ମାଧଵାଯେତ୍ଯୁରୋ ଵିଷ୍ଣୋଃ କଣ୍ଠମ୍ ଉତ୍କଣ୍ଠିନେ ନମଃ ଶ୍ରୀଧରାଯ ମୁଖଂ କେଶାନ୍ କେଶଵାଯେତି ନାରଦ
ଉରରେ 'ମାଧବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର', କଣ୍ଠରେ 'ଉତ୍କଣ୍ଠିନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର', ମୁହଁରେ 'ଶ୍ରୀଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର', କେଶରେ 'କେଶବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ବୋଲି, ହେ ନାରଦ, ପୂଜା କରିବା।
ପୃଷ୍ଠଂ ଶାର୍ଙ୍ଗଧରାଯେତି ଶ୍ରଵଣୌ ଵରଦାଯ ଵୈ ସ୍ଵନାମ୍ନା ଶଙ୍ଖଚକ୍ରାସିଗଦାଜଲଜପାଣଯେ ଶିରଃ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନମ ଇତ୍ଯଭିପୂଜଯେତ୍
ପିଠିରେ 'ଶାର୍ଙ୍ଗଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର', କାନରେ 'ବରଦାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର', ତାଙ୍କର ନାମ ଅନୁଯାୟୀ, ହାତରେ 'ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଖଡ଼, ଗଦା, ପଦ୍ମ' ଦେଇ, ମୁଣ୍ଡରେ 'ସର୍ବାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' ବୋଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୂଜା କରିବା।
ମତ୍ସ୍ଯମୁତ୍ପଲସଂଯୁକ୍ତଂ ହୈମଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ଶକ୍ତିତଃ ଉଦକୁମ୍ଭସମାଯୁକ୍ତମ୍ ଅଗ୍ରତଃ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ବୁଧଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଯେତେ ସମ୍ଭବ, ସୁନାର ମାଛ ଓ ପଦ୍ମ ତିଆରି କରି, ଜଳଭରା କୁମ୍ଭ ସହିତ ସାମ୍ନାରେ ରଖିବାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଉଚିତ।
ଗୁଡପାତ୍ରଂ ତିଲୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ସିତଵସ୍ତ୍ରାଭିଵେଷ୍ଟିତମ୍ ରାତ୍ରୌ ଜାଗରଣଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଇତିହାସକଥାଦିନା
ଗୁଡ଼ ଓ ତିଳ ମିଶା ଥିବା ପାତ୍ରକୁ ଧଳା କପଡ଼ାରେ ମୁଡ଼ି ରଖିବା, ଏବଂ ରାତିରେ ଇତିହାସ କଥା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥା ଶୁଣି ଜାଗି ରହିବା।
ପ୍ରଭାତାଯାଂ ତୁ ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ କୁଟୁମ୍ବିନେ ସକାଞ୍ଚନୋତ୍ପଲଂ ଦେଵଂ ସୋଦକୁମ୍ଭଂ ନିଵେଦଯେତ୍
ପ୍ରଭାତ ହେଲେ, ପରିବାରସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁନାର ପଦ୍ମ ଓ ଜଳଭରା କୁମ୍ଭ ଦେଇ, ଦେବତା ଭାବେ ନିବେଦନ କରିବା।
ଯଥା ନ ମୁଚ୍ଯସେ ଦେଵ ସଦା ସର୍ଵଵିଭୂତିଭିଃ ତଥା ମାମୁଦ୍ଧରାଶେଷଦୁଃଖସଂସାରକର୍ଦମାତ୍
ଯେପରି ତୁମେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସବୁ ବିଭୂତି ସହିତ କେବେ ବି ଅଲଗା ହେଉନାହାଁ, ସେପରି ମୋତେ ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖର ସଂସାର କାଦୁରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଦଶାଵତାରରୂପାଣି ପ୍ରତିମାସଂ କ୍ରମାନ୍ମୁନେ ଦତ୍ତାତ୍ରେଯଂ ତଥା ଵ୍ଯାସମ୍ ଉତ୍ପଲେନ ସମନ୍ଵିତମ୍ ଦଦ୍ଯାଦେଵଂ ସମା ଯାଵତ୍ ପାଷଣ୍ଡାନଭିଵର୍ଜଯେତ୍
ଦଶାବତାର, ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କ ପଦ୍ମ ସହିତ ପ୍ରତିମା ପ୍ରତି ମାସରେ ଅନୁକ୍ରମେ ଦାନ କରିବା, ଏବଂ ପାଷଣ୍ଡୀମାନେ ଛଡ଼ି ଯେତେବେଳେ ସମ୍ଭବ ତେତେବେଳେ କରିବା।
ସମାପ୍ଯୈଵଂ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶ ଦ୍ଵାଦଶୀଃ ପୁନଃ ସଂଵତ୍ସରାନ୍ତେ ଲଵଣପର୍ଵତେନ ସମନ୍ଵିତାମ୍ ଶଯ୍ଯାଂ ଦଦ୍ଯାନ୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରଵେ ଧେନୁସଂଯୁତାମ୍
ଏପରି ଭାବେ ଯେତେ ସମ୍ଭବ, ବାରୋଟି ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବର୍ଷ ଶେଷରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଲୁଣ ପାହାଡ଼ ଓ ଗାଈ ସହିତ ଶଯ୍ୟା ଦାନ କରିବା, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଗ୍ରାମଂ ଚ ଶକ୍ତିମାନ୍ଦଦ୍ଯାତ୍ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଵା ଭଵନାନ୍ଵିତମ୍ ଗୁରୁଂ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକାରଭୂଷଣୈଃ
ଯିଏ ସମର୍ଥ, ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଆଳଙ୍କାର ଓ ଭୂଷଣ ଦେଇ ଯଥାବିଧି ସମ୍ମାନ କରି, ଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ଘର ସହିତ କ୍ଷେତ୍ର ଦାନ କରିବା।
ଅନ୍ଯାନପି ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଭୋଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାନ୍ ତର୍ପଯେଦ୍ ଵସ୍ତ୍ରଗୋଦାନୈ ରତ୍ନୌଘଧନସଂଚଯୈଃ ଅଲ୍ପଵିତ୍ତୋ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତୋକଂ ସ୍ତୋକଂ ସମାଚରେତ୍
ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଯେତେ ସମ୍ଭବ ଭୋଜନ ଦେଇ, ବସ୍ତ୍ର, ଗାଈ, ମଣି, ଧନ ଦାନ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା; ଯାହାର ଅଳ୍ପ ସମ୍ପତ୍ତି, ସେ ଯେତେ ସମ୍ଭବ, ଥୋରେ ଥୋରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା।
ଯଶ୍ଚାପ୍ଯତୀଵ ନିଃସ୍ଵଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଭକ୍ତିମାନ୍ମାଧଵଂ ପ୍ରତି ପୁଷ୍ପାର୍ଚନଵିଧାନେନ ସ କୁର୍ଯାଦ୍ଵତ୍ସରଦ୍ଵଯମ୍
ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦରିଦ୍ର ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମାଧବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ସେ ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜା କରି ଦୁଇ ବର୍ଷ ଏହି ବ୍ରତ କରିପାରିବ।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ଵିଭୂତିଦ୍ଵାଦଶୀଵ୍ରତମ୍ କୁର୍ଯାତ୍ପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପିତୄଣାଂ ତାରଯେଚ୍ଛତମ୍
ଏହି ପ୍ରକାର ଯିଏ ବିଭୂତି ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ କରେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଓ ଶତଜନ ପିତୃଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ।
ଜନ୍ମନାଂ ଶତସାହସ୍ରଂ ନ ଶୋକଫଲଭାଗ୍ଭଵେତ୍ ନ ଚ ଵ୍ଯାଧିର୍ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ନ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ନ ବନ୍ଧନମ୍ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଵାଥ ଶୈଵୋ ଵା ଭଵେଜ୍ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି
ଶହ ହଜାର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ କେବେ ଦୁଃଖର ଫଳ ଭୋଗ କରିବେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ରୋଗ ହେବ ନାହିଁ, ଦରିଦ୍ରତା ଆସିବ ନାହିଁ, ବାନ୍ଧନ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ। ସେ ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ ହେଉନ୍, କିମ୍ବା ଶିବଙ୍କ ଭକ୍ତ ହେଉନ୍, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଏହି ଦୟା ଥାଏ।
ଯାଵଦ୍ଯୁଗସହସ୍ରାଣାଂ ଶତମଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ଭଵେତ୍ ତାଵତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ଵସେଦ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଭୂପତିଶ୍ଚ ପୁନର୍ଭଵେତ୍
ଏକ ଶହ ଆଠ ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ସ୍ବର୍ଗରେ ବସିଥାଏ, ପୁନି ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ହେବାକୁ ମିଳେ।
ପୁରା ରଥଂତରେ କଲ୍ପେ ରାଜାସୀତ୍ପୁଷ୍ପଵାହନଃ ନାମ୍ନା ଲୋକେଷୁ ଵିଖ୍ଯାତସ୍ ତେଜସା ସୂର୍ଯସଂନିଭଃ
ପୁରୁଣା ରଥନ୍ତର କଳ୍ପରେ, ପୁଷ୍ପବାହନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ରବି ସମାନ ଥିଲା।
ତପସା ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟେନ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରେଣ ନାରଦ କମଲଂ କାଞ୍ଚନଂ ଦତ୍ତଂ ଯଥାକାମଗମଂ ମୁନେ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଏକ ସୁନା ଦଳ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ କଏଠି ଯିବାକୁ ପାରିଥିଲା, ହେ ନାରଦ।
ଲୋକୈଃ ସମସ୍ତୈର୍ ନଗରଵାସିଭିଃ ସହିତୋ ନୃପଃ ଦ୍ଵୀପାନି ସୁରଲୋକଂ ଚ ଯଥେଷ୍ଟଂ ଵ୍ଯଚରତ୍ତଦା
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ନଗରବାସୀଙ୍କ ସହିତ, ସେଇ ରାଜା ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଦ୍ବୀପ ଓ ଦେବଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଥିଲେ।
କଲ୍ପାଦୌ ସପ୍ତମଂ ଦ୍ଵୀପଂ ତସ୍ଯ ପୁଷ୍କରଵାସିନଃ ଲୋକେ ଚ ପୂଜିତଂ ଯସ୍ମାତ୍ ପୁଷ୍କରଦ୍ଵୀପମୁଚ୍ଯତେ
କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ସେ ସପ୍ତମ ଦ୍ବୀପରେ ବସିଥିଲେ, ଏହି ଦ୍ବୀପ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜିତ ହେବାରୁ, ଏହାକୁ ପୁଷ୍କର ଦ୍ବୀପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦେଵେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ଦତ୍ତଂ ଯାନମସ୍ଯ ଯତୋ ଽମ୍ବୁଜମ୍ ପୁଷ୍ପଵାହନମିତ୍ଯାହୁସ୍ ତସ୍ମାତ୍ତଂ ଦେଵଦାନଵାଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦଳ ରୂପ ଯାନ ଦେଇଥିଲେ, ଏହିଠାରୁ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପବାହନ ବୋଲି କହିଥିଲେ।
ନାଗମ୍ଯମସ୍ଯାସ୍ତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ଽପି ବ୍ରହ୍ମାମ୍ବୁଜସ୍ଥସ୍ଯ ତପୋ ଽନୁଭାଵାତ୍ ପତ୍ନୀ ଚ ତସ୍ଯାପ୍ରତିମା ମୁନୀନ୍ଦ୍ର ନାରୀସହସ୍ରୈରଭିତୋ ଽଭିନନ୍ଦ୍ଯା ନାମ୍ନା ଚ ଲାଵଣ୍ଯଵତୀ ବଭୂଵ ସା ପାର୍ଵତୀଵେଷ୍ଟତମା ଭଵସ୍ଯ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଳ ଉପରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ, ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅପହ୍ରାସ୍ୟ ନାହିଁ। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ଜଣେ ଜଣା ଥିଲେ ଲାବଣ୍ୟବତୀ, ସେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ମାଲିକା, ହଜାର ନାରୀ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ଭବଙ୍କ ପାର୍ବତୀ ପରି।
ତସ୍ଯାତ୍ମଜାନାମଯୁତଂ ବଭୂଵ ଧର୍ମାତ୍ମନାମ୍ ଅଗ୍ର୍ଯଧନୁର୍ଧରାଣାମ୍ ତଦାତ୍ମନଃ ସର୍ଵମଵେକ୍ଷ୍ଯ ରାଜା ମୁହୁର୍ମୁହୁର୍ ଵିସ୍ମଯମାସସାଦ ସୋ ଽଭ୍ଯାଗତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମୁନିପ୍ରଵୀରଂ ପ୍ରାଚେତସଂ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ
ତାଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର। ଏ ସବୁ ଦେଖି, ରାଜା ପୁନିପୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁଅ, ଏକ ମହାମୁନି ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ:
କସ୍ମାଦ୍ଵିଭୂତିର୍ ଅମଲାମରମର୍ତ୍ଯପୂଜ୍ଯା ଜାତା ଚ ସର୍ଵଵିଜିତାମରସୁନ୍ଦରୀଣାମ୍ ଭାର୍ଯା ମମାଲ୍ପତପସା ପରିତୋଷିତେନ ଦତ୍ତଂ ମମାମ୍ବୁଜଗୃହଂ ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ର ଧାତ୍ରା
ମୋତେ ଏହି ନିର୍ମଳ ମହିମା କିପରି ମିଳିଲା, ଯାହା ଦେବ ଓ ମଣିଷମାନେ ପୂଜନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଉପରେ ବିଜୟ ମିଳିଛି? ମୁଁ ଅତି କମ୍ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି, ତଥାପି ସମସ୍ତ ନାରୀ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ଜଣା ଓ ଏହି ଦଳ ଗୃହ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଇଛନ୍ତି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସବୁର ମୂଳ କାରଣ କଣ?
ଯସ୍ମିନ୍ପ୍ରଵିଷ୍ଟମପି କୋଟିଶତଂ ନୃପାଣାଂ ସାମାତ୍ଯକୁଞ୍ଜରରଥୌଘଜନାଵୃତାନାମ୍ ନୋ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ କ୍ଵ ଗତମମ୍ବରମଧ୍ଯ ଇନ୍ଦୁସ୍ ତାରାଗଣୈରିଵ ଗତଃ ପରିତଃ ସ୍ଫୁରଦ୍ଭିଃ
ଏହି ଦଳ ଗୃହରେ, ଯଦି କୋଟି କୋଟି ରାଜା, ସେମାନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ହାତୀ, ରଥ ଓ ଲୋକମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେହି ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ କିଏ କେଉଁଠି ଗଲେ; ଯେପରି ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାନ୍ଦ ଲୁଚିଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍କିମନ୍ଯଜନନୀଜଠରୋଦ୍ଭଵେନ ଧର୍ମାଦିକଂ କୃତମଶେଷଫଲାପ୍ତିହେତୁଃ ଭଗଵନ୍ମଯାଥ ତନଯୈର୍ ଅଥଵାନଯାପି ଭଦ୍ରଂ ଯଦେତଦଖିଲଂ କଥଯ ପ୍ରଚେତଃ
ଏହି ସବୁ ଫଳର ମୂଳ କାରଣ କଣ? ମୋର କିଛି କର୍ମ, ପୁଅମାନଙ୍କ କିଛି କିମ୍ବା ଏହି ଜଣା ଜଣାର କିଛି କାରଣ ଅଛି କି? ହେ ପ୍ରଚେତସ, ଏହି ସବୁ ଶୁଭ ଫଳର ସତ୍ୟ କାରଣ କହ।
ମୁନିରଭ୍ଯଧାଦଥ ଭଵାନ୍ତରିତଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ପୃଥ୍ଵୀପତେଃ ପ୍ରସଭମଦ୍ଭୁତହେତୁଵୃତ୍ତମ୍ ଜନ୍ମାଭଵତ୍ତଵ ତୁ ଲୁବ୍ଧକୁଲେ ଽତିଘୋରେ ଜାତସ୍ତ୍ଵମପ୍ଯନୁଦିନଂ କିଲ ପାପକାରୀ
ତାପରେ, ମୁନି ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଘଟିଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖି କହିଲେ: ଏହି ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରେ, ତୁମେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଶିକାରୀ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ, ଏବଂ ପ୍ରତିଦିନ ପାପ କାମ କରୁଥିଲ।
ଵପୁରପ୍ଯଭୂତ୍ତଵ ପୁନଃ ପୁରୁଷାଙ୍ଗସଂଧିର୍ ଦୁର୍ଗନ୍ଧିସତ୍ତ୍ଵଭୁଜଗାଵରଣଂ ସମନ୍ତାତ୍ ନ ଚ ତେ ସୁହୃନ୍ ନ ସୁତବନ୍ଧୁଜନୋ ନ ତାତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆଦୃକ୍ସ୍ଵସା ନ ଜନନୀ ଚ ତଦାଭିଶସ୍ତା
ସେତେବେଳେ ତୁମର ଦେହ ମଣିଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପଶୁ ଅଙ୍ଗ ମିଶିଥିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଅସୁର ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସେଠି ତୁମର କେହି ବନ୍ଧୁ, ପୁଅ, ଭାଇ, ବାପା, ଭଉଣୀ କିମ୍ବା ମାଁ ଥିଲେ ନାହିଁ—ଏଭଳି ଶାପ ଲାଗିଥିଲା।
ଅଭିସଂଗତା ପରମଭୀଷ୍ଟତମା ଵିମୁଖୀ ମହୀଶ ତଵ ଯୋଷିଦିଯମ୍ ଅଭୂଦନାଵୃଷ୍ଟିରତୀଵ ରୌଦ୍ରା କଦାଚିଦାହାରନିମିତ୍ତମସ୍ମିନ୍ କ୍ଷୁତ୍ପୀଡିତେନାଥ ତଦା ନ କିଂଚିଦ୍ ଆସାଦିତଂ ଧାନ୍ଯଫଲାମିଷାଦ୍ଯମ୍
ଯାହାକୁ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଭଲପାଉଥିଲ, ସେ ଜଣା ତୁମଠାରୁ ମୁହଁ ଫେରାଇଥିଲେ, ରାଜା; ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅବର୍ଷା ପରି ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। କେବେ କେବେ ଭୋକରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ତୁମେ ଧାନ, ଫଳ କିମ୍ବା ମାଂସ କିଛି ମିଳାଇପାରୁଥିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥାଭିଦୃଷ୍ଟଂ ମହଦମ୍ବୁଜାଢ୍ଯଂ ସରୋଵରଂ ପଙ୍କପରୀତରୋଧଃ ପଦ୍ମାନ୍ଯଥାଦାଯ ତତୋ ବହୂନି ଗତଃ ପୁରଂ ଵୈଦିଶନାମଧେଯମ୍
ତାପରେ ତୁମେ ଏକ ବଡ଼ ଦଳ ଭରା ଝିଲିକ ଦେଖିଲ, ଯାହାର କୂଳ କିଚଡ଼ରେ ଢାକିଥିଲା। ସେଠାରୁ ଅନେକ ଦଳ ନେଇ, ତୁମେ ବୈଦିଶା ନାମକ ସହରକୁ ଗଲ।
ତନ୍ମୌଲ୍ଯଲାଭାଯ ପୁରଂ ସମସ୍ତଂ ଭ୍ରାନ୍ତଂ ତ୍ଵଯାଶେଷମ୍ ଅହସ୍ ତଦାସୀତ୍ କ୍ରେତା ନ କଶ୍ଚିତ୍କମଲେଷୁ ଜାତଃ ଶ୍ରାନ୍ତୋ ଭୃଶଂ କ୍ଷୁତ୍ପରିପୀଡିତଶ୍ଚ
ସେ ଦଳ ବିକ୍ରି କରିବା ପାଇଁ, ତୁମେ ସହରରେ ସବୁଠାରେ ଘୁଞ୍ଚିଲ, କିନ୍ତୁ ସେ ଦିନ କେହି ଦଳ କିଣିବାକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଭୋକରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ବସିପଡ଼ିଲ।
ଉପଵିଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵମେକସ୍ମିନ୍ ସଭାର୍ଯୋ ଭଵନାଙ୍ଗଣେ ଅଥ ମଙ୍ଗଲଶବ୍ଦଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ରାତ୍ରୌ ମହାଞ୍ଶ୍ରୁତଃ
ତୁମେ ତୁମର ଜଣା ସହିତ ଏକ ଘରର ଆଙ୍ଗଣରେ ବସିଥିଲ। ରାତିରେ, ତୁମେ ଏକ ବଡ଼ ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲ।