ଗ୍ରହତାରାବଲଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା କୃତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଵାଚନମ୍ ଗୃହସ୍ଯୋତ୍ତରପୂର୍ଵେଣ ମଣ୍ଡପଂ କାରଯେଦ୍ବୁଧଃ
ଗ୍ରହ ଓ ତାରାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଜାଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଘରର ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ରୁଦ୍ରାଯତନଭୂମୌ ଵା ଚତୁରସ୍ରମୁଦଙ୍ମୁଖମ୍ ଦଶହସ୍ତମଥାଷ୍ଟୌ ଵା ହସ୍ତାନ୍କୁର୍ଯାଦ୍ଵିଧାନତଃ
ରୁଦ୍ର ଦେଉଳ ଭୂମିରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠାରେ, ଚତୁରସ୍ର ଏବଂ ଉତ୍ତର ମୁହଁ କରି, ଦଶ କିମ୍ବା ଆଠ ହସ୍ତ ମାପରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଗୁଦକ୍ପ୍ଲଵନାଂ ଭୂମିଂ କାରଯେଦ୍ଯତ୍ନତୋ ବୁଧଃ ପ୍ରାଗୁତ୍ତରଂ ସମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରଦେଶଂ ମଣ୍ଡପସ୍ଯ ତୁ
ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ ଯଥାଯଥ ଚେଷ୍ଟାରେ ମଣ୍ଡପ ପାଇଁ ଭୂମି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ।
ଶୋଭନଂ କାରଯେତ୍କୁଣ୍ଡଂ ଯଥାଵଲ୍ଲକ୍ଷଣାନ୍ଵିତମ୍ ଚତୁରସ୍ରଂ ସମନ୍ତାତ୍ତୁ ଯୋନିଵକ୍ତ୍ରଂ ସମେଖଲମ୍
ଯଥାଯଥ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚତୁରସ୍ର, ଯୋନିମୁଖ ଓ ସମ ମେଖଳା ସହିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର କୁଣ୍ଡ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ଚତୁରଙ୍ଗୁଲଵିସ୍ତାରା ମେଖଲା ତଦ୍ଵଦୁଚ୍ଛ୍ରିତା ପ୍ରାଗୁଦକ୍ପ୍ଲଵନା କାର୍ଯା ସର୍ଵତଃ ସମଵସ୍ଥିତା
ଚାରି ଆଉଁଳ ଚଉଡ଼ା ଏବଂ ସେଇ ଉଚ୍ଚତାର ଏକ ମେଖଳା ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହାଁ କରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସମଭାବରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ନଵଗ୍ରହମଖଃ ସ୍ମୃତଃ ମାନହୀନାଧିକଂ କୁଣ୍ଡମ୍ ଅନେକଭଯଦଂ ଭଵେତ୍ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାତ୍ ସୁସମ୍ପୂର୍ଣଂ ଶାନ୍ତିକୁଣ୍ଡଂ ଵିଧୀଯତେ
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ନବଗ୍ରହ ଯଜ୍ଞ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ; କୁଣ୍ଡ ଅତି ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼ ହେଲେ ବହୁତ ଅପାୟ ହୁଏ, ତେଣୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଭରିଥିବା ଶାନ୍ତିକୁଣ୍ଡ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ଅସ୍ମାଦ୍ଦଶଗୁଣଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଲକ୍ଷହୋମଃ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା ଆହୁତୀଭିଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଦକ୍ଷିଣାଭିସ୍ତଥୈଵ ଚ
ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ କହିବା ଅନୁସାରେ ଏହାଠାରୁ ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ ଲକ୍ଷ ହୋମ କରାଯିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଯଥାଯଥ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଦାନ ସହିତ କରିବା ଦରକାର।
ଦ୍ଵିହସ୍ତଵିସ୍ତୃତଂ ତଦ୍ଵଚ୍ ଚତୁର୍ହସ୍ତାଯତଂ ପୁନଃ ଲକ୍ଷହୋମେ ଭଵେତ୍କୁଣ୍ଡଂ ଯୋନିଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିମେଖଲମ୍
ଲକ୍ଷ ହୋମ ପାଇଁ କୁଣ୍ଡ ଦୁଇ ହସ୍ତ ଚଉଡ଼ା ଓ ଚାରି ହସ୍ତ ଲମ୍ବା, ଯୋନି ଓ ମୁଁହ ଆକୃତିରେ, ତିନିଟି ମେଖଳା ସହିତ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ଯ ଚୋତ୍ତରପୂର୍ଵେଣ ଵିତସ୍ତିତ୍ରଯସଂସ୍ଥିତମ୍ ପ୍ରାଗୁଦକ୍ପ୍ଲଵନଂ ତଚ୍ଚ ଚତୁରସ୍ରଂ ସମନ୍ତତଃ
ସେଇ କୁଣ୍ଡର ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ ତିନି ହାତ ଦୂରରେ ଚାରିପାଖରୁ ସମଚତୁରସ୍ର ଏକ ଅଞ୍ଚଳ ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହାଁ କରି ରଖିବା ଉଚିତ।
ଵିଷ୍କମ୍ଭାର୍ଧୋଚ୍ଛ୍ରିତଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସ୍ଥଣ୍ଡିଲଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା ସଂସ୍ଥାପନାଯ ଦେଵାନାଂ ଵପ୍ରତ୍ରଯସମାଵୃତମ୍
ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ମାନ ଅନୁଯାୟୀ ମଞ୍ଚ ତାଲ ଅର୍ଦ୍ଧ ଉଚ୍ଚତାରେ ଥିବା ଉଚିତ, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ତିନିଟି ଉଚ୍ଚ ଭିତିରେ ଘେରାଯିବା ଦରକାର।
ଦ୍ଵ୍ଯଙ୍ଗୁଲୋ ହ୍ଯୁଚ୍ଛ୍ରିତୋ ଵପ୍ରଃ ପ୍ରଥମଃ ସ ଉଦାହୃତଃ ଅଙ୍ଗୁଲୋଚ୍ଛ୍ରଯସଂଯୁକ୍ତଂ ଵପ୍ରଦ୍ଵଯମଥୋପରି
ପ୍ରଥମ ଭିତି ଦୁଇ ଆଉଁଳ ଉଚ୍ଚ, ଏହା ଉପରେ ଏକେ ଉଚ୍ଚତାର ଦୁଇଟି ଅନ୍ୟ ଭିତି ରଖିବା ଉଚିତ।
ତ୍ର୍ଯଙ୍ଗୁଲସ୍ଯ ଚ ଵିସ୍ତାରଃ ସର୍ଵେଷାଂ କଥ୍ଯତେ ବୁଧୈଃ ଦଶାଙ୍ଗୁଲୋଚ୍ଛ୍ରିତା ଭିତ୍ତିଃ ସ୍ଥଣ୍ଡିଲେ ସ୍ଯାତ୍ତଥୋପରି ତସ୍ମିନ୍ନାଵାହଯେଦ୍ଦେଵାନ୍ ପୂର୍ଵଵତ୍ପୁଷ୍ପତଣ୍ଡୁଲୈଃ
ସମସ୍ତ ଭିତିର ଚଉଡ଼ା ତିନି ଆଉଁଳ ବୋଲି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି; ମଞ୍ଚର ଭିତି ଦଶ ଆଉଁଳ ଉଚ୍ଚ ହେବା ଉଚିତ, ଏହା ଉପରେ ପୂର୍ବବତ୍ ଫୁଲ ମୁଞ୍ଚି ସହିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଦରକାର।
ଆଦିତ୍ଯାଭିମୁଖାଃ ସର୍ଵାଃ ସାଧିପ୍ରତ୍ଯଧିଦେଵତାଃ ସ୍ଥାପନୀଯା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୋତ୍ତରେଣ ପରାଙ୍ମୁଖାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତାଙ୍କର ଅଧିପତି ଏବଂ ଉପଦେବତାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମୁହାଁ କରି ରଖିବା ଉଚିତ, ମହାମୁନି, କେବେ ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ପଛକୁ ମୁହାଁ କରି ନୁହେଁ।
ଗରୁତ୍ମାନଧିକସ୍ତତ୍ର ସଂପୂଜ୍ଯଃ ଶ୍ରିଯମିଚ୍ଛତା ସାମଧ୍ଵନିଶରୀରସ୍ତ୍ଵଂ ଵାହନଂ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ଵିଷପାପହରୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଅତଃ ଶାନ୍ତିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ
ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରୀ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ପୂଜିବା ଉଚିତ: 'ତୁମେ ସାମ ଓ ରାତିର ଧ୍ୱନି ପରି ଶରୀର ଧାରଣ କରିଛ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଯାନ, ସଦା ବିଷ ଓ ପାପ ଦୂର କର, ଏହିପରି ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ।'
ପୂର୍ଵଵତ୍କୁମ୍ଭମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତଦ୍ଵଦ୍ଧୋମଂ ସମାଚରେତ୍ ସହସ୍ରାଣାଂ ଶତଂ ହୁତ୍ଵା ସମିତ୍ସଂଖ୍ଯାଧିକଂ ପୁନଃ ଘୃତକୁମ୍ଭଵସୋର୍ଧାରାଂ ପାତଯେଦନଲୋପରି
ପୂର୍ବବତ୍ କୁମ୍ଭକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସେଇପରି ହୋମ କରିବା ଉଚିତ; ଏକ ଲକ୍ଷ ହୋମ ହେବା ପରେ ଏବଂ ଦାରୁର ସଂଖ୍ୟା ଅଧିକ କରି, ପୁଣି ଘିଅ ଭରା କୁମ୍ଭରୁ ଅଗ୍ନି ଉପରେ ଧାରା ଭାବେ ଢାଳିବା ଦରକାର।
ଔଦୁମ୍ବରୀଂ ତଥାର୍ଦ୍ରାଂ ଚ ଋଜ୍ଵୀଂ କୋଟରଵର୍ଜିତାମ୍ ବାହୁମାତ୍ରାଂ ସ୍ରୁଚଂ କୃତ୍ଵା ତତଃ ସ୍ତମ୍ଭଦ୍ଵଯୋପରି ଘୃତଧାରାଂ ତଯା ସମ୍ଯଗ୍ ଅଗ୍ନେରୁପରି ପାତଯେତ୍
ଉଦୁମ୍ବର କାଠର ଏକ ସିଧା, ଭିଜା, ଖାଲି ନଥିବା ଏବଂ ବାହୁ ଲମ୍ବା ଚମଚ ତିଆରି କରି, ଦୁଇଟି ଖୁଟି ଉପରେ ଧରି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଠିକ୍ ଭାବେ ଅଗ୍ନି ଉପରେ ଘିଅ ଧାରା ଢାଳିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରାଵଯେତ୍ସୂକ୍ତମାଗ୍ନେଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ରୌଦ୍ରମୈନ୍ଦଵମ୍ ମହାଵୈଶ୍ଵାନରଂ ସାମ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସାମ ଚ ଵାଚଯେତ୍
ଅଗ୍ନି, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସୂକ୍ତ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ; ଏହାସହ ମହାୱୈଶ୍ୱାନର ସାମ ଓ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସାମ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ିବା ଦରକାର।
ସ୍ନାନଂ ଚ ଯଜମାନସ୍ଯ ପୂର୍ଵଵତ୍ସ୍ଵସ୍ତିଵାଚନମ୍ ଦାତଵ୍ଯା ଯଜମାନେନ ପୂର୍ଵଵଦ୍ଦକ୍ଷିଣାଃ ପୃଥକ୍
ଯଜମାନ ପୂର୍ବବତ୍ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପୂର୍ବବତ୍ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ପୁରୋହିତମାନେକୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।
କାମକ୍ରୋଧଵିହୀନେନ ଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ଶାନ୍ତଚେତସା ନଵଗ୍ରହମଖେ ଵିପ୍ରାଶ୍ ଚତ୍ଵାରୋ ଵେଦଵେଦିନଃ
ନବଗ୍ରହ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଚାରିଜଣ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ଇଚ୍ଛା ଓ କ୍ରୋଧ ରହିତ, ଶାନ୍ତ ମନ ଥିବା ପୁରୋହିତ ଦରକାର।
ଅଥଵା ଋତ୍ଵିଜୌ ଶାନ୍ତୌ ଦ୍ଵାଵେଵ ଶ୍ରୁତିକୋଵିଦୌ କାର୍ଯାଵଯୁତହୋମେ ତୁ ନ ପ୍ରସଜ୍ଯେତ ଵିସ୍ତରେ
କିମ୍ବା ଯଦି ଯଜ୍ଞ ବିସ୍ତୃତ ନୁହେଁ, ତେବେ ଦୁଇଜଣ ଶାନ୍ତ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୋହିତ ଦ୍ୱାରା କାମ ହେବ।
ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ଦଶ ଚାଷ୍ଟୌ ଚ ଲକ୍ଷହୋମେ ତୁ ଋତ୍ଵିଜଃ କର୍ତଵ୍ଯାଃ ଶକ୍ତିତସ୍ତଦ୍ଵଚ୍ ଚତ୍ଵାରୋ ଵା ଵିମତ୍ସରଃ
ଏହିପରି ଲକ୍ଷ ହୋମ ପାଇଁ ଦଶ କିମ୍ବା ଆଠିଜଣ ପୁରୋହିତ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ, କିମ୍ବା ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଚାରିଜଣ ଦ୍ୱେଷ ରହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିବ।
ନଵଗ୍ରହମଖାତ୍ସର୍ଵଂ ଲକ୍ଷହୋମେ ଦଶୋତ୍ତରମ୍ ଭକ୍ଷ୍ଯାନ୍ଦଦ୍ଯାନ୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷଣାନ୍ଯପି ଶକ୍ତିତଃ
ହେ ମହାମୁନି, ଲକ୍ଷ ହୋମରେ ନବଗ୍ରହ ଯଜ୍ଞର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦଶ ଗୁଣା ବଢ଼ିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଭୂଷଣ ଦେବା ଦରକାର।
ଶଯନାନି ସଵସ୍ତ୍ରାଣି ହୈମାନି କଟକାନି ଚ କର୍ଣାଙ୍ଗୁଲିପଵିତ୍ରାଣି କଣ୍ଠସୂତ୍ରାଣି ଶକ୍ତିମାନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକେ ଶୟନ, ଚାଦର ଦିଏ, ସୁନାର ବାଙ୍ଗି, କଣ ଓ ଆଙ୍ଗୁଠିର ମୁଦ୍ରା, ଗଳାର ମାଳା ଦେବା ଉଚିତ।
ନ କୁର୍ଯାଦ୍ଦକ୍ଷିଣାହୀନଂ ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯେନ ମାନଵଃ ଅଦଦଲ୍ଲୋଭତୋ ମୋହାତ୍ କୁଲକ୍ଷଯମ୍ ଅଵାପ୍ନୁତେ
ମନୁଷ୍ୟ ଦାନ କରିବାବେଳେ ଠିକ୍ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ, ଧନ ଲୋଭରେ କ୍ରୁତ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଲୋଭ କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ଦାନ କଲେ, ଜନ୍ମର ଗୋତିକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଅନ୍ନଦାନଂ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା କର୍ତଵ୍ଯଂ ଭୂତିମିଚ୍ଛତା ଅନ୍ନହୀନଃ କୃତୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଫଲଦୋ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଚାହେ, ସେ ଯେତିକି ସମ୍ଭବ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଅନ୍ନ ଦାନ ନ କଲେ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସିଥାଏ।
ଅନ୍ନହୀନୋ ଦହେଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ମନ୍ତ୍ରହୀନସ୍ତୁ ଋତ୍ଵିଜଃ ଯଷ୍ଟାରଂ ଦକ୍ଷିଣାହୀନଂ ନାସ୍ତି ଯଜ୍ଞସମୋ ରିପୁଃ
ଅନ୍ନ ନ ଥିଲେ ରାଜ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ମନ୍ତ୍ର ନ ଥିଲେ ପୁଜାରୀ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଦକ୍ଷିଣା ନ ଦେଲେ ଯଜ୍ମାନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ—ଠିକ୍ ଦାନ ବିନା ଯଜ୍ଞ ତୁଳ୍ୟ ଶତ୍ରୁ କିଏ ନାହିଁ।
ନ ଵାପ୍ଯଲ୍ପଧନଃ କୁର୍ଯାଲ୍ ଲକ୍ଷହୋମଂ ନରଃ କ୍ଵଚିତ୍ ଯସ୍ମାତ୍ପୀଡାକରୋ ନିତ୍ଯଂ ଯଜ୍ଞେ ଭଵତି ଵିଗ୍ରହଃ
ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିବା ଲୋକ କେବେ ଲକ୍ଷହୋମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କାରଣ, ଯଜ୍ଞରେ ଦୁଃଖ ଥିଲେ ସଦା ବିବାଦ ଆସିଥାଏ।
ତମେଵ ପୂଜଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵୌ ଵା ତ୍ରୀନ୍ଵା ଯଥାଵିଧି ଏକମପ୍ଯର୍ଚଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵେଦପାରଗମ୍ ଦକ୍ଷିଣାଭିଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ନ ବହୂନଲ୍ପଵିତ୍ତଵାନ୍
ସେ ଏକାକି କିମ୍ବା ଦୁଇଜଣ, ତିନିଜଣ ଯଥାବିଧି ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଭକ୍ତି ଓ ଦକ୍ଷିଣା ସହ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ବହୁ ଜଣକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଲକ୍ଷହୋମସ୍ତୁ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଯଥାଵିତ୍ତଂ ଭଵେଦ୍ବହୁ ଯତଃ ସର୍ଵାନଵାପ୍ନୋତି କୁର୍ଵନ୍କାମାନ୍ଵିଧାନତଃ
ଲକ୍ଷହୋମ ଅଧିକ ଧନ ଥିଲେ ଯଥାବିଧି କରିବା ଉଚିତ; ନିୟମ ଅନୁସାରେ କଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ପୂଜ୍ଯତେ ଶିଵଲୋକେ ଚ ଵସ୍ଵାଦିତ୍ଯମରୁଦ୍ଗଣୈଃ ଯାଵତ୍କଲ୍ପଶତାନ୍ଯଷ୍ଟାଵ୍ ଅଥ ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେ ଶିବ ଲୋକରେ ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟ, ମରୁଦ୍ଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଠ ଶତ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂଜିତ ହୁଏ, ତାପରେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।