ଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସୌଭାଗ୍ଯମାସ୍ଥିତମ୍ ରସରୂପଂ ତତୋ ଯାଵତ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵସୁଧାତଲମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ସେ ସୌଭାଗ୍ୟ ରସର ଆକାରରେ ଏଠାରେ ରହିଲା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲା ।
ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ତମନ୍ତରିକ୍ଷେ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରେଣ ଧୀମତା ଦକ୍ଷେଣ ପୀତମାତ୍ରଂ ତଦ୍ ରୂପଲାଵଣ୍ଯକାରକମ୍
ସେ ରସକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଦକ୍ଷ, ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ, ଆକାଶକୁ ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ପିଇଥିବା ସାଥି ସାଥି ଏହା ରୂପ ଓ ଲାଭଣ୍ୟର କାରଣ ହେଲା ।
ବଲଂ ତେଜୋ ମହଜ୍ଜାତଂ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ଶେଷଂ ଯଦପତଦ୍ଭୂମାଵ୍ ଅଷ୍ଟଧା ସମଜାଯତ
ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁଅ ଦକ୍ଷଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଯେଉଁ ଅଂଶ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା, ସେଠାରୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଆଠ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା ।
ତତୋ ଜନାନାଂ ସଂଜାତାଃ ସପ୍ତ ସୌଭାଗ୍ଯଦାଯିକାଃ ଇକ୍ଷଵୋ ରସରାଜାଶ୍ଚ ନିଷ୍ପାଵାଜାଜିଧାନ୍ଯକମ୍
ତାହାରୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାତଟି ସୌଭାଗ୍ୟଦାୟିନୀ ଜନ୍ମ ନେଲା: ଇଖୁ, ରସରାଜ, ବୁଟ, ବାର୍ଲି ଓ ଧାନ ।
ଵିକାରଵଚ୍ଚ ଗୋକ୍ଷୀରଂ କୁସୁମ୍ଭଂ କୁଙ୍କୁମଂ ତଥା ଲଵଣଂ ଚାଷ୍ଟମଂ ତଦ୍ଵତ୍ ସୌଭାଗ୍ଯାଷ୍ଟକମୁଚ୍ଯତେ
ଏହାପରି ରୂପାନ୍ତର ଭାବେ: ଗାଈର ଦୁଧ, କୁସୁମ୍ଭ ଓ କୁଙ୍କୁମ, ଏବଂ ଆଠଟିଏ ହେଉଛି ଲୁଣ—ଏହିଗୁଡ଼ିକୁ 'ସୌଭାଗ୍ୟାଷ୍ଟକ' ବୋଲାଯାଏ ।
ପୀତଂ ଯଦ୍ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରେଣ ଯୋଗଜ୍ଞାନଵିଦା ପୁନଃ ଦୁହିତା ସାଭଵତ୍ତସ୍ଯ ଯା ସତୀତ୍ଯଭିଧୀଯତେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଯିଏ ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନର ଜ୍ଞାତା, ସେଠିଏ ଯେଉଁ ରସ ପିଇଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ହେଲେ, ଯାହାକୁ 'ସତୀ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଲୋକାନତୀତ୍ଯ ଲାଲିତ୍ଯାଲ୍ ଲଲିତା ତେନ ଚୋଚ୍ଯତେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସୁନ୍ଦରୀମ୍ ଏନାମ୍ ଉପଯେମେ ପିନାକଧୃକ୍
ସେ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଲାଲିତ୍ୟରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ 'ଲଳିତା' ବୋଲାଯାଏ; ତିନି ଲୋକର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦରୀ ତାଙ୍କୁ ପିନାକଧାରୀ ଶିବ ବିବାହ କଲେ ।
ଯା ଦେଵୀ ସୌଭାଗ୍ଯମଯୀ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଫଲପ୍ରଦା ତାମାରାଧ୍ଯ ପୁମାନ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ନାରୀ ଵା କିଂ ନ ଵିନ୍ଦତି
ଯେ ଦେବୀ ସୌଭାଗ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜିଲେ କେଉଁ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଉନଥିବେ?
କଥମାରାଧନଂ ତସ୍ଯା ଜଗଦ୍ଧାତ୍ର୍ଯା ଜନାର୍ଦନ ତଦ୍ଵିଧାନଂ ଜଗନ୍ନାଥ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଚ ଵଦସ୍ଵ ମେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ କିପରି ପୂଜିବା ଉଚିତ୍, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ? ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତାଙ୍କର ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମୋତେ କହ ।
ଵସନ୍ତମାସମାସାଦ୍ଯ ତୃତୀଯାଯାଂ ଜନପ୍ରିଯ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷସ୍ଯ ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ତିଲୈଃ ସ୍ନାନଂ ସମାଚରେତ୍
ବସନ୍ତ ମାସ ଆସିଲେ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ତୃତୀୟା ତିଥିର ସକାଳେ, ଲୋକପ୍ରିୟ ଏହି ଦିନରେ, ତିଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ତସ୍ମିନ୍ନହନି ସା ଦେଵୀ କିଲ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନା ସତୀ ପାଣିଗ୍ରହଣକୈର୍ ମନ୍ତ୍ରୈର୍ ଉଦୂଢା ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସେହି ଦିନ, ସତୀ ଦେବୀ, ଶୁଭ୍ର ରୂପରେ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିବାହ ମନ୍ତ୍ରରେ ବିବାହିତ ହେଲେ ।
ତଯା ସହୈଵ ଦେଵେଶଂ ତୃତୀଯାଯାମ୍ ଅଥାର୍ଚଯେତ୍ ଫଲୈର୍ନାନାଵିଧୈର୍ଧୂପୈର୍ ଦୀପନୈଵେଦ୍ଯସଂଯୁତୈଃ
ତୃତୀୟା ତିଥିରେ, ବିଭିନ୍ନ ଫଳ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ, ସେ ଦେବୀ ସହ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ ।
ପ୍ରତିମାଂ ପଞ୍ଚଗଵ୍ଯେନ ତଥା ଗନ୍ଧୋଦକେନ ତୁ ସ୍ନାପଯିତ୍ଵାର୍ଚଯେଦ୍ ଗୌରୀମ୍ ଇନ୍ଦୁଶେଖରସଂଯୁତାମ୍
ଗାଈର ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଉତ୍ପାଦନ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପାଣିରେ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସ୍ନାନ କରାଇ, ଚନ୍ଦ୍ରଶିଖର ସହିତ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ପାଟଲାଯୈ ତୁ ପାଦୌ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶିଵସ୍ଯ ତୁ ଶିଵାଯେତି ଚ ସଂକୀର୍ଯ ଜଯାଯୈ ଗୁଲ୍ଫଯୋର୍ ଦ୍ଵଯୋଃ
ଦେବୀଙ୍କ ଚରଣରେ ପାଟଳାକୁ ନମସ୍କାର, ଶିବଙ୍କ ଚରଣରେ 'ଶିବା' ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, 'ଜୟା' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦୁଇ ଗୁଲ୍ଫକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ରିଗୁଣାଯେତି ରୁଦ୍ରାଯ ଭଵାନ୍ଯୈ ଜଙ୍ଘଯୋର୍ଯୁଗମ୍ ଶିଵାଂ ରୁଦ୍ରେଶ୍ଵରାଯୈ ଚ ଵିଜଯାଯେତି ଜାନୁନୀ ସଂକୀର୍ତ୍ଯ ହରିକେଶାଯ ତଥୋରୂ ଵରଦେ ନମଃ
'ତ୍ରିଗୁଣ' ନାମ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, 'ଭବାନୀ' ଦୁଇ ଜଂଘାକୁ, 'ଶିବା' ରୁଦ୍ରେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ, 'ବିଜୟା' ଦୁଇ ଗୁଡ଼ିକୁ, 'ହରିକେଶ' ଓ 'ବରଦେ' ଭାବରେ ଉରୁକୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ଈଶାଯୈ ଚ କୀଟଂ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶଂକରାଯେତି ଶଂକରମ୍ କୁକ୍ଷିଦ୍ଵଯଂ ଚ କୋଟଵ୍ଯୈ ଶୂଲିନେ ଶୂଲପାଣଯେ
ଇଶାଙ୍କୁ ଦେବୀଙ୍କ କଟି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କମର, କୋଟଭୀଙ୍କୁ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ, ଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଶୂଳ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମଙ୍ଗଲାଯୈ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯମ୍ ଉଦରଂ ଚାଭିପୂଜଯେତ୍ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ନମୋ ରୁଦ୍ରମ୍ ଈଶାନ୍ଯୈ ଚ କୁଚଦ୍ଵଯମ୍
ମଙ୍ଗଳାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଉଦରକୁ ବିଶେଷ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଏବଂ ଇଶାନୀଙ୍କୁ ଦୁଇ ଷଣ୍ଡ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଶିଵଂ ଵେଦାତ୍ମନେ ତଦ୍ଵଦ୍ ରୁଦ୍ରାଣ୍ଯୈ କଣ୍ଠମର୍ଚଯେତ୍ ତ୍ରିପୁରଘ୍ନାଯ ଵିଶ୍ଵେଶମ୍ ଅନନ୍ତାଯୈ କରଦ୍ଵଯମ୍
ବେଦର ସ୍ୱରୂପ ଶିବଙ୍କୁ, ଏହିପରି ରୁଦ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କଣ୍ଠ, ତ୍ରିପୁରାସୁର ବିନାଶୀ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ, ଅନନ୍ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ରିଲୋଚନାଯ ଚ ହରଂ ବାହୂ କାଲାନଲପ୍ରିଯେ ସୌଭାଗ୍ଯଭଵନାଯେତି ଭୂଷଣାନି ସଦାର୍ଚଯେତ୍ ସ୍ଵାହାସ୍ଵଧାଯୈ ଚ ମୁଖମ୍ ଈଶ୍ଵରାଯେତି ଶୂଲିନମ୍
ତିନି ଆଖି ଥିବା ହରାଙ୍କୁ ବାହୁ, କାଳାଗ୍ନିର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟର ନିବାସ ଭାବରେ ଭୂଷଣଗୁଡ଼ିକୁ ସଦା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱଧାଙ୍କୁ ମୁଁହ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶୂଳଧାରୀ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଶୋକମଧୁଵାସିନ୍ଯୈ ପୂଜ୍ଯାଵୋଷ୍ଠୌ ଚ ଭୂତିଦୌ ସ୍ଥାଣଵେ ତୁ ହରଂ ତଦ୍ଵଦ୍ ଧାସ୍ଯଂ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖପ୍ରିଯେ
ଅଶୋକମଧୁବାସିନୀଙ୍କୁ ଓଠକୁ ସମୃଦ୍ଧିଦାୟିନୀ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ସ୍ଥାଣୁ ଓ ହରାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦାନ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ନମୋ ଽର୍ଧନାରୀଶହରମ୍ ଅସିତାଙ୍ଗୀତି ନାସିକାମ୍ ନମ ଉଗ୍ରାଯ ଲୋକେଶଂ ଲଲିତେତି ପୁନର୍ଭ୍ରୁଵୌ
ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ହରାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅସିତାଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ନାକ, ଉଗ୍ରାଙ୍କୁ ଲୋକନାଥ, ଲଳିତାଙ୍କୁ ପୁନି ଭୂଁହ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଶର୍ଵାଯ ପୁରହନ୍ତାରଂ ଵାସଵ୍ଯୈ ତୁ ତଥାଲକାନ୍ ନମଃ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠନାଥାଯୈ ଶିଵକେଶାଂସ୍ତତୋ ଽର୍ଚଯେତ୍ ଭୀମୋଗ୍ରସମରୂପିଣ୍ଯୈ ଶିରଃ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ନମଃ
ଶର୍ବଙ୍କୁ ପୁରବିନାଶୀ, ବାସବୀଙ୍କୁ କେଶ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠନାଥାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପରେ ଶିବଙ୍କ କେଶ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଭୀମୋଗ୍ରସମରୂପିଣୀଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଶିଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ ସୌଭାଗ୍ଯାଷ୍ଟକମଗ୍ରତଃ ସ୍ଥାପଯେଦ୍ଧୃତନିଷ୍ପାଵକୁସୁମ୍ଭକ୍ଷୀରଜୀରକମ୍
ଯଥାବିଧି ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଭଜା ଚାଉଳ, କୁସୁମ୍ଭ, ଖୀର ଓ ଜୀରା ମିଶିଥିବା ସୌଭାଗ୍ୟାଷ୍ଟକ ରଖିବା ଉଚିତ।
ରସରାଜଂ ଚ ଲଵଣଂ କୁସ୍ତୁମ୍ବୁରୁ ତଥାଷ୍ଟକମ୍ ଦତ୍ତଂ ସୌଭାଗ୍ଯମିତ୍ଯସ୍ମାତ୍ ସୌଭାଗ୍ଯାଷ୍ଟକମିତ୍ଯତଃ
ରସରାଜ, ଲୁଣ, ଏବଂ ଆଠ ପ୍ରକାର କୋରିଆଣ୍ଡର ମିଶାଇ ଯେଉଁଥିରେ ଦିଆଯାଏ, ଏହାକୁ 'ସୌଭାଗ୍ୟ' କୁହାଯାଏ, ତେଣୁ ଏହି ନାମ 'ସୌଭାଗ୍ୟାଷ୍ଟକ'।
ଏଵଂ ନିଵେଦ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵମ୍ ଅଗ୍ରତଃ ଶିଵଯୋଃ ପୁନଃ ରାତ୍ରୌ ଶୃଙ୍ଗୋଦକଂ ପ୍ରାଶ୍ଯ ତଦ୍ଵଦ୍ଭୂମାଵରିଂଦମ
ଏହା ସବୁ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିବେଦନ କରି, ରାତିରେ ଶୃଙ୍ଗୋଦକ ଓ ଏଭଳି ଭୂମିକମଳ ପାନ କରିବା ଉଚିତ।
ପୁନଃ ପ୍ରଭାତେ ତୁ ତଥା କୃତସ୍ନାନଜପଃ ଶୁଚିଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଦାମ୍ପତ୍ଯଂ ଵସ୍ତ୍ରମାଲ୍ଯଵିଭୂଷଣୈଃ
ପୁଣି ସକାଳେ ସ୍ନାନ ଓ ଜପ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦ୍ୱିଜ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଭୂଷଣ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସୌଭାଗ୍ଯାଷ୍ଟକସଂଯୁକ୍ତଂ ସୁଵର୍ଣଚରଣଦ୍ଵଯମ୍ ପ୍ରୀଯତାମତ୍ର ଲଲିତା ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ନିଵେଦଯେତ୍
ସୌଭାଗ୍ୟାଷ୍ଟକ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚରଣ ଦୁଇଟି ସହିତ, ଏଠାରେ ଲଳିତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ; ଏହାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ସଂଵତ୍ସରଂ ଯାଵତ୍ ତୃତୀଯାଯାଂ ସଦା ମନୋ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଵିଧିଵଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯମୀପ୍ସୁଭିଃ
ଏହିପରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ଧରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୃତୀୟା ତିଥିରେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ସୌଭାଗ୍ୟ ଆଶା କରନ୍ତି ସେମାନେ ଯଥାବିଧି ଭକ୍ତି ସହିତ ମନକୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗି ରଖିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାଶନେ ଦାନମନ୍ତ୍ରେ ଚ ଵିଶେଷୋ ଽଯଂ ନିବୋଧ ମେ ଶୃଙ୍ଗୋଦକଂ ଚୈତ୍ରମାସେ ଵୈଶାଖେ ଗୋମଯଂ ପୁନଃ
ଖାଇବା ବେଳେ ଦାନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ବିଶେଷ ନିୟମ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ; ଚୈତ୍ର ମାସରେ ଶୃଙ୍ଗୋଦକ, ବୈଶାଖରେ ପୁଣି ଗୋମୟ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ମନ୍ଦାରକୁସୁମଂ ବିଲ୍ଵପତ୍ତ୍ରଂ ଶୁଚୌ ସ୍ମୃତମ୍ ଶ୍ରାଵଣେ ଦଧି ସଂପ୍ରାଶ୍ଯଂ ନଭସ୍ଯେ ଚ କୁଶୋଦକମ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଓ ବିଳ୍ୱ ପତ୍ର ପବିତ୍ର ବୋଲି ମନ୍ୟ, ଶ୍ରାବଣରେ ଦହି ଖାଇବା ଉଚିତ, ଭାଦ୍ରପଦରେ କୁଶ ଦଳ ମିଶା ପାଣି।