ଵିଂଶତ୍ଯା ଘୃତକୁମ୍ଭାନାମ୍ ଉତ୍ତମଃ ସ୍ଯାଦ୍ଘୃତାଚଲଃ ଦଶଭିର୍ମଧ୍ଯମଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପଞ୍ଚଭିସ୍ତ୍ଵଧମଃ ସ୍ମୃତଃ
ଘୀର ପାହାଡ଼ ବିଶ୍ ଘୀର ଘଡ଼ି ଦେଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦଶ ଦେଲେ ମଧ୍ୟମ, ପଞ୍ଚ ଦେଲେ ନିମ୍ନ ହୁଏ।
ଅଲ୍ପଵିତ୍ତୋ ଽପି ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମିହ ଵିଧାନତଃ ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାଂସ୍ତଦ୍ଵଚ୍ ଚତୁର୍ଭାଗେଣ କଲ୍ପଯେତ୍
ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦୁଇ ଘଡ଼ି ଦେଇ ଏହି ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଚାରି ଭାଗରେ ଉପପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଶାଲିତଣ୍ଡୁଲପାତ୍ରାଣି କୁମ୍ଭୋପରି ନିଵେଶଯେତ୍ କାରଯେତ୍ସଂହତାନୁଚ୍ଚାନ୍ ଯଥାଶୋଭଂ ଵିଧାନତଃ
ଘଡ଼ି ଉପରେ ଚାଉଳ ଓ ଧାନର ପାତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ, ସଠିକ୍ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଭାବରେ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଠି ଓ ଉଚ୍ଚ ଭାବରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ।
ଵେଷ୍ଟଯେଚ୍ଛୁକ୍ଲଵାସୋଭିର୍ ଇକ୍ଷୁଦଣ୍ଡଫଲାଦିକୈଃ ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵଚ୍ଛେଷଂ ଵିଧାନମିହ ପଠ୍ଯତେ
ସେ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ରରେ ମୁଡ଼ିବା, ଇଖିର ଦଣ୍ଡ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ସଜାଇବା, ଧାନ୍ୟର ପାହାଡ଼ ପରି ବାକି ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଧିଵାସନପୂର୍ଵଂ ଚ ତଦ୍ଵଦ୍ଧୋମସୁରାର୍ଚନମ୍ ପ୍ରଭାତାଯାଂ ତୁ ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ଗୁରଵେ ତଂ ନିଵେଦଯେତ୍ ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାଂସ୍ତଦ୍ଵଦ୍ ଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ଶାନ୍ତମାନସଃ
ଉଚିତ ପୂର୍ବ ଅଧିବାସନ, ହୋମ ଓ ଆର୍ଚନା କରି, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏହା ଦେବା ଉଚିତ; ଶାନ୍ତ ମନରେ ଉପପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଋତ୍ବିଜମାନେକୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ସଂଯୋଗାଦ୍ଘୃତମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଯସ୍ମାଦମୃତତେଜସୋଃ ତସ୍ମାଦ୍ଧୃତାର୍ଚିର୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ପ୍ରୀଯତାମତ୍ର ଶଂକରଃ
ଘୀ ଅମୃତ ଦୀପ୍ତିର ଏକତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାରୁ, ଘୀର ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଶଂକର ଏଠି ଖୁସି ହେଉନ୍ତୁ।
ଯସ୍ମାତ୍ତେଜୋମଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ଘୃତେ ତଦ୍ଵିଦ୍ଧ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ ଘୃତପର୍ଵତରୂପେଣ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପାହି ନୋ ଽନିଶମ୍
ଯେଉଁଠି ଦୀପ୍ତିମୟ ବ୍ରହ୍ମା ଘୀରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏହି ଘୀର ପାହାଡ଼ ରୂପରେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ; ତେଣୁ ଆମକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କର।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଘୃତାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ମହାପାତକଯୁକ୍ତୋ ଽପି ଲୋକମାପ୍ନୋତି ଶାଂକରମ୍
ଏହି ନିୟମରେ ଯେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୀର ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ବଡ଼ ପାପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶଂକରଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ହଂସସାରସଯୁକ୍ତେନ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନା ଵିମାନେନାପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାଧରୈର୍ ଵୃତଃ ଵିହରେତ୍ପିତୃଭିଃ ସାର୍ଧଂ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ସେ ପିତୃମାନେ ସହିତ ହଂସ, ସାରସ ଓ କିଙ୍କିଣୀ ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ରତ୍ନାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ମୁକ୍ତାଫଲସହସ୍ରେଣ ପର୍ଵତଃ ସ୍ଯାଦନୁତ୍ତମଃ
ଏବେ ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନର ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି; ହଜାର ମୁକ୍ତା ଫଳ ଦେଇ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପାହାଡ଼ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନାଯାଏ।
ମଧ୍ଯମଃ ପଞ୍ଚଶତିକସ୍ ତ୍ରିଶତେନାଧମଃ ସ୍ମୃତଃ ଚତୁର୍ଥାଂଶେନ ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାଃ ସ୍ଯୁଃ ସମନ୍ତତଃ
ମଧ୍ୟମ ପାହାଡ଼ ପାଞ୍ଚଶେ ହେବା ଉଚିତ, ନିମ୍ନ ପାହାଡ଼ ତିନିଶେ ମାନାଯାଏ; ଚାରିପଟେ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଆକାରରେ କରିବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵେଣ ଵଜ୍ରଗୋମେଦୈର୍ ଦକ୍ଷିଣେନେନ୍ଦ୍ରନୀଲକୈଃ ପଦ୍ମରାଗଯୁତଃ କାର୍ଯୋ ଵିଦ୍ଵଦ୍ଭିର୍ଗନ୍ଧମାଦନଃ
ପୂର୍ବଦିଗରେ ବଜ୍ର ଓ ଗୋମେଦ ରତ୍ନ, ଦକ୍ଷିଣରେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ରତ୍ନ, ଏବଂ ପଦ୍ମରାଗ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼କୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତିଆରି କରିବେ।
ଵୈଦୂର୍ଯଵିଦ୍ରୁମୈଃ ପଶ୍ଚାତ୍ ସମ୍ମିଶ୍ରୋ ଵିମଲାଚଲଃ ପଦ୍ମରାଗୈଃ ସସୌଵର୍ଣୈର୍ ଉତ୍ତରେଣ ଚ ଵିନ୍ଯସେତ୍
ପଶ୍ଚିମରେ ବୈଦୂର୍ୟ ଓ ବିଦ୍ରୁମ ମିଶାଇ ଭଲ ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ; ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ପଦ୍ମରାଗ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ।
ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵତ୍ସର୍ଵମ୍ ଅତ୍ରାପି ପରିକଲ୍ପଯେତ୍ ତଦ୍ଵଦାଵାହନଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଵୃକ୍ଷାନ୍ଦେଵାଂଶ୍ଚ କାଞ୍ଚନାନ୍
ଏଠାରେ ସବୁ କିଛି ଧାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପରି ଏକାକାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଭାବେ ଆହ୍ୱାନ କରି, ସୁନାରେ ଗଛ ଓ ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜଯେତ୍ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧାଦ୍ଯୈଃ ପ୍ରଭାତେ ଚ ଵିମତ୍ସରଃ ପୂର୍ଵଵଦ୍ଗୁରୁଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯ ଇମାନ୍ମନ୍ତ୍ରାନୁଦୀରଯେତ୍
ପ୍ରଭାତରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡ଼ି, ପୁଷ୍ପ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଗୁରୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଋତ୍ବିଜମାନେ ପାଖରେ ପଢ଼ିବେ।
ଯଦା ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵରତ୍ନେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତାଃ ତ୍ଵଂ ଚ ରତ୍ନମଯୋ ନିତ୍ଯଂ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ସଦାଚଲ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ନିଜ-ନିଜ ରତ୍ନରେ ବିରାଜିତ, ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ରତ୍ନମୟ ଅଛ, ହେ ଚିରନ୍ତନ ପାହାଡ଼, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଯସ୍ମାଦ୍ରତ୍ନପ୍ରଦାନେନ ତୁଷ୍ଟିଂ ପ୍ରକୁରୁତେ ହରିଃ ସଦା ରତ୍ନପ୍ରଦାନେନ ତସ୍ମାନ୍ନଃ ପାହି ପର୍ଵତ
ଯେହেতୁ ହରି ନିତ୍ୟ ରତ୍ନ ଦାନରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏହିଠାରୁ, ହେ ପାହାଡ଼, ତୁମେ ଆମକୁ ଏହି ରତ୍ନ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସଦା ରକ୍ଷା କର।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ଦଦ୍ଯାଦ୍ରତ୍ନମଯଂ ଗିରିମ୍ ସ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁସାଲୋକ୍ଯମ୍ ଅମରେଶ୍ଵରପୂଜିତଃ
ଏହି ପ୍ରକାର ନିୟମରେ ଯେ କେହି ରତ୍ନମୟ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅମରେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।
ଯାଵତ୍କଲ୍ପଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ଵସେଚ୍ଚେହ ନରାଧିପ ରୂପାରୋଗ୍ଯଗୁଣୋପେତଃ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଧିପୋ ଭଵେତ୍
ଏହିଠାରେ ରାଜା ଶତ କଳ୍ପ ଓ ତାହାର ଅଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାନ୍ତି, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ମାଲିକ ହୁଅନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକଂ କିଂଚିଦ୍ ଯଦତ୍ରାମୁତ୍ର ଵା କୃତମ୍ ତତ୍ସର୍ଵଂ ନାଶମାଯାତି ଗିରିର୍ଵଜ୍ରହତୋ ଯଥା
ଏଠାରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠାରେ ଯେଉଁ ପାପ, ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି କରାଯାଇଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।
ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ରୌପ୍ଯାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ଯତ୍ପ୍ରଦାନାନ୍ନରୋ ଯାତି ସୋମଲୋକମନୁତ୍ତମମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଅପୂର୍ବ ରୌପ୍ୟ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ଦାନ କଲେ ମଣିଷ ସୋମ ଲୋକରେ ପହଞ୍ଚିଥାଏ।
ଦଶଭିଃ ପଲସାହସ୍ରୈର୍ ଉତ୍ତମୋ ରଜତାଚଲଃ ପଞ୍ଚଭିର୍ମଧ୍ଯମଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ତଦର୍ଧେନାଧମଃ ସ୍ମୃତଃ
ଦଶ ହଜାର ପଳ ରୌପ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼, ପାଞ୍ଚ ହଜାରରେ ମଧ୍ୟମ, ତାହାର ଅର୍ଧରେ ନିମ୍ନ ପାହାଡ଼ ମାନାଯାଏ।
ଅଶକ୍ତୋ ଵିଂଶତେରୂର୍ଧ୍ଵଂ କାରଯେଚ୍ଛକ୍ତିତସ୍ତଦା ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାଂସ୍ତଦ୍ଵତ୍ ତୁରୀଯାଂଶେନ କଲ୍ପଯେତ୍
ଯଦି କେହି କୋଉ ଶକ୍ତି ନଥିଲେ, କିଂବା ବିଶି ପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଉଁପରି କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଭାବେ ଚାରିଅଂଶ ଆକାରରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵଵଦ୍ରାଜତାନ୍କୁର୍ଵନ୍ ମନ୍ଦରାଦୀନ୍ଵିଧାନତଃ କଲଧୌତମଯାଂସ୍ତଦ୍ଵଲ୍ ଲୋକେଶାନର୍ଚଯେଦ୍ବୁଧଃ
ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ରୌପ୍ୟ ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରାଯାଏ, ମନ୍ଦର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହିପରି ଶୁଧ୍ଧ ରୌପ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ଲୋକପାଳମାନେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵର୍କଵାନ୍କାର୍ଯୋ ନିତମ୍ବୋ ଽତ୍ର ହିରଣ୍ମଯଃ ରାଜତଂ ସ୍ଯାଦ୍ଯଦନ୍ଯେଷାଂ ସର୍ଵଂ ତଦିହ କାଞ୍ଚନମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଆର୍କ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ, ଏଠାରେ ତଳ ଭାଗ ସୁନାରେ; ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ ରୌପ୍ୟରେ, ଏଠାରେ ସବୁ କିଛି ସୁନାରେ।
ଶେଷଂ ତୁ ପୂର୍ଵଵତ୍କୁର୍ଯାଦ୍ ଧୋମଜାଗରଣାଦିକମ୍ ଦଦ୍ଯାତ୍ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ତୁ ଗୁରଵେ ରୌପ୍ଯପର୍ଵତମ୍
ଅନ୍ୟ ସବୁ କାମ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ହୋମ ଓ ଜାଗରଣ ସହିତ କରିବା ଉଚିତ; ପରେ ପ୍ରଭାତରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ରୌପ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଦେବା ଉଚିତ।
ଵିଷ୍କମ୍ଭଶୈଲାନୃତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ପୂଜ୍ଯଵସ୍ତ୍ରଵିଭୂଷଣୈଃ ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ପଠନ୍ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଦର୍ଭପାଣିର୍ଵିମତ୍ସରଃ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଋତ୍ବିଜମାନେ ପାଖରେ ପୂଜା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି, ଦର୍ଭା ହାତରେ ଧରି, ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡ଼ି ଦେବା ଉଚିତ।
ପିତୄଣାଂ ଵଲ୍ଲଭୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଧରୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଶିଵସ୍ଯ ଚ ପାହି ରାଜତ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଶୋକସଂସାରସାଗରାତ୍
ଯେହେତୁ ତୁମେ ପିତୃମାନେ, ଭୂପତିମାନେ ଓ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ହେ ରୌପ୍ୟ ପାହାଡ଼, ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଓ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଇତ୍ଥଂ ନିଵେଦ୍ଯ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ରଜତାଚଲମୁତ୍ତମମ୍ ଗଵାମଯୁତଦାନସ୍ଯ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ଯିଏ ଉତ୍ତମ ରୂପରେ ରଜତ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ଦଶ ହଜାର ଗାଁ ଦାନ କରିବାର ଫଳ ପାଏ।
ସୋମଲୋକେ ସ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ କିଂନରାପ୍ସରସାଂ ଗଣୈଃ ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଵସେଦ୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ସୋମ ଲୋକରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ଗନ୍ଧର୍ବ, କିମ୍ନର ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆଦର କରିଥିବା, ସେ ଆବୃତି ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିଥାନ୍ତି।