ସଭାର୍ଯସ୍ତତ୍ର ଗତଵାନ୍ ଯତ୍ରାସୌ ମଙ୍ଗଲଧ୍ଵନିଃ ତତ୍ର ମଣ୍ଡପମଧ୍ଯସ୍ଥା ଵିଷ୍ଣୋରର୍ଚାଵଲୋକିତା
ସେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା; ମଣ୍ଡପର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା।
ଵେଶ୍ଯାନଙ୍ଗଵତୀ ନାମ ଵିଭୂତିଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତମ୍ ସମାପ୍ତୌ ମାଘମାସସ୍ଯ ଲଵଣାଚଲମୁତ୍ତମମ୍
ଏକ ବେଶ୍ୟା ନାମ ଅନଙ୍ଗବତୀ, ମାଘ ମାସର ଶେଷରେ, ଲବଣାଚଳ ପାହାଡ଼ରେ ବିଭୂତି ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲା।
ନିଵେଦଯନ୍ତୀ ଗୁରଵେ ଶଯ୍ଯାଂ ଚୋପସ୍କରାନ୍ଵିତାମ୍ ଅଲଂକୃତ୍ଯ ହୃଷୀକେଶଂ ସୌଵର୍ଣାମରପାଦପମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ, ଶଯ୍ୟାକୁ ସମସ୍ତ ସାଜସଜ୍ଜା ସହ ଶୋଭାୟମାନ କରି, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଦେଇ ଭୂଷିତ କଲେ।
ତାଂ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତସ୍ତାଭ୍ଯାମ୍ ଇଦଂ ଚ ପରିଚିନ୍ତିତମ୍ କିମେଭିଃ କମଲୈଃ କାର୍ଯଂ ଵରଂ ଵିଷ୍ଣୁରଲଂକୃତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦୁଇଜଣ ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କଲେ: 'ଏହି କମଳ ଦେଇ କଣ ଉପକାର? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବରେ ଭୂଷିତ କରିବା ଉତ୍ତମ।'
ଇତି ଭକ୍ତିସ୍ତଦା ଜାତା ଦମ୍ପତ୍ଯୋସ୍ତୁ ନରାଧିପ ତତ୍ପ୍ରସଙ୍ଗାତ୍ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ କେଶଵଂ ଲଵଣାଚଲମ୍ ଶଯ୍ଯା ଚ ପୁଷ୍ପପ୍ରକରୈଃ ପୂଜିତା ଭୂଶ୍ଚ ସର୍ଵତଃ
ଏଭଳି, ସେ ସମୟରେ ରାଜା ଓ ରାଣୀଙ୍କ ମନରେ ଭକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଲା; ଏହି ଅବସରରେ ଲବଣାଚଳରେ କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଶଯ୍ୟାକୁ ଫୁଲର ଢେର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଭୂମିକୁ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜିଲେ।
ଅଥାନଙ୍ଗଵତୀ ତୁଷ୍ଟା ତଯୋର୍ଧନଶତତ୍ରଯମ୍ ଦୀଯତାମାଦିଦେଶାଥ କଲଧୌତଶତତ୍ରଯମ୍
ତାପରେ ଅନଙ୍ଗବତୀ ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ତିନି ଶତ ଧନ ଓ ତିନି ଶତ କଳି ସାଫ କପଡ଼ ଦେବାକୁ ଆଦେଶ କଲେ।
ନ ଗୃହୀତଂ ତତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ବହୁସତ୍ତ୍ଵାଵଲମ୍ବନାତ୍ ଅନଙ୍ଗଵତ୍ଯା ଚ ପୁନସ୍ ତଯୋରନ୍ନଂ ଚତୁର୍ଵିଧମ୍ ଆନୀଯ ଵ୍ଯାହୃତଂ ଚାତ୍ର ଭୁଜ୍ଯତାମିତି ଭୂପତେ
କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁଇଜଣ ଏହା ଗ୍ରହଣ କଲେନି, ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମରେ ଭରସା କରି; ଅନଙ୍ଗବତୀ ପୁନି ଚାରି ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଆଣି, 'ରାଜା, ଦୟାକରି ଏହା ଖାଇବେ,' ବୋଲି କହିଲେ।
ତାଭ୍ଯାଂ ତୁ ତଦପି ତ୍ଯକ୍ତଂ ଭୋକ୍ଷ୍ଯାଵୋ ଵୈ ଵରାନନେ ପ୍ରସଙ୍ଗାଦୁପଵାସେନ ତଵାଦ୍ଯ ସୁଖମାଵଯୋଃ
ସେ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟ ଏହା ତ୍ୟାଗ କରି, 'ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ଆଜି ଆମେ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରୁଛୁ,' ବୋଲି କହିଲେ।
ଜନ୍ମପ୍ରଭୃତି ପାପିଷ୍ଠୌ କୁକର୍ମାଣୌ ଦୃଢଵ୍ରତେ ତତ୍ପ୍ରସଙ୍ଗାତ୍ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ଧର୍ମଲେଶସ୍ତୁ ତେ ଽନଘ
ଜନ୍ମ ଠାରୁ ଆମେ ଅତି ପାପୀ, ଦୃଢ ନିଷ୍ଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲୁ; ଏହି ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଧର୍ମର ଅନ୍ଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଓ ପାପହୀନ।
ଇତି ଜାଗରଣଂ ତାଭ୍ଯାଂ ତତ୍ପ୍ରସଙ୍ଗାଦନୁଷ୍ଠିତମ୍ ପ୍ରଭାତେ ଚ ତଦା ଦତ୍ତା ଶଯ୍ଯା ସଲଵଣାଚଲା
ଏଭଳି, ଏହି ବ୍ରତର କାରଣରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଜାଗରଣ କଲେ; ପ୍ରଭାତରେ ଲବଣାଚଳ ସହିତ ଶଯ୍ୟା ଦାନ କରାଗଲା।
ଗ୍ରାମାଶ୍ଚ ଗୁରଵେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିପ୍ରେଷୁ ଦ୍ଵାଦଶୈଵ ତୁ ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକାରସଂଯୁକ୍ତା ଗାଵଶ୍ଚ କରକାନ୍ଵିତାଃ
ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱାଦଶଟି ଗ୍ରାମ ଦାନ କରାଗଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଶୋଭାୟମାନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ସହିତ ଗାଁ ଓ ଛେନା ଦିଆଗଲା।
ଭୋଜନଂ ଚ ସୁହୃନ୍ମିତ୍ରଦୀନାନ୍ଧକୃପଣୈଃ ସମମ୍ ତଚ୍ଚ ଲୁବ୍ଧକଦାମ୍ପତ୍ଯଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିସର୍ଜିତମ୍
ଖାଦ୍ୟ ବନ୍ଧୁ, ସହଚର, ଦରିଦ୍ର, ଅନ୍ଧ, ଦୁଃଖୀମାନେ ସହ ସମଭାଗରେ ବଣ୍ଟି ଦିଆଗଲା; ଏହି ଲୋଭୀ dampatī ଭକ୍ତି କରି, ପରେ ବିଦାୟ ଦିଆଗଲା।
ସ ଭଵାଂଲ୍ ଲୁବ୍ଧକୋ ଜାତଃ ସପତ୍ନୀକୋ ନୃପେଶ୍ଵରଃ ପୁଷ୍କରପ୍ରକରାତ୍ତସ୍ମାତ୍ କେଶଵସ୍ଯ ନ ପୂଜନାତ୍
ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମେ ସେ ଲୋଭୀ ଶିକାରୀ ଥିଲା, ପତ୍ନୀ ସହିତ; କେଶବଙ୍କୁ କମଳର ଢେର ଦେଇ ପୂଜା କରାଯାଇନଥିଲା।
ଵିନଷ୍ଟାଶେଷପାପସ୍ଯ ତଵ ପୁଷ୍କରମନ୍ଦିରମ୍ ତସ୍ଯ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାଦ୍ ଅଲ୍ପେନ ତପସା ନୃପ
ତୁମର କମଳ ମଣ୍ଡପ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରିଛି; ଏହି ଧର୍ମର ମହିମାରେ, ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟାରେ।
ଯଥାକାମଗମଂ ଜାତଂ ଲୋକନାଥଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ ସଂତୁଷ୍ଟସ୍ତଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ
ତୁମେ ଯେପରି ଚାହିଲା, ଲୋକନାଥ ଚତୁର୍ମୁଖ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାର ରୂପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ସାପ୍ଯନଙ୍ଗଵତୀ ଵେଶ୍ଯା କାମଦେଵସ୍ଯ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ ପତ୍ନୀ ସପତ୍ନୀ ସଂଜାତା ରତ୍ଯାଃ ପ୍ରୀତିରିତି ଶ୍ରୁତା ଲୋକେଷ୍ଵାନନ୍ଦଜନନୀ ସକଲାମରପୂଜିତା
ସେ ଅନଙ୍ଗବତୀ ବେଶ୍ୟା, ବର୍ତ୍ତମାନ କାମଦେବଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ସହପତ୍ନୀ ହୋଇଛି; ଲୋକେ କହିଥାନ୍ତି ଯେ, ରତିଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତା।
ତସ୍ମାଦୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପୁଷ୍କରଂ ତନ୍ମହୀତଲେ ଗଙ୍ଗାତଟଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵିଭୂତିଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତମ୍ କୁରୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ନିର୍ଵାଣମ୍ ଅଵଶ୍ଯଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ତେଣୁ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏହି କମଳ ମଣ୍ଡପକୁ ପୃଥିବୀରେ ଛାଡ଼ି, ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ବିଭୂତି ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ କର; ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିର୍ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ ରାଜା ଯଥୋକ୍ତଂ ଚ ପୁନର୍ ଅକରୋତ୍ପୁଷ୍ପଵାହନଃ
ଏଭଳି କହି, ମୁନି ତାଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ରାଜା, ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ପୁନି ପୁଷ୍ପବାହନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଇଦମାଚରତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ୍ ଅଖଣ୍ଡଵ୍ରତମ୍ ଆଚରେତ୍ ଯଥାକଥଂଚିତ୍ କମଲୈର୍ ଦ୍ଵାଦଶ ଦ୍ଵାଦଶୀର୍ ମୁନେ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଅଟୁଟ ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ଯଥାସମ୍ଭବ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଦ୍ୱାଦଶ ମାଳା ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଦେଇ ଉପଚାର କରିବା ଉଚିତ, ମୁନି।
କର୍ତଵ୍ଯାଃ ଶକ୍ତିତୋ ଦେଯା ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଦକ୍ଷିଣାନଘ ନ ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଂ କୁର୍ଵୀତ ଭକ୍ତ୍ଯା ତୁଷ୍ଯତି କେଶଵଃ
ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି ଅଛି, ତାହା ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଓ ନିଷ୍ପାପ, ଧନ ନେଇ ଚତୁର୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଭକ୍ତିରେ କେଶବ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ଅଥାତଃ ସମ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵ୍ରତଷଷ୍ଠୀମନୁତ୍ତମାମ୍ ରୁଦ୍ରେଣାଭିହିତାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷଷ୍ଠୀ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ମହାପାପ ନାଶ କରେ।
ନକ୍ତମବ୍ଦଂ ଚରିତ୍ଵା ତୁ ଗଵା ସାର୍ଧଂ କୁଟୁମ୍ବିନେ ହୈମଂ ଚକ୍ରଂ ତ୍ରିଶୂଲଂ ଚ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିପ୍ରାଯ ଵାସସୀ
ଏକ ବର୍ଷ ରାତିରେ ଉପବାସ କରି, ଗାଁଠି ଏବଂ ପରିବାର ସହିତ, ଏକ ସୁନା ଚକ୍ର, ତ୍ରିଶୂଳ ଏବଂ ପୋଷାକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶିଵରୂପସ୍ତତୋ ଽସ୍ମାଭିଃ ଶିଵଲୋକେ ସ ମୋଦତେ ଏତଦ୍ଦେଵଵ୍ରତଂ ନାମ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ତାପରେ ଶିବ ରୂପ ଧରି, ଶିବ ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରେ; ଏହି ଦେବ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ମହାପାପ ନାଶ କରେ।
ଯସ୍ତ୍ଵେକଭକ୍ତେନ ସମାଂ ଶିଵଂ ହୈମଵୃଷାନ୍ଵିତମ୍ ଧେନୁଂ ତିଲମଯୀଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ ସ ପଦଂ ଯାତି ଶାଂକରମ୍ ଏତଦ୍ରୁଦ୍ରଵ୍ରତଂ ନାମ ପାପଶୋକଵିନାଶନମ୍
ଯିଏ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ସୁନା ଗାଁଠି, ସୁନା ବୃଷ, ଏବଂ ତିଳ ଦିଆ ଗାଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଶିବଙ୍କ ନିବାସକୁ ପାଉଥାଏ; ଏହି ରୁଦ୍ର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାପ ଓ ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ।
ଯସ୍ତୁ ନୀଲୋତ୍ପଲଂ ହୈମଂ ଶର୍କରାପାତ୍ରସଂଯୁତମ୍ ଏକାନ୍ତରିତନକ୍ତାଶୀ ସମାନ୍ତେ ଵୃଷସଂଯୁତମ୍ ସ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦଂ ଯାତି ଲୀଲାଵ୍ରତମିଦଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଯିଏ ସୁନାରେ ନୀଳ କମଳ, ଚିନି ଭରା ପାତ୍ର ଏବଂ ବର୍ଷ ଶେଷରେ ଏକାନ୍ତ ଉପବାସ କରି ବୃଷ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ପାଉଥାଏ; ଏହି ଲୀଳା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ଆଷାଢାଦିଚତୁର୍ମାସମ୍ ଅଭ୍ଯଙ୍ଗଂ ଵର୍ଜଯେନ୍ନରଃ ଭୋଜନୋପସ୍କରଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ ସ ଯାତି ଭଵନଂ ହରେଃ ଜନେ ପ୍ରୀତିକରଂ ନୄଣାଂ ପ୍ରୀତିଵ୍ରତମିହୋଚ୍ଯତେ
ଆଷାଢ଼ ଠାରୁ ଚାରି ମାସ ଯାଏ, ଜଣେ ମଣିଷ ଦେହରେ ତେଲ ଲଗାଇବା ବନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ; ଖାଦ୍ୟ ପାତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, ସେ ହରିଙ୍କ ନିବାସକୁ ପାଉଥାଏ; ଏହି ପ୍ରୀତି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଲୋକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଵର୍ଜଯିତ୍ଵା ମଧୌ ଯସ୍ତୁ ଦଧିକ୍ଷୀରଘୃତୈକ୍ଷଵମ୍ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵସ୍ତ୍ରାଣି ସୂକ୍ଷ୍ମାଣି ରସପାତ୍ରୈଶ୍ଚ ସଂଯୁତମ୍
ଯିଏ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଦହି, ଦୁଧ, ଘିଅ ଏବଂ ଇଖ ଖାଇବା ବନ୍ଦ କରି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ପୋଷାକ ଏବଂ ରସ ପାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ,
ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଵିପ୍ରମିଥୁନଂ ଗୌରୀ ମେ ପ୍ରୀଯତାମିତି ଏତଦ୍ଗୌରୀଵ୍ରତଂ ନାମ ଭଵାନୀଲୋକଦାଯକମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, 'ଗୌରୀ ମତେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତୁ' ଭାବେ ଭକ୍ତି କରି, ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ଗୌରୀ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଭବାନୀଙ୍କ ଲୋକ ଦେଇଥାଏ।
ପୁଷ୍ଯାଦୌ ଯସ୍ତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଂ କୃତ୍ଵା ନକ୍ତଂ ମଧୌ ପୁନଃ ଅଶୋକଂ କାଞ୍ଚନଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଇକ୍ଷୁଯୁକ୍ତଂ ଦଶାଙ୍ଗୁଲମ୍
ପୁଷ୍ୟ ଆରମ୍ଭରେ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନରେ ରାତିରେ ଉପବାସ କରି, ଏବଂ ବସନ୍ତରେ ଆଉଥରେ, ସୁନା ଦିଆ ଦଶ ଉଙ୍ଗୁଳ ଲମ୍ବା ଅଶୋକ ଗଛ ଏବଂ ଇଖ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ,
ଵିପ୍ରାଯ ଵସ୍ତ୍ରସଂଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ପ୍ରୀଯତାମିତି କଲ୍ପଂ ଵିଷ୍ଣୁପଦେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିଶୋକଃ ସ୍ଯାତ୍ପୁନର୍ନରଃ ଏତତ୍ କାମଵ୍ରତଂ ନାମ ସଦା ଶୋକଵିନାଶନମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୋଷାକ ସହିତ, 'ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ମତେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତୁ' ଭାବେ କହି, କ୍ରିୟା କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦରେ ଦଢ଼ି, ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ କାମ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସଦା ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ।