ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ଦଶ ଚାଷ୍ଟୌ ଚ ଲକ୍ଷହୋମେ ତୁ ଋତ୍ଵିଜଃ କର୍ତଵ୍ଯାଃ ଶକ୍ତିତସ୍ତଦ୍ଵଚ୍ ଚତ୍ଵାରୋ ଵା ଵିମତ୍ସରଃ
ଏହିପରି ଲକ୍ଷ ହୋମ ପାଇଁ ଦଶ କିମ୍ବା ଆଠିଜଣ ପୁରୋହିତ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ, କିମ୍ବା ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଚାରିଜଣ ଦ୍ୱେଷ ରହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିବ।
ନଵଗ୍ରହମଖାତ୍ସର୍ଵଂ ଲକ୍ଷହୋମେ ଦଶୋତ୍ତରମ୍ ଭକ୍ଷ୍ଯାନ୍ଦଦ୍ଯାନ୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷଣାନ୍ଯପି ଶକ୍ତିତଃ
ହେ ମହାମୁନି, ଲକ୍ଷ ହୋମରେ ନବଗ୍ରହ ଯଜ୍ଞର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦଶ ଗୁଣା ବଢ଼ିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଭୂଷଣ ଦେବା ଦରକାର।
ଶଯନାନି ସଵସ୍ତ୍ରାଣି ହୈମାନି କଟକାନି ଚ କର୍ଣାଙ୍ଗୁଲିପଵିତ୍ରାଣି କଣ୍ଠସୂତ୍ରାଣି ଶକ୍ତିମାନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକେ ଶୟନ, ଚାଦର ଦିଏ, ସୁନାର ବାଙ୍ଗି, କଣ ଓ ଆଙ୍ଗୁଠିର ମୁଦ୍ରା, ଗଳାର ମାଳା ଦେବା ଉଚିତ।
ନ କୁର୍ଯାଦ୍ଦକ୍ଷିଣାହୀନଂ ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯେନ ମାନଵଃ ଅଦଦଲ୍ଲୋଭତୋ ମୋହାତ୍ କୁଲକ୍ଷଯମ୍ ଅଵାପ୍ନୁତେ
ମନୁଷ୍ୟ ଦାନ କରିବାବେଳେ ଠିକ୍ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ, ଧନ ଲୋଭରେ କ୍ରୁତ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଲୋଭ କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ଦାନ କଲେ, ଜନ୍ମର ଗୋତିକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଅନ୍ନଦାନଂ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା କର୍ତଵ୍ଯଂ ଭୂତିମିଚ୍ଛତା ଅନ୍ନହୀନଃ କୃତୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଫଲଦୋ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଚାହେ, ସେ ଯେତିକି ସମ୍ଭବ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଅନ୍ନ ଦାନ ନ କଲେ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସିଥାଏ।
ଅନ୍ନହୀନୋ ଦହେଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ମନ୍ତ୍ରହୀନସ୍ତୁ ଋତ୍ଵିଜଃ ଯଷ୍ଟାରଂ ଦକ୍ଷିଣାହୀନଂ ନାସ୍ତି ଯଜ୍ଞସମୋ ରିପୁଃ
ଅନ୍ନ ନ ଥିଲେ ରାଜ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ମନ୍ତ୍ର ନ ଥିଲେ ପୁଜାରୀ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଦକ୍ଷିଣା ନ ଦେଲେ ଯଜ୍ମାନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ—ଠିକ୍ ଦାନ ବିନା ଯଜ୍ଞ ତୁଳ୍ୟ ଶତ୍ରୁ କିଏ ନାହିଁ।
ନ ଵାପ୍ଯଲ୍ପଧନଃ କୁର୍ଯାଲ୍ ଲକ୍ଷହୋମଂ ନରଃ କ୍ଵଚିତ୍ ଯସ୍ମାତ୍ପୀଡାକରୋ ନିତ୍ଯଂ ଯଜ୍ଞେ ଭଵତି ଵିଗ୍ରହଃ
ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିବା ଲୋକ କେବେ ଲକ୍ଷହୋମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କାରଣ, ଯଜ୍ଞରେ ଦୁଃଖ ଥିଲେ ସଦା ବିବାଦ ଆସିଥାଏ।
ତମେଵ ପୂଜଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵୌ ଵା ତ୍ରୀନ୍ଵା ଯଥାଵିଧି ଏକମପ୍ଯର୍ଚଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵେଦପାରଗମ୍ ଦକ୍ଷିଣାଭିଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ନ ବହୂନଲ୍ପଵିତ୍ତଵାନ୍
ସେ ଏକାକି କିମ୍ବା ଦୁଇଜଣ, ତିନିଜଣ ଯଥାବିଧି ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଭକ୍ତି ଓ ଦକ୍ଷିଣା ସହ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ବହୁ ଜଣକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଲକ୍ଷହୋମସ୍ତୁ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଯଥାଵିତ୍ତଂ ଭଵେଦ୍ବହୁ ଯତଃ ସର୍ଵାନଵାପ୍ନୋତି କୁର୍ଵନ୍କାମାନ୍ଵିଧାନତଃ
ଲକ୍ଷହୋମ ଅଧିକ ଧନ ଥିଲେ ଯଥାବିଧି କରିବା ଉଚିତ; ନିୟମ ଅନୁସାରେ କଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ପୂଜ୍ଯତେ ଶିଵଲୋକେ ଚ ଵସ୍ଵାଦିତ୍ଯମରୁଦ୍ଗଣୈଃ ଯାଵତ୍କଲ୍ପଶତାନ୍ଯଷ୍ଟାଵ୍ ଅଥ ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେ ଶିବ ଲୋକରେ ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟ, ମରୁଦ୍ଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଠ ଶତ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂଜିତ ହୁଏ, ତାପରେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ସକାମୋ ଯସ୍ତ୍ଵିମଂ କୁର୍ଯାଲ୍ ଲକ୍ଷହୋମଂ ଯଥାଵିଧି ସ ତଂ କାମମଵାପ୍ନୋତି ପଦମାନନ୍ତ୍ଯମ୍ ଅଶ୍ନୁତେ
ଯେଉଁଠି କେହି ଇଚ୍ଛା ସହ ଯଥାବିଧି ଲକ୍ଷହୋମ କରେ, ସେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ପାଏ ଓ ଅନନ୍ତ ପଦ ଉପଭୋଗ କରେ।
ପୁତ୍ରାର୍ଥୀ ଲଭତେ ପୁତ୍ରାନ୍ ଧନାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଧନମ୍ ଭାର୍ଯାର୍ଥୀ ଶୋଭନାଂ ଭାର୍ଯାଂ କୁମାରୀ ଚ ଶୁଭଂ ପତିମ୍
ପୁଅ ଚାହିଲେ ପୁଅ ମିଳେ, ଧନ ଚାହିଲେ ଧନ ମିଳେ; ଭାର୍ଯ୍ୟା ଚାହିଲେ ଭଲ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମିଳେ, କୁମାରୀ ଶୁଭ ପତି ପାଏ।
ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯସ୍ତଥା ରାଜ୍ଯଂ ଶ୍ରୀକାମଃ ଶ୍ରିଯମାପ୍ନୁଯାତ୍ ଯଂ ଯଂ ପ୍ରାର୍ଥଯତେ କାମଂ ସ ଵୈ ଭଵତି ପୁଷ୍କଲଃ ନିଷ୍କାମଃ କୁରୁତେ ଯସ୍ତୁ ସ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଗଚ୍ଛତି
ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିବା ଲୋକ ପୁନି ରାଜ୍ୟ ପାଏ, ଶ୍ରୀ ଚାହିଲେ ଶ୍ରୀ ପାଏ; ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତାହା ପ୍ରଚୁର ଭାବରେ ମିଳେ; ଯେଉଁଠି କେହି ନିର୍ଲୋଭ ହୋଇ କରେ, ସେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ପାଏ।
ଅସ୍ମାଚ୍ଛତଗୁଣଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ କୋଟିହୋମଃ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା ଆହୁତୀଭିଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଦକ୍ଷିଣାଭିଃ ଫଲେନ ଚ
ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୋଟିହୋମ ଏହି ଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଆହୁତି, ପ୍ରୟାସ, ଦକ୍ଷିଣା ଓ ଫଳରେ।
ପୂର୍ଵଵଦ୍ଗ୍ରହଦେଵାନାମ୍ ଆଵାହନଵିସର୍ଜନେ ହୋମମନ୍ତ୍ରାସ୍ତ ଏଵୋକ୍ତାଃ ଖାନେ ଦାନେ ତଥୈଵ ଚ କୁଣ୍ଡମଣ୍ଡପଵେଦୀନାଂ ଵିଶେଷୋ ଽଯଂ ନିବୋଧ ମେ
ପୂର୍ବର ପରି ଗ୍ରହ ଦେବତାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ଓ ବିସର୍ଜନର ମନ୍ତ୍ର ହୋମ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି; ଖାନ, ଦାନ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଏହିପରି; ଏବେ ମୋତେ ଶୁଣ, କୁଣ୍ଡ, ମଣ୍ଡପ ଓ ବେଦୀର ବିଶେଷତା।
କୋଟିହୋମେ ଚତୁର୍ହସ୍ତଂ ଚତୁରସ୍ରଂ ତୁ ସର୍ଵତଃ ଯୋନିଵକ୍ତ୍ରଦ୍ଵଯୋପେତଂ ତଦପ୍ଯାହୁସ୍ ତ୍ରିମେଖଲମ୍
କୋଟିହୋମରେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ଚାରି ହାତ ଲମ୍ବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚତୁର୍ସ୍ର, ଦୁଇ ଯୋନି ଓ ମୁଖ ଥିବା; ଏହାକୁ ତିନି ବନ୍ଧନ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
ଦ୍ଵ୍ଯଙ୍ଗୁଲାଭ୍ଯୁଚ୍ଛ୍ରିତା କାର୍ଯା ପ୍ରଥମା ମେଖଲା ବୁଧୈଃ ତ୍ର୍ଯଙ୍ଗୁଲାଭ୍ଯୁଚ୍ଛ୍ରିତା ତଦ୍ଵଦ୍ ଦ୍ଵିତୀଯା ପରିକୀର୍ତିତା
ପ୍ରଥମ ବନ୍ଧନ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀଙ୍କ ଅନୁସାରେ ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଳ ଉଚ୍ଚ କରିବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱିତୀୟ ବନ୍ଧନ ତିନି ଆଙ୍ଗୁଳ ଉଚ୍ଚ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଉଚ୍ଛ୍ରାଯଵିସ୍ତରାଭ୍ଯାଂ ଚ ତୃତୀଯା ଚତୁରଙ୍ଗୁଲା ଦ୍ଵ୍ଯଙ୍ଗୁଲଶ୍ଚେତି ଵିସ୍ତାରଃ ପୂର୍ଵଯୋରେଵ ଶସ୍ଯତେ
ତୃତୀୟ ବନ୍ଧନ ଚାରି ଆଙ୍ଗୁଳ ଉଚ୍ଚ ଓ ପ୍ରସ୍ତ ହୁଏ; ପ୍ରଥମ ଦୁଇ ବନ୍ଧନର ପ୍ରସ୍ତ ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଳ ହୁଏ, ପୂର୍ବର ପରି।
ଵିତସ୍ତିମାତ୍ରା ଯୋନିଃ ସ୍ଯାତ୍ ଷଟ୍ସପ୍ତାଙ୍ଗୁଲଵିସ୍ତୃତା କୂର୍ମପୃଷ୍ଠୋନ୍ନତା ମଧ୍ଯେ ପାର୍ଶ୍ଵଯୋଶ୍ଚାଙ୍ଗୁଲୋଚ୍ଛ୍ରିତା
ଯୋନି ଏକ ଭାଉ ଲମ୍ବା, ଛଅ କିମ୍ବା ସାତ ଆଙ୍ଗୁଳ ପ୍ରସ୍ତ, ମଧ୍ୟରେ କୁର୍ମ ପିଠି ପରି ଉଚ୍ଚ, ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଳ ଉଚ୍ଚ।
ଗଜୌଷ୍ଠସଦୃଶୀ ତଦ୍ଵଦ୍ ଆଯତା ଛିଦ୍ରସଂଯୁତା ଏତତ୍ସର୍ଵେଷୁ କୁଣ୍ଡେଷୁ ଯୋନିଲକ୍ଷଣମୁଚ୍ଯତେ
ଏହା ହାତୀ ଓଠ ପରି ଦୀର୍ଘ ଓ ଫୁଟି ଥିବା; ସମସ୍ତ କୁଣ୍ଡରେ ଯୋନିର ଲକ୍ଷଣ ଏହିପରି।
ମେଖଲୋପରି ସର୍ଵତ୍ର ଅଶ୍ଵତ୍ଥଦଲସଂନିଭମ୍ ଵେଦୀ ଚ କୋଟିହୋମେ ସ୍ଯାଦ୍ ଵିତସ୍ତୀନାଂ ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍
ମେଖଳାଉପରେ ସବୁଠାରେ ବଡ଼ ପିପଳ ପତ୍ର ପରି ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ୍; କୋଟି-ହୋମ ପାଇଁ ବେଦୀ ଚାରି ହାତର ଲମ୍ବା ହେବା ଦରକାର।
ଚତୁରସ୍ରା ସମନ୍ତାଚ୍ଚ ତ୍ରିଭିର୍ଵପ୍ରୈସ୍ତୁ ସଂଯୁତା ଵପ୍ରପ୍ରମାଣଂ ପୂର୍ଵୋକ୍ତଂ ଵେଦୀନାଂ ଚ ତଥୋଚ୍ଛ୍ରଯଃ
ବେଦୀଟି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚତୁର୍ସ୍ର ହେବା ଦରକାର, ତିନିଟି ଉଚ୍ଚ ଭୂମି ଦେଇ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହି ଭୂମିର ମାପ ଓ ବେଦୀର ଉଚ୍ଚତା ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଦିଆଯାଇଛି, ସେହିପରି।
ତଥା ଷୋଡଶହସ୍ତଃ ସ୍ଯାନ୍ ମଣ୍ଡପଶ୍ଚ ଚତୁର୍ମୁଖଃ ପୂର୍ଵଦ୍ଵାରେ ଚ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ବହ୍ଵୃଚଂ ଵେଦପାରଗମ୍
ଏପରି, ମଣ୍ଡପଟି ସୋଳହ ହାତ ଲମ୍ବା ଓ ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ଥିବା ଉଚିତ୍; ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରରେ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବହୃଚ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ବସାଇବା ଦରକାର।
ଯଜୁର୍ଵିଦଂ ତଥା ଯାମ୍ଯେ ପଶ୍ଚିମେ ସାମଵେଦିନମ୍ ଅଥର୍ଵଵେଦିନଂ ତଦ୍ଵଦ୍ ଉତ୍ତରେ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ବୁଧଃ
ଏହିପରି, ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରରେ ଯଜୁର୍ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ ସାମବେଦ ପଣ୍ଡିତ, ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରରେ ଅଥର୍ବବେଦ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ବସାଇବା ଉଚିତ୍।
ଅଷ୍ଟୌ ତୁ ହୋମକାଃ କାର୍ଯା ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗଵେଦିନଃ ଏଵଂ ଦ୍ଵାଦଶ ଵିପ୍ରାଃ ସ୍ଯୁର୍ ଵସ୍ତ୍ରମାଲ୍ଯାନୁଲେପନୈଃ ପୂର୍ଵଵତ୍ପୂଜଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଵସ୍ତ୍ରାଭରଣଭୂଷଣୈଃ
ଅଠ ଜଣ ହୋମ କରିବା ପଣ୍ଡିତ ଏବଂ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନୀ ହେବା ଦରକାର; ଏହିପରି, ଦ୍ୱାଦଶ ପ୍ରାଜ୍ଞ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଅଙ୍ଗବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଦେଇ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଉଚିତ୍ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର।
ରାତ୍ରିସୂକ୍ତଂ ଚ ରୌଦ୍ରଂ ଚ ପାଵମାନଂ ସୁମଙ୍ଗଲମ୍ ପୂର୍ଵତୋ ବହ୍ଵୃଚଃ ଶାନ୍ତିଂ ପଠନ୍ନାସ୍ତେ ହ୍ଯୁଦଙ୍ମୁଖଃ
ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ବହୃଚ ପଣ୍ଡିତ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ବସି, ରାତ୍ରିସୂକ୍ତ, ରୌଦ୍ର, ପାବମାନ, ସୁମଙ୍ଗଳ ଓ ଶାନ୍ତି ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିଥାନ୍ତି।
ଶାକ୍ତଂ ଶାକ୍ରଂ ଚ ସୌମ୍ଯଂ ଚ କୌଷ୍ମାଣ୍ଡଂ ଶାନ୍ତିମେଵ ଚ ପାଠଯେଦ୍ଦକ୍ଷିଣଦ୍ଵାରି ଯଜୁର୍ଵେଦିନମୁତ୍ତମମ୍
ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜୁର୍ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଶାକ୍ତ, ଶାକ୍ର, ସୌମ୍ୟ, କୌଷ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ଶାନ୍ତି ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ୍।
ସୁପର୍ଣମଥ ଵୈରାଜମ୍ ଆଗ୍ନେଯଂ ରୁଦ୍ରସଂହିତାମ୍ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମାସ ତଥା ଶାନ୍ତିଂ ଛନ୍ଦୋଗଃ ପଶ୍ଚିମେ ଜପେତ୍
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଚାନ୍ଦୋଗ ପଣ୍ଡିତ ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ବୈରାଜ, ଆଗ୍ନେୟ, ରୁଦ୍ରସଂହିତା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠମାସ ଓ ଶାନ୍ତି ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିଥାନ୍ତି।
ଶାନ୍ତିସୂକ୍ତଂ ଚ ସୌରଂ ଚ ତଥା ଶାକୁନକଂ ଶୁଭମ୍ ପୌଷ୍ଟିକଂ ଚ ମହାରାଜ୍ଯମ୍ ଉତ୍ତରେଣାପ୍ଯଥର୍ଵଵିତ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଅଥର୍ବବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଶାନ୍ତିସୂକ୍ତ, ସୌର, ଶୁଭ ଶାକୁନକ, ପୌଷ୍ଟିକ ଓ ମହାରାଜ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିଥାନ୍ତି।
ପଞ୍ଚଭିଃ ସପ୍ତଭିର୍ଵାପି ହୋମଃ କାର୍ଯୋ ଽତ୍ର ପୂର୍ଵଵତ୍ ସ୍ନାନେ ଦାନେ ଚ ମନ୍ତ୍ରାଃ ସ୍ଯୁସ୍ ତ ଏଵ ମୁନିସତ୍ତମ
ଏଠାରେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ପାଞ୍ଚ ଅଥବା ସାତ ଥର ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍; ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ ପାଇଁ ସେହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଦରକାର, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।