ଚତୁର୍ଭୂତାଵଶିଷ୍ଟେ ଽସ୍ମିନ୍ ବ୍ରହ୍ମଣା ସମଧିଷ୍ଠିତେ ସ୍ଵଯମ୍ଭୂର୍ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ଲୋକତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥସାଧକଃ
ଯେତେବେଳେ ଚାରିଟି ମୂଳ ଉପାଦାନ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ପ୍ରଭୁ ସେଠାରେ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରୁଥିଲେ।
ଖଦ୍ଯୋତରୂପୀ ଵିଚରନ୍ନ୍ ଆଵିର୍ଭାଵଂ ଵ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵାଗ୍ନିଂ କଲ୍ପକାଲାଦାଵ୍ ଅପଃ ପୃଥ୍ଵୀଂ ଚ ସଂଶ୍ରିତା
ତିନିଁ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସେ ଘୁରୁଥିଲେ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ; ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଜାଣି, ସେ ପାଣି ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ସ ସଂଭୃତ୍ଯ ପ୍ରକାଶାର୍ଥଂ ତ୍ରିଧା ତୁଲ୍ଯୋ ଽଭଵତ୍ପୁନଃ ପାଚକୋ ଯସ୍ତୁ ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ପାର୍ଥିଵଃ ସୋ ଽଗ୍ନିରୁଚ୍ଯତେ
ପ୍ରକାଶ ପାଇବା ପାଇଁ ସେ ଏହାକୁ ଏକତ୍ର କରି, ପୁଣି ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ: ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯିଏ ରନ୍ଧେ, ସେଇ ପୃଥିବୀ ଅଗ୍ନି, ଯାହାକୁ ଅଗ୍ନି ବୋଲାଯାଏ।
ଯଶ୍ଚାସୌ ତପତେ ସୂର୍ଯେ ଶୁଚିରଗ୍ନିଶ୍ଚ ସ ସ୍ମୃତଃ ଵୈଦ୍ଯୁତୋ ଜାଠରଃ ସୌମ୍ଯୋ ଵୈଦ୍ଯୁତଶ୍ଚାପ୍ଯବିନ୍ଧନଃ
ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି ବୋଲି ମନ୍ତ୍ରଣା କରାଯାଏ; ବିଦ୍ୟୁତ, ଜଠର ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ନି ଓ ଇନ୍ଧନ ବିହୀନ ବିଦ୍ୟୁତ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଅଟେ।
ତେଜୋଭିଶ୍ଚାପ୍ଯତେ କଶ୍ଚିତ୍ କଶ୍ଚିଦେଵାପ୍ଯନିନ୍ଧନଃ କାଷ୍ଠେନ୍ଧନସ୍ତୁ ନିର୍ମଥ୍ଯଃ ସୋ ଽଦ୍ଭିଃ ଶାମ୍ଯତି ପାଵକଃ
କିଛି ଅଗ୍ନି ତେଜରେ ଜ୍ୱଳିଥାଏ, କିଛି ଅଗ୍ନି ଇନ୍ଧନ ବିନା ଅଛି; କାଠ ଘସି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଅଗ୍ନି ପାଣିରେ ନିମିଳିଯାଏ।
ଅର୍ଚିଷ୍ମାନ୍ପଚନୋ ଽଗ୍ନିସ୍ତୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭଃ ସୌମ୍ଯଲକ୍ଷଣଃ ଯଶ୍ଚାସୌ ମଣ୍ଡଲେ ଶୁକ୍ଲେ ନିରୂଷ୍ମା ନ ପ୍ରକାଶତେ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳାମୟ ଓ ରନ୍ଧେ, ସେଇ ଅଗ୍ନି; ଯାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ନାହିଁ, ଚନ୍ଦ୍ର ଗୁଣ ଥିବା; ଏବଂ ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଧଳା ମଣ୍ଡଳରେ ଅଛି, ତାହାର ତାପ ନାହିଁ, ତାହା ଚମକେ ନାହିଁ।
ପ୍ରଭା ସୌରୀ ତୁ ପାଦେନ ଅସ୍ତଂ ଯାତି ଦିଵାକରେ ଅଗ୍ନିମାଵିଶତେ ରାତ୍ରୌ ତସ୍ମାଦଗ୍ନିଃ ପ୍ରକାଶତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ତାହାର ଏକ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ; ରାତିରେ ଏହା ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ତେଣୁ ଅଗ୍ନି ଚମକେ।
ଉଦିତେ ତୁ ପୁନଃ ସୂର୍ଯେ ଊଷ୍ମାଗ୍ନେସ୍ତୁ ସମାଵିଶତ୍ ପାଦେନ ତେଜସଶ୍ଚାଗ୍ନେସ୍ ତସ୍ମାତ୍ ସଂତପତେ ଦିଵା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୁଣି ଉଦୟ ହେଲେ, ଅଗ୍ନିର ତାପ ତାହାର ଏକ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦିନେ ତାପ ଦେଇଥାଏ।
ପ୍ରାକାଶ୍ଯଂ ଚ ତଥୌଷ୍ଣ୍ଯଂ ଚ ସୌର୍ଯାଗ୍ନେଯେ ତୁ ତେଜସୀ ପରସ୍ପରାନୁପ୍ରଵେଶାଦ୍ ଆପ୍ଯାଯେତେ ଦିଵାନିଶମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ତାପ, ଏହି ଦୁଇଟି ଦିନ ଓ ରାତିରେ ପରସ୍ପର ମିଶି ଭରିଯାଏ।
ଉତ୍ତରେ ଚୈଵ ଭୂମ୍ଯର୍ଧେ ତଥା ହ୍ଯସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ ଉତ୍ତିଷ୍ଠତି ପୁନଃ ସୂର୍ଯେ ରାତ୍ରିରାଵିଶତେ ହ୍ଯ୍ ଅପଃ
ଭୂମିର ଉତ୍ତର ଅର୍ଧରେ ଓ ଏହିପରି ଦକ୍ଷିଣ ଅର୍ଧରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୁଣି ଉଦୟ ହେଲେ, ରାତି ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ତସ୍ମାତ୍ତାମ୍ରା ଭଵନ୍ତ୍ଯାପୋ ଦିଵାରାତ୍ରିପ୍ରଵେଶନାତ୍ ଅସ୍ତଂ ଗତେ ପୁନଃ ସୂର୍ଯେ ଅହର୍ଵୈ ପ୍ରଵିଶତ୍ଯ୍ ଅପଃ
ଏହିପରି, ଦିନ ଓ ରାତିର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ପାଣି ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୁଣି ଅସ୍ତ ହେଲେ, ପାଣି ଦିନକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ତସ୍ମାନ୍ନକ୍ତଂ ପୁନଃ ଶୁକ୍ଲା ହ୍ଯ୍ ଆପୋ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତି ଭାସୁରାଃ ଏତେନ କ୍ରମଯୋଗେଣ ଭୂମ୍ଯର୍ଧେ ଦକ୍ଷିଣୋତ୍ତରେ
ତେଣୁ ରାତିରେ ପାଣି ଧଳା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ; ଏହି କ୍ରମରେ ଭୂମିର ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଅର୍ଧରେ ଏହା ହୁଏ।
ଉଦଯାସ୍ତମଯେ ହ୍ଯତ୍ର ଅହୋରାତ୍ରଂ ଵିଶତ୍ଯ୍ ଅପଃ ଯଶ୍ଚାସୌ ତପତେ ସୂର୍ଯଃ ସୋ ଽପଃ ପିବତି ରଶ୍ମିଭିଃ
ଏଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସହିତ ଦିନ ଓ ରାତି ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ଏବଂ ଯିଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ପାଣିକୁ ପିଉଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରପାଦସ୍ତ୍ଵେଷୋ ଽଗ୍ନୀ ରକ୍ତକୁମ୍ଭନିଭସ୍ତୁ ସଃ ଆଦତ୍ତେ ସ ତୁ ନାଡୀନାଂ ସହସ୍ରେଣ ସମନ୍ତତଃ
ସେଇ ଅଗ୍ନି, ଯାହା ହଜାରଟି ପାଦ ଓ ତୀବ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଲାଲ କୁମ୍ଭ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ହଜାରଟି ନଳୀ ଦ୍ୱାରା ପାଣିକୁ ଆକର୍ଷଣ କରନ୍ତି।
ଅପୋ ନଦୀସମୁଦ୍ରେଭ୍ଯୋ ହ୍ରଦକୂପେଭ୍ଯ ଏଵ ଚ ତସ୍ଯ ରଶ୍ମିସହସ୍ରେଣ ଶୀତଵର୍ଷୋଷ୍ଣନିଃସ୍ରଵଃ
ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ହ୍ରଦ ଓ କୁଆଁରୁ ପାଣି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ହଜାର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୀତଳତା, ବର୍ଷା ଓ ତାପ ରୂପେ ବାହାରିଯାଏ।
ତାସାଂ ଚତୁଃଶତଂ ନାଡ୍ଯୋ ଵର୍ଷନ୍ତେ ଚିତ୍ରମୂର୍ତଯଃ ଚନ୍ଦନାଶ୍ଚୈଵ ମେଧ୍ଯାଶ୍ଚ କେତନାଶ୍ ଚେତନାସ୍ତଥା
ଏହି ନଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚାରିଶେ ନଳୀ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି ବର୍ଷା କରନ୍ତି—କେତେକ ଚନ୍ଦନ ଭଳି ସୁଗନ୍ଧିତ, କେତେକ ପବିତ୍ର, କେତେକ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଏବଂ କେତେକ ସଚେତନ।
ଅମୃତା ଜୀଵନାଃ ସର୍ଵା ରଶ୍ମଯୋ ଵୃଷ୍ଟିସର୍ଜନାଃ ହିମୋଦ୍ଭଵାଶ୍ଚ ତେ ଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ରଶ୍ମଯସ୍ତ୍ରିଂଶତଃ ସ୍ମୃତାଃ ଚନ୍ଦ୍ରତାରାଗ୍ରହୈଃ ସର୍ଵୈଃ ପୀତା ଭାନୋର୍ଗଭସ୍ତଯଃ
ସମସ୍ତ ବର୍ଷାକାରୀ କିରଣ ଅମର ଓ ଜୀବନଦାୟି; ସେମାନେ ଶୀତଳତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିରିଶି କିରଣ ପରସ୍ପର ସଂଯୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ କିରଣ ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା ଓ ଗ୍ରହମାନେ ପିଉନ୍ତି।
ଏତା ମଧ୍ଯାସ୍ତଥାନ୍ଯାଶ୍ଚ ହ୍ଲାଦିନ୍ଯୋ ହିମସର୍ଜନାଃ ଶୁକ୍ଲାଶ୍ଚ କକୁଭଶ୍ଚୈଵ ଗାଵୋ ଵିଶ୍ଵସୃତଶ୍ଚ ଯାଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ମଧ୍ୟଭାଗର, କେତେକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଶୀତଳତା ଦେଇଥିବା; କେତେକ ଧଳା, କେତେକ ଦିଗ, କେତେକ ଗାଈ, ଏବଂ କେତେକ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ଶୁକ୍ଲାସ୍ତା ନାମତଃ ସର୍ଵାସ୍ ତ୍ରିଂଶତୋ ଘର୍ମସର୍ଜନାଃ ସଂବିଭ୍ରତି ହି ତାଃ ସର୍ଵା ମନୁଷ୍ଯାନ୍ଦେଵତାଃ ପିତୄନ୍
ଏହି ତିରିଶିଟି କିରଣ, ଯାହାକୁ ନାମରେ ଧଳା କୁହାଯାଏ, ତାପ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ସମସ୍ତ କିରଣ ମଣିଷ, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି।
ମନୁଷ୍ଯାନୋଷଧୀଭିଶ୍ଚ ସ୍ଵଧଯା ଚ ପିତୄନପି ଅମୃତେନ ସୁରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ସଂତତଂ ପରିତର୍ପଯନ୍
ମଣିଷମାନେ ଉଦ୍ଭିଦ ସହିତ, ପିତୃମାନେ ସ୍ୱଧା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ଏହି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଵସନ୍ତେ ଚୈଵ ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ଚ ଶନୈଃ ସଂତପତେ ତ୍ରିଭିଃ ଵର୍ଷାସୁ ଚ ଶରଦ୍ଯେଵଂ ଚତୁର୍ଭିଃ ସଂପ୍ରଵର୍ଷତି
ବସନ୍ତ ଓ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତିନୋଟି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଦୀରେ-ଦୀରେ ତାପ ଦେଇଥାନ୍ତି; ବର୍ଷା ଓ ଶରତ୍ ଋତୁରେ, ସେ ଚାରିଟି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷା କରନ୍ତି।
ହେମନ୍ତେ ଶିଶିରେ ଚୈଵ ହିମୋତ୍ସର୍ଗସ୍ ତ୍ରିଭିଃ ପୁନଃ ଓଷଧୀଷୁ ବଲଂ ଧତ୍ତେ ସୁଧାଂ ଚ ସ୍ଵଧଯା ପୁନଃ
ହେମନ୍ତ ଓ ଶିଶିର ଋତୁରେ, ପୁଣି ତିନୋଟି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ହିମ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ; ଉଦ୍ଭିଦମାନେକୁ ଶକ୍ତି ଦିଆଯାଏ, ଏବଂ ଅମୃତ ଓ ସ୍ୱଧା ପୁଣି ଦିଆଯାଏ।
ସୂର୍ଯୋ ଽମରତ୍ଵମମୃତେ ତ୍ରଯସ୍ ତ୍ରିଷୁ ନିଯଚ୍ଛତି ଏଵଂ ରଶ୍ମିସହସ୍ରଂ ତୁ ସୌରଂ ଲୋକାର୍ଥସାଧକମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତିନିଟି ଋତୁରେ ତିନୋଟି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଅମୃତ ଦେଇ ଅମରତ୍ୱ ଦାନ କରନ୍ତି; ଏଭଳି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ହଜାର କିରଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର କାମ ସାଧନ କରେ।
ଭିଦ୍ଯତେ ଋତୁମାସାଦ୍ଯ ସହସ୍ରଂ ବହୁଧା ପୁନଃ ଇତ୍ଯେଵଂ ମଣ୍ଡଲଂ ଶୁକ୍ଲଂ ଭାସ୍ଵରଂ ଲୋକସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଏହି ହଜାର କିରଣ ଋତୁ ଓ ମାସ ଅନୁଯାୟୀ ପୁଣି ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ବିଭକ୍ତ ହୁଏ; ଏଭଳି ଏହି ଧଳା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମଣ୍ଡଳକୁ 'ଲୋକ' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ନକ୍ଷତ୍ରଗ୍ରହସୋମାନାଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଯୋନିରେଵ ଚ ଚନ୍ଦ୍ର ଋକ୍ଷଗ୍ରହାଃ ସର୍ଵେ ଵିଜ୍ଞେଯାଃ ସୂର୍ଯସମ୍ଭଵାଃ
ଏହା ନକ୍ଷତ୍ର, ଗ୍ରହ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଆଧାର ଓ ଉତ୍ସ; ସମସ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରମା, ତାରା ଓ ଗ୍ରହ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ସୁଷୁମ୍ନା ସୂର୍ଯରଶ୍ମିର୍ଯା କ୍ଷୀଣଂ ଶଶିନମେଧତେ ହରିକେଶଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ତୁ ଯୋ ଵୈ ନକ୍ଷତ୍ରଯୋନିକୃତ୍
ସୁଷୁମ୍ନା ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସେଇ କିରଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୀଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଆବୃଦ୍ଧି ପାଏ; ହରିକେଶ ପୂର୍ବଦିଗରେ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କ ଉତ୍ସ।
ଦକ୍ଷିଣେ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ତୁ ରଶ୍ମିରାପ୍ଯାଯଯଦ୍ବୁଧମ୍ ଵିଶ୍ଵାଵସୁଶ୍ଚ ଯଃ ପଶ୍ଚାଚ୍ ଛୁକ୍ରଯୋନିଶ୍ଚ ସ ସ୍ମୃତଃ
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ହେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ବୁଧକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା କିରଣ; ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବିଶ୍ୱାବସୁ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ସ ବୋଲି ଜଣାଯାନ୍ତି।
ସଂଵର୍ଧନସ୍ତୁ ଯୋ ରଶ୍ମିଃ ସ ଯୋନିର୍ଲୋହିତସ୍ଯ ଚ ଷଷ୍ଠସ୍ତୁ ହ୍ଯଶ୍ଵଭୂ ରଶ୍ମିର୍ ଯୋନିଃ ସ ହି ବୃହସ୍ପତେଃ
ଯିଏ ପୋଷଣ କରୁଥିବା କିରଣ, ସେ ମଙ୍ଗଳଙ୍କର ଉତ୍ସ; ଷଷ୍ଠ କିରଣ ହେଉଛି ଅଶ୍ୱଭୂ, ଯିଏ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଉତ୍ସ।
ଶନୈଶ୍ଚରଂ ପୁନଶ୍ଚାପି ରଶ୍ମିରାପ୍ଯାଯତେ ସୁରାଟ୍ ନ କ୍ଷୀଯତେ ଯତସ୍ତାନି ତସ୍ମାନ୍ନକ୍ଷତ୍ରତା ସ୍ମୃତା
ପୁଣି, ଯିଏ ଶନିକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା କିରଣ, ସେ 'ସୁରାଟ୍' ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି; ଏହି କିରଣ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମାନେ ନକ୍ଷତ୍ର ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ।
କ୍ଷେତ୍ରାଣ୍ଯେତାନି ଵୈ ସୂର୍ଯମ୍ ଆପତନ୍ତି ଗଭସ୍ତିଭିଃ କ୍ଷେତ୍ରାଣି ତେଷାମାଦତ୍ତେ ସୂର୍ଯୋ ନକ୍ଷତ୍ରତା ତତଃ
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସେହି କ୍ଷେତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ସେମାନେ ନକ୍ଷତ୍ର ବୋଲି ଜଣାଯାନ୍ତି।