ତତସ୍ତାନବ୍ରଵୀତ୍କାଵ୍ଯଃ କଂଚିତ୍କାଲମୁପାସ୍ଯଥ ନିରୁତ୍ସିକ୍ତାସ୍ ତପୋଯୁକ୍ତାଃ କାଲଂ କାର୍ଯାର୍ଥସାଧକମ୍
ତାପରେ କାବ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କରି ଅନ୍ୟ କାମରେ ମନ ଦିଅନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଥାସମୟ ଆସି ନିବେ।'
ପିତୁର୍ମମାଶ୍ରମସ୍ଥା ଵୈ ମାଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷତ ଦାନଵାଃ ତତ୍ସଂଦିଶ୍ଯାସୁରାନ୍କାଵ୍ଯୋ ମହାଦେଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତ
'ହେ ଦାନବମାନେ, ମୋ ପିତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରୁହି, ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କର।' ଏଭଳି କହି କାବ୍ୟ ଅସୁରମାନେକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଲେ।
ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ଯେ ନ ସନ୍ତି ବୃହସ୍ପତୌ ପରାଭଵାଯ ଦେଵାନାମ୍ ଅସୁରାଣାଂ ଜଯାଯ ଚ
'ହେ ଦେବ, ମୁଁ ସେହି ମନ୍ତ୍ର ଚାହୁଁଁ ଯାହା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପରାଜୟ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ବିଜୟ ପାଇଁ।'
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵୋ ଵ୍ରତଂ ତ୍ଵଂ ଚର ଭାର୍ଗଵ ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ କଣଧୂମମଵାକ୍ଶିରାଃ ଯଦି ପାସ୍ଯସି ଭଦ୍ରଂ ତେ ତତୋ ମନ୍ତ୍ରାନଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଦେବତା କହିଲେ, 'ହେ ଭାର୍ଗବ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୂଆଁ ଖାଇ ଶିର ନିମ୍ନ କରି ଉପବାସ କର; ଯଦି ତୁମେ ଏହା ସଫଳ କର, ତେବେ ମନ୍ତ୍ର ପାଇବା। ତୁମର ଭଲ ହେଉ।'
ତଥେତି ସମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଶୁକ୍ରସ୍ତୁ ଭୃଗୁନନ୍ଦନଃ ପାଦୌ ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ବାଢମିତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ ଵ୍ରତଂ ଚରାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ତ୍ଵଯାଦିଷ୍ଟୋ ଽଦ୍ଯ ଵୈ ପ୍ରଭୋ
'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି ଶୁକ୍ର, ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦେବତାଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି, କହିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ତୁମେ ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ମୁଁ ସେହି ଉପବାସ କରିବି।'
ତତୋ ଽନୁସୃଷ୍ଟୋ ଦେଵେନ କୁଣ୍ଡଧାରୋ ଽସ୍ଯ ଧୂମକୃତ୍ ତଦା ତସ୍ମିନ୍ଗତେ ଶୁକ୍ରେ ହ୍ଯ୍ ଅସୁରାଣାଂ ହିତାଯ ଵୈ ମନ୍ତ୍ରାର୍ଥଂ ତତ୍ର ଵସତି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ମହେଶ୍ଵରେ
ତାପରେ ଦେବତା ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଧୂଆଁ ଧାରଣ କରୁଥିବା କୁଣ୍ଡଧାରକୁ ପଠାଇଲେ। ଶୁକ୍ର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଲାଗି ନିଷ୍କଳଙ୍କ ରହିଲେ।
ତଦ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନୀତିପୂର୍ଵଂ ତୁ ରାଜ୍ଯେ ନ୍ଯସ୍ତେ ତଦାସୁରୈଃ ଅସ୍ମିଂଶ୍ଛିଦ୍ରେ ତଦାମର୍ଷାଦ୍ ଦେଵାସ୍ତାନ୍ସମୁପାଦ୍ରଵନ୍ ଦଂଶିତାଃ ସାଯୁଧାଃ ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିପୁରଃସରାଃ
ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ଅସୁରମାନେ ନୀତି ଅନୁସାରେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡିଥିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଏହି ସୁଯୋଗରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅସୁରମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାସୁରଗଣା ଦେଵାନ୍ ପ୍ରଗୃହୀତାଯୁଧାନ୍ପୁନଃ ଉତ୍ପେତୁଃ ସହସା ତେ ଵୈ ସଂତ୍ରସ୍ତାସ୍ତାନ୍ଵଚୋ ଽବ୍ରୁଵନ୍
ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଅସୁରମାନେ ଭୟରେ ହଠାତ୍ ଉଠି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ନ୍ଯସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରେ ଽଭଯେ ଦତ୍ତ ଆଚାର୍ଯେ ଵ୍ରତମାସ୍ଥିତେ ଦତ୍ତ୍ଵା ଭଵନ୍ତୋ ହ୍ଯ୍ ଅଭଯଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ନୋ ଜିଘାଂସଯା
'ଆମେ ଅସ୍ତ୍ର ଭୂଲି ଦେଇଛୁ, ନିରାପତ୍ତା ଦେଇଛ, ଆମ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଉପବାସରେ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ଆମକୁ ନିରାପତ୍ତା ଦେଇଥିଲ, ଏବେ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସୁଛ।'
ଅନାଚାର୍ଯା ଵଯଂ ଦେଵାସ୍ ତ୍ଯକ୍ତଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ଵଵସ୍ଥିତାଃ ଚୀରକୃଷ୍ଣାଜିନଧରା ନିଷ୍କ୍ରିଯା ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହାଃ
'ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ବିନା, ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡି ଏଠାରେ ଦଢ଼ିଛୁ; ଚିରପଟି ଓ କଳା କୃଷ୍ଣା ଚମରା ପିନ୍ଧିଛୁ, କୌଣସି କାମ କରୁନାହିଁ, କୌଣସି ସମ୍ପତ୍ତି ନାହିଁ।'
ରଣେ ଵିଜେତୁଂ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ନ ଶକ୍ଷ୍ଯାମଃ କଥଂଚନ ଅଯୁଦ୍ଧେନ ପ୍ରପତ୍ସ୍ଯାମଃ ଶରଣଂ କାଵ୍ଯମାତରମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଆମେ କେହି ଭଳି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଛାଡି, ଆମେ କାବ୍ୟମାତାଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଯାଉଛୁ।
ଯାପଯାମଃ କୃଚ୍ଛ୍ରମିଦଂ ଯାଵଦଭ୍ଯେତି ନୋ ଗୁରୁଃ ନିଵୃତ୍ତେ ଚ ତଥା ଶୁକ୍ରେ ଯୋତ୍ସ୍ଯାମୋ ଦଂଶିତାଯୁଧାଃ
ଗୁରୁ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କଷ୍ଟକୁ ଆମେ ସହିବା; ଶୁକ୍ର ଆସିଲେ, ଆମେ ହସ୍ତରେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଶରଣଂ କାଵ୍ଯମାତରମ୍ ପ୍ରାପଦ୍ଯନ୍ତ ତତୋ ଭୀତାସ୍ ତେଭ୍ଯୋ ଽଦାଦଭଯଂ ତୁ ସା
ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତେ ଏକସাথে କାବ୍ୟମାତାଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ; ସେ ତାଙ୍କର ଭୟ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିରାପଦ ଦେଲେ।
ନ ଭେତଵ୍ଯଂ ନ ଭେତଵ୍ଯଂ ଭଯଂ ତ୍ଯଜତ ଦାନଵାଃ ମତ୍ସଂନିଧୌ ଵର୍ତତାଂ ଵୋ ନ ଭୀର୍ ଭଵିତୁମର୍ହତି
ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଭୟ ଛାଡିଦିଅ, ଦାନବମାନେ; ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ, ତୁମେ କେହି ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ତଯା ଚାଭ୍ଯୁପପନ୍ନାଂସ୍ତାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାସ୍ତତୋ ଽସୁରାନ୍ ଅଭିଜଗ୍ମୁଃ ପ୍ରସହ୍ଯୈତାନ୍ ଅଵିଚାର୍ଯ ବଲାବଲମ୍
କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଶକ୍ତି ଅଶକ୍ତି ବିଚାର କଲେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତାନ୍ବାଧ୍ଯମାନାଂସ୍ତୁ ଦେଵୈର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାସୁରାଂସ୍ତଦା ଦେଵୀ କ୍ରୁଦ୍ଧାବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵାନ୍ ଅନିନ୍ଦ୍ରାନ୍ଵଃ କରୋମ୍ଯହମ୍
ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ ତମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବିନା କରିଦେବି।'
ସଂଭୃତ୍ଯ ସର୍ଵସମ୍ଭାରାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସାଭ୍ଯଚରତ୍ତଦା ତସ୍ତମ୍ଭ ଦେଵୀ ବଲଵଦ୍ ଯୋଗଯୁକ୍ତା ତପୋଧନା
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏକଠା କରି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଦେବୀ ତପସ୍ୱିନୀ ଓ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ।
ତତସ୍ତଂ ସ୍ତମ୍ଭିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦେଵାଶ୍ଚ ମୂକଵତ୍ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ତ ତତୋ ଭୀତା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵଶୀକୃତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଚୁପ ହୋଇ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଧୀନ ଦେଖି।
ଗତେଷୁ ସୁରସଂଘେଷୁ ଶକ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୁରଭାଷତ ମାଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଶ ଭଦ୍ରଂ ତେ ନଯିଷ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ସୁରୋତ୍ତମ
ଦେବତାମାନେ ପଳାଇଗଲାପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ; ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।'
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରଂଦରଃ ଵିଷ୍ଣୁନା ରକ୍ଷିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵୀ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଵଚୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କହି, ପୁରନ୍ଦର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ରକ୍ଷିତ ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଏଷା ତ୍ଵାଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ସାର୍ଧଂ ଦହାମି ମଘଵନ୍ବଲାତ୍ ମିଷତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଦୃଶ୍ଯତାଂ ମେ ତପୋବଲମ୍
'ଏବେ ବିଷ୍ଣୁ ସହ ତୁମକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଜଳାଇଦେବି, ମଘବନ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଖିରେ ମୋର ତପୋଶକ୍ତି ଦେଖିବେ।'
ତଯା ଽଭିଭୂତୌ ତୌ ଦେଵାଵ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଵିଷ୍ଣୂ ବଭୂଵତୁଃ କଥଂ ମୁଚ୍ଯେଵ ସହିତୌ ଵିଷ୍ଣୁରିନ୍ଦ୍ରମ୍ ଅଭାଷତ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଇଜଣ ଅଧୀନ ହୋଇଗଲେ; ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆମେ ଦୁଇଜଣ କିପରି ମୁକ୍ତ ହେବୁ?'
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଽବ୍ରଵୀଜ୍ଜହି ହ୍ଯେନାଂ ଯାଵନ୍ନୌ ନ ଦହେତ୍ପ୍ରଭୋ ଵିଶେଷଣାଭିଭୂତୋ ଽସ୍ମି ତ୍ଵତ୍ତୋ ଽହଂ ଜହି ମା ଚିରମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ସେ ଆମକୁ ଜଳାଇବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦମନ କର; ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଅଧୀନ ହୋଇଛି—ତୁମେ ଶୀଘ୍ର କର, ବିଳମ୍ବ କରିନାହିଁ।'
ତତଃ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତାଂ ସ୍ତ୍ରୀଵଧେ କୃଚ୍ଛ୍ରମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ ଅଭିଧ୍ଯାଯ ତତଶ୍ଚକ୍ରମ୍ ଆପଦୁଦ୍ଧରଣେ ତୁ ତତ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଏହି କଷ୍ଟକୁ ଦେଖି, ଜନନୀଙ୍କୁ ମାରିବାରେ ଅସୁବିଧା ଭାବି, ଚିନ୍ତା କଲେ; ଦୁର୍ଘଟଣା ଦୂର କରିବାକୁ ଚକ୍ର ଧରିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତ୍ଵରଯା ଯୁକ୍ତଃ ଶୀଘ୍ରକାରୀ ଭଯାନ୍ଵିତଃ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତତସ୍ତସ୍ଯା କ୍ରୂରଂ ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚିକୀର୍ଷିତମ୍ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସ୍ଵମସ୍ତ୍ରମାଦାଯ ଶିରଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ଵୈ ଭିଯା
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ରୁତ ଓ ଭୟରେ ଭରିତ, ଦେବୀଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣି, କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଭୟରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ତ୍ରୀଵଧଂ ଘୋରଂ ଚୁକ୍ରୋଧ ଭୃଗୁରୀଶ୍ଵରଃ ତତୋ ଽଭିଶପ୍ତୋ ଭୃଗୁଣା ଵିଷ୍ଣୁର୍ ଭାର୍ଯାଵଧେ ତଦା
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜନନୀ ହତ୍ୟା ଦେଖି, ଭୃଗୁ ଋଷି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ; ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଭୃଗୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନନୀ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଶାପିତ ହେଲେ।
ଯସ୍ମାତ୍ତେ ଜାନତୋ ଧର୍ମପ୍ରଵଧ୍ଯା ସ୍ତ୍ରୀ ନିଷୂଦିତା ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସପ୍ତକୃତ୍ଵେହ ମାନୁଷେଷୂପପତ୍ସ୍ଜସେ
ତୁମେ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଯେଉଁ ଜନନୀଙ୍କୁ ମାରିଦେଲା, ତେଣୁ ଏଠାରେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସାତ ବାର ଜନ୍ମ ନେବ।
ତତସ୍ତେନାଭିଶାପେନ ନଷ୍ଟେ ଧର୍ମେ ପୁନଃପୁନଃ ଲୋକସ୍ଯ ଚ ହିତାର୍ଥାଯ ଜାଯତେ ମାନୁଯେଷ୍ଵିହ
ଏହି ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ଧର୍ମ ମରିଯିବା ପରେ ପୁନିପୁନି, ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ସେ ଏଠାରେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଅନୁଵ୍ଯାହୃତ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସ ତଦାଦାଯ ଶିରସ୍ତ୍ଵରନ୍ ସମାନୀଯ ତତଃ କାଯମ୍ ଅସୌ ଗୃହ୍ଯେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ମୁଣ୍ଡଟି ନେଇ ଦେହ ଉପରେ ଆଣିଲା, ଏବଂ ଏହି କଥା କହିଲା।
ଏଷା ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ପୁନା ଦେଵି ହତା ସଂଜୀଵଯାମ୍ଯହମ୍ ତତସ୍ତାଂ ଯୋଜ୍ଯ ଶିରସା ଅଭିଜୀଵେତି ସୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଇଥିଲା; ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେବି। ତାପରେ, ମୁଣ୍ଡ ଯୋଡି ଦେଇ, ସେ କହିଲା—‘ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦିଅ’।