ପୁନଃ ପ୍ରାହାର୍ତନାଦେନ ସହସ୍ରକିରଣାତ୍ମଜମ୍ ସ ମତ୍ସ୍ଯଃ ପାହି ପାହୀତି ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
ପୁଣି ଦୁଃଖର ସ୍ୱରରେ, ସେ ମାଛଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲା, 'ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।'
ତତଃ ସ କୂପେ ତଂ ମତ୍ସ୍ଯଂ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ ରଵିନନ୍ଦନଃ ଯଦା ନ ମାତି ତତ୍ରାପି କୂପେ ମତ୍ସ୍ଯଃ ସରୋଵରେ
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ ରାଜା ସେ ମାଛଟିକୁ ଏକ କୁଆଁରେ ରଖିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ମାଛଟି ଫିଟ୍ ହେଲାନି, ତେଣୁ ଏବେ ଏକ ଝିଲିକୁ ନେଇଯିବାଗଲା।
କ୍ଷିପ୍ତୋ ଽସୌ ପୃଥୁତାମାଗାତ୍ ପୁନର୍ ଯୋଜନସଂମିତାମ୍ ତତ୍ରାପ୍ଯାହ ପୁନର୍ ଦୀନଃ ପାହି ପାହି ନୃପୋତ୍ତମ
ଝିଲିରେ ପକାଇବା ସହିତ, ସେ ମାଛଟି ବଡ଼ ହେଇ ଏକ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ହେଲା। ପୁଣି ଦୁଃଖରେ ସେ କହିଲା, 'ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ!'
ତତଃ ସ ମନୁନା କ୍ଷିପ୍ତୋ ଗଙ୍ଗାଯାମପ୍ଯଵର୍ଧତ ଯଦା ତଦା ସମୁଦ୍ରେ ତଂ ପ୍ରାକ୍ଷିପନ୍ମେଦିନୀପତିଃ
ତାପରେ ମନୁ ସେ ମାଛଟିକୁ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ମାଛଟି ବଡ଼ିଲା। ଏହା ଦେଖି ଭୂମିପତି ସେଉଁଠି ମାଛଟିକୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ନେଇ ଦେଲେ।
ଯଦା ସମୁଦ୍ରମଖିଲଂ ଵ୍ଯାପ୍ଯାସୌ ସମୁପସ୍ଥିତଃ ତଦା ପ୍ରାହ ମନୁର୍ଭୀତଃ କୋ ଽପି ତ୍ଵମସୁରେଶ୍ଵରଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ମାଛଟି ସମୁଦ୍ରକୁ ପୂରା ଭରିଦେଲା ଓ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ମନୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ, ଦାନବମାନଙ୍କର ନାଥ?'
ଅଥଵା ଵାସୁଦେଵସ୍ତ୍ଵମ୍ ଅନ୍ଯ ଈଦୃକ୍କଥଂ ଭଵେତ୍ ଯୋଜନାଯୁତଵିଂଶତ୍ଯା କସ୍ଯ ତୁଲ୍ଯଂ ଭଵେଦ୍ଵପୁଃ
ନାହିଁ, ହେତେ ତୁମେ ବସୁଦେବ ନୁହେଁ କି? ଏପରି ଆକାର ଆଉ କାହାର ହେବ? କିଏ ଏହି ପ୍ରମାଣର ଦେହ ରଖିପାରିବ?
ଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ଵଂ ମତ୍ସ୍ଯରୂପେଣ ମାଂ ଖେଦଯସି କେଶଵ ହୃଷୀକେଶ ଜଗନ୍ନାଥ ଜଗଦ୍ଧାମ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଛି, ହେ କେଶବ! ତୁମେ ମାଛର ଆକାରରେ ମୋତେ ଅସୁବିଧା ଦେଉଛ। ହେ ହୃଷୀକେଶ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ମତ୍ସ୍ଯରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ଚୋଵାଚ ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାତସ୍ ତ୍ଵଯାନଘ
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମାଛର ଆକାରରେ କହିଲେ, 'ଭଲ କହିଛ, ଭଲ କହିଛ! ହେ ପାପହୀନ, ତୁମେ ଠିକ୍ ଭାବେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିଛ।'
ଅଚିରେଣୈଵ କାଲେନ ମେଦିନୀ ମେଦିନୀପତେ ଭଵିଷ୍ଯତି ଜଲେ ମଗ୍ନା ସଶୈଲଵନକାନନା
ଖୁବ ଶୀଘ୍ର, ହେ ଭୂମିର ରାଜା, ପୃଥିବୀ ତାହାର ପାହାଡ଼, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ, ପାଣିରେ ଡୁବିଯିବ।
ନୌର୍ ଇଯଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ନିକାଯେନ ଵିନିର୍ମିତା ମହାଜୀଵନିକାଯସ୍ଯ ରକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ମହୀପତେ
ଏହି ନୌକାଟି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକଠି ମିଶି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ହେ ରାଜା, ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ।
ସ୍ଵେଦାଣ୍ଡଜୋଦ୍ଭିଦୋ ଯେ ଵୈ ଯେ ଚ ଜୀଵା ଜରାଯୁଜାଃ ଅସ୍ଯାଂ ନିଧାଯ ସର୍ଵାଂସ୍ ତାନ୍ ଅନାଥାନ୍ ପାହି ସୁଵ୍ରତ
ଯେଉଁମାନେ ଘମ, ଡିମ୍ବ କିମ୍ବା ଅଙ୍କୁରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଓ ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି—ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଅନାଥଙ୍କୁ ଏହି ନୌକାରେ ରଖି, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ସୁବ୍ରତ।
ଯୁଗାନ୍ତଵାତାଭିହତା ଯଦା ଭଵତି ନୌର୍ ନୃପ ଶୃଙ୍ଗେ ଽସ୍ମିନ୍ମମ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତଦେମାଂ ସଂଯମିଷ୍ଯସି
ଯେତେବେଳେ ଯୁଗାନ୍ତର ପବନ ଏହି ନୌକାକୁ ଆଘାତ କରିବ, ହେ ରାଜା, ତେବେ ଏହାକୁ ମୋ ଶିଙ୍ଗରେ ବାନ୍ଧିଦେବ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର।
ତତୋ ଲଯାନ୍ତେ ସର୍ଵସ୍ଯ ସ୍ଥାଵରସ୍ଯ ଚରସ୍ଯ ଚ ପ୍ରଜାପତିସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିତା ଜଗତଃ ପୃଥିଵୀପତେ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ଶେଷରେ, ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ପ୍ରଜାପତି ହେବ, ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା।
ଏଵଂ କୃତଯୁଗସ୍ଯାଦୌ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଧୃତିମାନ୍ନୃପଃ ମନ୍ଵନ୍ତରାଧିପଶ୍ଚାପି ଦେଵପୂଜ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ଏଭଳି, କୃତଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ତୁମେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା ଓ ଧୃଡ଼ ମନର ରାଜା, ମନ୍ବନ୍ତରର ଅଧିପତି ଓ ଦେବମାନେ ପୂଜିତ ହେବ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ମନୁସ୍ତେନ ପପ୍ରଚ୍ଛ ମଧୁସୂଦନମ୍ ଭଗଵନ୍କିଯଦ୍ଭିର୍ଵର୍ଷୈର୍ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯନ୍ତରକ୍ଷଯଃ
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ମନୁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ଭଗବାନ, କେତେ ବର୍ଷ ପରେ ଏହି ବିନାଶ ହେବ?'
ସତ୍ତ୍ଵାନି ଚ କଥଂ ନାଥ ରକ୍ଷିଷ୍ଯେ ମଧୁସୂଦନ ତ୍ଵଯା ସହ ପୁନର୍ଯୋଗଃ କଥଂ ଵା ଭଵିତା ମମ
'ଏବଂ, ହେ ନାଥ, ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ କିପରି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି? ଏବଂ ମୁଁ କିପରି ପୁଣି ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେବି?'
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତ୍ଯନାଵୃଷ୍ଟିର୍ ଭଵିଷ୍ଯତି ମହୀତଲେ ଯାଵଦ୍ଵର୍ଷଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷମ୍ ଅଶୁଭାଵହମ୍
ଆଜିଠାରୁ ଏ ଭୂମିରେ ଏକଶତ ବର୍ଷ ଓ ତାଠାରୁ ବେଶି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ଷା ହେବ ନାହିଁ; ଏହି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆଣିବ, ଯାହା ଅଶୁଭ ଫଳ ଦେବ।
ତତୋ ଽଲ୍ପସତ୍ତ୍ଵକ୍ଷଯଦା ରଶ୍ମଯଃ ସପ୍ତ ଦାରୁଣାଃ ସପ୍ତସପ୍ତେର୍ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରତପ୍ତାଙ୍ଗାରଵର୍ଷିଣଃ
ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅତି କମ୍ ଓ ନଶ୍ୱାନ ହେବେ, ସାତଟି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭୟଙ୍କର କିରଣ ଦେଖାଯିବ, ସେମାନେ ତାପିତ ଅଙ୍ଗାର ବର୍ଷା କରିବେ।
ଔର୍ଵାନଲୋ ଽପି ଵିକୃତିଂ ଗମିଷ୍ଯତି ଯୁଗକ୍ଷଯେ ଵିଷାଗ୍ନିଶ୍ଚାପି ପାତାଲାତ୍ ସଂକର୍ଷଣମୁଖଚ୍ଯୁତଃ ଭଵସ୍ଯାପି ଲଲାଟୋତ୍ଥସ୍ ତୃତୀଯନଯନାନଲଃ
ଯୁଗ ଶେଷରେ, ଔର୍ବ ଅଗ୍ନି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେବ; ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କର ମୁଖରୁ ପାତାଳରେ ନିସ୍କ୍ରିୟ ବିଷାଗ୍ନି ଓ ଭବଙ୍କ ଲଳାଟର ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁର ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେବ।
ତ୍ରିଜଗନ୍ନିର୍ଦହନ୍ କ୍ଷୋଭଂ ସମେଷ୍ଯତି ମହାମୁନେ ଏଵଂ ଦଗ୍ଧା ମହୀ ସର୍ଵା ଯଦା ସ୍ଯାଦ୍ଭସ୍ମସଂନିଭା
ଏହି ଅଗ୍ନି ତିନି ଜଗତକୁ ଜଳାଇ ଭୟଙ୍କର କ୍ଷୋଭ ଆଣିବ, ମହାମୁନି; ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏଭଳି ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ଛାର ଭଳି ହେଇଯିବ।
ଆକାଶମୂଷ୍ମଣା ତପ୍ତଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ପରଂତପ ତତଃ ସଦେଵନକ୍ଷତ୍ରଂ ଜଗଦ୍ଯାସ୍ଯତି ସଂକ୍ଷଯମ୍
ଆକାଶ ତୀବ୍ର ତାପରେ ତପିଯିବ, ଶତ୍ରୁଦଳନ; ତାପରେ ଦେବତା ଓ ତାରାମଣ୍ଡଳ ସହିତ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ନଶ୍ୱ ହେଇଯିବ।
ସଂଵର୍ତୋ ଭୀମନାଦଶ୍ଚ ଦ୍ରୋଣଶ୍ଚଣ୍ଡୋ ବଲାହକଃ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ପତାକଃ ଶୋଣସ୍ତୁ ସପ୍ତୈତେ ଲଯଵାରିଦାଃ
ସଂବର୍ତ୍ତ, ଭୀମନାଦ, ଦ୍ରୋଣ, ଚଣ୍ଡ, ବଳାହକ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ପତାକା ଓ ଶୋଣ—ଏହି ସାତଟି ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଳୟ ମେଘ।
ଅଗ୍ନିପ୍ରସ୍ଵେଦସମ୍ଭୂତାଃ ପ୍ଲାଵଯିଷ୍ଯନ୍ତି ମେଦିନୀମ୍ ସମୁଦ୍ରାଃ କ୍ଷୋଭମାଗତ୍ଯ ଚୈକତ୍ଵେନ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ଅଗ୍ନିର ପସିନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ମେଘମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ବନ୍ୟାରେ ଡୁବାଇଦେବେ; ସମୁଦ୍ରମାନେ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇ, ଏକାଟି ହୋଇଯିବେ।
ଏତଦେକାର୍ଣଵଂ ସର୍ଵଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ଵେଦନାଵମିମାଂ ଗୃହ୍ଯ ସତ୍ତ୍ଵବୀଜାନି ସର୍ଵଶଃ
ସେମାନେ ତିନି ଜଗତକୁ ଏକ ମହାସାଗର କରିଦେବେ, ବେଦ ନୌକା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ବୀଜ ସହିତ।
ଆରୋପ୍ଯ ରଜ୍ଜୁଯୋଗେନ ମତ୍ପ୍ରଦତ୍ତେନ ସୁଵ୍ରତ ସଂଯମ୍ଯ ନାଵଂ ମଚ୍ଛୃଙ୍ଗେ ମତ୍ସ୍ଯଭାଵାଭିରକ୍ଷିତଃ
ମୋର ଦିଆ ରସି ଦ୍ୱାରା ନୌକାକୁ ବାନ୍ଧି, ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପରେ ମୋ ଶୃଙ୍ଗରେ ଏହାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବ; ମୋର ରକ୍ଷାରେ ତୁମେ ନିରାପଦ ରହିବ।
ଏକଃ ସ୍ଥାସ୍ଯସି ଦେଵେଷୁ ଦଗ୍ଧେଷ୍ଵପି ପରଂତପ ସୋମସୂର୍ଯାଵହଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚତୁର୍ଲୋକସମନ୍ଵିତଃ
ଦେବତାମାନେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଏକାକି ରହିବେ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଚାରି ଲୋକ ସହିତ।
ନର୍ମଦା ଚ ନଦୀ ପୁଣ୍ଯା ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ମହାନୃଷିଃ ଭଵୋ ଵେଦାଃ ପୁରାଣାନି ଵିଦ୍ଯାଭିଃ ସର୍ଵତୋଵୃତମ୍
ପବିତ୍ର ନର୍ମଦା ନଦୀ, ମହା ଋଷି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ଭବ, ବେଦ, ପୁରାଣ ଓ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟା ଚାରିପାଖରେ ରହିବେ।
ତ୍ଵଯା ସାର୍ଧମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଥାସ୍ଯତ୍ଯନ୍ତରସଂକ୍ଷଯେ ଏଵମେକାର୍ଣଵେ ଜାତେ ଚାକ୍ଷୁଷାନ୍ତରସଂକ୍ଷଯେ
ତୁମେ ସହିତ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଳୟ ମଧ୍ୟରେ ଅବିକଳ ରହିବ; ଏଭଳି ଏକାର୍ଣ୍ଣବ ହେବାବେଳେ ଚାକ୍ଷୁଷ ଅନ୍ତର ପ୍ରଳୟ ଆସିଲେ।
ଵେଦାନ୍ପ୍ରଵର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵତ୍ସର୍ଗାଦୌ ମହୀପତେ ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଭଗଵାଂସ୍ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ତୁମର ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ, ମୁଁ ବେଦମାନେ ପ୍ରଚଳିତ କରିବି, ରାଜନ; ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ୍ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ମନୁର୍ ଅପ୍ଯାସ୍ଥିତୋ ଯୋଗଂ ଵାସୁଦେଵପ୍ରସାଦଜମ୍ ଅଭ୍ଯସନ୍ ଯାଵଦ୍ ଆଭୂତସମ୍ପ୍ଲଵଂ ପୂର୍ଵସୂଚିତମ୍
ମନୁ ମଧ୍ୟ ବାସୁଦେବଙ୍କର କୃପାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଘୋଷିତ ମହାପ୍ରଳୟ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଭ୍ୟାସ କରିଲେ।