ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ରୌପ୍ଯାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ଯତ୍ପ୍ରଦାନାନ୍ନରୋ ଯାତି ସୋମଲୋକମନୁତ୍ତମମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଅପୂର୍ବ ରୌପ୍ୟ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ଦାନ କଲେ ମଣିଷ ସୋମ ଲୋକରେ ପହଞ୍ଚିଥାଏ।
ଦଶଭିଃ ପଲସାହସ୍ରୈର୍ ଉତ୍ତମୋ ରଜତାଚଲଃ ପଞ୍ଚଭିର୍ମଧ୍ଯମଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ତଦର୍ଧେନାଧମଃ ସ୍ମୃତଃ
ଦଶ ହଜାର ପଳ ରୌପ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼, ପାଞ୍ଚ ହଜାରରେ ମଧ୍ୟମ, ତାହାର ଅର୍ଧରେ ନିମ୍ନ ପାହାଡ଼ ମାନାଯାଏ।
ଅଶକ୍ତୋ ଵିଂଶତେରୂର୍ଧ୍ଵଂ କାରଯେଚ୍ଛକ୍ତିତସ୍ତଦା ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାଂସ୍ତଦ୍ଵତ୍ ତୁରୀଯାଂଶେନ କଲ୍ପଯେତ୍
ଯଦି କେହି କୋଉ ଶକ୍ତି ନଥିଲେ, କିଂବା ବିଶି ପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଉଁପରି କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଭାବେ ଚାରିଅଂଶ ଆକାରରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵଵଦ୍ରାଜତାନ୍କୁର୍ଵନ୍ ମନ୍ଦରାଦୀନ୍ଵିଧାନତଃ କଲଧୌତମଯାଂସ୍ତଦ୍ଵଲ୍ ଲୋକେଶାନର୍ଚଯେଦ୍ବୁଧଃ
ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ରୌପ୍ୟ ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରାଯାଏ, ମନ୍ଦର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହିପରି ଶୁଧ୍ଧ ରୌପ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ଲୋକପାଳମାନେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵର୍କଵାନ୍କାର୍ଯୋ ନିତମ୍ବୋ ଽତ୍ର ହିରଣ୍ମଯଃ ରାଜତଂ ସ୍ଯାଦ୍ଯଦନ୍ଯେଷାଂ ସର୍ଵଂ ତଦିହ କାଞ୍ଚନମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଆର୍କ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ, ଏଠାରେ ତଳ ଭାଗ ସୁନାରେ; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ ରୌପ୍ୟରେ, ଏଠାରେ ସବୁ କିଛି ସୁନାରେ।
ଶେଷଂ ତୁ ପୂର୍ଵଵତ୍କୁର୍ଯାଦ୍ ଧୋମଜାଗରଣାଦିକମ୍ ଦଦ୍ଯାତ୍ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ତୁ ଗୁରଵେ ରୌପ୍ଯପର୍ଵତମ୍
ଅନ୍ୟ ସବୁ କାମ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ହୋମ ଓ ଜାଗରଣ ସହିତ କରିବା ଉଚିତ; ପରେ ପ୍ରଭାତରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ରୌପ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଦେବା ଉଚିତ।
ଵିଷ୍କମ୍ଭଶୈଲାନୃତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ପୂଜ୍ଯଵସ୍ତ୍ରଵିଭୂଷଣୈଃ ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ପଠନ୍ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଦର୍ଭପାଣିର୍ଵିମତ୍ସରଃ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଋତ୍ବିଜମାନେ ପାଖରେ ପୂଜା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି, ଦର୍ଭା ହାତରେ ଧରି, ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡ଼ି ଦେବା ଉଚିତ।
ପିତୄଣାଂ ଵଲ୍ଲଭୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଧରୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଶିଵସ୍ଯ ଚ ପାହି ରାଜତ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଶୋକସଂସାରସାଗରାତ୍
ଯେହେତୁ ତୁମେ ପିତୃମାନେ, ଭୂପତିମାନେ ଓ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ହେ ରୌପ୍ୟ ପାହାଡ଼, ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଇତ୍ଥଂ ନିଵେଦ୍ଯ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ରଜତାଚଲମୁତ୍ତମମ୍ ଗଵାମଯୁତଦାନସ୍ଯ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ଯିଏ ଉତ୍ତମ ରୂପରେ ରଜତ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ଦଶ ହଜାର ଗାଁ ଦାନ କରିବାର ଫଳ ପାଏ।
ସୋମଲୋକେ ସ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ କିଂନରାପ୍ସରସାଂ ଗଣୈଃ ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଵସେଦ୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ସୋମ ଲୋକରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ଗନ୍ଧର୍ବ, କିମ୍ନର ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆଦର କରିଥିବା, ସେ ଆବୃତି ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିଥାନ୍ତି।
ଅଥାତଃ ସମ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶର୍କରାଶୈଲମୁତ୍ତମମ୍ ଯସ୍ଯ ପ୍ରଦାନାଦ୍ଵିଷ୍ଣ୍ଵର୍କରୁଦ୍ରାସ୍ତୁଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵଦା
ଏବେ ମୁଁ ଉତ୍ତମ ଶର୍କରା ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି; ଯାହା ଦାନ କଲେ, ବିଷ୍ଣୁ, ଆର୍କ ଓ ରୁଦ୍ର ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଅଷ୍ଟାଭିଃ ଶର୍କରାଭାରୈର୍ ଉତ୍ତମଃ ସ୍ଯାନ୍ମହାଚଲଃ ଚତୁର୍ଭିର୍ମଧ୍ଯମଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଭାରାଭ୍ଯାମଧମଃ ସ୍ମୃତଃ
ଆଠ ଭାର ଶର୍କରା ଦେଇ ପାହାଡ଼ ଉତ୍ତମ ହୁଏ; ଚାରି ଭାର ଦେଇ ମଧ୍ୟମ ହୁଏ; ଦୁଇ ଭାର ଦେଇ ନିମ୍ନ ହୁଏ।
ଭାରେଣ ଵାର୍ଧଭାରେଣ କୁର୍ଯାଦ୍ଯଃ ସ୍ଵଲ୍ପଵିତ୍ତଵାନ୍ ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାନ୍କୁର୍ଯାତ୍ ତୁରୀଯାଂଶେନ ମାନଵଃ
ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ଜଣେ ଅଧା ଭାର କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଭାର ଦେଇ ପାହାଡ଼ କରିପାରିବେ; ମାନବ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଭାଗ ଦେଇ ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵତ୍ସର୍ଵମ୍ ଆସାଦ୍ଯାମରସଂଯୁତମ୍ ମେରୋରୁପରି ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ସ୍ଥାପ୍ଯଂ ହେମତରୁତ୍ରଯମ୍
ଧାନ ପାହାଡ଼ ପରି, ସବୁ କାମ ଅମୃତ ସହିତ ଏକସାଥି କରିବା ଉଚିତ; ଏଭଳି, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ତିନିଟି ସୁନା ଗଛ ରଖିବା ଦରକାର।
ମନ୍ଦାରଃ ପାରିଜାତଶ୍ଚ ତୃତୀଯଃ କଲ୍ପପାଦପଃ ଏତଦ୍ଵୃକ୍ଷତ୍ରଯଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ସର୍ଵେଷ୍ଵପି ନିଯୋଜଯେତ୍
ମନ୍ଦାର, ପାରିଜାତ ଓ ତୃତୀୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ — ଏହି ତିନିଟି ଗଛ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ର ଶିର ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ହରିଚନ୍ଦନସଂତାନୌ ପୂର୍ଵପଶ୍ଚିମଭାଗଯୋଃ ନିଵେଶ୍ଯୌ ସର୍ଵଶୈଲେଷୁ ଵିଶେଷାଚ୍ଛର୍କରାଚଲେ
ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଦୁଇଟି ହରିଚନ୍ଦନ ଗଛ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ରେ, ବିଶେଷ କରି ଶର୍କରା ପାହାଡ଼ରେ ରଖିବା ଦରକାର।
ମନ୍ଦରେ କାମଦେଵସ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ଵକ୍ତ୍ରଃ ସଦା ଭଵେତ୍ ଗନ୍ଧମାଦନଶୃଙ୍ଗେ ତୁ ଧନଦଃ ସ୍ଯାଦୁଦଙ୍ମୁଖଃ
ମନ୍ଦାର ପାହାଡ଼ରେ କାମଦେବ ସଦା ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା; ଗନ୍ଧମାଦନ ଶୃଙ୍ଗରେ ଧନଦା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା।
ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋ ଵେଦମୂର୍ତିସ୍ତୁ ହଂସଃ ସ୍ଯାଦ୍ଵିପୁଲାଚଲେ ହୈମୀ ସୁପାର୍ଶ୍ଵେ ସୁରଭିର୍ ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖୀ ଭଵେତ୍
ବଡ଼ ପାହାଡ଼ରେ ବେଦର ଆକାର ହଂସ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା; ସୁନା ଦିଗରେ ସୁରଭି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା।
ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵତ୍ସର୍ଵମ୍ ଆଵାହନଵିଧାନକମ୍ କୃତ୍ଵା ତୁ ଗୁରଵେ ଦଦ୍ଯାନ୍ ମଧ୍ଯମଂ ପର୍ଵତୋତ୍ତମମ୍ ଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଶ୍ ଚତୁରଃ ଶୈଲାନ୍ ଇମାନ୍ମନ୍ତ୍ରାନୁଦୀରଯନ୍
ଧାନ ପାହାଡ଼ ପରି, ସମସ୍ତ ଆବାହନ ବିଧି କରି, ମଧ୍ୟମ ପାହାଡ଼ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ; ଚାରିଟି ପାହାଡ଼ ଋତ୍ବିଜମାନେ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦେବା ଉଚିତ।
ସୌଭାଗ୍ଯାମୃତସାରୋ ଽଯଂ ପର୍ଵତଃ ଶର୍କରାଯୁତଃ ତସ୍ମାଦାନନ୍ଦକାରୀ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ସର୍ଵଦା
ଏହି ଶର୍କରା ପାହାଡ଼ ଭାଗ୍ୟର ଅମୃତର ସାର; ଏହିପରି, ଶୈଳେନ୍ଦ୍ର, ସଦା ଆନନ୍ଦ ଦେବା ପାଇଁ ରହ।
ଅମୃତଂ ପିବତାଂ ଯେ ତୁ ନିପେତୁର୍ଭୁଵି ଶୀକରାଃ ଦେଵାନାଂ ତତ୍ସମୁତ୍ଥସ୍ତ୍ଵଂ ପାହି ନଃ ଶର୍କରାଚଲ
ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ପିବିବା ବେଳେ ଯେଉଁ ଶୀତଳ ବିନ୍ଦୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲା — ସେଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଶର୍କରା ପାହାଡ଼, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ମନୋଭଵଧନୁର୍ମଧ୍ଯାଦ୍ ଉଦ୍ଭୂତା ଶର୍କରା ଯତଃ ତନ୍ମଯୋ ଽସି ମହାଶୈଲ ପାହି ସଂସାରସାଗରାତ୍
ମନୋଭବଙ୍କ ଧନୁର ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠାରୁ ଶର୍କରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ତୁମେ ତାହାରେ ଗଠିତ; ମହାପାହାଡ଼, ସଂସାର ସାଗରରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଯୋ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛର୍କରାଶୈଲମ୍ ଅନେନ ଵିଧିନା ନରଃ ସର୍ଵପାପୈର୍ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସ ଯାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯିଏ ଏହି ବିଧିରେ ଶର୍କରା ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଚନ୍ଦ୍ରତାରାର୍କସଂକାଶମ୍ ଅଧିରୁହ୍ଯାନୁଜୀଵିଭିଃ ସହୈଵ ଯାନମାତିଷ୍ଠେତ୍ ତତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରଚୋଦିତଃ
ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଯାନରେ ନିଜ ଅନୁଜୀବୀମାନେ ସହିତ ଚଢ଼ି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚେତନାରେ ସେଠାକୁ ଯାଇଥାନ୍ତି।
ତତଃ କଲ୍ପଶତାନ୍ତେ ତୁ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଧିପୋ ଭଵେତ୍ ଆଯୁରାରୋଗ୍ଯସମ୍ପନ୍ନୋ ଯାଵଜ୍ଜନ୍ମାର୍ବୁଦତ୍ରଯମ୍
ତାପରେ, ଶତ କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ଅଧିପତି ହୁଅନ୍ତି; ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସହିତ, ତିନି ହଜାର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ଭୋଜନଂ ଶକ୍ତିତଃ କୁର୍ଯାତ୍ ସର୍ଵଶୈଲେଷ୍ଵମତ୍ସରଃ ସର୍ଵତ୍ରାକ୍ଷାରଲଵଣମ୍ ଅଶ୍ନୀଯାତ୍ତଦନୁଜ୍ଞଯା ପର୍ଵତୋପସ୍କରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ପ୍ରାପଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଲଯମ୍
ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ରେ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡ଼ି; ସମସ୍ତଠାରେ ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଲୁଣ ଓ ଖାର ଖାଇପାରିବେ; ପାହାଡ଼ର ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୃହକୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଆସୀତ୍ପୁରା ବୃହତ୍କଲ୍ପେ ଧର୍ମମୂର୍ତିର୍ଜନାଧିପଃ ସୁହୃଚ୍ଛକ୍ରସ୍ଯ ନିହତା ଯେନ ଦୈତ୍ଯାଃ ସହସ୍ରଶଃ
ଏକ ସମୟରେ ବଡ଼ କଳିରେ ଏକ ଧର୍ମମୟ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହଜାର ହଜାର ଦେମନ୍ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ।
ସୋମସୂର୍ଯାଦଯୋ ଯସ୍ଯ ତେଜସା ଵିଗତପ୍ରଭାଃ ଭଵନ୍ତି ଶତଶୋ ଯେନ ଶତ୍ରଵଶ୍ଚାପରାଜିତାଃ ଯଥେଚ୍ଛାରୂପଧାରୀ ଚ ମନୁଷ୍ଯୋ ଽପ୍ଯପରାଜିତଃ
ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ନିଜର ଚମକ ହରାଇଦିଅନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେହି ଶତାଧିକ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅପରାଜିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଅପରାଜିତ ରହିପାରିନାହାନ୍ତି; ଏବଂ ସେ ମାନବ ରୂପରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେହି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସଦା ଅପରାଜିତ ରହିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାନୁମତୀ ନାମ ଭାର୍ଯା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସୁନ୍ଦରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଵଦ୍ ଦିଵ୍ଯରୂପେଣ ନିର୍ଜିତାମରସୁନ୍ଦରୀ
ତାଙ୍କର ଜଣେ ଜୀବନସାଥୀ ଥିଲେ, ଯାହାର ନାମ ଭାନୁମତୀ, ତିନି ଲୋକରେ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପରି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଥିଲା, ଦେବସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା।
ରାଜ୍ଞସ୍ତସ୍ଯାଗ୍ର୍ଯମହିଷୀ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋ ଽପି ଗରୀଯସୀ ଦଶନାରୀସହସ୍ରାଣାଂ ମଧ୍ଯେ ଶ୍ରୀରିଵ ରାଜତେ
ସେ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ରାଣୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ, ଦଶ ହଜାର ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।