ତତସ୍ତେ ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତୁ କାଵ୍ଯମେଵାଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ତତଃ କାଵ୍ଯସ୍ତୁ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୂର୍ଣଂ ଦେଵୈର୍ ଅଭିଦ୍ରୁତାନ୍
ତାପରେ, ହତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ଶୁକ୍ର ପାଖକୁ ଦୌଡିଗଲେ; ଦେବମାନେ ଶିଘ୍ର ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଦେଖି, ଶୁକ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ରକ୍ଷାଂ କାଵ୍ଯେନ ସଂହୃତ୍ଯ ଦେଵାସ୍ତେ ଽପ୍ଯସୁରାର୍ଦିତାଃ କାଵ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଥିତଂ ଦେଵା ନିଃଶଙ୍କମସୁରାଞ୍ଜହୁଃ
ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ହଟାଇବା ପରେ, ଦେବମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଦୃଢ ଭାବରେ ଦେଖି, ଭୟ ବିନା ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ତତଃ କାଵ୍ଯୋ ଽନୁଚିନ୍ତ୍ଯାଥ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ହିତମ୍ ତାନୁଵାଚ ତତଃ କାଵ୍ଯଃ ପୂର୍ଵଂ ଵୃତ୍ତମନୁସ୍ମରନ୍
ତାପରେ କାବ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିବା ଘଟଣାକୁ ମନେ ପକାଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଉପକାରୀ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଵୋ ହୃତଂ ସର୍ଵଂ ଵାମନେନ ତ୍ରିଭିଃ କ୍ରମୈଃ ବଲିର୍ବଦ୍ଧୋ ହତୋ ଜମ୍ଭୋ ନିହତଶ୍ଚ ଵିରୋଚନଃ
ତିନି ପଦରେ ବାମନ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ନେଇ ନିଅଛି; ବଳିକୁ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଛି, ଜମ୍ଭାକୁ ମାରାଯାଇଛି, ଭିରୋଚନାକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦିଆଯାଇଛି।
ମହାସୁରା ଦ୍ଵାଦଶସୁ ସଂଗ୍ରାମେଷୁ ସୁରୈର୍ ହତାଃ ତୈସ୍ତୈରୁପାଯୈର୍ଭୂଯିଷ୍ଠଂ ନିହତା ଵଃ ପ୍ରଧାନତଃ
ବଡ଼ ଅସୁରମାନେ ବାରୋଟି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ତୁମମାନଙ୍କର ପ୍ରଧାନମାନେ ପ୍ରାୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
କିଂଚିଚ୍ଛୀଷ୍ଟାସ୍ତୁ ଯୂଯଂ ଵୈ ଯୁଦ୍ଧଂ ମାସ୍ତ୍ଵିତି ମେ ମତମ୍ ନୀତିଂ ଯାଂ ଵୋ ଽଭିଧାସ୍ଯାମି ତିଷ୍ଠଧ୍ଵଂ କାଲପର୍ଯଯାତ୍
ଏବେ ଅଳ୍ପ କିଛି ଅସୁର ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛନ୍ତି; ମୋ ମତ ଅନୁସାରେ ଆଉ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଏକ ନୀତି କହିବି—ଯଥାସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।
ଯାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ମହାଦେଵଂ ମନ୍ତ୍ରାର୍ଥଂ ଵିଜଯାଵହମ୍ ଅପ୍ରତୀପାଂସ୍ତତୋ ମନ୍ତ୍ରାନ୍ ଦେଵାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରାତ୍ ଯୁଧ୍ଯାମହେ ପୁନର୍ଦେଵାଂସ୍ ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଥ ଵୈ ଜଯମ୍
ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି, ବିଜୟ ଦେଇଥିବା ମନ୍ତ୍ର ନେବି; ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଯାଇ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରକୁ କେହି ବି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାହା ନେଇ ଆମେ ପୁନି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା, ତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମମାନେ ବିଜୟ ପାଇବା।
ତତସ୍ତେ କୃତସଂଵାଦା ଦେଵାନ୍ ଊଚୁସ୍ତଦାସୁରାଃ ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ନିଃସଂନାହା ରଥୈର୍ଵିନା
ଏପରେ ସମ୍ମତି ହେବା ପରେ, ଅସୁରମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଆମେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ଭୂଲି ଦେଇଛୁ, କବଚ ଖସାଇଛୁ, ରଥ ବିନା ଅଛୁ।'
ଵଯଂ ତପଶ୍ଚରିଷ୍ଯାମଃ ସଂଵୃତା ଵଲ୍କଲୈର୍ଵନେ ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତ୍ଯାଭିଵ୍ଯାହୃତଂ ତୁ ତତ୍
'ଆମେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚିରପଟି ପିନ୍ଧି ତପସ୍ୟା କରିବା,' ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ।
ତତୋ ଦେଵା ନ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଵିଜ୍ଵରା ମୁଦିତାଶ୍ଚ ତେ ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ଵିନିଵୃତ୍ତାସ୍ତଦା ସୁରାଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତା ହିନ୍ନ ଓ ଖୁସି ହୋଇ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ; ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ ଦେତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଭୂଲି ଦେଇଛନ୍ତି, ସେହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
ତତସ୍ତାନବ୍ରଵୀତ୍କାଵ୍ଯଃ କଂଚିତ୍କାଲମୁପାସ୍ଯଥ ନିରୁତ୍ସିକ୍ତାସ୍ ତପୋଯୁକ୍ତାଃ କାଲଂ କାର୍ଯାର୍ଥସାଧକମ୍
ତାପରେ କାବ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କରି ଅନ୍ୟ କାମରେ ମନ ଦିଅନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଥାସମୟ ଆସି ନିବେ।'
ପିତୁର୍ମମାଶ୍ରମସ୍ଥା ଵୈ ମାଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷତ ଦାନଵାଃ ତତ୍ସଂଦିଶ୍ଯାସୁରାନ୍କାଵ୍ଯୋ ମହାଦେଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତ
'ହେ ଦାନବମାନେ, ମୋ ପିତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରୁହି, ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କର।' ଏଭଳି କହି କାବ୍ୟ ଅସୁରମାନେକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଲେ।
ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ଯେ ନ ସନ୍ତି ବୃହସ୍ପତୌ ପରାଭଵାଯ ଦେଵାନାମ୍ ଅସୁରାଣାଂ ଜଯାଯ ଚ
'ହେ ଦେବ, ମୁଁ ସେହି ମନ୍ତ୍ର ଚାହୁଁଁ ଯାହା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପରାଜୟ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ବିଜୟ ପାଇଁ।'
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵୋ ଵ୍ରତଂ ତ୍ଵଂ ଚର ଭାର୍ଗଵ ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ କଣଧୂମମଵାକ୍ଶିରାଃ ଯଦି ପାସ୍ଯସି ଭଦ୍ରଂ ତେ ତତୋ ମନ୍ତ୍ରାନଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଦେବତା କହିଲେ, 'ହେ ଭାର୍ଗବ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧୂଆଁ ଖାଇ ଶିର ନିମ୍ନ କରି ଉପବାସ କର; ଯଦି ତୁମେ ଏହା ସଫଳ କର, ତେବେ ମନ୍ତ୍ର ପାଇବା। ତୁମର ଭଲ ହେଉ।'
ତଥେତି ସମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଶୁକ୍ରସ୍ତୁ ଭୃଗୁନନ୍ଦନଃ ପାଦୌ ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ବାଢମିତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ ଵ୍ରତଂ ଚରାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ତ୍ଵଯାଦିଷ୍ଟୋ ଽଦ୍ଯ ଵୈ ପ୍ରଭୋ
'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି ଶୁକ୍ର, ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦେବତାଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି, କହିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ତୁମେ ଯେପରି ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ମୁଁ ସେହି ଉପବାସ କରିବି।'
ତତୋ ଽନୁସୃଷ୍ଟୋ ଦେଵେନ କୁଣ୍ଡଧାରୋ ଽସ୍ଯ ଧୂମକୃତ୍ ତଦା ତସ୍ମିନ୍ଗତେ ଶୁକ୍ରେ ହ୍ଯ୍ ଅସୁରାଣାଂ ହିତାଯ ଵୈ ମନ୍ତ୍ରାର୍ଥଂ ତତ୍ର ଵସତି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ମହେଶ୍ଵରେ
ତାପରେ ଦେବତା ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଧୂଆଁ ଧାରଣ କରୁଥିବା କୁଣ୍ଡଧାରକୁ ପଠାଇଲେ। ଶୁକ୍ର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଲାଗି ନିଷ୍କଳଙ୍କ ରହିଲେ।
ତଦ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନୀତିପୂର୍ଵଂ ତୁ ରାଜ୍ଯେ ନ୍ଯସ୍ତେ ତଦାସୁରୈଃ ଅସ୍ମିଂଶ୍ଛିଦ୍ରେ ତଦାମର୍ଷାଦ୍ ଦେଵାସ୍ତାନ୍ସମୁପାଦ୍ରଵନ୍ ଦଂଶିତାଃ ସାଯୁଧାଃ ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିପୁରଃସରାଃ
ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ଅସୁରମାନେ ନୀତି ଅନୁସାରେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡିଥିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଏହି ସୁଯୋଗରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅସୁରମାନେକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାସୁରଗଣା ଦେଵାନ୍ ପ୍ରଗୃହୀତାଯୁଧାନ୍ପୁନଃ ଉତ୍ପେତୁଃ ସହସା ତେ ଵୈ ସଂତ୍ରସ୍ତାସ୍ତାନ୍ଵଚୋ ଽବ୍ରୁଵନ୍
ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଅସୁରମାନେ ଭୟରେ ହଠାତ୍ ଉଠି, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ନ୍ଯସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରେ ଽଭଯେ ଦତ୍ତ ଆଚାର୍ଯେ ଵ୍ରତମାସ୍ଥିତେ ଦତ୍ତ୍ଵା ଭଵନ୍ତୋ ହ୍ଯ୍ ଅଭଯଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ନୋ ଜିଘାଂସଯା
'ଆମେ ଅସ୍ତ୍ର ଭୂଲି ଦେଇଛୁ, ନିରାପତ୍ତା ଦେଇଛ, ଆମ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଉପବାସରେ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ଆମକୁ ନିରାପତ୍ତା ଦେଇଥିଲ, ଏବେ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସୁଛ।'
ଅନାଚାର୍ଯା ଵଯଂ ଦେଵାସ୍ ତ୍ଯକ୍ତଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ଵଵସ୍ଥିତାଃ ଚୀରକୃଷ୍ଣାଜିନଧରା ନିଷ୍କ୍ରିଯା ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହାଃ
'ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ବିନା, ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡି ଏଠାରେ ଦଢ଼ିଛୁ; ଚିରପଟି ଓ କଳା କୃଷ୍ଣା ଚମରା ପିନ୍ଧିଛୁ, କୌଣସି କାମ କରୁନାହିଁ, କୌଣସି ସମ୍ପତ୍ତି ନାହିଁ।'
ରଣେ ଵିଜେତୁଂ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ନ ଶକ୍ଷ୍ଯାମଃ କଥଂଚନ ଅଯୁଦ୍ଧେନ ପ୍ରପତ୍ସ୍ଯାମଃ ଶରଣଂ କାଵ୍ଯମାତରମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଆମେ କେହି ଭଳି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଛାଡି, ଆମେ କାବ୍ୟମାତାଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଯାଉଛୁ।
ଯାପଯାମଃ କୃଚ୍ଛ୍ରମିଦଂ ଯାଵଦଭ୍ଯେତି ନୋ ଗୁରୁଃ ନିଵୃତ୍ତେ ଚ ତଥା ଶୁକ୍ରେ ଯୋତ୍ସ୍ଯାମୋ ଦଂଶିତାଯୁଧାଃ
ଗୁରୁ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କଷ୍ଟକୁ ଆମେ ସହିବା; ଶୁକ୍ର ଆସିଲେ, ଆମେ ହସ୍ତରେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଶରଣଂ କାଵ୍ଯମାତରମ୍ ପ୍ରାପଦ୍ଯନ୍ତ ତତୋ ଭୀତାସ୍ ତେଭ୍ଯୋ ଽଦାଦଭଯଂ ତୁ ସା
ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତେ ଏକସাথে କାବ୍ୟମାତାଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ; ସେ ତାଙ୍କର ଭୟ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିରାପଦ ଦେଲେ।
ନ ଭେତଵ୍ଯଂ ନ ଭେତଵ୍ଯଂ ଭଯଂ ତ୍ଯଜତ ଦାନଵାଃ ମତ୍ସଂନିଧୌ ଵର୍ତତାଂ ଵୋ ନ ଭୀର୍ ଭଵିତୁମର୍ହତି
ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଭୟ ଛାଡିଦିଅ, ଦାନବମାନେ; ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ, ତୁମେ କେହି ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ତଯା ଚାଭ୍ଯୁପପନ୍ନାଂସ୍ତାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାସ୍ତତୋ ଽସୁରାନ୍ ଅଭିଜଗ୍ମୁଃ ପ୍ରସହ୍ଯୈତାନ୍ ଅଵିଚାର୍ଯ ବଲାବଲମ୍
କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଶକ୍ତି ଅଶକ୍ତି ବିଚାର କଲେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତାନ୍ବାଧ୍ଯମାନାଂସ୍ତୁ ଦେଵୈର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାସୁରାଂସ୍ତଦା ଦେଵୀ କ୍ରୁଦ୍ଧାବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵାନ୍ ଅନିନ୍ଦ୍ରାନ୍ଵଃ କରୋମ୍ଯହମ୍
ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ ତମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବିନା କରିଦେବି।'
ସଂଭୃତ୍ଯ ସର୍ଵସମ୍ଭାରାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସାଭ୍ଯଚରତ୍ତଦା ତସ୍ତମ୍ଭ ଦେଵୀ ବଲଵଦ୍ ଯୋଗଯୁକ୍ତା ତପୋଧନା
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏକଠା କରି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଦେବୀ ତପସ୍ୱିନୀ ଓ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ।
ତତସ୍ତଂ ସ୍ତମ୍ଭିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦେଵାଶ୍ଚ ମୂକଵତ୍ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ତ ତତୋ ଭୀତା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵଶୀକୃତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଚୁପ ହୋଇ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଧୀନ ଦେଖି।
ଗତେଷୁ ସୁରସଂଘେଷୁ ଶକ୍ରଂ ଵିଷ୍ଣୁରଭାଷତ ମାଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଶ ଭଦ୍ରଂ ତେ ନଯିଷ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ସୁରୋତ୍ତମ
ଦେବତାମାନେ ପଳାଇଗଲାପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ; ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।'
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରଂଦରଃ ଵିଷ୍ଣୁନା ରକ୍ଷିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵୀ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଵଚୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କହି, ପୁରନ୍ଦର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ରକ୍ଷିତ ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।