ଯସ୍ମାନ୍ମଧୁଵଧେ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଦେହସ୍ଵେଦସମୁଦ୍ଭଵାଃ ତିଲାଃ କୁଶାଶ୍ଚ ମାଷାଶ୍ଚ ତସ୍ମାଚ୍ଛାନ୍ତ୍ଯୈ ଭଵତ୍ଵିହ
ମଧୁ ହତ୍ୟା ବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହର ପସିନାରୁ ତିଳ, କୁଶ ଓ ମାଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଏହିପରି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଶାନ୍ତି ଆଣୁନ୍।
ହଵ୍ଯେ କଵ୍ଯେ ଚ ଯସ୍ମାଚ୍ଚ ତିଲା ଏଵାଭିରକ୍ଷଣମ୍ ଭଵାଦୁଦ୍ଧର ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ତିଲାଚଲ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଯେଉଁଠାରୁ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କ ପିଣ୍ଡ ଦାନରେ ତିଳ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ହେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତିଳପାହାଡ଼, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଇତ୍ଯାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚ ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ ତିଲାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ସ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦଂ ଯାତି ପୁନରାଵୃତ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍
ଏହିପରି ଦାନ କରି, ଯେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତିଳର ପାହାଡ଼ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେଉଁଠି ପୁନର୍ବାର ଆସିବା ବହୁତ କଷ୍ଟକର।
ଦୀର୍ଘାଯୁଷ୍ଯଂ ସମାପ୍ନୋତି ପୁତ୍ରପୌତ୍ରୈଶ୍ଚ ମୋଦତେ ପିତୃଭିର୍ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଦିଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ସେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଲାଭ କରେ, ପୁଅ ଓ ନତିମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ, ପିତୃ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ।
ଅଥାତଃ ସମ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି କାର୍ପାସାଚଲମୁତ୍ତମମ୍ ଯତ୍ପ୍ରଦାନାନ୍ନରୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଆପ୍ନୋତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କପାସର ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି; ଏହା ଦାନ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
କାର୍ପାସପର୍ଵତସ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଵିଂଶଦ୍ଭାରୈର୍ ଇହୋତ୍ତମଃ ଦଶଭିର୍ମଧ୍ଯମଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପଞ୍ଚଭିସ୍ତ୍ଵଧମଃ ସ୍ମୃତଃ ଭାରେଣାଲ୍ପଧନୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଵିଵର୍ଜିତଃ
କପାସର ପାହାଡ଼ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ କିଶି ପ୍ରମାଣରେ ବିଶ୍ ଭାର ଦେଲେ, ଦଶ ଭାର ଦେଲେ ମଧ୍ୟମ, ପଞ୍ଚ ଭାର ଦେଲେ ନିମ୍ନ; ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, କଞ୍ଜୁସି ବିନା।
ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵତ୍ସର୍ଵମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ମୁନିପୁଂଗଵ ପ୍ରଭାତାଯାଂ ତୁ ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ଦଦ୍ଯାଦିଦମୁଦୀରଯେତ୍
ଧାନ୍ୟର ପାହାଡ଼ ପରି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଯୋଗାଇ, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଏହି ଦାନ କରିବା ସହିତ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵମେଵାଵରଣଂ ଯସ୍ମାଲ୍ ଲୋକାନାମିହ ସର୍ଵଦା କାର୍ପାସାଦ୍ରେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅଘୌଘଧ୍ଵଂସନୋ ଭଵ
ତୁମେ ସଦା ଏଠି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆବରଣ ହେବାରୁ, ମୁଁ କପାସର ପାହାଡ଼କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି; ଆପଣ ଆମର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ।
ଇତି କାର୍ପାସଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛର୍ଵସଂନିଧୌ ରୁଦ୍ରଲୋକେ ଵସେତ୍କଲ୍ପଂ ତତୋ ରାଜା ଭଵେଦିହ
ଏପରି କପାସର ପାହାଡ଼ ଶିବଙ୍କର ସମ୍ମୁଖରେ ଯେଉଁଠି ଦାନ କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ କାଳ ରୁଦ୍ର ଲୋକରେ ବାସ କରେ, ପରେ ଏଠି ରାଜା ହୁଏ।
ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଘୃତାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ତେଜୋ ଽମୃତମଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୀର ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି; ଏହା ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅମୃତମୟ, ଦିବ୍ୟ ଓ ବଡ଼ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଵିଂଶତ୍ଯା ଘୃତକୁମ୍ଭାନାମ୍ ଉତ୍ତମଃ ସ୍ଯାଦ୍ଘୃତାଚଲଃ ଦଶଭିର୍ମଧ୍ଯମଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପଞ୍ଚଭିସ୍ତ୍ଵଧମଃ ସ୍ମୃତଃ
ଘୀର ପାହାଡ଼ ବିଶ୍ ଘୀର ଘଡ଼ି ଦେଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦଶ ଦେଲେ ମଧ୍ୟମ, ପଞ୍ଚ ଦେଲେ ନିମ୍ନ ହୁଏ।
ଅଲ୍ପଵିତ୍ତୋ ଽପି ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମିହ ଵିଧାନତଃ ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାଂସ୍ତଦ୍ଵଚ୍ ଚତୁର୍ଭାଗେଣ କଲ୍ପଯେତ୍
ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦୁଇ ଘଡ଼ି ଦେଇ ଏହି ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଚାରି ଭାଗରେ ଉପପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଶାଲିତଣ୍ଡୁଲପାତ୍ରାଣି କୁମ୍ଭୋପରି ନିଵେଶଯେତ୍ କାରଯେତ୍ସଂହତାନୁଚ୍ଚାନ୍ ଯଥାଶୋଭଂ ଵିଧାନତଃ
ଘଡ଼ି ଉପରେ ଚାଉଳ ଓ ଧାନର ପାତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ, ସଠିକ୍ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଭାବରେ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଠି ଓ ଉଚ୍ଚ ଭାବରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ।
ଵେଷ୍ଟଯେଚ୍ଛୁକ୍ଲଵାସୋଭିର୍ ଇକ୍ଷୁଦଣ୍ଡଫଲାଦିକୈଃ ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵଚ୍ଛେଷଂ ଵିଧାନମିହ ପଠ୍ଯତେ
ସେ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ରରେ ମୁଡ଼ିବା, ଇଖିର ଦଣ୍ଡ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ସଜାଇବା, ଧାନ୍ୟର ପାହାଡ଼ ପରି ବାକି ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଧିଵାସନପୂର୍ଵଂ ଚ ତଦ୍ଵଦ୍ଧୋମସୁରାର୍ଚନମ୍ ପ୍ରଭାତାଯାଂ ତୁ ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ଗୁରଵେ ତଂ ନିଵେଦଯେତ୍ ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାଂସ୍ତଦ୍ଵଦ୍ ଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ଶାନ୍ତମାନସଃ
ଉଚିତ ପୂର୍ବ ଅଧିବାସନ, ହୋମ ଓ ଆର୍ଚନା କରି, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏହା ଦେବା ଉଚିତ; ଶାନ୍ତ ମନରେ ଉପପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଋତ୍ବିଜମାନେକୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ସଂଯୋଗାଦ୍ଘୃତମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଯସ୍ମାଦମୃତତେଜସୋଃ ତସ୍ମାଦ୍ଧୃତାର୍ଚିର୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ପ୍ରୀଯତାମତ୍ର ଶଂକରଃ
ଘୀ ଅମୃତ ଦୀପ୍ତିର ଏକତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାରୁ, ଘୀର ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଶଂକର ଏଠି ଖୁସି ହେଉନ୍ତୁ।
ଯସ୍ମାତ୍ତେଜୋମଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ଘୃତେ ତଦ୍ଵିଦ୍ଧ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ ଘୃତପର୍ଵତରୂପେଣ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପାହି ନୋ ଽନିଶମ୍
ଯେଉଁଠି ଦୀପ୍ତିମୟ ବ୍ରହ୍ମା ଘୀରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏହି ଘୀର ପାହାଡ଼ ରୂପରେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ; ତେଣୁ ଆମକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କର।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଘୃତାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ମହାପାତକଯୁକ୍ତୋ ଽପି ଲୋକମାପ୍ନୋତି ଶାଂକରମ୍
ଏହି ନିୟମରେ ଯେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୀର ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ବଡ଼ ପାପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶଂକରଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ହଂସସାରସଯୁକ୍ତେନ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନା ଵିମାନେନାପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାଧରୈର୍ ଵୃତଃ ଵିହରେତ୍ପିତୃଭିଃ ସାର୍ଧଂ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ସେ ପିତୃମାନେ ସହିତ ହଂସ, ସାରସ ଓ କିଙ୍କିଣୀ ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ରତ୍ନାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ମୁକ୍ତାଫଲସହସ୍ରେଣ ପର୍ଵତଃ ସ୍ଯାଦନୁତ୍ତମଃ
ଏବେ ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନର ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି; ହଜାର ମୁକ୍ତା ଫଳ ଦେଇ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପାହାଡ଼ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନାଯାଏ।
ମଧ୍ଯମଃ ପଞ୍ଚଶତିକସ୍ ତ୍ରିଶତେନାଧମଃ ସ୍ମୃତଃ ଚତୁର୍ଥାଂଶେନ ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାଃ ସ୍ଯୁଃ ସମନ୍ତତଃ
ମଧ୍ୟମ ପାହାଡ଼ ପାଞ୍ଚଶେ ହେବା ଉଚିତ, ନିମ୍ନ ପାହାଡ଼ ତିନିଶେ ମାନାଯାଏ; ଚାରିପଟେ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଆକାରରେ କରିବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵେଣ ଵଜ୍ରଗୋମେଦୈର୍ ଦକ୍ଷିଣେନେନ୍ଦ୍ରନୀଲକୈଃ ପଦ୍ମରାଗଯୁତଃ କାର୍ଯୋ ଵିଦ୍ଵଦ୍ଭିର୍ଗନ୍ଧମାଦନଃ
ପୂର୍ବଦିଗରେ ବଜ୍ର ଓ ଗୋମେଦ ରତ୍ନ, ଦକ୍ଷିଣରେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ରତ୍ନ, ଏବଂ ପଦ୍ମରାଗ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼କୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତିଆରି କରିବେ।
ଵୈଦୂର୍ଯଵିଦ୍ରୁମୈଃ ପଶ୍ଚାତ୍ ସମ୍ମିଶ୍ରୋ ଵିମଲାଚଲଃ ପଦ୍ମରାଗୈଃ ସସୌଵର୍ଣୈର୍ ଉତ୍ତରେଣ ଚ ଵିନ୍ଯସେତ୍
ପଶ୍ଚିମରେ ବୈଦୂର୍ୟ ଓ ବିଦ୍ରୁମ ମିଶାଇ ଭଲ ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ; ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ପଦ୍ମରାଗ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ।
ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵତ୍ସର୍ଵମ୍ ଅତ୍ରାପି ପରିକଲ୍ପଯେତ୍ ତଦ୍ଵଦାଵାହନଂ କୁର୍ଯାଦ୍ ଵୃକ୍ଷାନ୍ଦେଵାଂଶ୍ଚ କାଞ୍ଚନାନ୍
ଏଠାରେ ସବୁ କିଛି ଧାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପରି ଏକାକାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଭାବେ ଆହ୍ୱାନ କରି, ସୁନାରେ ଗଛ ଓ ଦେବତାମାନେ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜଯେତ୍ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧାଦ୍ଯୈଃ ପ୍ରଭାତେ ଚ ଵିମତ୍ସରଃ ପୂର୍ଵଵଦ୍ଗୁରୁଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯ ଇମାନ୍ମନ୍ତ୍ରାନୁଦୀରଯେତ୍
ପ୍ରଭାତରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଛାଡ଼ି, ପୁଷ୍ପ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, ଗୁରୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଋତ୍ବିଜମାନେ ପାଖରେ ପଢ଼ିବେ।
ଯଦା ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵରତ୍ନେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତାଃ ତ୍ଵଂ ଚ ରତ୍ନମଯୋ ନିତ୍ଯଂ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ସଦାଚଲ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ନିଜ-ନିଜ ରତ୍ନରେ ବିରାଜିତ, ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ରତ୍ନମୟ ଅଛ, ହେ ଚିରନ୍ତନ ପାହାଡ଼, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଯସ୍ମାଦ୍ରତ୍ନପ୍ରଦାନେନ ତୁଷ୍ଟିଂ ପ୍ରକୁରୁତେ ହରିଃ ସଦା ରତ୍ନପ୍ରଦାନେନ ତସ୍ମାନ୍ନଃ ପାହି ପର୍ଵତ
ଯେହেতୁ ହରି ନିତ୍ୟ ରତ୍ନ ଦାନରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏହିଠାରୁ, ହେ ପାହାଡ଼, ତୁମେ ଆମକୁ ଏହି ରତ୍ନ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସଦା ରକ୍ଷା କର।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ଦଦ୍ଯାଦ୍ରତ୍ନମଯଂ ଗିରିମ୍ ସ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁସାଲୋକ୍ଯମ୍ ଅମରେଶ୍ଵରପୂଜିତଃ
ଏହି ପ୍ରକାର ନିୟମରେ ଯେ କେହି ରତ୍ନମୟ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅମରେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।
ଯାଵତ୍କଲ୍ପଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ଵସେଚ୍ଚେହ ନରାଧିପ ରୂପାରୋଗ୍ଯଗୁଣୋପେତଃ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଧିପୋ ଭଵେତ୍
ଏହିଠାରେ ରାଜା ଶତ କଳ୍ପ ଓ ତାହାର ଅଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାନ୍ତି, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ମାଲିକ ହୁଅନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକଂ କିଂଚିଦ୍ ଯଦତ୍ରାମୁତ୍ର ଵା କୃତମ୍ ତତ୍ସର୍ଵଂ ନାଶମାଯାତି ଗିରିର୍ଵଜ୍ରହତୋ ଯଥା
ଏଠାରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠାରେ ଯେଉଁ ପାପ, ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି କରାଯାଇଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ।