ଅପ୍ସରା ଇତି ସାମାନ୍ଯା ଦେଵାନାମବ୍ରଵୀଦ୍ଧରିଃ ଉର୍ଵଶୀତି ଚ ନାମ୍ନେଯଂ ଲୋକେ ଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ହରି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏଠି ସାଧାରଣ ଭାବେ ଏକ ଅପ୍ସରା।' ଏବଂ ଆଉ କହିଲେ, 'ଏହାର ନାମ ଉର୍ବଶୀ, ସେ ଲୋକରେ ବିଶ୍ରୁତି ପାଇବ।'
ତତଃ କାମଯମାନେନ ମିତ୍ରେଣାହୂଯ ସୋର୍ଵଶୀ ଉକ୍ତା ମାଂ ରମଯସ୍ଵେତି ବାଢମ୍ ଇତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ତୁ ସା
ତାପରେ, ମିତ୍ରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଡାକାଯାଇଲା ଏବଂ କୁହାଗଲା, 'ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।' ସେ କହିଲେ, 'ଠିକ୍ ଅଛି।'
ଗଚ୍ଛନ୍ତୀ ଚାମ୍ବରଂ ତଦ୍ଵତ୍ ସ୍ତୋକମିନ୍ଦୀଵରେକ୍ଷଣା ଵରୁଣେନ ଧୃତା ପଶ୍ଚାଦ୍ ଵରୁଣଂ ନାଭ୍ଯନନ୍ଦତ
ଉର୍ବଶୀ ନୀଳ କମଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଭଳି ଭଳି ଭାବରେ ଭାଗୁଥିଲେ, ଭଳି ପଛରୁ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉର୍ବଶୀ ଭଳିଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ ନାହିଁ।
ମିତ୍ରେଣାହଂ ଵୃତା ପୂର୍ଵମ୍ ଅଦ୍ଯ ଭାର୍ଯା ନ ତେ ଵିଭୋ ଉଵାଚ ଵରୁଣଶ୍ଚିତ୍ତଂ ମଯି ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଗମ୍ଯତାମ୍
ଉର୍ବଶୀ କହିଲେ, 'ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ମିତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଛାଯାଇଛି; ଆଜି ମୁଁ ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟା ନୁହେଁ, ମହାପ୍ରଭୁ।' ଭଳି କହିଲେ, 'ମୋପରେ ମନ ଦିଅ ଏବଂ ଯାଅ।'
ଗତାଯାଂ ବାଢମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମିତ୍ରଃ ଶାପମଦାତ୍ତଦା ତସ୍ଯୈ ମାନୁଷଲୋକେ ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ସୋମସୁତାତ୍ମଜମ୍
ଉର୍ବଶୀ ଯିବା ପରେ, ମିତ୍ର 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହି, ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: 'ମାନବ ଲୋକକୁ ଯାଅ ଏବଂ ସୋମପୁତ୍ର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଅ।'
ଭଜସ୍ଵେତି ଯତୋ ଵେଶ୍ଯା ଧର୍ମ ଏଷ ତ୍ଵଯା କୃତଃ ଜଲକୁମ୍ଭେ ତତୋ ଵୀର୍ଯଂ ମିତ୍ରେଣ ଵରୁଣେନ ଚ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତମଥ ସଂଜାତୌ ଦ୍ଵାଵେଵ ମୁନିସତ୍ତମୌ
ତୁମେ ଯେମିତି ବେଶ୍ୟାମାନେ ଯେପରି ଆଚରଣ କର, ସେପରି ସେଥିରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଅ। ତାପରେ ମିତ୍ର ଓ ଭଳି ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ଜଳକୁମ୍ଭରେ ରଖିଲେ, ଏହିପରି ଭାବରେ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ନିମିର୍ନାମ ସହ ସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ପୁରା ଦ୍ଯୂତମଦୀଵ୍ଯତ ତତ୍ରାନ୍ତରେ ଽଭ୍ଯାଜଗାମ ଵସିଷ୍ଠୋ ବ୍ରହ୍ମସମ୍ଭଵଃ
ପୂର୍ବେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ନିମି। ସେ ଜଣେ ରାଣୀ ଓ ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଦ୍ୟୁତ ଖେଳୁଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବଶିଷ୍ଠ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୂଜାମକୁର୍ଵନ୍ତଂ ଶଶାପ ସ ମୁନିର୍ନୃପମ୍ ଵିଦେହସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵସ୍ଵେତି ତତସ୍ତେନାପ୍ଯସୌ ମୁନିଃ
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, 'ତୁମେ ଦେହହୀନ ହେଉ।' ଏହିପରି ମୁନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରାଜା ତାଲି ଶାପ ଦେଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଶାପାଚ୍ଚ ତଯୋର୍ ଵିଗତେ ଇଵ ଚେତସୀ ଜଗ୍ମତୁଃ ଶାପନାଶାଯ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଜଗତଃ ପତିମ୍
ଏଭଳି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁତୁଆ ଶାପ ଦେଇଥିବାରୁ, ତାଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲା ଏବଂ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଜଗତ୍ର ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଅଥ ବ୍ରହ୍ମଣ ଆଦେଶାଲ୍ ଲୋଚନେଷ୍ଵଵସନ୍ନିମିଃ ନିମେଷାଃ ସ୍ଯୁଶ୍ଚ ଲୋକାନାଂ ତଦ୍ଵିଶ୍ରାମାଯ ନାରଦ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ନିମିଙ୍କ ଚେତନା ଚକୁରେ ବିଶ୍ରାନ୍ତି ନେଲା, ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ଚକୁ ମିଜିବା ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ରାମ ପାଉଛନ୍ତି, ହେ ନାରଦ।
ଵସିଷ୍ଠୋ ଽପ୍ଯଭଵତ୍ତସ୍ମିଞ୍ ଜଲକୁମ୍ଭେ ଚ ପୂର୍ଵଵତ୍ ତତଃ ଶ୍ଵେତଶ୍ଚତୁର୍ବାହୁଃ ସାକ୍ଷସୂତ୍ରକମଣ୍ଡଲୁଃ ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଇତି ଶାନ୍ତାତ୍ମା ବଭୂଵ ଋଷିସତ୍ତମଃ
ବଶିଷ୍ଠ ଆଗରୁ ଯେପରି ଜଳକୁମ୍ଭରେ ଥିଲେ, ସେପରି ରହିଲେ। ତାପରେ ଏକ ଶ୍ୱେତ, ଚାରିଟି ହାତ, ଏକ ଚକୁ, ଜପମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶାନ୍ତ ମନର ଅଗସ୍ତ୍ୟ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ମଲଯସ୍ଯୈକଦେଶେ ତୁ ଵୈଖାନସଵିଧାନତଃ ସଭାର୍ଯଃ ସଂଵୃତୋ ଵିପ୍ରୈସ୍ ତପଶ୍ଚକ୍ରେ ସୁଦୁଶ୍ଚରମ୍
ମଲୟ ପର୍ବତର ଏକ ଅଞ୍ଚଳରେ, ବୈଖାନସ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତତଃ କାଲେନ ମହତା ତାରକାଦ୍ ଅତିପୀଡିତମ୍ ଜଗଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସ କୋପେନ ପୀତଵାନ୍ଵରୁଣାଲଯମ୍
ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ତାରକାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ୍ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଭଳିଙ୍କ ନିବାସ ଅର୍ଥାତ୍ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଗଲେ।
ତତୋ ଽସ୍ଯ ଵରଦାଃ ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁଃ ଶଂକରାଦଯଃ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ ଵରଦାନାଯ ଜଗ୍ମତୁଃ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଦଭୀଷ୍ଟଂ ଚ ଵୈ ମୁନେ
ତାପରେ ଶିବ ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆସି, କହିଲେ, 'ମୁନି, ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।'
ଯାଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମସହସ୍ରାଣାଂ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିକୋଟଯଃ ଵୈମାନିକୋ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଦକ୍ଷିଣାଚଲଵର୍ତ୍ମନି
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ହଜାର ବର୍ଷର ପଚିଶ କୋଟି ଯାଏଁ, ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣାଚଳ ପଥରେ ଦେବତାଙ୍କ ଯାନରେ ବସିବି।
ମଦ୍ଵିମାନୋଦଯେ କୁର୍ଯାଦ୍ ଯଃ କଶ୍ଚିତ୍ପୂଜନଂ ମମ ସ ସପ୍ତଲୋକାଧିପତିଃ ପର୍ଯାଯେଣ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୋର ଦେବଯାନ ଉଦୟ ସମୟରେ ଯେ କେହି ମୋ ପୂଜା କରିବ, ସେ ପରେ ପରେ ସପ୍ତ ଲୋକର ଅଧିପତି ହେବ।
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ତେ ଽପ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵା ଯଥାଗତମ୍ ତସ୍ମାଦର୍ଘଃ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ସଦା ବୁଧୈଃ
‘ଏହା ହେଉ’ ବୋଲି ଦେବତାମାନେ କହି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ତେଣୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଦା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
କଥମର୍ଘପ୍ରଦାନଂ ତୁ କର୍ତଵ୍ଯଂ ତସ୍ଯ ଵୈ ଵିଭୋ ଵିଧାନଂ ଯଦଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ପୂଜନେ ତଦ୍ଵଦସ୍ଵ ମେ
ଭଗବନ୍ତ, ଏହି ଅର୍ଘ୍ୟ କିପରି ଦେବା ଉଚିତ? ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଠିକ୍ ଉପାୟ କ’ଣ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ପ୍ରତ୍ଯୂଷସମଯେ ଵିଦ୍ଵାନ୍ କୁର୍ଯାଦସ୍ଯୋଦଯେ ନିଶି ସ୍ନାନଂ ଶୁକ୍ଲତିଲୈସ୍ତଦ୍ଵଚ୍ ଛୁକ୍ଲମାଲ୍ଯାମ୍ବରୋ ଗୃହୀ
ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ବା ରାତିରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନହାଇ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ହାତରେ ଶୁଭ୍ର ତିଳ ଧରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଥାପଯେଦଵ୍ରଣଂ କୁମ୍ଭଂ ମାଲ୍ଯଵସ୍ତ୍ରଵିଭୂଷିତମ୍ ପଞ୍ଚରତ୍ନସମାଯୁକ୍ତଂ ଘୃତପାତ୍ରସମନ୍ଵିତମ୍ ନାନାଭକ୍ଷ୍ଯଫଲୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ତାମ୍ରପାତ୍ରସମନ୍ଵିତମ୍
ଏକ ଅଦୂଷିତ କୁମ୍ଭ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ କରି, ପାଞ୍ଚ ରତ୍ନ, ଘିଅ ଭରା ପାତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଫଳ, ଏବଂ ତାମ୍ବା ପାତ୍ର ସହିତ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରଂ ପୁରୁଷଂ ତଥୈଵ ସୌଵର୍ଣମ୍ ଅତ୍ଯାଯତବାହୁଦଣ୍ଡମ୍ ଚତୁର୍ମୁଖଂ କୁମ୍ଭମୁଖେ ନିଧାଯ ଧାନ୍ଯାନି ସପ୍ତାମ୍ବରସଂଯୁତାନି
କୁମ୍ଭର ମୁଣ୍ଡରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣର, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ ଚାରିଟି ମୁହଁ ଥିବା ସୁନାର ମଣିଷ ରଖିବା ଉଚିତ, ସାଥିରେ ସାତ ପ୍ରକାର ଧାନ୍ୟ ଜାମାରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ଦରକାର।
ସକାଂସ୍ଯପାତ୍ରାକ୍ଷତଶୁକ୍ତିଯୁକ୍ତଂ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜପୁଂଗଵାଯ ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଲମ୍ବୋଦରଦୀର୍ଘବାହୁମ୍ ଅନନ୍ଯଚେତା ଯମଦିଙ୍ମୁଖଃ ସନ୍
କାଂସା ପାତ୍ର, ଅଖଣ୍ଡ ଚାଉଳ ଓ ଶଙ୍ଖ ସହିତ, ମନ୍ତ୍ର ପଢି, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଏକ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ ମୋଟ ଉଦର ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏହା ଉଠାଇ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶ୍ଵେତାଂ ଚ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଯଦି ଶକ୍ତିରସ୍ତି ରୌପ୍ଯୈଃ ଖୁରୈର୍ ହେମମୁଖୀଂ ସଵତ୍ସାମ୍ ଧେନୁଂ ନରଃ କ୍ଷୀରଵତୀଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସଵତ୍ସଘଣ୍ଟାଭରଣାଂ ଦ୍ଵିଜାଯ
ଯଦି ସମର୍ଥ ଥାଏ, ଏକ ଧଳା ଗାଈ ଓ ବଛା, ଚାନ୍ଦିର ଖୁର ଓ ସୁନାର ମୁହଁ, ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବଛାର ଘଣ୍ଟି ପିନ୍ଧିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଦେବା ଉଚିତ।
ଆ ସପ୍ତରାତ୍ରୋଦଯମ୍ ଏତଦସ୍ଯ ଦାତଵ୍ଯମେତତ୍ସକଲଂ ନରେଣ ଯାଵତ୍ସମାଃ ସପ୍ତ ଦଶାଥଵା ସ୍ଯୁର୍ ଅଥୋର୍ଧ୍ଵମପ୍ଯତ୍ର ଵଦନ୍ତି କେଚିତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ ସାତ ଦିନ, କିମ୍ବା ଦଶ ଦିନ, କିମ୍ବା ତା’ଠାରୁ ଅଧିକ, ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାତ ଯାଏଁ ଦେବା ଉଚିତ, କିଛି ଲୋକ ଏହିପରି କହନ୍ତି।
କାଶପୁଷ୍ପପ୍ରତୀକାଶ ଵହ୍ନିମାରୁତସମ୍ଭଵ ମିତ୍ରାଵରୁଣଯୋଃ ପୁତ୍ର କୁମ୍ଭଯୋନେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
କାଶ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଅଗ୍ନି ଓ ପବନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, କୁମ୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଵିନ୍ଧ୍ଯଵୃଦ୍ଧିକ୍ଷଯକର ମେଘତୋଯଵିଷାପହ ରତ୍ନଵଲ୍ଲଭ ଦେଵେଶ ଲଙ୍କାଵାସିନ୍ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ରତ୍ନମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ବୃଦ୍ଧି ଓ ହ୍ରାସ କରିଥିବା, ମେଘ, ଜଳ ଓ ବିଷ ଦୂର କରୁଥିବା, ଲଙ୍କାରେ ବସିଥିବା ଦେବତାନାଥ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଵାତାପୀ ଭକ୍ଷିତୋ ଯେନ ସମୁଦ୍ରଃ ଶୋଷିତଃ ପୁରା ଲୋପାମୁଦ୍ରାପତିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଯୋ ଽସୌ ତସ୍ମୈ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ବାତାପୀକୁ ଖାଇଥିଲେ, ପୂର୍ବେ ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଥିଲେ, ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ମୋର ନମସ୍କାର।
ରାଜପୁତ୍ରି ମହାଭାଗେ ଋଷିପତ୍ନି ଵରାନନେ ଲୋପାମୁଦ୍ରେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯମ୍ ଅର୍ଘୋ ମେ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯତାମ୍ ପ୍ରତ୍ଯବ୍ଦଂ ତୁ ଫଲତ୍ଯାଗମ୍ ଏଵଂ କୁର୍ଵନ୍ନ ସୀଦତି
ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଋଷିଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଲୋପାମୁଦ୍ରା, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ମୋ ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର। ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏହିପରି କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ କେବେ ଅଧୋପତିତ ହୁଏନାହିଁ, ଏହା ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ହୋମଂ କୃତ୍ଵା ତତଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଵର୍ଜଯେନ୍ମାନଵଃ ଫଲମ୍ ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ପୁମାନର୍ଘ୍ଯଂ ନିଵେଦଯେତ୍
ହୋମ କରି ସେଉଁଠାରେ, ମନୁଷ୍ୟ ଫଳ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ବରଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବିଧିରେ ଯିଏ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଉଛି—
ଇମଂ ଲୋକଂ ସ ଚାପ୍ନୋତି ରୂପାରୋଗ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ ଦ୍ଵିତୀଯେନ ଭୁଵର୍ଲୋକଂ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ତତଃ ପରମ୍
ସେ ଏହି ଲୋକରେ ରୂପ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସହିତ ଲାଭ କରେ; ଦ୍ୱିତୀୟ ଦାନରେ ଭୁବର୍ଲୋକ, ତା’ପରେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।