ତଂ ଵଟଂ ରକ୍ଷତି ସଦା ଶୂଲପାଣିର୍ମହେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଥାନଂ ରକ୍ଷନ୍ତି ଵୈ ଦେଵାଃ ସର୍ଵପାପହରଂ ଶୁଭମ୍
ମହେଶ୍ୱର, ଶୂଳଧାରୀ ଶିବ, ସେଇ ବଟବୃକ୍ଷକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଏହି ଶୁଭ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଅଧର୍ମେଣାଵୃତୋ ଲୋକୋ ନୈଵ ଗଚ୍ଛତି ତତ୍ପଦମ୍ ସ୍ଵଲ୍ପମଲ୍ପତରଂ ପାପଂ ଯଦା ତେ ସ୍ଯାନ୍ନରାଧିପ ପ୍ରଯାଗଂ ସ୍ମରମାଣସ୍ଯ ସର୍ଵମାଯାତି ସଂକ୍ଷଯମ୍
ଏହି ସଂସାର ଅଧର୍ମରେ ଢାକିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ପଦବୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ରାଜା, ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ପ୍ରୟାଗକୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ସବୁଠୁ ଛୋଟ ପାପ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ତୀର୍ଥସ୍ଯ ନାମସଂକୀର୍ତନାଦପି ମୃତ୍ତିକାଲମ୍ଭନାଦ୍ଵାପି ନରଃ ପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେଇ ତୀର୍ଥକୁ ଦେଖିଲେ, କିମ୍ବା ତାହାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, କିମ୍ବା ଏହାର ମାଟି ନେଇଲେ ମଧ୍ୟ, ମଣିଷ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ପଞ୍ଚ କୁଣ୍ଡାନି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ତୁ ଜାହ୍ନଵୀ ପ୍ରଯାଗସ୍ଯ ପ୍ରଵେଶେ ତୁ ପାପଂ ନଶ୍ଯତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚଟି କୁଣ୍ଡ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାହ୍ନବୀ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି; ପ୍ରୟାଗର ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାରରେ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରେଷୁ ଗଙ୍ଗାଯାଃ ସ୍ମରଣାନ୍ନରଃ ଅପି ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମା ତୁ ଲଭତେ ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଗଙ୍ଗା ଦୂର ହଜାର ଯୋଜନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପାଇଥାଏ।
କୀର୍ତନାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ପାପାଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଦ୍ରାଣି ପଶ୍ଯତି ଅଵଗାହ୍ଯ ଚ ପୀତ୍ଵା ତୁ ପୁନାତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍
ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତନ କଲେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଦେଖିଲେ ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ; ସ୍ନାନ କରି ଓ ପାନ କଲେ ସପ୍ତମ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ସତ୍ଯଵାଦୀ ଜିତକ୍ରୋଧୋ ହ୍ଯ୍ ଅହିଂସାଯାଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ ଧର୍ମାନୁସାରୀ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣହିତେ ରତଃ
ଯିଏ ସତ୍ୟ କଥା କହେ, କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିଛି, ଅହିଂସାରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରେ, ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣେ, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭଲରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ—
ଗଙ୍ଗାଯମୁନଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ସ୍ନାତୋ ମୁଚ୍ଯେତ କିଲ୍ବିଷାତ୍ ମନସା ଚିନ୍ତଯନ୍କାମାନ୍ ଅଵାପ୍ନୋତି ସୁପୁଷ୍କଲାନ୍
ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ସ୍ନାନ କଲେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ମନରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଭାବେ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ତତୋ ଗତ୍ଵା ପ୍ରଯାଗଂ ତୁ ସର୍ଵଦେଵାଭିରକ୍ଷିତମ୍ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଵସେନ୍ମାସଂ ପିତୄନ୍ଦେଵାଂଶ୍ଚ ତର୍ପଯେତ୍ ଈପ୍ସିତାଂଲ୍ଲଭତେ କାମାନ୍ ଯତ୍ର ଯତ୍ରାଭିଜାଯତେ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷାଧୀନ ପ୍ରୟାଗକୁ ଯାଇ, ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭାବେ ରହି, ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି କରାଇବା ଉଚିତ। ସେଠିଏଁ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ହେଉଛି, ଚାହିଦା ଇଚ୍ଛା ସେଠି ପୂରଣ ହୁଏ।
ତପନସ୍ଯ ସୁତା ଦେଵୀ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତା ସମାଗତା ମହାଭାଗା ଯମୁନା ତତ୍ର ନିମ୍ନଗା ତତ୍ର ସଂନିହିତୋ ନିତ୍ଯଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପନଙ୍କ ଝିଅ ଦେବୀ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି ଯମୁନା ସେଠାରେ ବହୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ସେଠାରେ ମହେଶ୍ୱର ଦେବ ସଦା ସ୍ୱୟଂ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯଂ ମାନୁଷୈଃ ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରଯାଗଂ ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦେଵଦାନଵଗନ୍ଧର୍ଵା ଋଷଯଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ ତଦୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମୁପାସତେ
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ପ୍ରୟାଗ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଯାହାକୁ ମାନବମାନେ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ରାଜା, ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ପ୍ରଯାଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପୁନରେଵ ତୁ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ହେ ରାଜା, ପ୍ରୟାଗର ମହିମା ପୁଣିଥରେ ଶୁଣ। ଏହା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଆର୍ତାନାଂ ହି ଦରିଦ୍ରାଣାଂ ନିଶ୍ଚିତଵ୍ଯଵସାଯିନାମ୍ ସ୍ଥାନମୁକ୍ତଂ ପ୍ରଯାଗଂ ତୁ ନାଖ୍ଯେଯଂ ତୁ କଦାଚନ
ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖିତ, ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରୟାଗକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି; ଏହି ସ୍ଥାନକୁ କେବେ ହେଲାରେ ଅବମାନ କରି କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଵ୍ଯାଧିତୋ ଯଦି ଵା ଦୀନୋ ଵୃଦ୍ଧୋ ଵାପି ଭଵେନ୍ନରଃ ଗଙ୍ଗାଯମୁନଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ଯସ୍ତୁ ପ୍ରାଣାନ୍ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ଯଦି କେହି ରୋଗୀ, ଦୁଃଖିତ କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧ ହୁଏ, ଏବଂ ସେ ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ,
ଦୀପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣାଭୈର୍ ଵିମାନୈଃ ସୂର୍ଯସଂନିଭୈଃ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଵର୍ଗେ କ୍ରୀଡତି ମାନଵଃ
ସେ ମଣିଷ ହେଉଛି ସୁନା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ବିମାନରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଖେଳିବାକୁ ପାଏ।
ଈପ୍ସିତାଂଲ୍ଲଭତେ କାମାନ୍ ଵଦନ୍ତି ଋଷିପୁଂଗଵାଃ ସର୍ଵରତ୍ନମଯୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ ନାନାଧ୍ଵଜସମାକୁଲୈଃ ଵରାଙ୍ଗନାସମାକୀର୍ଣୈର୍ ମୋଦତେ ଶୁଭଲକ୍ଷଣୈଃ
ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ; ଅନେକ ପ୍ରକାର ମଣି, ରତ୍ନ ଓ ଝଣ୍ଡାରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ନାରୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥାଏ, ସେ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ଗୀତଵାଦ୍ଯଵିନିର୍ଘୋଷୈଃ ପ୍ରସୁପ୍ତଃ ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯତେ ଯାଵନ୍ନ ସ୍ମରତେ ଜନ୍ମ ତାଵତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ମହୀଯତେ
ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ଧ୍ୱନିରେ ସେ ଶୁଏ ଓ ଜାଗେ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ଭୁଲିଯାଏ ନାହିଁ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ଭୋଗ କରେ।
ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟଃ କ୍ଷୀଣକର୍ମା ଦିଵଶ୍ଚ୍ଯୁତଃ ହିରଣ୍ଯରତ୍ନସମ୍ପୂର୍ଣେ ସମୃଦ୍ଧେ ଜାଯତେ କୁଲେ ତଦେଵ ସ୍ମରତେ ତୀର୍ଥଂ ସ୍ମରଣାତ୍ତତ୍ର ଗଚ୍ଛତି
ଯେତେବେଳେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେବା ପରେ ସେ ତଳେ ପଡ଼ନ୍ତି, ସେ ସୁନା ଓ ମଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନୀ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି; ସେ ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି, ଏବଂ ସେଠାକୁ ସ୍ମରଣ କରି ପୁଣି ଯାଆନ୍ତି।
ଦେଶସ୍ଥୋ ଯଦି ଵାରଣ୍ଯେ ଵିଦେଶସ୍ଥୋ ଽଥଵା ଗୃହେ ପ୍ରଯାଗଂ ସ୍ମରମାଣୋ ଽପି ଯସ୍ତୁ ପ୍ରାଣାନ୍ପରିତ୍ଯଜେତ୍ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମଵାପ୍ନୋତି ଵଦନ୍ତି ଋଷିପୁଂଗଵାଃ
ସେ ନିଜ ଦେଶରେ, କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲରେ, ବା ଦେଶାନ୍ତରରେ, କିମ୍ବା ଘରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରୟାଗକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ବୋଲି ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି।
ସର୍ଵକାମଫଲା ଵୃକ୍ଷା ମହୀ ଯତ୍ର ହିରଣ୍ମଯୀ ଋଷଯୋ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧାସ୍ ତତ୍ର ଲୋକେ ସ ଗଚ୍ଛତି
ସେ ସେହି ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଗଛମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଭୂମି ସୁନାର, ଏବଂ ଋଷି, ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ରହନ୍ତି।
ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରାଵୃତେ ରମ୍ଯେ ମନ୍ଦାକିନ୍ଯାସ୍ତଟେ ଶୁଭେ ମୋଦତେ ଋଷିଭିଃ ସାର୍ଧଂ ସୁକୃତେନେହ କର୍ମଣା
ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର ଶୁଭ ତଟରେ ହଜାର ନାରୀ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଶୋଭାମୟ ସ୍ଥାନରେ, ସେ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଏଠାରେ କରାଯାଇଥିବା ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ସିଦ୍ଧଚାରଣଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ପୂଜ୍ଯତେ ଦିଵି ଦୈଵତୈଃ ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଜମ୍ବୂଦ୍ଵୀପପତିର୍ଭଵେତ୍
ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦେବତାମାନେ ସେଉଁଠି ସେକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ପରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼ି, ସେ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ମହାରାଜା ହୁଏ।
ତତଃ ଶୁଭାନି କର୍ମାଣି ଚିନ୍ତଯାନଃ ପୁନଃ ପୁନଃ ଗୁଣଵାନ୍ଵିତ୍ତସମ୍ପନ୍ନୋ ଭଵତୀହ ନ ସଂଶଯଃ
ତାପରେ ସେ ପୁଣିପୁଣି ଭଲ କାମ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ଏବଂ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଗୁଣ ଓ ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ଧର୍ମସତ୍ଯପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ ଗଙ୍ଗାଯମୁନଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ଯସ୍ତୁ ଗାଂ ସମ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠି ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କଥାରେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥାଏ, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମଧ୍ୟରେ ଗାଈ ଦାନ କରେ,
ସୁଵର୍ଣମଣିମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଯଦି ଵାନ୍ଯତ୍ପରିଗ୍ରହମ୍ ସ୍ଵକାର୍ଯେ ପିତୃକାର୍ଯେ ଵା ଦେଵତାଭ୍ଯର୍ଚନେ ଽପି ଵା ସଫଲଂ ତସ୍ଯ ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଯଥାଵତ୍ପୁଣ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେଠାରେ ସୁନା, ମଣି, ମୁକ୍ତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦାନ ଦିଏ, ନିଜ କାମ ପାଇଁ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ଦେଉଥିବା, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଏଵଂ ତୀର୍ଥେ ନ ଗୃହ୍ଣୀଯାତ୍ ପୁଣ୍ଯେଷ୍ଵାଯତନେଷୁ ଚ ନିମିତ୍ତେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ହ୍ଯ୍ ଅପ୍ରମତ୍ତୋ ଭଵେଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ଏପରି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ କେହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ ଅବସରରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସତର୍କ ରହିବା ଦରକାର।
କପିଲାଂ ପାଟଲାଵର୍ଣାଂ ଯସ୍ତୁ ଧେନୁଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ସ୍ଵର୍ଣଶୃଙ୍ଗୀଂ ରୌପ୍ଯଖୁରାଂ କାଂସ୍ଯଦୋହାଂ ପଯସ୍ଵିନୀମ୍
ଯେଉଁଠି କେହି କପିଲା ରଙ୍ଗର, ପାଟଳାବର୍ଣ୍ଣ ଧେନୁ, ସୁନା ଶିଙ୍ଗ, ଚାନ୍ଦି ଖୁର, କାଂସ୍ୟ ଦୋହନ ପାତ୍ର ଓ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି,
ପ୍ରଯାଗେ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯଂ ସନ୍ତଂ ଗ୍ରାହଯିତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି ଶୁକ୍ଲାମ୍ବରଧରଂ ଶାନ୍ତଂ ଧର୍ମଜ୍ଞଂ ଵେଦପାରଗମ୍
ପ୍ରୟାଗରେ ଏକ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶାନ୍ତ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଯଥାବିଧି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେ ଗାଈ ଦାନ କରାଯାଏ,
ସା ଗୌସ୍ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯା ଗଙ୍ଗାଯମୁନସଂଗମେ ଵାସାଂସି ଚ ମହାର୍ହାଣି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେ ଗାଈଟି ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ମିଳନ ସ୍ଥଳୀରେ ଦେବା ଉଚିତ, ସହିତେ ମୂଲ୍ୟବାନ ପୋଷାକ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣିମୁକ୍ତା ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯାଵଦ୍ରୋମାଣି ତସ୍ଯା ଗୋଃ ସନ୍ତି ଗାତ୍ରେଷୁ ସତ୍ତମ ତାଵଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଏହି ଗାଈ ଶରୀରରେ ଯେତେ ଟିଏ ଲୋମ ଅଛି, ସେତେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।