ଯୋ ଯଂ ପ୍ରାର୍ଥଯତେ କାମଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତ୍ରିପୁରାଶ୍ରଯାତ୍ ତସ୍ଯ ତସ୍ଯ ମଯସ୍ତତ୍ର ମାଯଯା ଵିଦଧାତି ସଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ, ତିନିଟି ସହରର ଆଶ୍ରୟ ନେଇଲେ, ମାୟା ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିଲେ।
ସଚନ୍ଦ୍ରେଷୁ ପ୍ରଦୋଷେଷୁ ସାମ୍ବୁଜେଷୁ ସରଃସୁ ଚ ଆରାମେଷୁ ସଚୂତେଷୁ ତପୋଧନଵନେଷୁ ଚ
ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକ ରାତିରେ, ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଥିବା ପୋଖରୀରେ, ଆମ୍ବ ଗଛ ଥିବା ଉଦ୍ୟାନରେ, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଜଙ୍ଗଲରେ ସେମାନେ ଥିଲେ।
ସ୍ଵଙ୍ଗାଶ୍ଚନ୍ଦନଦିଗ୍ଧାଙ୍ଗାଂ ମାତଂଗାଃ ସମଦା ଇଵ ମୃଷ୍ଟାଭରଣଵସ୍ତ୍ରାଶ୍ଚ ମୃଷ୍ଟସ୍ରଗନୁଲେପନାଃ
ସେମାନେ ନିଜ ଦେହକୁ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲେ; ମଦମସ୍ତ ହାତୀମାନେ ଭଳି, ଶୋଭାବନ୍ତ ଗହନା, ବସ୍ତ୍ର, ଫୁଲମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ପ୍ରିଯାଭିଃ ପ୍ରିଯକ୍ରାମାଭିର୍ ହାଵଭାଵପ୍ରସୂତିଭିଃ ନାରୀଭିଃ ସତତଂ ରେମୁର୍ ମୁଦିତାଶ୍ଚୈଵ ଦାନଵାଃ
ପ୍ରିୟା ନାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମନ ରଞ୍ଜନ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ।
ମଯେନ ନିର୍ମିତେ ସ୍ଥାନେ ମୋଦମାନା ମହାସୁରାଃ ଅର୍ଥେ ଧର୍ମେ ଚ କାମେ ଚ ନିଦଧୁସ୍ତେ ମତୀଃ ସ୍ଵଯମ୍
ମାୟା ତିଆରି କରିଥିବା ସେଠି, ମହାସୁରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ମନକୁ ଧନ, ଧର୍ମ ଓ କାମରେ ଲଗାଇଥିଲେ।
ତେଷାଂ ତ୍ରିପୁରଯୁକ୍ତାନାଂ ତ୍ରିପୁରେ ତ୍ରିଦଶାରିଣାମ୍ ଵ୍ରଜତି ସ୍ମ ସୁଖଂ କାଲଃ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଥାନାଂ ଯଥା ତଥା
ତିନିଟି ସହର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଦେବତା ଶତ୍ରୁମାନେ, ସେଠି ସ୍ଵର୍ଗରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଆନନ୍ଦରେ ସମୟ କଟାନ୍ତି, ସେଭଳି ତିନିଟି ସହରରେ ସୁଖରେ ଦିନ କଟାଉଥିଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷନ୍ତେ ପିତୄନ୍ପୁତ୍ରାଃ ପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚାପି ପତୀଂସ୍ତଥା ଵିମୁକ୍ତକଲହାଶ୍ଚାପି ପ୍ରୀତଯଃ ପ୍ରଚୁରାଭଵନ୍
ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଜଣେ ଘରେ ଝିଅମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ। ଘରେ କୌଣସି ଝଗଡା ନଥିଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରେମ ଓ ସମ୍ମିଳନ ରହିଥିଲା।
ନାଧର୍ମସ୍ତ୍ରିପୁରସ୍ଥାନାଂ ବାଧତେ ଵୀର୍ଯଵାନପି ଅର୍ଚଯନ୍ତୋ ଦିତେଃ ପୁତ୍ରାସ୍ ତ୍ରିପୁରାଯତନେ ହରମ୍
ତ୍ରିପୁରାର ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୌଣସି ଅନ୍ୟାୟରେ ପୀଡିତ ହେଉନଥିଲେ। ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତ୍ରିପୁରା ମନ୍ଦିରରେ ହରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ପୁଣ୍ଯାହଶବ୍ଦାନୁଚ୍ଚେରୁର୍ ଆଶୀର୍ଵାଦାଂଶ୍ଚ ଵେଦଗାନ୍ ସ୍ଵନୂପୁରରଵୋନ୍ମିଶ୍ରାନ୍ ଵେଣୁଵୀଣାରଵାନପି
ଶୁଭ ଦିନର ଘୋଷଣା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହେଉଥିଲା, ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଗାନ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା, ପାଉଁଜନର ଝଙ୍କାର ଓ ବାଁଶୀ ବିଣାର ସୁର ମିଶିଥିଲା।
ହାସଶ୍ଚ ଵରନାରୀଣାଂ ଚିତ୍ତଵ୍ଯାକୁଲକାରକଃ ତ୍ରିପୁରେ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ରମତାଂ ଶ୍ରୂଯତେ ସଦା
ସୁନ୍ଦର ଝିଅମାନଙ୍କର ହସର ଧ୍ୱନି, ଯାହା ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିଲା, ସଦା ତ୍ରିପୁରାରେ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଖୁସି ଦେଉଥିଲା।
ତେଷାମର୍ଚଯତାଂ ଦେଵାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚ ନମସ୍ଯତାମ୍ ଧର୍ମାର୍ଥକାମମନ୍ତ୍ରାଣାଂ ମହାନ୍କାଲୋ ଽଭ୍ଯଵର୍ତତ
ସେମାନେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ, ଧର୍ମ, ଧନ ଓ କାମ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ପଢି ପଢି ବଡ଼ ସମୟ କଟାଇଦେଲେ।
ଅଥାଲକ୍ଷ୍ମୀରସୂଯା ଚ ତୃଡ୍ବୁଭୁକ୍ଷେ ତଥୈଵ ଚ କଲିଶ୍ଚ କଲହଶ୍ଚୈଵ ତ୍ରିପୁରଂ ଵିଵିଶୁଃ ସହ
ତାପରେ ଅସୁଭ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ପିପାସା, ଭୋକ, ଏହି ସହିତ କଳି, ଝଗଡା ଏକାସাথে ତ୍ରିପୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସଂଧ୍ଯାକାଲଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାସ୍ତେ ତ୍ରିପୁରଂ ଚ ଭଯାଵହାଃ ସମଧ୍ଯାସୁଃ ସମଂ ଘୋରାଃ ଶରୀରାଣି ଯଥାମଯାଃ
ସେମାନେ ସଂଧ୍ୟା ବେଳେ ଭୟ ନେଇ ତ୍ରିପୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦେବୀମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଶିଗଲେ, ଯେପରି ରୋଗ ଦେହକୁ ଧରିଯାଏ।
ସର୍ଵ ଏତେ ଵିଶନ୍ତସ୍ତୁ ମଯେନ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତରମ୍ ସ୍ଵପ୍ନେ ଭଯାଵହା ଦୃଷ୍ଟା ଆଵିଶନ୍ତସ୍ତୁ ଦାନଵାନ୍
ମୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତେ ତ୍ରିପୁରାର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଦାନବମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଭୟଙ୍କର ଆକାର ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଉଦିତେ ଚ ସହସ୍ରାଂଶୌ ଶୁଭଭାସାକରେ ରଵୌ ମଯଃ ସଭାମାଵିଵେଶ ଭାସ୍କରାଭ୍ଯାମିଵାମ୍ବୁଦଃ
ହଜାର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ଶୁଭ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ଉଦୟ ହେବା ପରେ, ମୟା ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଦୁଇଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଗରେ ଆସିଯାଏ।
ମେରୁକୂଟନିଭେ ରମ୍ଯ ଆସନେ ସ୍ଵର୍ଣମଣ୍ଡିତେ ଆସୀନାଃ କାଞ୍ଚନଗିରେଃ ଶୃଙ୍ଗେ ତୋଯମୁଚୋ ଯଥା
ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସନରେ, ଯାହା ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ସୁନା ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଜଳ ବହୁଏ।
ପାର୍ଶ୍ଵଯୋସ୍ତାରକାଖ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ଚ ଦାନଵଃ ଉପଵିଷ୍ଟୌ ମଯସ୍ଯାନ୍ତେ ହସ୍ତିନଃ କଲଭାଵିଵ
ମୟାଙ୍କ ପାଖରେ ତାରକ ଓ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ନାମକ ଦାନବମାନେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ଛୋଟ ହାତୀମାନେ ହାତୀର ମାଲିକ ପାଖରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ତତଃ ସୁରାରଯଃ ସର୍ଵେ ଽଶେଷକୋପା ରଣାଜିରେ ଉପଵିଷ୍ଟା ଦୃଢଂ ଵିଦ୍ଧା ଦାନଵା ଦେଵଶତ୍ରଵଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଅତିରିକ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସଭାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆହତ ଦାନବ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ।
ତେଷ୍ଵାସୀନେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସୁଖାସନଗତେଷୁ ଚ ମଯୋ ମାଯାଵିଜନକ ଇତ୍ଯୁଵାଚ ସ ଦାନଵାନ୍
ସମସ୍ତେ ସୁବିଧାରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ମୟା, ଯିଏ ମାୟାର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିଲେ।
ଖେଚରାଃ ଖେଚରାରାଵା ଭୋ ଭୋ ଦାକ୍ଷାଯଣୀସୁତାଃ ନିଶାମଯଧ୍ଵଂ ସ୍ଵପ୍ନୋ ଽଯଂ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଭଯାଵହଃ
“ହେ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବାମାନେ, ହେ ଦକ୍ଷର କନ୍ୟାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଶୁଣ! ମୁଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି।”
ଚତସ୍ରଃ ପ୍ରମଦାସ୍ତତ୍ର ତ୍ରଯୋ ମର୍ତ୍ଯା ଭଯାଵହାଃ କୋପାନଲାଦୀପ୍ତମୁଖାଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାସ୍ ତ୍ରିପୁରାର୍ଦିନଃ
“ସେଠାରେ ଚାରିଜଣ ଝିଅ ଓ ତିନିଜଣ ମଣିଷ, ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ, କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନି ପରି ମୁହଁ ଜଳିଥିବା, ରାତିରେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।”
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରୁଷିତାସ୍ତେ ଚ ପୁରାଣ୍ଯତୁଲଵିକ୍ରମାଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାଃ ସ୍ମ ଶରୀରାଣି ଭୂତ୍ଵା ବହୁଶରୀରିଣଃ
“ସେମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଆମର ଦେହକୁ ଭିତରକୁ ଯାଇଗଲେ।”
ନଗରଂ ତ୍ରିପୁରଂ ଚେଦଂ ତମସା ସମଵସ୍ଥିତମ୍ ସଗୃହଂ ସହ ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ସାଗରାମ୍ଭସି ମଜ୍ଜିତମ୍
“ଏହି ତ୍ରିପୁରା ନଗର, ତୁମମାନଙ୍କ ଘର ସହିତ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯାଇଛି, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ବୁଡ଼ିଯାଏ।”
ଉଲୂକଂ ରୁଚିରା ନାରୀ ନଗ୍ନାରୂଢା ଖରଂ ତଥା ସହ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ହସନ୍ତୀ ଚ ଚୁମ୍ବନେ ପ୍ରମଦା ଯଥା ପୁରୁଷଃ ସିନ୍ଦୁତିଲକଶ୍ ଚତୁରଙ୍ଘ୍ରିସ୍ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
“ଏକ ସୁନ୍ଦର ଝିଅ ଉଲୁକ ଉପରେ ବସିଥିଲା, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନଗ୍ନ ହୋଇ ଗଧା ଚଢ଼ିଥିଲା, ଝିଅମାନେ ହସୁଥିଲେ, ଏବଂ ଜଣେ ପୁଅଙ୍କୁ ଝିଅ ଯେପରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ, ସେପରି କରୁଥିଲେ; ଏକ ଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନ, ଚାରିଟି ପାଉଁ, ଓ ତିନିଟି ଆଖି ଥିବା ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।”
ଯେନ ସା ପ୍ରମଦା ନୁନ୍ନା ଅହଂ ଚୈଵ ଵିବୋଧିତଃ ଈଦୃଶୀ ପ୍ରମଦା ଦୃଷ୍ଟା ମଯା ଚାତିଭଯାଵହା
ଯିଏ ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସଚେତନ ହେଲି, ଏପରି ଭୟଙ୍କର ନାରୀକୁ ମୁଁ ଦେଖିଛି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଦାୟକ।
ଏଷ ଈଦୃଶକଃ ସ୍ଵପ୍ନୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵୈ ଦିତିନନ୍ଦନାଃ ଦୃଷ୍ଟଃ କଥଂ ହି କଷ୍ଟାଯ ଅସୁରାଣାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏପରି ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ମୁଁ ଦେଖିଛି, ହେ ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ କିପରି ଦେଖାଗଲା ଏବଂ ଏହା ଅସୁରମାନେ ପାଇଁ କେତେ ଦୁଃଖ ଆଣିବ?
ଯଦି ଵୋ ଽହଂ କ୍ଷମୋ ରାଜା ଯଦିଦଂ ଵେତ୍ଥ ଚେଦ୍ଧିତମ୍ ନିବୋଧଧ୍ଵଂ ସୁମନସୋ ନ ଚାସୂଯିତୁମ୍ ଅର୍ହଥ
ଯଦି ମୁଁ ତୁମମାନେ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ରାଜା ହେଉଛି ଏବଂ ତୁମେ ଯାହା ଭଲ ତାହା ଜାଣ, ତେବେ ମନ ଲଗାଇ ସୁଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟଥା ଇର୍ଷ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
କାମଂ ଚେର୍ଷ୍ଯାଂ ଚ କୋପଂ ଚ ଅସୂଯାଂ ସଂଵିହାଯ ଚ ସତ୍ଯେ ଦମେ ଚ ଧର୍ମେ ଚ ମୁନିଵାଦେ ଚ ତିଷ୍ଠତ
ଅଭିଲାଷା, ଇର୍ଷ୍ୟା, କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଦ୍ୱେଷକୁ ଛାଡ଼; ସତ୍ୟ, ନିୟମ, ଧର୍ମ ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କର ଉପଦେଶରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ।
ଶାନ୍ତଯଶ୍ଚ ପ୍ରଯୁଜ୍ଯନ୍ତାଂ ପୂଜ୍ଯତାଂ ଚ ମହେଶ୍ଵରଃ ଯଦି ନାମାସ୍ଯ ସ୍ଵପ୍ନସ୍ଯ ହ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଚୋପରମୋ ଭଵେତ୍
ଶାନ୍ତି ସ୍ଥାପିତ ହେଉ ଏବଂ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ଯଦି ଏହି ସ୍ୱପ୍ନର ଏପରି ଶେଷ ହୁଏ।
କୁପ୍ଯତେ ନୋ ଧ୍ରୁଵଂ ରୁଦ୍ରୋ ଦେଵଦେଵସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ ଭଵିଷ୍ଯାଣି ଚ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଯତୋ ନସ୍ତ୍ରିପୁରେ ଽସୁରାଃ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତ୍ରିନୟନ ଦେବମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୁଦ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇନାହାନ୍ତି; କାରଣ ଆମେ ତ୍ରିପୁରରେ ଅସୁରମାନେ ଭବିଷ୍ୟତର ଅପଶକୁନ ଦେଖୁଛୁ।