ତେନାସୌ ନିଗୃହୀତଶ୍ଚ ନ ଚଚାଲ ପଦାତ୍ପଦମ୍ ତତୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵୃଷସ୍ତଂ ଵୈ ମୁଞ୍ଚ ମାଂ ବଲିନାଂ ଵର
ଏଭଳି ଧରାଯିବାରୁ ବୃଷ ଏକ ପାଦ ମଧ୍ୟ ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ । ତେବେ ବୃଷ କହିଲେ, 'ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦିଅ ।'
ନ ମଯାସାଦିତସ୍ତାତ ବଲଵାଂସ୍ତ୍ଵତ୍ସମଃ କ୍ଵଚିତ୍ ମମ ଚାନ୍ଯଃ ସମୋ ଵାପି ନ ହି ମେ ବଲସଂଖ୍ଯଯା ମୁଞ୍ଚ ତାତେତି ଚ ପୁନଃ ପ୍ରୀତସ୍ତେ ଽହଂ ଵରଂ ଵୃଣୁ
'ପିତା, ମୁଁ ତୁମ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେହିକୁ ଦେଖିନାହିଁ, ଏବଂ ମୋ ପରି ଶକ୍ତି ଥିବା ଆଉ କେହି ନାହିଁ । ପିତା, ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏକ ବର ମାଗ ।'
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଽବ୍ରଵୀଦେନଂ ଜୀଵନ୍ମେ ତ୍ଵଂ କ୍ଵ ଯାସ୍ଯସି ଏଷ ତ୍ଵାଂ ନ ଵିମୋକ୍ଷ୍ଯାମି ପରସ୍ଵାଦଂ ଚତୁଷ୍ପଦମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୁଁ ବଞ୍ଚିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ କେଉଁଠି ଯିବ ? ମୁଁ ତୁମକୁ ଓ ଅନ୍ୟର ବୃଷକୁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ ।'
ନାସ୍ମାକଂ ଵିଦ୍ଯତେ ତାତ ପାତକଂ ସ୍ତେଯମେଵ ଚ ଭକ୍ଷ୍ଯାଭକ୍ଷ୍ଯଂ ତଥା ଚୈଵ ପେଯାପେଯଂ ତଥୈଵ ଚ
'ପିତା, ଆମ ପାଖରେ ପାପ କିମ୍ବା ଚୋରି ନାହିଁ । ଖାଇବା ଓ ନ ଖାଇବା, ପିଇବା ଓ ନ ପିଇବାରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ ।'
ଦ୍ଵିପଦାଂ ବହଵୋ ହ୍ଯ୍ ଏତେ ଧର୍ମ ଏଷ ଗଵାଂ ସ୍ମୃତଃ କାର୍ଯାକାର୍ଯେ ନ ଵାଗମ୍ଯାଗମନଂ ଚ ତଥୈଵ ଚ
'ଦୁଇପାୟୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ଅନେକ ନିୟମ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଗୋମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଧର୍ମ ମନେ ରଖାଯାଇଛି: କଣ କରିବା ଓ କଣ ନ କରିବାରେ, ଯିବା-ଆସିବାରେ କୌଣସି ନିଷେଧ ନାହିଁ ।'
ଗଵାଂ ଧର୍ମଂ ତୁ ଵୈ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂଭ୍ରାନ୍ତସ୍ତୁ ଵିସୃଜ୍ଯ ତମ୍ ଶକ୍ତ୍ଯାନ୍ନପାନଦାନାତ୍ତୁ ଗୋପତିଂ ସଂପ୍ରସାଦଯତ୍
ଗୋମାନଙ୍କ ଧର୍ମ ଶୁଣି ସେ ଭୟଭିତ ହେଲେ, ବୃଷକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଯେତେପରି ସମ୍ଭବ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇ ଗୋମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ।
ପ୍ରସାଦିତେ ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ ଗୋଧର୍ମଂ ଭକ୍ତିତସ୍ତୁ ସଃ ମନସୈଵ ସମାଦଧ୍ଯୌ ତନ୍ନିଷ୍ଠସ୍ତତ୍ପରୋ ହି ସଃ
ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ ପରେ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗୋମାନଙ୍କ ଧର୍ମରେ ମନ ଲଗାଇଲେ, କାରଣ ସେ ଏହାରେ ଦୃଢ଼ ଓ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ ।
ତତୋ ଯଵୀଯସଃ ପତ୍ନୀଂ ଗୌତମସ୍ଯାଭ୍ଯପଦ୍ଯତ କୃତାଵଲେପାଂ ତାଂ ମତ୍ଵା ସୋ ଽନଡ୍ଵାନିଵ ନ କ୍ଷମଃ
ତାପରେ ସେ ଗୌତମଙ୍କ ଛୋଟ ଝିଅକୁ ନିକଟରେ ଗଲେ, ଯିଏ ଅହଂକାରିଣୀ ଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅବନ୍ଧ୍ୟା ଗାଈ ପରି ଭାବି, ସେ ତାଙ୍କୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଗୋଧର୍ମଂ ତୁ ପରଂ ମତ୍ଵା ସ୍ନୁଷାଂ ତାମଭ୍ଯପଦ୍ଯତ ନିର୍ଭର୍ତ୍ସ୍ଯ ଚୈନଂ ରୁଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ସମ୍ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚ
ଗୋମାନଙ୍କ ଧର୍ମକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବି, ସେ ନିଜ ସ୍ନୁଷାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କଲେ, ଧରି ରଖିଲେ ଓ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଚାପି ଧରିଲେ ।
ଭାଵ୍ଯମର୍ଥଂ ତୁ ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମାହାତ୍ମ୍ଯାତ୍ତମୁଵାଚ ସା ଵିପର୍ଯଯଂ ତୁ ତ୍ଵଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଅନଡ୍ଵାନିଵ ଵର୍ତସେ
ଘଟିବାକୁ ଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଜ ମହିମାରେ ବୁଝି, ସେ କହିଲେ, 'ଏହି ବିପରୀତ ଘଟଣା ଘଟିବା ପରେ, ତୁମେ ଅବନ୍ଧ୍ୟା ବୃଷ ପରି ବ୍ୟବହାର କରୁଛ ।'
ଗମ୍ଯାଗମ୍ଯଂ ନ ଜାନୀଷେ ଗୋଧର୍ମାତ୍ପ୍ରାର୍ଥଯନ୍ସୁତାମ୍ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଂ ତ୍ଵାଂ ତ୍ଯଜାମ୍ଯଦ୍ଯ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵେନ କର୍ମଣା
'କଣ ଉଚିତ ଓ ଅନୁଚିତ ତୁମେ ଜାଣ ନାହାଁ । ଗୋମାନଙ୍କ ଧର୍ମରୁ ଝିଅ ଚାହିଁ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ୁଛି, ଦୁଷ୍ଟ, ନିଜ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଯାଅ ।'
କାଷ୍ଠେ ସମୁଦ୍ଗେ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯ ଗଙ୍ଗାମ୍ଭସି ସମୁତ୍ସୃଜତ୍ ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମନ୍ଧୋ ଵୃଦ୍ଧଶ୍ଚ ଭର୍ତଵ୍ଯୋ ଦୁରଧିଷ୍ଠିତଃ
କାଠର ଏକ ତାରା ଉପରେ ରଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, କହିଲେ, 'ତୁମେ ଅନ୍ଧ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଭାର ହେବାରୁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ।'
ତମୁହ୍ଯମାନଂ ଵେଗେନ ସ୍ରୋତସୋ ଽଭ୍ଯାଶମାଗତଃ ଜଗ୍ରାହ ତଂ ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ବଲିର୍ ଵୈରୋଚନିସ୍ତଦା
ସେ ଜଣେ ତୀବ୍ର ଧାରାରେ ଭସିଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବଳି, ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁଅ, ସେଠାକୁ ଆସି ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ ।
ଅନ୍ତଃପୁରେ ଜୁଗୋପୈନଂ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ଚ ତର୍ପଯନ୍ ପ୍ରୀତଶ୍ଚୈଵ ଵରେଣୈଵ ଚ୍ଛନ୍ଦଯାମାସ ଵୈ ବଲିମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରଖିଲେ, ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଓ ମିଠା ଖାଇବା ଦେଇ ତୃପ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ବଳି ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତ ବର ଦେବାକୁ କହିଲେ ।
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ସ ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ପୁତ୍ରାର୍ଥେ ଦାନଵର୍ଷଭଃ ସଂତାନାର୍ଥଂ ମହାଭାଗଭାର୍ଯାଯାଂ ମମ ମାନଦ ପୁତ୍ରାନ୍ଧର୍ମାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନ୍ ଉତ୍ପାଦଯିତୁମର୍ହସି
ତେଣୁ, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳି, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ—'ମୋର ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି ସ୍ତ୍ରୀ ମୋ ପାଇଁ ଏମିତି ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦିଅ, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନ ରଖିଥିବେ।'
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଽଥ ଦେଵର୍ଷିସ୍ ତଥାସ୍ତ୍ଵିତ୍ଯୁକ୍ତଵାନ୍ ପ୍ରଭୁଃ ସ ତସ୍ଯ ରାଜା ସ୍ଵାଂ ଭାର୍ଯାଂ ସୁଦେଷ୍ଣାଂ ନାମ ପ୍ରାହିଣୋତ୍ ଅନ୍ଧଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନ ସା ଦେଵୀ ଜଗାମ ହ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେବମୁନି 'ତଥା ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ବଳି ଜାଣିଲେ ଯେ ସେ ଅନ୍ଧ ଓ ବୃଦ୍ଧ, ତେଣୁ ସେ ନିଜ ରାଣୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ; କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ସୁଦେଷ୍ଣା ଯିବେ ନାହିଁ।
ଶୂଦ୍ରାଂ ଧାତ୍ରେଯିକାଂ ତସ୍ମାଵ୍ ଅନ୍ଧାଯ ପ୍ରାହିଣୋତ୍ତଦା ତସ୍ଯାଂ କକ୍ଷୀଵଦାଦୀଂଶ୍ଚ ଶୂଦ୍ରଯୋନାଵ୍ ଋଷିର୍ ଵଶୀ
ତେଣୁ, ସେ ସମୟରେ ସୁଦେଷ୍ଣା ତାଙ୍କର ଏକ ଶୂଦ୍ରୀ ଦାୟିକାକୁ ମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଶୂଦ୍ରୀ ଗର୍ଭରେ ମୁନି ଦୀର୍ଘତମା କକ୍ଷୀବତ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଜନଯାମାସ ଧର୍ମାତ୍ମା ଶୂଦ୍ରାନ୍ ଇତ୍ଯେଵମାଦିକମ୍ ଉଵାଚ ତଂ ବଲୀ ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କକ୍ଷୀଵଦାଦିକାନ୍
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି ସେ ଶୂଦ୍ରୀ ଦାୟିକାରେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ବଳି ରାଜା କକ୍ଷୀବତ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଏପରି କହିଲେ।
ପ୍ରଵୀଣାନ୍ ଋଷିଧର୍ମସ୍ଯ ଚେଶ୍ଵରାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଧର୍ମାଣାଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଵୃତ୍ତିମାଞ୍ଛୁଚୀନ୍
ସେମାନେ ମୁନିମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବେଦବାଣୀର ଅଧିକାରୀ, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଧର୍ମରେ ଜ୍ଞାନୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ଥିଲେ।
ମମୈଵ ଚେତି ହୋଵାଚ ତଂ ଦୀର୍ଘତମସଂ ବଲିଃ ନତ୍ଯୁଵାଚ ମୁନିସ୍ତଂ ଵୈ ମମୈଵମିତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ବଳି କହିଲେ, 'ଏମାନେ ମୋର ପୁଅ।' ମୁନି ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ, 'ଏମାନେ ମୋର ପୁଅ।'
ଉତ୍ପନ୍ନାଃ ଶୂଦ୍ରଯୋନା ତୁ ଭଵଚ୍ଛନ୍ଦେ ସୁରୋତ୍ତମ ଅନ୍ଧଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଚ ମାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସୁଦେଷ୍ଣା ମହିଷୀ ତଵ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ ଅଵମାନାନ୍ମେ ଶୂଦ୍ରାଂ ଧାତ୍ରେଯିକାଂ ନୃପ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଏମାନେ ଶୂଦ୍ରୀ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ଏମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି। ମୁଁ ଅନ୍ଧ ଓ ବୃଦ୍ଧ ବୋଲି ଜାଣି, ତୁମ ରାଣୀ ସୁଦେଷ୍ଣା ମୋତେ ଅପମାନ କରି ଶୂଦ୍ରୀ ଦାୟିକାକୁ ପଠାଇଥିଲେ, ହେ ରାଜା।
ତତଃ ପ୍ରସାଦଯାମାସ ବଲିସ୍ ତମୃଷିସତ୍ତମମ୍ ବଲିଃ ସୁଦେଷ୍ଣାଂ ତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ଭର୍ତ୍ସଯାମାସ ଦାନଵଃ
ତାପରେ ବଳି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଏବଂ ଦାନବ ବଳି ତାଙ୍କ ରାଣୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ତିବ୍ର ଭାବେ ତାଡ଼ନା କଲେ।
ପୁନଶ୍ଚୈନାମ୍ ଅଲଂକୃତ୍ଯ ଋଷଯେ ପ୍ରତ୍ଯପାଦଯତ୍ ତାଂ ସ ଦୀର୍ଘତମା ଦେଵୀଂ ତଥା କୃତଵତୀଂ ତଦା
ପୁନି, ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ବଳି ତାଙ୍କୁ ମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ; ଏବଂ ଦେବୀ ସୁଦେଷ୍ଣା ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳିଥିଲା, ସେପରି କଲେ।
ଦଧ୍ନା ଲଵଣମିଶ୍ରେଣ ତ୍ଵ୍ ଅଭ୍ଯକ୍ତଂ ମଧୁକେନ ତୁ ଲିହ ମାମ୍ ଅଜୁଗୁପ୍ସନ୍ତୀ ଆପାଦତଲମସ୍ତକମ୍ ତତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ଦେଵି ପୁତ୍ରାନ୍ଵୈ ମନସେପ୍ସିତାନ୍
'ଦହି, ଲୁଣ ଓ ମଧୁ ମିଶାଇ ଦେହକୁ ମାଲିଶ କରି, ମୋତେ ପାଉଠାରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଟିବାକୁ ହେବ, ଏବଂ ଅପମାନ ବୋଧ କରିବା ନାହିଁ; ତେବେ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମନରେ ଯେପରି ଇଛା କର, ସେପରି ପୁଅ ପାଇବ।'
ତସ୍ଯ ସା ତଦ୍ଵଚୋ ଦେଵୀ ସର୍ଵଂ କୃତଵତୀ ତଦା ତସ୍ଯ ସାପାନମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଦେଵୀ ପରିହରତ୍ତଦା
ଦେବୀ ସୁଦେଷ୍ଣା ମୁନିଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ସବୁ କାମ କଲେ; କିନ୍ତୁ ପାନ କରିବା ସମୟରେ ସେ ଏହାକୁ ଏଡ଼ାଇଲେ।
ତାମୁଵାଚ ତତଃ ସୋ ଽଥ ଯତ୍ତେ ପରିହୃତଂ ଶୁଭେ ଵିନାପାନଂ କୁମାରଂ ତୁ ଜନଯିଷ୍ଯସି ପୂର୍ଵଜମ୍
ତାପରେ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ପାନ କରିବା ଏଡ଼ାଇଛ, ତେଣୁ ତୁମେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେବ, କିନ୍ତୁ ସେ ପ୍ରଥମ ପୁଅ ହେବ।'
ନାର୍ହସି ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗ ପୁତ୍ରଂ ମେ ଦାତୁମୀଦୃଶମ୍ ତୋଷିତଶ୍ଚ ଯଥାଶକ୍ତି ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ମେ ପ୍ରଭୋ
'ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଏପରି ପୁଅ ମୋତେ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଯେପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତେଣୁ ମୋତେ ଦୟା କର, ହେ ପ୍ରଭୁ।'
ତଵାପଚାରାଦ୍ଦେଵ୍ଯେଷ ନାନ୍ଯଥା ଭଵିତା ଶୁଭେ ନୈଵ ଦାସ୍ଯତି ପୁତ୍ରସ୍ତେ ପୌତ୍ରୌ ଵୈ ଦାସ୍ଯତେ ଫଲମ୍
'ହେ ଶୁଭେ, ତୁମ ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଫଳ ଅନ୍ୟଥା ହେବ ନାହିଁ; ତୁମ ପୁଅ ତୁମକୁ ନାତି ଦେବେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ନାତିମାନେ ଫଳ ଦେବେ।'
ତସ୍ଯାପାନଂ ଵିନା ଚୈଵ ଯୋଗ୍ଯଭାଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ତସ୍ମାଦ୍ ଦୀର୍ଘତମାଙ୍ଗେଷୁ କୁକ୍ଷୌ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵେଦମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ପାନ କରିନଥିବାରୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟତା ରହିବ; ଏହିପରି କହି, ବଳି ଦୀର୍ଘତମାଙ୍କ ଅଙ୍ଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ।
ପ୍ରାଶିତଂ ଯଦ୍ଯଦଙ୍ଗେଷୁ ନ ସୋପସ୍ଥଂ ଶୁଚିସ୍ମିତେ ତେନ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତେ ଗର୍ଭେ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମ୍ ଇଵୋଡୁରାଟ୍
'ହେ ହସୁଥିବା ଦେବୀ, ତୁମ ଦେହର ଯେଉଁଠାରେ ଚାଟିଥିଲ, ତାହା ଯନ୍ଦ୍ରିୟ ଛାଡ଼ି, ସେଗୁଡିକ ଗର୍ଭରେ ରହିଯିବ, ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ ଚାନ୍ଦା ଆକାଶରେ ରହେ।'