧକ ଦଳନକୁ ନମସ୍କାର ।
ନୀଲଗ୍ରୀଵାଯ ଭୀମାଯ ଵେଧସେ ଵେଧସା ସ୍ତୁତେ କୁମାରଶତ୍ରୁନିଘ୍ନାଯ କୁମାରଜନକାଯ ଚ
ନୀଳ କଣ୍ଠ, ଭୀମ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, କୁମାର ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, କୁମାରଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ଵିଲୋହିତାଯ ଧୂମ୍ରାଯ ଵରାଯ କ୍ରଥନାଯ ଚ ନିତ୍ଯଂ ନୀଲଶିଖଣ୍ଡାଯ ଶୂଲିନେ ଦିଵ୍ଯଶାଯିନେ
ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର, ଧୂସର, ଉତ୍ତମ, ଭୟଙ୍କର, ସଦା ନୀଳ ପିଛ ଧାରୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଦିବ୍ୟ ଶୟନ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ଉରଗାଯ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ହିରଣ୍ଯଵସୁରେତସେ ଅଚିନ୍ତ୍ଯାଯାମ୍ବିକାଭର୍ତ୍ରେ ସର୍ଵଦେଵସ୍ତୁତାଯ ଚ
ସର୍ପ, ତିନି ଆଖି ଥିବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବୀର୍ୟ ଧାରୀ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।