ତତଃ କଲ୍ପଶତାନ୍ତେ ତୁ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଧିପୋ ଭଵେତ୍ ଆଯୁରାରୋଗ୍ଯସମ୍ପନ୍ନଃ ଶତ୍ରୁଭିଶ୍ଚାପରାଜିତଃ
ତାପରେ, ଶତାବ୍ଦୀ ଶେଷରେ, ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ଅଧିପତି ହୁଏ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ ହୁଏ।
ଅଥ ପାପହରଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ସୁଵର୍ଣାଚଲମୁତ୍ତମମ୍ ଯସ୍ଯ ପ୍ରଦାନାଦ୍ଭଵନଂ ଵୈରିଞ୍ଚଂ ଯାତି ମାନଵଃ
ଏବେ ମୁଁ ସେଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ପାପ ଦୂର କରେ, ଯାହା ଦାନ କଲେ ମଣିଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଉତ୍ତମଃ ପଲସାହସ୍ରୋ ମଧ୍ଯମଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ଶତୈଃ ତଦର୍ଧେନାଧମସ୍ତଦ୍ଵଦ୍ ଅଲ୍ପଵିତ୍ତୋ ଽପି ଶକ୍ତିତଃ ଦଦ୍ଯାଦେକପଲାଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଵିମତ୍ସରଃ
ଉତ୍ତମ ହେଉଛି ହଜାର ପଳା ଓଜନର, ମଧ୍ୟମ ପାଞ୍ଚଶେ ପଳା, ତାହାର ଅର୍ଧ ଅଧମ, ଅତି ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏକ ପଳା ଯଥାଶକ୍ତି ଦେଉ, ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି।
ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଦଧ୍ଯାନ୍ମୁନିପୁଂଗଵ ଵିଷ୍କମ୍ଭଶୈଲାସ୍ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ପ୍ରତିପାଦଯେତ୍
ଧାନ୍ୟପାହାଡ଼ ପରି ସମସ୍ତ କାମ କରିବା ଉଚିତ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିପରି, ଭୃତ୍ତି ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଋତ୍ବିଜମାନଙ୍କୁ ଦେଇଦେବା ଉଚିତ।
ନମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମବୀଜାଯ ବ୍ରହ୍ମଗର୍ଭାଯ ତେ ନମଃ ଯସ୍ମାଦନନ୍ତଫଲଦସ୍ ତସ୍ମାତ୍ପାହି ଶିଲୋଚ୍ଚଯ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବୀଜ ଓ ଗର୍ଭ ଭାବେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଯେଉଁଠାରୁ ଅନେକ ଫଳ ମିଳେ, ଏହିପରି, ହେ ପାହାଡ଼ ତୁମେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ଯସ୍ମାଦଗ୍ନେରପତ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ଯସ୍ମାତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଜଗତ୍ପତେ ହେମପର୍ଵତରୂପେଣ ତସ୍ମାତ୍ପାହି ନଗୋତ୍ତମ
ଯେଉଁଠାରୁ ତୁମେ ଅଗ୍ନିର ସନ୍ତାନ, ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ରୂପ ଧାରଣ କର, ଏହିପରି, ହେ ପାହାଡ଼ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ଦଦ୍ଯାତ୍କନକପର୍ଵତମ୍ ସ ଯାତି ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମାନନ୍ଦକାରକମ୍ ତତ୍ର କଲ୍ପଶତଂ ତିଷ୍ଠେତ୍ ତତୋ ଯାତି ପରାଂ ଗତିମ୍
ଯେଉଁଠି ଏହି ବିଧିରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ସେଠି ଶତାବ୍ଦୀ ରହି, ପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପାଏ।
ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତିଲଶୈଲଂ ଵିଧାନତଃ ଯତ୍ପ୍ରଦାନାନ୍ନରୋ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସନାତନମ୍
ଏବେ ମୁଁ ତିଳପାହାଡ଼ ଦାନର ବିଧି କହିବି, ଯାହା ଦାନ କଲେ ମଣିଷ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଉତ୍ତମୋ ଦଶଭିର୍ ଦ୍ରୋଣୈର୍ ମଧ୍ଯମଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ସ୍ମୃତଃ ତ୍ରିଭିଃ କନିଷ୍ଠୋ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ତିଲଶୈଲଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
ଉତ୍ତମ ହେଉଛି ଦଶ ଡ୍ରୋଣା ତିଳର, ମଧ୍ୟମ ପାଞ୍ଚ ଡ୍ରୋଣା, କନିଷ୍ଠ ତିନି ଡ୍ରୋଣା ତିଳର ପାହାଡ଼, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପୂର୍ଵଵଚ୍ଚାପରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ ଵିଷ୍କମ୍ଭାନଭିତୋ ଗିରୀନ୍ ଦାନମନ୍ତ୍ରାନ୍ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥାଵନ୍ମୁନିପୁଂଗଵ
ପୂର୍ବର ପରି, ସମସ୍ତ ଚାରିପାଖରେ ଭୃତ୍ତି ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଏବେ ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକର ଦାନ ମନ୍ତ୍ର କହିବି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯସ୍ମାନ୍ମଧୁଵଧେ ଵିଷ୍ଣୋର୍ ଦେହସ୍ଵେଦସମୁଦ୍ଭଵାଃ ତିଲାଃ କୁଶାଶ୍ଚ ମାଷାଶ୍ଚ ତସ୍ମାଚ୍ଛାନ୍ତ୍ଯୈ ଭଵତ୍ଵିହ
ମଧୁ ହତ୍ୟା ବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହର ପସିନାରୁ ତିଳ, କୁଶ ଓ ମାଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଏହିପରି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଶାନ୍ତି ଆଣୁନ୍।
ହଵ୍ଯେ କଵ୍ଯେ ଚ ଯସ୍ମାଚ୍ଚ ତିଲା ଏଵାଭିରକ୍ଷଣମ୍ ଭଵାଦୁଦ୍ଧର ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ତିଲାଚଲ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଯେଉଁଠାରୁ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କ ପିଣ୍ଡ ଦାନରେ ତିଳ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ହେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତିଳପାହାଡ଼, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଇତ୍ଯାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚ ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ ତିଲାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ସ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦଂ ଯାତି ପୁନରାଵୃତ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍
ଏହିପରି ଦାନ କରି, ଯେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତିଳର ପାହାଡ଼ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେଉଁଠି ପୁନର୍ବାର ଆସିବା ବହୁତ କଷ୍ଟକର।
ଦୀର୍ଘାଯୁଷ୍ଯଂ ସମାପ୍ନୋତି ପୁତ୍ରପୌତ୍ରୈଶ୍ଚ ମୋଦତେ ପିତୃଭିର୍ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଦିଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ସେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଲାଭ କରେ, ପୁଅ ଓ ନତିମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ, ପିତୃ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ।
ଅଥାତଃ ସମ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି କାର୍ପାସାଚଲମୁତ୍ତମମ୍ ଯତ୍ପ୍ରଦାନାନ୍ନରୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଆପ୍ନୋତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କପାସର ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି; ଏହା ଦାନ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
କାର୍ପାସପର୍ଵତସ୍ ତଦ୍ଵଦ୍ ଵିଂଶଦ୍ଭାରୈର୍ ଇହୋତ୍ତମଃ ଦଶଭିର୍ମଧ୍ଯମଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପଞ୍ଚଭିସ୍ତ୍ଵଧମଃ ସ୍ମୃତଃ ଭାରେଣାଲ୍ପଧନୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଵିଵର୍ଜିତଃ
କପାସର ପାହାଡ଼ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ କିଶି ପ୍ରମାଣରେ ବିଶ୍ ଭାର ଦେଲେ, ଦଶ ଭାର ଦେଲେ ମଧ୍ୟମ, ପଞ୍ଚ ଭାର ଦେଲେ ନିମ୍ନ; ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, କଞ୍ଜୁସି ବିନା।
ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵତ୍ସର୍ଵମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ମୁନିପୁଂଗଵ ପ୍ରଭାତାଯାଂ ତୁ ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ଦଦ୍ଯାଦିଦମୁଦୀରଯେତ୍
ଧାନ୍ୟର ପାହାଡ଼ ପରି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଯୋଗାଇ, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଏହି ଦାନ କରିବା ସହିତ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵମେଵାଵରଣଂ ଯସ୍ମାଲ୍ ଲୋକାନାମିହ ସର୍ଵଦା କାର୍ପାସାଦ୍ରେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅଘୌଘଧ୍ଵଂସନୋ ଭଵ
ତୁମେ ସଦା ଏଠି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆବରଣ ହେବାରୁ, ମୁଁ କପାସର ପାହାଡ଼କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି; ଆପଣ ଆମର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ।
ଇତି କାର୍ପାସଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛର୍ଵସଂନିଧୌ ରୁଦ୍ରଲୋକେ ଵସେତ୍କଲ୍ପଂ ତତୋ ରାଜା ଭଵେଦିହ
ଏପରି କପାସର ପାହାଡ଼ ଶିବଙ୍କର ସମ୍ମୁଖରେ ଯେଉଁଠି ଦାନ କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ କାଳ ରୁଦ୍ର ଲୋକରେ ବାସ କରେ, ପରେ ଏଠି ରାଜା ହୁଏ।
ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଘୃତାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ତେଜୋ ଽମୃତମଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୀର ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି; ଏହା ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅମୃତମୟ, ଦିବ୍ୟ ଓ ବଡ଼ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଵିଂଶତ୍ଯା ଘୃତକୁମ୍ଭାନାମ୍ ଉତ୍ତମଃ ସ୍ଯାଦ୍ଘୃତାଚଲଃ ଦଶଭିର୍ମଧ୍ଯମଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପଞ୍ଚଭିସ୍ତ୍ଵଧମଃ ସ୍ମୃତଃ
ଘୀର ପାହାଡ଼ ବିଶ୍ ଘୀର ଘଡ଼ି ଦେଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦଶ ଦେଲେ ମଧ୍ୟମ, ପଞ୍ଚ ଦେଲେ ନିମ୍ନ ହୁଏ।
ଅଲ୍ପଵିତ୍ତୋ ଽପି ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମିହ ଵିଧାନତଃ ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାଂସ୍ତଦ୍ଵଚ୍ ଚତୁର୍ଭାଗେଣ କଲ୍ପଯେତ୍
ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦୁଇ ଘଡ଼ି ଦେଇ ଏହି ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଚାରି ଭାଗରେ ଉପପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଶାଲିତଣ୍ଡୁଲପାତ୍ରାଣି କୁମ୍ଭୋପରି ନିଵେଶଯେତ୍ କାରଯେତ୍ସଂହତାନୁଚ୍ଚାନ୍ ଯଥାଶୋଭଂ ଵିଧାନତଃ
ଘଡ଼ି ଉପରେ ଚାଉଳ ଓ ଧାନର ପାତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ, ସଠିକ୍ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଭାବରେ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଠି ଓ ଉଚ୍ଚ ଭାବରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ।
ଵେଷ୍ଟଯେଚ୍ଛୁକ୍ଲଵାସୋଭିର୍ ଇକ୍ଷୁଦଣ୍ଡଫଲାଦିକୈଃ ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵଚ୍ଛେଷଂ ଵିଧାନମିହ ପଠ୍ଯତେ
ସେ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ରରେ ମୁଡ଼ିବା, ଇଖିର ଦଣ୍ଡ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ସଜାଇବା, ଧାନ୍ୟର ପାହାଡ଼ ପରି ବାକି ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଧିଵାସନପୂର୍ଵଂ ଚ ତଦ୍ଵଦ୍ଧୋମସୁରାର୍ଚନମ୍ ପ୍ରଭାତାଯାଂ ତୁ ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ଗୁରଵେ ତଂ ନିଵେଦଯେତ୍ ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାଂସ୍ତଦ୍ଵଦ୍ ଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ଶାନ୍ତମାନସଃ
ଉଚିତ ପୂର୍ବ ଅଧିବାସନ, ହୋମ ଓ ଆର୍ଚନା କରି, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏହା ଦେବା ଉଚିତ; ଶାନ୍ତ ମନରେ ଉପପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଋତ୍ବିଜମାନେକୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ସଂଯୋଗାଦ୍ଘୃତମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଯସ୍ମାଦମୃତତେଜସୋଃ ତସ୍ମାଦ୍ଧୃତାର୍ଚିର୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ପ୍ରୀଯତାମତ୍ର ଶଂକରଃ
ଘୀ ଅମୃତ ଦୀପ୍ତିର ଏକତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାରୁ, ଘୀର ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଶଂକର ଏଠି ଖୁସି ହେଉନ୍ତୁ।
ଯସ୍ମାତ୍ତେଜୋମଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ଘୃତେ ତଦ୍ଵିଦ୍ଧ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍ ଘୃତପର୍ଵତରୂପେଣ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପାହି ନୋ ଽନିଶମ୍
ଯେଉଁଠି ଦୀପ୍ତିମୟ ବ୍ରହ୍ମା ଘୀରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏହି ଘୀର ପାହାଡ଼ ରୂପରେ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ; ତେଣୁ ଆମକୁ ସଦା ରକ୍ଷା କର।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଘୃତାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ମହାପାତକଯୁକ୍ତୋ ଽପି ଲୋକମାପ୍ନୋତି ଶାଂକରମ୍
ଏହି ନିୟମରେ ଯେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୀର ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ବଡ଼ ପାପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶଂକରଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ହଂସସାରସଯୁକ୍ତେନ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନା ଵିମାନେନାପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାଧରୈର୍ ଵୃତଃ ଵିହରେତ୍ପିତୃଭିଃ ସାର୍ଧଂ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ସେ ପିତୃମାନେ ସହିତ ହଂସ, ସାରସ ଓ କିଙ୍କିଣୀ ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ଅତଃ ପରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ରତ୍ନାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍ ମୁକ୍ତାଫଲସହସ୍ରେଣ ପର୍ଵତଃ ସ୍ଯାଦନୁତ୍ତମଃ
ଏବେ ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନର ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି; ହଜାର ମୁକ୍ତା ଫଳ ଦେଇ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପାହାଡ଼ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନାଯାଏ।