ସ୍ମରନ୍ତ୍ଯୋ ଵିପୁଲାନ୍ଭୋଗାନ୍ ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯାନୁଲେପନାନ୍ ଭର୍ତାରଂ ଜଗତାମୀଶମ୍ ଅନନ୍ତମପରାଜିତମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଗଣିତ ଭୋଗ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଅନନ୍ତ ଓ ଅଜୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ।
ଦିଵ୍ଯଭାଵାଂ ତାଂ ଚ ପୁରୀଂ ନାନାରତ୍ନଗୃହାଣି ଚ ଦ୍ଵାରକାଵାସିନଃ ସର୍ଵାନ୍ ଦେଵରୂପାନ୍କୁମାରକାନ୍ ପ୍ରଶ୍ନମେଵଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ମୁନେରଭିମୁଖଂ ସ୍ଥିତାଃ
ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହି, ସେମାନେ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ପୁରୀ, ନାନା ପ୍ରକାର ମଣିମାଳିକା ଘର, ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ସମସ୍ତଙ୍କ ବିଷୟରେ, ଦେବତା ସଦୃଶ ଯୁବକମାନେ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବେ।
ଦସ୍ଯୁଭିର୍ଭଗଵାନ୍ସର୍ଵାଃ ପରିଭୁକ୍ତା ଵଯଂ ବଲାତ୍ ସ୍ଵଧର୍ମାଚ୍ଚ୍ଯଵନେ ଽସ୍ମାକମ୍ ଅସ୍ମିନ୍ନଃ ଶରଣଂ ଭଵ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦୁଷ୍ଟ ଚୋରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜୋରକରି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ ଏବଂ ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଯାଇଛୁ; ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଆମ ପାଇଁ ଆପଣ ଆଶ୍ରୟ ହୁଅନ୍ତୁ।
ଆଦିଷ୍ଟୋ ଽସି ପୁରା ବ୍ରହ୍ମନ୍ କେଶଵେନ ଚ ଧୀମତା କସ୍ମାଦୀଶେନ ସଂଯୋଗଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵେଶ୍ଯାତ୍ଵମାଗତାଃ
ପୂର୍ବରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଶବ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ; ତେବେ ଏହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ହେବା ପରେ ଆମେ କିପରି ବେଶ୍ୟା ହେଇପଡିଲୁ?
ଵେଶ୍ଯାନାମପି ଯୋ ଧର୍ମସ୍ ତଂ ନୋ ବ୍ରୂହି ତପୋଧନ କଥଯିଷ୍ଯତ୍ଯତସ୍ତାସାଂ ସ ଦାଲ୍ଭ୍ଯଶ୍ଚୈକିତାଯନଃ
ହେ ତପସ୍ଵୀ, ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କ’ଣ ତାହା ଆମକୁ କହନ୍ତୁ; ଏହା ପରେ ଦାଲ୍ଭ୍ୟ ଏବଂ ଚୈକିତାୟନ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେବେ।
ଜଲକ୍ରୀଡାଵିହାରେଷୁ ପୁରା ସରସି ମାନସେ ଭଵତୀନାଂ ଚ ସର୍ଵାସାଂ ନାରଦୋ ଽଭ୍ଯାଶମାଗତଃ
ଏକଥର, ତମେମାନେ ସମସ୍ତେ ମାନସ ସରୋବରରେ ଜଳକ୍ରୀଡା କରୁଥିବା ବେଳେ ନାରଦ ଆସିଥିଲେ।
ହୁତାଶନସୁତାଃ ସର୍ଵା ଭଵନ୍ତ୍ଯୋ ଽପ୍ସରସଃ ପୁରା ଅପ୍ରଣମ୍ଯାଵଲେପେନ ପରିପୃଷ୍ଟଃ ସ ଯୋଗଵିତ୍ କଥଂ ନାରାଯଣୋ ଽସ୍ମାକଂ ଭର୍ତା ସ୍ଯାଦ୍ ଇତ୍ଯୁପାଦିଶ
ସମସ୍ତେ, ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ, ପୂର୍ବେ ଅପ୍ସରା ଥିଲେ; ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମ୍ମାନ ନଦେଇ, ସେ ଯୋଗଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ: 'ନାରାୟଣ କିପରି ଆମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ? ଆମକୁ ଶିଖାନ୍ତୁ।'
ତସ୍ମାଦ୍ଵରପ୍ରଦାନଂ ଵଃ ଶାପଶ୍ଚାଯମଭୂତ୍ପୁରା ଶଯ୍ଯାଦ୍ଵଯପ୍ରଦାନେନ ମଧୁମାଧଵମାସଯୋଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ତୁମେମାନେ ପୂର୍ବେ ଦୁଇଟି ଦାନ—ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଏବଂ ଏହି ଶାପ—ପାଇଥିଲ; ମଧୁ ଓ ମାଧବ ମାସରେ ଦୁଇଜଣ ମିଶି ଏକ ଶଯ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ।
ସୁଵର୍ଣୋପସ୍କରୋତ୍ସର୍ଗାଦ୍ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷତଃ ଭର୍ତା ନାରାଯଣୋ ନୂନଂ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯନ୍ଯଜନ୍ମନି
ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ସୁନାର ବାସନ ଦାନ କଲେ, ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ନାରାୟଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।
ଯଦକୃତ୍ଵା ପ୍ରଣାମଂ ମେ ରୂପସୌଭାଗ୍ଯମତ୍ସରାତ୍ ପରିପୃଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ତେନାଶୁ ଵିଯୋଗୋ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଚୌରୈରପହୃତାଃ ସର୍ଵା ଵେଶ୍ଯାତ୍ଵଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯଥ
ମୋର ରୂପ ଓ ଭାଗ୍ୟକୁ ଦେଖି ଇର୍ଷ୍ୟା କରି, ମୋତେ ପ୍ରଣାମ ନକରି ଏବଂ ପଚାରିଥିବାରୁ, ତୁମେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଅଲଗା ହେଇଯିବ, ସମସ୍ତେ ଚୋରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯିବ ଏବଂ ବେଶ୍ୟା ହେବ।
ଏଵଂ ନାରଦଶାପେନ କେଶଵସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ ଵେଶ୍ଯାତ୍ଵମାଗତାଃ ସର୍ଵା ଭଵନ୍ତ୍ଯଃ କାମମୋହିତାଃ ଇଦାନୀମପି ଯଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯେ ତଚ୍ଛୃଣୁଧ୍ଵଂ ଵରାଙ୍ଗନାଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ନାରଦଙ୍କ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଶବଙ୍କ ଶାପରେ, ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ କାମନାରେ ମୁହିଯାଇ ବେଶ୍ୟା ହୋଇପଡିଛ; ଏବେ, ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ସେଥିରେ କାନ ଦିଅ।
ପୁରା ଦେଵାସୁରେ ଯୁଦ୍ଧେ ହତେଷୁ ଶତଶଃ ସୁରୈଃ ଦାନଵାସୁରଦୈତ୍ଯେଷୁ ରାକ୍ଷସେଷୁ ତତସ୍ତତଃ
ପୂର୍ବେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶତଶଃ ଦେବତା, ଦାନବ, ଅସୁର, ଦୈତ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏଠି ସେଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ—
ତେଷାଂ ଵ୍ରାତସହସ୍ରାଣି ଶତାନ୍ଯପି ଚ ଯୋଷିତାମ୍ ପରିଣୀତାନି ଯାନି ସ୍ଯୁର୍ ବଲାଦ୍ଭୁକ୍ତାନି ଯାନି ଵୈ ତାନି ସର୍ଵାଣି ଦେଵେଶଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଦତାଂ ଵରଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ହଜାର ହଜାର ଦଳ, ଶତ ଶତ ନାରୀମାନେ, ବିବାହିତ କିମ୍ବା ଜୋରକରି ଭୋଗିତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ଭଗବାନ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଵେଶ୍ଯାଧର୍ମେଣ ଵର୍ତଧ୍ଵମ୍ ଅଧୁନା ନୃପମନ୍ଦିରେ ଭକ୍ତିମତ୍ଯୋ ଵରାରୋହାସ୍ ତଥା ଦେଵକୁଲେଷୁ ଚ
ଏବେ, ରାଜାଙ୍କ ମହଳରେ ବେଶ୍ୟାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅନୁସାରେ ରୁହ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଙ୍ଗନାମାନେ, ଭକ୍ତିସହିତ ଏବଂ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କର।
ରାଜାନଃ ସ୍ଵାମିନସ୍ତୁଲ୍ଯାଃ ସୁତା ଵାପି ଚ ତତ୍ସମାଃ ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ସର୍ଵାସାମପି ଶକ୍ତିତଃ
ରାଜାମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସମାନ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇପରି; ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ସୌଭାଗ୍ୟ ପାଇବ।
ଯଃ କଶ୍ଚିଚ୍ଛୁଲ୍କମାଦାଯ ଗୃହମେଷ୍ଯତି ଵଃ ସଦା ନିଧନେନୋପଚାର୍ଯୋ ଵଃ ସ ତଦାନ୍ଯତ୍ର ଦାମ୍ଭିକାତ୍
ଯେ କେହି ଦାମ ଦେଇ ସଦା ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବେ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଭଲଭାବରେ ସେବା କର; କିନ୍ତୁ ଯେ ଠକିବାକୁ ଆସିଛି, ତାଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
ଦେଵତାନାଂ ପିତୄଣାଂ ଚ ପୁଣ୍ଯାହେ ସମୁପସ୍ଥିତେ ଗୋଭୂହିରଣ୍ଯଧାନ୍ଯାନି ପ୍ରଦେଯାନି ସ୍ଵଶକ୍ତିତଃ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଵରାରୋହାଃ କାର୍ଯାଣି ଵଚନାନି ଚ
ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଦିନରେ, ଗାଈ, ଜମି, ସୁନା ଓ ଧାନ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଙ୍ଗନାମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ କଥା ମାନିବା ଉଚିତ।
ଯଚ୍ଚାପ୍ଯନ୍ଯଦ୍ଵ୍ରତଂ ସମ୍ଯଗ୍ ଉପଦେକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ତତଃ ଅଵିଚାରେଣ ସର୍ଵାଭିର୍ ଅନୁଷ୍ଠେଯଂ ଚ ତତ୍ପୁନଃ
ମୁଁ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ବ୍ରତ ଠିକ୍ ଭାବେ ଶିଖାଇବି, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସଂସାରୋତ୍ତାରଣାଯାଲମ୍ ଏତଦ୍ଵେଦଵିଦୋ ଵିଦୁଃ ଯଦା ସୂର୍ଯଦିନେ ହସ୍ତଃ ପୁଷ୍ଯୋ ଯାଥ ପୁନର୍ଵସୁଃ
ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି ଏହା ସଂସାର ଦୁଃଖ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ; ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନରେ ହସ୍ତ ନକ୍ଷତ୍ର ପୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ପୁନର୍ବସୁରେ ଥାଏ।
ଭଵେତ୍ସର୍ଵୌଷଧୀସ୍ନାନଂ ସମ୍ଯଙ୍ନାରୀ ସମାଚରେତ୍ ତଦା ପଞ୍ଚଶରସ୍ଯାପି ସଂନିଧାତୃତ୍ଵମେଷ୍ଯତି ଅର୍ଚଯେତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷମ୍ ଅନଙ୍ଗସ୍ଯାନୁକୀର୍ତନୈଃ
ସେବେଳେ ଜଣେ ନାରୀ ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ତାପରେ ସେ ପଞ୍ଚଶରଙ୍କ ପାଇଁ ସାକ୍ଷୀ ହେବେ, ଏବଂ କାମଦେବଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
କାମାଯ ପାଦୌ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଜଙ୍ଘେ ଵୈ ମୋହକାରିଣେ ମେଢ୍ରଂ କନ୍ଦର୍ପନିଧଯେ କୀଟଂ ପ୍ରୀତିମତେ ନମଃ
ମୁଁ ଆଶା ପାଇଁ ଚରଣକୁ, ମୋହ ପାଇଁ ଗୋଡ଼କୁ, କାମର ଭଣ୍ଡାର ଭାବେ ଲିଙ୍ଗକୁ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଂଶକୁ ପୂଜା କରେଁ—ହେ ପ୍ରିୟା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନାଭିଂ ସୌଖ୍ଯସମୁଦ୍ରାଯ ଵାମାଯ ଚ ତଥୋଦରମ୍ ହୃଦଯଂ ହୃଦଯେଶାଯ ସ୍ତନାଵାହ୍ଲାଦକାରିଣେ
ନାଭିକୁ ସୁଖର ସାଗର ଭାବେ, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ପେଟକୁ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି; ହୃଦୟକୁ ହୃଦୟର ନାଥଙ୍କୁ, ଓ ସ୍ତନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଉତ୍କଣ୍ଠାଯେତି ଵୈକୁଣ୍ଠମ୍ ଆସ୍ଯମାନନ୍ଦକାରିଣେ ଵାମାଙ୍ଗଂ ପୁଷ୍ପଚାପାଯ ପୁଷ୍ପବାଣାଯ ଦକ୍ଷିଣମ୍
ଗଳାକୁ ଆତୁରତା ପାଇଁ, ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ପାଇଁ, ମୁଁହକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଭାବେ, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ପୁଷ୍ପଧନୁ ପାଇଁ ଓ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ପୁଷ୍ପବାଣ ପାଇଁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମାନସାଯେତି ଵୈ ମୌଲିଂ ଵିଲୋଲାଯେତି ମୂର୍ଧଜମ୍ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ଚ ସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ପୂଜଯେତ୍
ମନକୁ ପୂଜା ପାଇଁ, ମୁଣ୍ଡକୁ ଶାସନ ପାଇଁ, କେଶକୁ ଖେଳାଳି ପାଇଁ ଭାବି, ସମସ୍ତ ଅଂଗକୁ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ନମଃ ଶିଵାଯ ଶାନ୍ତାଯ ପାଶାଙ୍କୁଶଧରାଯ ଚ ଗଦିନେ ପୀତଵସ୍ତ୍ରାଯ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଧରାଯ ଚ
ଶିବଙ୍କୁ, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଥିବା, ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଗଦା ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ନାରାଯଣାଯେତି କାମଦେଵାତ୍ମନେ ନମଃ ସର୍ଵଶାନ୍ତ୍ଯୈ ନମଃ ପ୍ରୀତ୍ଯୈ ନମୋ ରତ୍ଯୈ ନମ ଶ୍ରିଯୈ
କାମର ଆତ୍ମା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତିକୁ, ପ୍ରେମକୁ, ଆନନ୍ଦକୁ ଓ ଶ୍ରୀକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ପୁଷ୍ଟ୍ଯୈ ନମସ୍ତୁଷ୍ଟ୍ଯୈ ନମଃ ସର୍ଵାର୍ଥସମ୍ପଦେ ଏଵଂ ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ଦେଵେଶମ୍ ଅନଙ୍ଗାତ୍ମକମୀଶ୍ଵରମ୍ ଗନ୍ଧୈର୍ମୌଲ୍ଯୈସ୍ତଥା ଧୂପୈର୍ ନୈଵେଦ୍ଯେନ ଚ କାମିନୀ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ଅନଙ୍ଗ ସ୍ୱରୂପ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ମାଳା, ଧୂପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ସ୍ତ୍ରୀ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ତତ ଆହୂଯ ଧର୍ମଜ୍ଞଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵେଦପାରଗମ୍ ଅଵ୍ଯଙ୍ଗାଵଯଵଂ ପୂଜ୍ଯ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାର୍ଚନାଦିଭିଃ
ତାପରେ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଅଂଗରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଶାଲେଯତଣ୍ଡୁଲପ୍ରସ୍ଥଂ ଘୃତପାତ୍ରେଣ ସଂଯୁତମ୍ ତସ୍ମୈ ଵିପ୍ରାଯ ସା ଦଦ୍ଯାନ୍ ମାଧଵଃ ପ୍ରୀଯତାମିତି
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ଶାଳି ଚାଉଳ ଏବଂ ଘିଅ ଭରା ପାତ୍ର ଦେଇ, 'ମାଧବ ଏହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।
ଯଥେଷ୍ଟାହାରଯୁକ୍ତଂ ଵୈ ତମେଵ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମମ୍ ରତ୍ଯର୍ଥଂ କାମଦେଵୋ ଽଯମ୍ ଇତି ଚିତ୍ତେ ଽଵଧାର୍ଯ ତମ୍
ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ମନରେ 'ଏହି କାମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ' ବୋଲି ଭାବିବା ଉଚିତ।