ଏଵଂ ନାରଦଶାପେନ କେଶଵସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ ଵେଶ୍ଯାତ୍ଵମାଗତାଃ ସର୍ଵା ଭଵନ୍ତ୍ଯଃ କାମମୋହିତାଃ ଇଦାନୀମପି ଯଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯେ ତଚ୍ଛୃଣୁଧ୍ଵଂ ଵରାଙ୍ଗନାଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ନାରଦଙ୍କ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଶବଙ୍କ ଶାପରେ, ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ କାମନାରେ ମୁହିଯାଇ ବେଶ୍ୟା ହୋଇପଡିଛ; ଏବେ, ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ସେଥିରେ କାନ ଦିଅ।
ପୁରା ଦେଵାସୁରେ ଯୁଦ୍ଧେ ହତେଷୁ ଶତଶଃ ସୁରୈଃ ଦାନଵାସୁରଦୈତ୍ଯେଷୁ ରାକ୍ଷସେଷୁ ତତସ୍ତତଃ
ପୂର୍ବେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶତଶଃ ଦେବତା, ଦାନବ, ଅସୁର, ଦୈତ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏଠି ସେଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ—
ତେଷାଂ ଵ୍ରାତସହସ୍ରାଣି ଶତାନ୍ଯପି ଚ ଯୋଷିତାମ୍ ପରିଣୀତାନି ଯାନି ସ୍ଯୁର୍ ବଲାଦ୍ଭୁକ୍ତାନି ଯାନି ଵୈ ତାନି ସର୍ଵାଣି ଦେଵେଶଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଦତାଂ ଵରଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ହଜାର ହଜାର ଦଳ, ଶତ ଶତ ନାରୀମାନେ, ବିବାହିତ କିମ୍ବା ଜୋରକରି ଭୋଗିତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ଭଗବାନ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଵେଶ୍ଯାଧର୍ମେଣ ଵର୍ତଧ୍ଵମ୍ ଅଧୁନା ନୃପମନ୍ଦିରେ ଭକ୍ତିମତ୍ଯୋ ଵରାରୋହାସ୍ ତଥା ଦେଵକୁଲେଷୁ ଚ
ଏବେ, ରାଜାଙ୍କ ମହଳରେ ବେଶ୍ୟାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅନୁସାରେ ରୁହ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଙ୍ଗନାମାନେ, ଭକ୍ତିସହିତ ଏବଂ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କର।
ରାଜାନଃ ସ୍ଵାମିନସ୍ତୁଲ୍ଯାଃ ସୁତା ଵାପି ଚ ତତ୍ସମାଃ ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ସର୍ଵାସାମପି ଶକ୍ତିତଃ
ରାଜାମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସମାନ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇପରି; ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ସୌଭାଗ୍ୟ ପାଇବ।
ଯଃ କଶ୍ଚିଚ୍ଛୁଲ୍କମାଦାଯ ଗୃହମେଷ୍ଯତି ଵଃ ସଦା ନିଧନେନୋପଚାର୍ଯୋ ଵଃ ସ ତଦାନ୍ଯତ୍ର ଦାମ୍ଭିକାତ୍
ଯେ କେହି ଦାମ ଦେଇ ସଦା ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବେ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଭଲଭାବରେ ସେବା କର; କିନ୍ତୁ ଯେ ଠକିବାକୁ ଆସିଛି, ତାଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
ଦେଵତାନାଂ ପିତୄଣାଂ ଚ ପୁଣ୍ଯାହେ ସମୁପସ୍ଥିତେ ଗୋଭୂହିରଣ୍ଯଧାନ୍ଯାନି ପ୍ରଦେଯାନି ସ୍ଵଶକ୍ତିତଃ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଵରାରୋହାଃ କାର୍ଯାଣି ଵଚନାନି ଚ
ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଦିନରେ, ଗାଈ, ଜମି, ସୁନା ଓ ଧାନ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଙ୍ଗନାମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ କଥା ମାନିବା ଉଚିତ।
ଯଚ୍ଚାପ୍ଯନ୍ଯଦ୍ଵ୍ରତଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଉପଦେକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ତତଃ ଅଵିଚାରେଣ ସର୍ଵାଭିର୍ ଅନୁଷ୍ଠେଯଂ ଚ ତତ୍ପୁନଃ
ମୁଁ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ବ୍ରତ ଠିକ୍ ଭାବେ ଶିଖାଇବି, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସଂସାରୋତ୍ତାରଣାଯାଲମ୍ ଏତଦ୍ଵେଦଵିଦୋ ଵିଦୁଃ ଯଦା ସୂର୍ଯଦିନେ ହସ୍ତଃ ପୁଷ୍ଯୋ ଯାଥ ପୁନର୍ଵସୁଃ
ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି ଏହା ସଂସାର ଦୁଃଖ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ; ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନରେ ହସ୍ତ ନକ୍ଷତ୍ର ପୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ପୁନର୍ବସୁରେ ଥାଏ।
ଭଵେତ୍ସର୍ଵୌଷଧୀସ୍ନାନଂ ସମ୍ଯଙ୍ନାରୀ ସମାଚରେତ୍ ତଦା ପଞ୍ଚଶରସ୍ଯାପି ସଂନିଧାତୃତ୍ଵମେଷ୍ଯତି ଅର୍ଚଯେତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷମ୍ ଅନଙ୍ଗସ୍ଯାନୁକୀର୍ତନୈଃ
ସେବେଳେ ଜଣେ ନାରୀ ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ତାପରେ ସେ ପଞ୍ଚଶରଙ୍କ ପାଇଁ ସାକ୍ଷୀ ହେବେ, ଏବଂ କାମଦେବଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
କାମାଯ ପାଦୌ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଜଙ୍ଘେ ଵୈ ମୋହକାରିଣେ ମେଢ୍ରଂ କନ୍ଦର୍ପନିଧଯେ କୀଟଂ ପ୍ରୀତିମତେ ନମଃ
ମୁଁ ଆଶା ପାଇଁ ଚରଣକୁ, ମୋହ ପାଇଁ ଗୋଡ଼କୁ, କାମର ଭଣ୍ଡାର ଭାବେ ଲିଙ୍ଗକୁ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଂଶକୁ ପୂଜା କରେଁ—ହେ ପ୍ରିୟା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନାଭିଂ ସୌଖ୍ଯସମୁଦ୍ରାଯ ଵାମାଯ ଚ ତଥୋଦରମ୍ ହୃଦଯଂ ହୃଦଯେଶାଯ ସ୍ତନାଵାହ୍ଲାଦକାରିଣେ
ନାଭିକୁ ସୁଖର ସାଗର ଭାବେ, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ପେଟକୁ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି; ହୃଦୟକୁ ହୃଦୟର ନାଥଙ୍କୁ, ଓ ସ୍ତନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଉତ୍କଣ୍ଠାଯେତି ଵୈକୁଣ୍ଠମ୍ ଆସ୍ଯମାନନ୍ଦକାରିଣେ ଵାମାଙ୍ଗଂ ପୁଷ୍ପଚାପାଯ ପୁଷ୍ପବାଣାଯ ଦକ୍ଷିଣମ୍
ଗଳାକୁ ଆତୁରତା ପାଇଁ, ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ପାଇଁ, ମୁଁହକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଭାବେ, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ପୁଷ୍ପଧନୁ ପାଇଁ ଓ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ପୁଷ୍ପବାଣ ପାଇଁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମାନସାଯେତି ଵୈ ମୌଲିଂ ଵିଲୋଲାଯେତି ମୂର୍ଧଜମ୍ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ଚ ସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ପୂଜଯେତ୍
ମନକୁ ପୂଜା ପାଇଁ, ମୁଣ୍ଡକୁ ଶାସନ ପାଇଁ, କେଶକୁ ଖେଳାଳି ପାଇଁ ଭାବି, ସମସ୍ତ ଅଂଗକୁ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ନମଃ ଶିଵାଯ ଶାନ୍ତାଯ ପାଶାଙ୍କୁଶଧରାଯ ଚ ଗଦିନେ ପୀତଵସ୍ତ୍ରାଯ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଧରାଯ ଚ
ଶିବଙ୍କୁ, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଥିବା, ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତି କାମଦେଵାତ୍ମନେ ନମଃ ସର୍ଵଶାନ୍ତ୍ଯୈ ନମଃ ପ୍ରୀତ୍ଯୈ ନମୋ ରତ୍ଯୈ ନମ ଶ୍ରିଯୈ
କାମର ଆତ୍ମା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତିକୁ, ପ୍ରେମକୁ, ଆନନ୍ଦକୁ ଓ ଶ୍ରୀକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ପୁଷ୍ଟ୍ଯୈ ନମସ୍ତୁଷ୍ଟ୍ଯୈ ନମଃ ସର୍ଵାର୍ଥସମ୍ପଦେ ଏଵଂ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଦେଵେଶମ୍ ଅନଙ୍ଗାତ୍ମକମୀଶ୍ଵରମ୍ ଗନ୍ଧୈର୍ମୌଲ୍ଯୈସ୍ତଥା ଧୂପୈର୍ ନୈଵେଦ୍ଯେନ ଚ କାମିନୀ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ଅନଙ୍ଗ ସ୍ୱରୂପ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ମାଳା, ଧୂପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ସ୍ତ୍ରୀ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ତତ ଆହୂଯ ଧର୍ମଜ୍ଞଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵେଦପାରଗମ୍ ଅଵ୍ଯଙ୍ଗାଵଯଵଂ ପୂଜ୍ଯ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାର୍ଚନାଦିଭିଃ
ତାପରେ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଅଂଗରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଶାଲେଯତଣ୍ଡୁଲପ୍ରସ୍ଥଂ ଘୃତପାତ୍ରେଣ ସଂଯୁତମ୍ ତସ୍ମୈ ଵିପ୍ରାଯ ସା ଦଦ୍ଯାନ୍ ମାଧଵଃ ପ୍ରୀଯତାମିତି
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ଶାଳି ଚାଉଳ ଏବଂ ଘିଅ ଭରା ପାତ୍ର ଦେଇ, 'ମାଧବ ଏହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।
ଯଥେଷ୍ଟାହାରଯୁକ୍ତଂ ଵୈ ତମେଵ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମମ୍ ରତ୍ଯର୍ଥଂ କାମଦେଵୋ ଽଯମ୍ ଇତି ଚିତ୍ତେ ଽଵଧାର୍ଯ ତମ୍
ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ମନରେ 'ଏହି କାମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ' ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ଯଦିଚ୍ଛତି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରସ୍ ତତ୍ତତ୍କୁର୍ଯାଦ୍ଵିଲାସିନୀ ସର୍ଵଭାଵେନ ଚାତ୍ମାନମ୍ ଅର୍ପଯେତ୍ସ୍ମିତଭାଷିଣୀ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ସେହି କଥା ନାରୀ କରିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ଭାବରେ, ହସି ଓ ମିଠା କଥା କହି, ନିଜକୁ ସମର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵମାଦିତ୍ଯଵାରେଣ ସର୍ଵମେତତ୍ସମାଚରେତ୍ ତଣ୍ଡୁଲପ୍ରସ୍ଥଦାନଂ ଚ ଯାଵନ୍ମାସାସ୍ତ୍ରଯୋଦଶ
ଏଭଳି ଭାବେ, ରବିବାର ଦିନରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଓ ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ଚାଉଳ ଦେବା, ତେର ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।
ତତସ୍ତ୍ରଯୋଦଶେ ମାସି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ତସ୍ଯ ଭାମିନୀ ଵିପ୍ରସ୍ଯୋପସ୍କରୈର୍ଯୁକ୍ତାଂ ଶଯ୍ଯାଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିଲକ୍ଷଣାମ୍
ତେରତମ ମାସ ଆସିଲେ, ସ୍ତ୍ରୀ ଏକ ବିଶେଷ ଶଯ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ସୋପଧାନକଵିଶ୍ରାମାଂ ସାସ୍ତରାଵରଣାଂ ଶୁଭାମ୍ ପ୍ରଦୀପୋପାନହଚ୍ଛତ୍ତ୍ରପାଦୁକାସନସଂଯୁତାମ୍
ସେ ଶଯ୍ୟାରେ ତକିଆ ଓ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ସୁବିଧା, ଭଲ ଚାଦର ଦ୍ୱାରା ଢାକା, ଦୀପ, ଜୁତା, ଛତା ଓ ଆସନ ସହିତ ଥିବା ଉଚିତ।
ସପତ୍ନୀକମଲଂକୃତ୍ଯ ହେମସୂତ୍ରାଙ୍ଗୁଲୀଯକୈଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରୈଃ ସକଟକୈର୍ ଧୂପମାଲ୍ଯାନୁଲେପନୈଃ
ସେ ଶଯ୍ୟାକୁ ସହପତ୍ନୀ ସହିତ, ସୁନା ଆଙ୍ଗୁଠି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର, ବାହୁଡ଼ି, ଧୂପ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ କରିବା ଉଚିତ।
କାମଦେଵଂ ସପତ୍ନୀକଂ ଗୁଡକୁମ୍ଭୋପରି ସ୍ଥିତମ୍ ତାମ୍ରପାତ୍ରାସନଗତଂ ହୈମନେତ୍ରପଟାଵୃତମ୍
ସେ କାମଦେବଙ୍କୁ ସହପତ୍ନୀ ସହିତ ଗୁଡ଼ର ଘଡ଼ ଉପରେ, ତାମ୍ବା ପାତ୍ର ଉପରେ ବସାଇ, ସୁନା ଆଖି ଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଢାକି ରଖିବା ଉଚିତ।
ସକାଂସ୍ଯଭାଜନୋପେତମ୍ ଇକ୍ଷୁଦଣ୍ଡସମନ୍ଵିତମ୍ ଦଦ୍ଯାଦେତେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ତଥୈକାଂ ଗାଂ ପଯସ୍ଵିନୀମ୍
କାଂସା ପାତ୍ର ଓ ଇଖ ଦଣ୍ଡ ସହିତ, ସେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯଥାନ୍ତରଂ ନ ପଶ୍ଯାମି କାମକେଶଵଯୋଃ ସଦା ତଥୈଵ ସର୍ଵକାମାପ୍ତିର୍ ଅସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣୋ ସଦା ମମ
ଯେପରି ମୁଁ କାମ ଓ କେଶବ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଭିନ୍ନତା ଦେଖେନି, ସେପରି ମୋର ସମସ୍ତ ଆଶା ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ସଦା ପୂରଣ ହେଉ।
ଯଥା ନ କମଲା ଦେହାତ୍ ପ୍ରଯାତି ତଵ କେଶଵ ତଥା ମମାପି ଦେଵେଶ ଶରୀରେ ସ୍ଵେ କୁରୁ ପ୍ରଭୋ
ହେ କେଶବ, ଯେପରି ତୁମ ଦେହରୁ କମଳ କେବେ ବି ଦୂର ହୁଏନାହିଁ, ସେପରି, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ମୋ ଦେହ ମଧ୍ୟ ମୋ ସହିତ ରହୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ତଥା ଚ କାଞ୍ଚନଂ ଦେଵଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣନ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ କ ଇଦଂ କସ୍ମା ଅଦାଦିତି ଵୈଦିକଂ ମନ୍ତ୍ରମୀରଯେତ୍
ତାପରେ, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେତେବେଳେ ସୁନାର ମୂର୍ତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ— 'ଏହା କିଏ? କାହା ପାଇଁ ଏହା ଦିଆଯାଉଛି?'