ତସ୍ମାତ୍ତାମ୍ରା ଭଵନ୍ତ୍ଯାପୋ ଦିଵାରାତ୍ରିପ୍ରଵେଶନାତ୍ ଅସ୍ତଂ ଗତେ ପୁନଃ ସୂର୍ଯେ ଅହର୍ଵୈ ପ୍ରଵିଶତ୍ଯ୍ ଅପଃ
ଏହିପରି, ଦିନ ଓ ରାତିର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ପାଣି ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୁଣି ଅସ୍ତ ହେଲେ, ପାଣି ଦିନକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ତସ୍ମାନ୍ନକ୍ତଂ ପୁନଃ ଶୁକ୍ଲା ହ୍ଯ୍ ଆପୋ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତି ଭାସୁରାଃ ଏତେନ କ୍ରମଯୋଗେଣ ଭୂମ୍ଯର୍ଧେ ଦକ୍ଷିଣୋତ୍ତରେ
ତେଣୁ ରାତିରେ ପାଣି ଧଳା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ; ଏହି କ୍ରମରେ ଭୂମିର ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଅର୍ଧରେ ଏହା ହୁଏ।
ଉଦଯାସ୍ତମଯେ ହ୍ଯତ୍ର ଅହୋରାତ୍ରଂ ଵିଶତ୍ଯ୍ ଅପଃ ଯଶ୍ଚାସୌ ତପତେ ସୂର୍ଯଃ ସୋ ଽପଃ ପିବତି ରଶ୍ମିଭିଃ
ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସହିତ ଦିନ ଓ ରାତି ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ଏବଂ ଯିଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ପାଣିକୁ ପିଉଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରପାଦସ୍ତ୍ଵେଷୋ ଽଗ୍ନୀ ରକ୍ତକୁମ୍ଭନିଭସ୍ତୁ ସଃ ଆଦତ୍ତେ ସ ତୁ ନାଡୀନାଂ ସହସ୍ରେଣ ସମନ୍ତତଃ
ସେଇ ଅଗ୍ନି, ଯାହା ହଜାରଟି ପାଦ ଓ ତୀବ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଲାଲ କୁମ୍ଭ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ହଜାରଟି ନଳୀ ଦ୍ୱାରା ପାଣିକୁ ଆକର୍ଷଣ କରନ୍ତି।
ଅପୋ ନଦୀସମୁଦ୍ରେଭ୍ଯୋ ହ୍ରଦକୂପେଭ୍ଯ ଏଵ ଚ ତସ୍ଯ ରଶ୍ମିସହସ୍ରେଣ ଶୀତଵର୍ଷୋଷ୍ଣନିଃସ୍ରଵଃ
ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ହ୍ରଦ ଓ କୁଆଁରୁ ପାଣି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ହଜାର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୀତଳତା, ବର୍ଷା ଓ ତାପ ରୂପେ ବାହାରିଯାଏ।
ତାସାଂ ଚତୁଃଶତଂ ନାଡ୍ଯୋ ଵର୍ଷନ୍ତେ ଚିତ୍ରମୂର୍ତଯଃ ଚନ୍ଦନାଶ୍ଚୈଵ ମେଧ୍ଯାଶ୍ଚ କେତନାଶ୍ ଚେତନାସ୍ତଥା
ଏହି ନଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚାରିଶେ ନଳୀ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି ବର୍ଷା କରନ୍ତି—କେତେକ ଚନ୍ଦନ ଭଳି ସୁଗନ୍ଧିତ, କେତେକ ପବିତ୍ର, କେତେକ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଏବଂ କେତେକ ସଚେତନ।
ଅମୃତା ଜୀଵନାଃ ସର୍ଵା ରଶ୍ମଯୋ ଵୃଷ୍ଟିସର୍ଜନାଃ ହିମୋଦ୍ଭଵାଶ୍ଚ ତେ ଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ରଶ୍ମଯସ୍ତ୍ରିଂଶତଃ ସ୍ମୃତାଃ ଚନ୍ଦ୍ରତାରାଗ୍ରହୈଃ ସର୍ଵୈଃ ପୀତା ଭାନୋର୍ଗଭସ୍ତଯଃ
ସମସ୍ତ ବର୍ଷାକାରୀ କିରଣ ଅମର ଓ ଜୀବନଦାୟି; ସେମାନେ ଶୀତଳତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିରିଶି କିରଣ ପରସ୍ପର ସଂଯୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ କିରଣ ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା ଓ ଗ୍ରହମାନେ ପିଉନ୍ତି।
ଏତା ମଧ୍ଯାସ୍ତଥାନ୍ଯାଶ୍ଚ ହ୍ଲାଦିନ୍ଯୋ ହିମସର୍ଜନାଃ ଶୁକ୍ଲାଶ୍ଚ କକୁଭଶ୍ଚୈଵ ଗାଵୋ ଵିଶ୍ଵସୃତଶ୍ଚ ଯାଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ମଧ୍ୟଭାଗର, କେତେକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଶୀତଳତା ଦେଇଥିବା; କେତେକ ଧଳା, କେତେକ ଦିଗ, କେତେକ ଗାଈ, ଏବଂ କେତେକ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ଶୁକ୍ଲାସ୍ତା ନାମତଃ ସର୍ଵାସ୍ ତ୍ରିଂଶତୋ ଘର୍ମସର୍ଜନାଃ ସଂବିଭ୍ରତି ହି ତାଃ ସର୍ଵା ମନୁଷ୍ଯାନ୍ଦେଵତାଃ ପିତୄନ୍
ଏହି ତିରିଶିଟି କିରଣ, ଯାହାକୁ ନାମରେ ଧଳା କୁହାଯାଏ, ତାପ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ସମସ୍ତ କିରଣ ମଣିଷ, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି।
ମନୁଷ୍ଯାନୋଷଧୀଭିଶ୍ଚ ସ୍ଵଧଯା ଚ ପିତୄନପି ଅମୃତେନ ସୁରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ସଂତତଂ ପରିତର୍ପଯନ୍
ମଣିଷମାନେ ଉଦ୍ଭିଦ ସହିତ, ପିତୃମାନେ ସ୍ୱଧା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ଏହି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଵସନ୍ତେ ଚୈଵ ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ଚ ଶନୈଃ ସଂତପତେ ତ୍ରିଭିଃ ଵର୍ଷାସୁ ଚ ଶରଦ୍ଯେଵଂ ଚତୁର୍ଭିଃ ସଂପ୍ରଵର୍ଷତି
ବସନ୍ତ ଓ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତିନୋଟି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଦୀରେ-ଦୀରେ ତାପ ଦେଇଥାନ୍ତି; ବର୍ଷା ଓ ଶରତ୍ ଋତୁରେ, ସେ ଚାରିଟି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷା କରନ୍ତି।
ହେମନ୍ତେ ଶିଶିରେ ଚୈଵ ହିମୋତ୍ସର୍ଗସ୍ ତ୍ରିଭିଃ ପୁନଃ ଓଷଧୀଷୁ ବଲଂ ଧତ୍ତେ ସୁଧାଂ ଚ ସ୍ଵଧଯା ପୁନଃ
ହେମନ୍ତ ଓ ଶିଶିର ଋତୁରେ, ପୁଣି ତିନୋଟି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ହିମ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; ଉଦ୍ଭିଦମାନେକୁ ଶକ୍ତି ଦିଆଯାଏ, ଏବଂ ଅମୃତ ଓ ସ୍ୱଧା ପୁଣି ଦିଆଯାଏ।
ସୂର୍ଯୋ ଽମରତ୍ଵମମୃତେ ତ୍ରଯସ୍ ତ୍ରିଷୁ ନିଯଚ୍ଛତି ଏଵଂ ରଶ୍ମିସହସ୍ରଂ ତୁ ସୌରଂ ଲୋକାର୍ଥସାଧକମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତିନିଟି ଋତୁରେ ତିନୋଟି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ଦେଇ ଅମରତ୍ୱ ଦାନ କରନ୍ତି; ଏଭଳି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ହଜାର କିରଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର କାମ ସାଧନ କରେ।
ଭିଦ୍ଯତେ ଋତୁମାସାଦ୍ଯ ସହସ୍ରଂ ବହୁଧା ପୁନଃ ଇତ୍ଯେଵଂ ମଣ୍ଡଲଂ ଶୁକ୍ଲଂ ଭାସ୍ଵରଂ ଲୋକସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଏହି ହଜାର କିରଣ ଋତୁ ଓ ମାସ ଅନୁଯାୟୀ ପୁଣି ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ବିଭକ୍ତ ହୁଏ; ଏଭଳି ଏହି ଧଳା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣ୍ଡଳକୁ 'ଲୋକ' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ନକ୍ଷତ୍ରଗ୍ରହସୋମାନାଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଯୋନିରେଵ ଚ ଚନ୍ଦ୍ର ଋକ୍ଷଗ୍ରହାଃ ସର୍ଵେ ଵିଜ୍ଞେଯାଃ ସୂର୍ଯସମ୍ଭଵାଃ
ଏହା ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଆଧାର ଓ ଉତ୍ସ; ସମସ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରମା, ତାରା ଓ ଗ୍ରହ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ସୁଷୁମ୍ନା ସୂର୍ଯରଶ୍ମିର୍ଯା କ୍ଷୀଣଂ ଶଶିନମେଧତେ ହରିକେଶଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ତୁ ଯୋ ଵୈ ନକ୍ଷତ୍ରଯୋନିକୃତ୍
ସୁଷୁମ୍ନା ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସେଇ କିରଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୀଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଆବୃଦ୍ଧି ପାଏ; ହରିକେଶ ପୂର୍ବଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କ ଉତ୍ସ।
ଦକ୍ଷିଣେ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ତୁ ରଶ୍ମିରାପ୍ଯାଯଯଦ୍ବୁଧମ୍ ଵିଶ୍ଵାଵସୁଶ୍ଚ ଯଃ ପଶ୍ଚାଚ୍ ଛୁକ୍ରଯୋନିଶ୍ଚ ସ ସ୍ମୃତଃ
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ହେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ବୁଧକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା କିରଣ; ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବିଶ୍ୱାବସୁ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ସ ବୋଲି ଜଣାଯାନ୍ତି।
ସଂଵର୍ଧନସ୍ତୁ ଯୋ ରଶ୍ମିଃ ସ ଯୋନିର୍ଲୋହିତସ୍ଯ ଚ ଷଷ୍ଠସ୍ତୁ ହ୍ଯଶ୍ଵଭୂ ରଶ୍ମିର୍ ଯୋନିଃ ସ ହି ବୃହସ୍ପତେଃ
ଯିଏ ପୋଷଣ କରୁଥିବା କିରଣ, ସେ ମଙ୍ଗଳଙ୍କର ଉତ୍ସ; ଷଷ୍ଠ କିରଣ ହେଉଛି ଅଶ୍ୱଭୂ, ଯିଏ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଉତ୍ସ।
ଶନୈଶ୍ଚରଂ ପୁନଶ୍ଚାପି ରଶ୍ମିରାପ୍ଯାଯତେ ସୁରାଟ୍ ନ କ୍ଷୀଯତେ ଯତସ୍ତାନି ତସ୍ମାନ୍ନକ୍ଷତ୍ରତା ସ୍ମୃତା
ପୁଣି, ଯିଏ ଶନିକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା କିରଣ, ସେ 'ସୁରାଟ୍' ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି; ଏହି କିରଣ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମାନେ ନକ୍ଷତ୍ର ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ।
କ୍ଷେତ୍ରାଣ୍ଯେତାନି ଵୈ ସୂର୍ଯମ୍ ଆପତନ୍ତି ଗଭସ୍ତିଭିଃ କ୍ଷେତ୍ରାଣି ତେଷାମାଦତ୍ତେ ସୂର୍ଯୋ ନକ୍ଷତ୍ରତା ତତଃ
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସେହି କ୍ଷେତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ସେମାନେ ନକ୍ଷତ୍ର ବୋଲି ଜଣାଯାନ୍ତି।
ଅସ୍ମାଲ୍ଲୋକାଦମୁଂ ଲୋକଂ ତୀର୍ଣାନାଂ ସୁକୃତାତ୍ମନାମ୍ ତାରଣାତ୍ତାରକା ହ୍ଯେତାଃ ଶୁକ୍ଲତ୍ଵାଚ୍ଚୈଵ ଶୁକ୍ଲିକାଃ
ଏଠାରୁ ସେଠାକୁ ଯିଏମାନେ ଜଣେ ଜଣେ ନିଜର ନିକମଳ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପାର ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପାର କରାନ୍ତି ବୋଲି 'ତାରକା' ବୋଲି ଡାକାଯାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ଧଳା ଥିବାରୁ 'ଶୁକ୍ଲିକା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦିଵ୍ଯାନାଂ ପାର୍ଥିଵାନାଂ ଚ ଵଂଶାନାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ ତପନସ୍ତେଜସୋ ଯୋଗାଦ୍ ଆଦିତ୍ଯ ଇତି ଗଦ୍ଯତେ
ଦେବତା, ପୃଥିବୀର ଜୀବ ଏବଂ ବଂଶର ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତାପ ଓ ତେଜ ଯୋଗରେ ଯିଏ ଚମକେ, ସେହି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ 'ଆଦିତ୍ୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ୍ରଵତିଃ ସ୍ଯନ୍ଦନାର୍ଥେ ଚ ଧାତୁରେଷ ନିଗଦ୍ଯତେ ସ୍ରଵଣାତ୍ତେଜସଶ୍ଚୈଵ ତେନାସୌ ସଵିତା ସ୍ମୃତଃ
'ସ୍ରବତି' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ପ୍ରବାହିତ ହେବା କିମ୍ବା ଚଳିବା; ତେଜ ଓ ପ୍ରବାହ ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି 'ସବିତା' ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ବହ୍ଵର୍ଥଶ୍ଚନ୍ଦ ଇତ୍ଯେଷ ପ୍ରଧାନୋ ଧାତୁରୁଚ୍ଯତେ ଶୁକ୍ଲତ୍ଵେ ହ୍ଯମୃତତ୍ଵେ ଚ ଶୀତତ୍ଵେ ହ୍ଲାଦନେ ଽପି ଚ
'ଚନ୍ଦ' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ବହୁତ ରହିଛି; ଏହି ଧାତୁ ଧଳା, ଅମରତ୍ୱ, ଶୀତଳତା ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଦେବାରେ ପ୍ରଧାନ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ।
ସୂର୍ଯାଚନ୍ଦ୍ରମସୋର୍ଦିଵ୍ଯେ ମଣ୍ଡଲେ ଭାସ୍ଵରେ ଖଗେ ଜଲତେଜୋମଯେ ଶୁକ୍ଲେ ଵୃତ୍ତକୁମ୍ଭନିଭେ ଶୁଭେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ଗୋଳାକାର ମଣ୍ଡଳରେ, ଯାହା ଆକାଶରେ ଚମକୁଛି, ଜଳ ଓ ତେଜରେ ଗଠିତ, ଧଳା, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଗୋଲା ଘଡ଼ା ପରି ଆକୃତିରେ, ସେମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ଵସନ୍ତି କର୍ମଦେଵାସ୍ତୁ ସ୍ଥାନାନ୍ଯେତାନି ସର୍ଵଶଃ ମନ୍ଵନ୍ତରେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଋଷିସୂର୍ଯଗ୍ରହାଦଯଃ
ସମସ୍ତ ଏହି ସ୍ଥାନରେ କର୍ମଦେବମାନେ ବସିଥାନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଋଷି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗ୍ରହ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ବସନ୍ତି।
ତାନି ଦେଵଗୃହାଣି ସ୍ଯୁଃ ସ୍ଥାନାଖ୍ଯାନି ଭଵନ୍ତି ହି ସୌରଂ ସୂର୍ଯୋ ଽଵିଶତ୍ସ୍ଥାନଂ ସୌମ୍ଯଂ ସୋମସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ହେଉଛି ଦେବମାନଙ୍କ ଘର, ଯାହାକୁ ସ୍ଥାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ସୂର୍ଯ୍ୟସ୍ଥାନକୁ, ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।
ଶୌକ୍ରଂ ଶୁକ୍ରୋ ଽଵିଶତ୍ସ୍ଥାନଂ ଷୋଡଶାରଂ ପ୍ରଭାସ୍ଵରମ୍ ବୃହସ୍ପତିର୍ବୃହତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଲୋହିତଂ ଚାପି ଲୋହିତଃ
ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କର ଶୁକ୍ରସ୍ଥାନ, ଯାହା ଛଉଡ଼ିଆ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା, ସେଠି ପ୍ରବେଶ କଲେ; ବୃହସ୍ପତି ବଡ଼ ସ୍ଥାନକୁ, ମଙ୍ଗଳ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶନୈଶ୍ଚରୋ ଽଵିଶତ୍ସ୍ଥାନମ୍ ଏଵଂ ଶାନୈଶ୍ଚରଂ ତଥା ବୁଧୋ ଽପି ଵୈ ବୁଧସ୍ଥାନଂ ଭାନୁଂ ସ୍ଵର୍ଭାନୁରେଵ ଚ
ଶନି ତାଙ୍କର ଶନିସ୍ଥାନକୁ, ବୁଧ ତାଙ୍କର ବୁଧସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଭାନୁ ଓ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଚ ସର୍ଵାଣି ନାକ୍ଷତ୍ରାଣ୍ଯାଵିଶନ୍ତି ଚ ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ସୁକୃତାମ୍ ଏତେ ଜ୍ଞେଯା ଦେଵଗୃହାସ୍ତୁ ଵୈ
ସମସ୍ତ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ତାରାମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହି ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ନିକମଳମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ଘର ବୋଲି ଜଣାଯିବା ଉଚିତ।