ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯଂ ମାନୁଷୈଃ ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରଯାଗଂ ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦେଵଦାନଵଗନ୍ଧର୍ଵା ଋଷଯଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ ତଦୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମୁପାସତେ
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ପ୍ରୟାଗ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଯାହାକୁ ମାନବମାନେ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ରାଜା, ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ପ୍ରଯାଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପୁନରେଵ ତୁ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ହେ ରାଜା, ପ୍ରୟାଗର ମହିମା ପୁଣିଥରେ ଶୁଣ। ଏହା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଆର୍ତାନାଂ ହି ଦରିଦ୍ରାଣାଂ ନିଶ୍ଚିତଵ୍ଯଵସାଯିନାମ୍ ସ୍ଥାନମୁକ୍ତଂ ପ୍ରଯାଗଂ ତୁ ନାଖ୍ଯେଯଂ ତୁ କଦାଚନ
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖିତ, ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରୟାଗକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି; ଏହି ସ୍ଥାନକୁ କେବେ ହେଲାରେ ଅବମାନ କରି କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଵ୍ଯାଧିତୋ ଯଦି ଵା ଦୀନୋ ଵୃଦ୍ଧୋ ଵାପି ଭଵେନ୍ନରଃ ଗଙ୍ଗାଯମୁନଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ଯସ୍ତୁ ପ୍ରାଣାନ୍ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ଯଦି କେହି ରୋଗୀ, ଦୁଃଖିତ କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧ ହୁଏ, ଏବଂ ସେ ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ,
ଦୀପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣାଭୈର୍ ଵିମାନୈଃ ସୂର୍ଯସଂନିଭୈଃ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଵର୍ଗେ କ୍ରୀଡତି ମାନଵଃ
ସେ ମଣିଷ ହେଉଛି ସୁନା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ବିମାନରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଖେଳିବାକୁ ପାଏ।
ଈପ୍ସିତାଂଲ୍ଲଭତେ କାମାନ୍ ଵଦନ୍ତି ଋଷିପୁଂଗଵାଃ ସର୍ଵରତ୍ନମଯୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ ନାନାଧ୍ଵଜସମାକୁଲୈଃ ଵରାଙ୍ଗନାସମାକୀର୍ଣୈର୍ ମୋଦତେ ଶୁଭଲକ୍ଷଣୈଃ
ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ; ଅନେକ ପ୍ରକାର ମଣି, ରତ୍ନ ଓ ଝଣ୍ଡାରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ନାରୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥାଏ, ସେ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ଗୀତଵାଦ୍ଯଵିନିର୍ଘୋଷୈଃ ପ୍ରସୁପ୍ତଃ ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯତେ ଯାଵନ୍ନ ସ୍ମରତେ ଜନ୍ମ ତାଵତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ମହୀଯତେ
ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ଧ୍ୱନିରେ ସେ ଶୁଏ ଓ ଜାଗେ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ଭୁଲିଯାଏ ନାହିଁ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ଭୋଗ କରେ।
ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟଃ କ୍ଷୀଣକର୍ମା ଦିଵଶ୍ଚ୍ଯୁତଃ ହିରଣ୍ଯରତ୍ନସମ୍ପୂର୍ଣେ ସମୃଦ୍ଧେ ଜାଯତେ କୁଲେ ତଦେଵ ସ୍ମରତେ ତୀର୍ଥଂ ସ୍ମରଣାତ୍ତତ୍ର ଗଚ୍ଛତି
ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେବା ପରେ ସେ ତଳେ ପଡ଼ନ୍ତି, ସେ ସୁନା ଓ ମଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନୀ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି; ସେ ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି, ଏବଂ ସେଠାକୁ ସ୍ମରଣ କରି ପୁଣି ଯାଆନ୍ତି।
ଦେଶସ୍ଥୋ ଯଦି ଵାରଣ୍ଯେ ଵିଦେଶସ୍ଥୋ ଽଥଵା ଗୃହେ ପ୍ରଯାଗଂ ସ୍ମରମାଣୋ ଽପି ଯସ୍ତୁ ପ୍ରାଣାନ୍ପରିତ୍ଯଜେତ୍ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମଵାପ୍ନୋତି ଵଦନ୍ତି ଋଷିପୁଂଗଵାଃ
ସେ ନିଜ ଦେଶରେ, କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲରେ, ବା ଦେଶାନ୍ତରରେ, କିମ୍ବା ଘରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରୟାଗକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ବୋଲି ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି।
ସର୍ଵକାମଫଲା ଵୃକ୍ଷା ମହୀ ଯତ୍ର ହିରଣ୍ମଯୀ ଋଷଯୋ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧାସ୍ ତତ୍ର ଲୋକେ ସ ଗଚ୍ଛତି
ସେ ସେହି ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଗଛମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଭୂମି ସୁନାର, ଏବଂ ଋଷି, ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ରହନ୍ତି।
ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରାଵୃତେ ରମ୍ଯେ ମନ୍ଦାକିନ୍ଯାସ୍ତଟେ ଶୁଭେ ମୋଦତେ ଋଷିଭିଃ ସାର୍ଧଂ ସୁକୃତେନେହ କର୍ମଣା
ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର ଶୁଭ ତଟରେ ହଜାର ନାରୀ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଶୋଭାମୟ ସ୍ଥାନରେ, ସେ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଏଠାରେ କରାଯାଇଥିବା ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ସିଦ୍ଧଚାରଣଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ପୂଜ୍ଯତେ ଦିଵି ଦୈଵତୈଃ ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପପତିର୍ଭଵେତ୍
ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦେବତାମାନେ ସେଉଁଠି ସେକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ପରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼ି, ସେ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ମହାରାଜା ହୁଏ।
ତତଃ ଶୁଭାନି କର୍ମାଣି ଚିନ୍ତଯାନଃ ପୁନଃ ପୁନଃ ଗୁଣଵାନ୍ଵିତ୍ତସମ୍ପନ୍ନୋ ଭଵତୀହ ନ ସଂଶଯଃ
ତାପରେ ସେ ପୁଣିପୁଣି ଭଲ କାମ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ଏବଂ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଗୁଣ ଓ ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ଧର୍ମସତ୍ଯପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ ଗଙ୍ଗାଯମୁନଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ଯସ୍ତୁ ଗାଂ ସମ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠି ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କଥାରେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥାଏ, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ଗାଈ ଦାନ କରେ,
ସୁଵର୍ଣମଣିମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଯଦି ଵାନ୍ଯତ୍ପରିଗ୍ରହମ୍ ସ୍ଵକାର୍ଯେ ପିତୃକାର୍ଯେ ଵା ଦେଵତାଭ୍ଯର୍ଚନେ ଽପି ଵା ସଫଲଂ ତସ୍ଯ ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଯଥାଵତ୍ପୁଣ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେଠାରେ ସୁନା, ମଣି, ମୁକ୍ତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦାନ ଦିଏ, ନିଜ କାମ ପାଇଁ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ଦେଉଥିବା, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଏଵଂ ତୀର୍ଥେ ନ ଗୃହ୍ଣୀଯାତ୍ ପୁଣ୍ଯେଷ୍ଵାଯତନେଷୁ ଚ ନିମିତ୍ତେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ହ୍ଯ୍ ଅପ୍ରମତ୍ତୋ ଭଵେଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ଏପରି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ କେହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ ଅବସରରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସତର୍କ ରହିବା ଦରକାର।
କପିଲାଂ ପାଟଲାଵର୍ଣାଂ ଯସ୍ତୁ ଧେନୁଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ସ୍ଵର୍ଣଶୃଙ୍ଗୀଂ ରୌପ୍ଯଖୁରାଂ କାଂସ୍ଯଦୋହାଂ ପଯସ୍ଵିନୀମ୍
ଯେଉଁଠି କେହି କପିଲା ରଙ୍ଗର, ପାଟଳାବର୍ଣ୍ଣ ଧେନୁ, ସୁନା ଶିଙ୍ଗ, ଚାନ୍ଦି ଖୁର, କାଂସ୍ୟ ଦୋହନ ପାତ୍ର ଓ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି,
ପ୍ରଯାଗେ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯଂ ସନ୍ତଂ ଗ୍ରାହଯିତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି ଶୁକ୍ଲାମ୍ବରଧରଂ ଶାନ୍ତଂ ଧର୍ମଜ୍ଞଂ ଵେଦପାରଗମ୍
ପ୍ରୟାଗରେ ଏକ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶାନ୍ତ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଯଥାବିଧି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେ ଗାଈ ଦାନ କରାଯାଏ,
ସା ଗୌସ୍ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯା ଗଙ୍ଗାଯମୁନସଂଗମେ ଵାସାଂସି ଚ ମହାର୍ହାଣି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେ ଗାଈଟି ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମିଳନ ସ୍ଥଳୀରେ ଦେବା ଉଚିତ, ସହିତେ ମୂଲ୍ୟବାନ ପୋଷାକ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣିମୁକ୍ତା ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯାଵଦ୍ରୋମାଣି ତସ୍ଯା ଗୋଃ ସନ୍ତି ଗାତ୍ରେଷୁ ସତ୍ତମ ତାଵଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଏହି ଗାଈ ଶରୀରରେ ଯେତେ ଟିଏ ଲୋମ ଅଛି, ସେତେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ଯତ୍ରାସୌ ଲଭତେ ଜନ୍ମ ସା ଗୌସ୍ତସ୍ଯାଭିଜାଯତେ ନ ଚ ପଶ୍ଯତି ତଂ ଘୋରଂ ନରକଂ ତେନ କର୍ମଣା ଉତ୍ତରାନ୍ସ କୁରୂନ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ମୋଦତେ କାଲମକ୍ଷଯମ୍
ଯେଉଁଠି ସେ ଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେଠି ସେଇ ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି। ଉତ୍ତର କୁରୁ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚି ସେ ଅନନ୍ତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଗଵାଂ ଶତସହସ୍ରେଭ୍ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦେକାଂ ପଯସ୍ଵିନୀମ୍ ପୁତ୍ରାନ୍ଦାରାଂସ୍ତଥା ଭୃତ୍ଯାନ୍ ଗୌରେକା ପ୍ରତି ତାରଯେତ୍
ଶତ ହଜାର ଗାଈ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦି କେହି ଏକ ଦୁଧାଳି ଗାଈ ଦେଇଥାଏ, ତେବେ ସେ ଏକ ଗାଈ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପୁଅ, ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଦାସମାନେ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵେଷୁ ଦାନେଷୁ ଗୋଦାନଂ ତୁ ଵିଶିଷ୍ଯତେ ଦୁର୍ଗମେ ଵିଷମେ ଘୋରେ ମହାପାତକସମ୍ଭଵେ ଗୌରେଵ ରକ୍ଷାଂ କୁରୁତେ ତସ୍ମାଦ୍ଦେଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମେ
ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଦାନ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଦୁର୍ଗମ, କଠିନ ଓ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥିତିରେ, ଯେଉଁଠି ମହାପାପ ହୁଏ, ସେଠି ଗାଈ ମାନେ ମାତ୍ର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ତେଣୁ ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯଥା ଯଥା ପ୍ରଯାଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କଥ୍ଯତେ ତ୍ଵଯା ତଥା ତଥା ପ୍ରମୁଚ୍ଯେ ଽହଂ ସର୍ଵପାପୈର୍ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ଯେପରି ପ୍ରୟାଗର ମହିମା କହୁଛ, ସେପରି ମୁଁ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଭଗଵନ୍କେନ ଵିଧିନା ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ଧର୍ମନିଶ୍ଚଯୈଃ ପ୍ରଯାଗେ ଯୋ ଵିଧିଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ମହାମୁନେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ପ୍ରକାର ନିୟମରେ ଧର୍ମ ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ ପ୍ରୟାଗକୁ ଯିବା ଉଚିତ? ଏହାର ନିୟମ କ’ଣ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ ମହାମୁନି।
କଥଯିଷ୍ଯାମି ତେ ରାଜଂସ୍ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଵିଧିକ୍ରମମ୍ ଆର୍ଷେଣ ଵିଧିନାନେନ ଯଥାଦୃଷ୍ଟଂ ଯଥାଶ୍ରୁତମ୍
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁରୁଣା ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଦେଖିଥିବା ଓ ଶୁଣିଥିବା ପ୍ରକାର, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ଠିକ୍ କ୍ରମ କହିବି।
ପ୍ରଯାଗତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର୍ଥୀ ଯଃ ପ୍ରଯାତି ନରଃ କ୍ଵଚିତ୍ ବଲୀଵର୍ଦସମାରୂଢଃ ଶୃଣୁ ତସ୍ଯାପି ଯତ୍ଫଲମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରୟାଗ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ବେଳେ ବେଳେ ବଳଦ ଉପରେ ଚଢିଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପୁଣ୍ୟଫଳ କ’ଣ ହୁଏ, ତାହା ଶୁଣ।
ନରକେ ଵସତେ ଘୋରେ ଗଵାଂ କ୍ରୋଷ୍ଟା ହି ଦାରୁଣେ ସଲିଲଂ ନ ଚ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ଦେହିନଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ, ଗାଈମାନଙ୍କ ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ; ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ସେ ଦେହୀଙ୍କ ହାତରୁ ଜଳ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଯସ୍ତୁ ପୁତ୍ରାଂସ୍ତଥା ବାଲାନ୍ ସ୍ନାପଯେତ୍ ପାଯଯେତ୍ତଥା ଯଥାତ୍ମନା ତଥା ସର୍ଵଂ ଦାନଂ ଵିପ୍ରେଷୁ ଦାପଯେତ୍
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ନିଜ ପୁଅ ଓ ଛୋଟ ପିଲାମାନେକୁ ସ୍ନାନ କରାଏ, ପାନୀୟ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ଯେପରି ଦାନ କରିଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ—
ଐଶ୍ଵର୍ଯଲୋଭମୋହାଦ୍ଵା ଗଚ୍ଛେଦ୍ଯାନେନ ଯୋ ନରଃ ନିଷ୍ଫଲଂ ତସ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵଂ ତସ୍ମାଦ୍ଯାନଂ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍
ଯଦି କେହି ଧନଲୋଭ କିମ୍ବା ମୋହରେ ଯାନ ଉପରେ ଯାଏ, ତେବେ ସେ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ତେଣୁ ଯାନ ଉପରେ ଯିବା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ।