ଏଵଂ ରାଜନ୍ସ ମହାତ୍ମା ଯଯାତିଃ ସ୍ଵଦୌହିତ୍ରୈସ୍ତାରିତୋ ମିତ୍ରଵର୍ଯୈଃ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମହୀଂ ପରମୋଦାରକର୍ମା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତଃ କର୍ମଭିର୍ଵ୍ଯାପ୍ଯ ପୃଥ୍ଵୀମ୍
ଏଭଳି ରାଜା, ମହାତ୍ମା ଯୟାତି ତାଙ୍କ ନାତିମାନେ, ମିତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ପୃଥିବୀକୁ ଛାଡ଼ି, ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାପିଗଲା।
ଏଵଂ ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରତୋ ଯଥାଵଦ୍ ଆଖ୍ଯାତଂ ତେ ଚରିତଂ ନାହୁଷସ୍ଯ ଵଂଶୋ ଯସ୍ଯ ପ୍ରଥିତଂ ପୌରଵେଯୋ ଯସ୍ମିଞ୍ଜାତସ୍ତ୍ଵଂ ମନୁଜେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଃ
ଏଭଳି ସମସ୍ତ କଥା ଏପରି ଭାବରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ କହାଯାଇଛି—ନହୁଷଙ୍କ ବଂଶର କଥା, ଯାହା ପୌରବ ବଂଶରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯେଉଁଠି ଆପଣ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା।
ଇତ୍ଯେତଚ୍ଛୌନକାଦ୍ରାଜା ଶତାନୀକୋ ନିଶମ୍ଯ ତୁ ଵିସ୍ମିତଃ ପରଯା ପ୍ରୀତ୍ଯା ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଇଵାବଭୌ
ଏହି କଥା ଶୌନକଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି, ରାଜା ଶତାନୀକ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ପୂଜଯାମାସ ନୃପତିର୍ ଵିଧିଵଚ୍ଚାଥ ଶୌନକମ୍ ରତ୍ନୈର୍ଗୋଭିଃ ସୁଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ଵାସୋଭିର୍ଵିଵିଧୈସ୍ତଥା
ତାପରେ ରାଜା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶୌନକଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଗାଈ, ସୁନା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜମାକପଡ଼ା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵଂ ଯଦ୍ରାଜ୍ଞା ପ୍ରହିତଂ ଧନମ୍ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଶୌନକୋ ଽନ୍ତରଧୀଯତ
ତାପରେ ଶୌନକ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଦିଆ ସମସ୍ତ ଧନ ସ୍ୱୀକାର କରି, ସେଠାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଯଯାତେର୍ଵଂଶମିଚ୍ଛାମଃ ଶ୍ରୋତୁଂ ଵିସ୍ତରତୋ ଵଦ ଯଦୁପ୍ରଭୃତିଭିଃ ପୁତ୍ରୈର୍ ଯଦା ଲୋକେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଆମେ ଯୟାତିଙ୍କ ବଂଶ ବିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଯଦୁ ଓ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବଂଶ କିପରି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା, ଆମକୁ କହ।
ଯଦୋର୍ଵଂଶଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯୋତ୍ତମତେଜସଃ ଵିସ୍ତରେଣାନୁପୂର୍ଵ୍ଯା ଚ ଗଦତୋ ମେ ନିବୋଧତ
ମୁଁ ଏବେ ଯଦୁଙ୍କ ବଂଶ ବିଷୟରେ କହିବି, ସେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବଡ଼ ଭାଇ ଥିଲେ। ମୋ ମୁଖରୁ ଏହାକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶୁଣ।
ଯଦୋଃ ପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁର୍ହି ପଞ୍ଚ ଦେଵସୁତୋପମାଃ ମହାରଥା ମହେଷ୍ଵାସା ନାମତସ୍ତାନ୍ନିବୋଧତ
ଯଦୁଙ୍କ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚି ଝିଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ରଥଯୋଧ୍ୟା ଓ ଦକ୍ଷ ଧନୁର୍ଧର ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ନାମ ମୋଠାରୁ ଶୁଣ।
ସହସ୍ରଜିର୍ ଅଥୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ କ୍ରୋଷ୍ଟୁର୍ନୀଲୋ ଽନ୍ତିକୋ ଲଘୁଃ ସହସ୍ରଜେସ୍ତୁ ଦାଯାଦଃ ଶତଜିର୍ନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ସହସ୍ରଜିତ ବଡ଼ ଭାଇ, ତାପରେ କ୍ରୋଷ୍ଟୁ, ନୀଳ, ଅନ୍ତିକ ଓ ଲଘୁ। ସହସ୍ରଜିତଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶତଜିତ ନାମକ ରାଜା।
ଶତଜେରପି ଦାଯାଦାସ୍ ତ୍ରଯଃ ପରମକୀର୍ତଯଃ ହୈହଯଶ୍ଚ ହଯଶ୍ଚୈଵ ତଥା ଵେଣୁହଯଶ୍ଚ ଯଃ
ଶତଜିତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ତିନିଜଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସନ୍ତାନ ଥିଲେ—ହୈହୟ, ହୟ ଓ ବେଣୁହୟ।
ହୈହଯସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦୋ ଧର୍ମନେତ୍ରଃ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତଃ ଧର୍ମନେତ୍ରସ୍ଯ କୁନ୍ତିସ୍ତୁ ସଂହତସ୍ତସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ
ହୈହୟଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧର୍ମନେତ୍ର। ଧର୍ମନେତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ କୁନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ସଂହତ।
ସଂହତସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦୋ ମହିଷ୍ମାନ୍ନାମ ପାର୍ଥିଵଃ ଆସୀନ୍ମହିଷ୍ମତଃ ପୁତ୍ରୋ ରୁଦ୍ରଶ୍ରେଣ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ସଂହତଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ମହିଷ୍ମାନ୍ ନାମକ ରାଜା। ମହିଷ୍ମାନଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ପ୍ରତାପୀ ରୁଦ୍ରଶ୍ରେଣ୍ୟ।
ଵାରାଣସ୍ଯାମ୍ ଅଭୂଦ୍ରାଜା କଥିତଂ ପୂର୍ଵମେଵ ତୁ ରୁଦ୍ରଶ୍ରେଣ୍ଯସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଽଭୂଦ୍ ଦୁର୍ଦମୋ ନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ସେ ରୁଦ୍ରଶ୍ରେଣ୍ୟ ବାରାଣସୀରେ ରାଜା ହେଲେ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଛି। ରୁଦ୍ରଶ୍ରେଣ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନାମକ ରାଜା।
ଦୁର୍ଦମସ୍ଯ ସୁତୋ ଧୀମାନ୍ କନକୋ ନାମ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ କନକସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦାଶ୍ ଚତ୍ଵାରୋ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତାଃ
ଦୁର୍ଦ୍ଦମଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କନକ। କନକଙ୍କ ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
କୃତଵୀର୍ଯଃ କୃତାଗ୍ନିଶ୍ଚ କୃତଵର୍ମା ତଥୈଵ ଚ କୃତୌଜାଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଥୋ ଽଭୂତ୍ କୃତଵୀର୍ଯାତ୍ତତୋ ଽର୍ଜୁନଃ
ସେମାନେ ହେଲେ କୃତବୀର୍ୟ, କୃତାଗ୍ନି, କୃତବର୍ମା ଓ ଚତୁର୍ଥ କୃତଉଜାସ୍। କୃତବୀର୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଜାତଃ କରସହସ୍ରେଣ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପେଶ୍ଵରୋ ନୃପଃ ଵର୍ଷାଯୁତଂ ତପସ୍ତେପେ ଦୁଶ୍ଚରଂ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ଏହି ରାଜା ଅର୍ଜୁନ ହଜାର ହାତ ସହ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ମାଳିକ ଥିଲେ। ସେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଦତ୍ତମାରାଧଯାମାସ କାର୍ତଵୀର୍ଯୋ ଽତ୍ରିସମ୍ଭଵମ୍ ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତା ଵରାସ୍ତେନ ଚତ୍ଵାରଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜିଲେ। ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ତାଙ୍କୁ ଚାରିଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ବାହୁସହସ୍ରଂ ତୁ ସ ଵଵ୍ରେ ରାଜସତ୍ତମଃ ଅଧର୍ମଂ ଚରମାଣସ୍ଯ ସଦ୍ଭିଶ୍ଚାପି ନିଵାରଣମ୍
ପ୍ରଥମେ, ସେ ରାଜା ହଜାର ହାତ ଚାହିଲେ। ପରେ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଓ ସଜ୍ଜନମାନେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଲେ ତାହା ରୋକିବା ଶକ୍ତି ମାଗିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧେନ ପୃଥିଵୀଂ ଜିତ୍ଵା ଧର୍ମେଣୈଵାନୁପାଲନମ୍ ସଂଗ୍ରାମେ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ ଵଧଶ୍ଚୈଵାଧିକାଦ୍ଭଵେତ୍
ଯୁଦ୍ଧ କରି ପୃଥିବୀ ଜିତିବା, ଧର୍ମରେ ଶାସନ କରିବା, ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଧିକ ଅନ୍ୟାୟ କରୁଥିବାକୁ ମାରିବା ଅଧିକାର ମାଗିଲେ।
ତେନେଯଂ ପୃଥିଵୀ ସର୍ଵା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ସପର୍ଵତା ସପ୍ତୋଦଧିପରିକ୍ଷିପ୍ତା କ୍ଷାତ୍ତ୍ରେଣ ଵିଧିନା ଜିତା
ସେ ରାଜା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ, ପାହାଡ଼ ଓ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରା ଏହି ଭୂମିକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ନୀତି ଅନୁଯାୟୀ ଜିତିଥିଲେ।
ଜଜ୍ଞେ ବାହୁସହସ୍ରଂ ଵୈ ଇଚ୍ଛତସ୍ତସ୍ଯ ଧୀମତଃ ରଥୋ ଧ୍ଵଜଶ୍ଚ ସଂଜଜ୍ଞ ଇତ୍ଯେଵମନୁଶୁଶ୍ରୁମ
ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ହଜାର ହଜାର ବାହୁ ଜନ୍ମ ନେଲା । ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ଧ୍ୱଜ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ।
ଦଶ ଯଜ୍ଞସହସ୍ରାଣି ରାଜ୍ଞାଂ ଦ୍ଵୀପେଷୁ ଵୈ ତଦା ନିରର୍ଗଲାନି ଵୃତ୍ତାନି ଶ୍ରୂଯନ୍ତେ ତସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ସେଇ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ଦ୍ୱୀପଗୁଡିକରେ ଦଶ ହଜାର ଯଜ୍ଞ ଅବାଧରେ କରିଥିଲେ ବୋଲି କହାଯାଏ ।
ସର୍ଵେ ଯଜ୍ଞା ମହାରାଜ୍ଞସ୍ ତସ୍ଯାସନ୍ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣାଃ ସର୍ଵେ କାଞ୍ଚନଯୂପାସ୍ତେ ସର୍ଵାଃ କାଞ୍ଚନଵେଦିକାଃ
ସେ ମହାରାଜଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଦାନରେ ପ୍ରଚୁର ଥିଲା । ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ସୁନାର ଯୂପ ଓ ସୁନାର ବେଦି ଥିଲା ।
ସର୍ଵେ ଦେଵୈଃ ସମଂ ପ୍ରାପ୍ତୈର୍ ଵିମାନସ୍ଥୈରଲଂକୃତାଃ ଗନ୍ଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ନିତ୍ଯମେଵୋପଶୋଭିତାଃ
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ରଥରେ ଆସି ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସବୁବେଳେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ।
ତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞେ ଜଗୌ ଗାଥାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ନାରଦସ୍ତଥା କାର୍ତଵୀର୍ଯସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେର୍ ମହିମାନଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସଃ
ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ନାରଦ ରାଜା ତାଙ୍କର ମହିମା ଦେଖି ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ ।
ନ ନୂନଂ କାର୍ତଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଗତିଂ ଯାସ୍ଯନ୍ତି କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ ଯଜ୍ଞୈର୍ଦାନୈସ୍ତପୋଭିଶ୍ଚ ଵିକ୍ରମେଣ ଶ୍ରୁତେନ ଚ
ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ, ପ୍ରଭାବ କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି କ୍ଷତ୍ରିୟ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ ।
ସ ହି ସପ୍ତସୁ ଦ୍ଵୀପେଷୁ ଖଡ୍ଗୀ ଚକ୍ରୀ ଶରାସନୀ ରଥୀ ଦ୍ଵୀପାନ୍ଯନୁଚରନ୍ ଯୋଗୀ ପଶ୍ଯତି ତସ୍କରାନ୍
ସେ ତଳୱାର, ଚକ୍ର, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି, ରଥରେ ଚଢି, ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗୀ ଭାବେ ଚୋରମାନେ ଉପରେ ନଜର ରଖିଥିଲେ ।
ପଞ୍ଚାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ଵର୍ଷାଣାଂ ସ ନରାଧିପଃ ସ ସର୍ଵରତ୍ନସମ୍ପୂର୍ଣଶ୍ ଚକ୍ରଵର୍ତୀ ବଭୂଵ ହ
ସେ ନରପତି ପଞ୍ଚାଶୀ ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ହେଲେ ।
ସ ଏଵ ପଶୁପାଲୋ ଽଭୂତ୍ କ୍ଷେତ୍ରପାଲଃ ସ ଏଵ ହି ସ ଏଵ ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଯୋଗିତ୍ଵାଦର୍ଜୁନୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ନିଜେ ପଶୁପାଳ ହେଲେ, କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷା କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ବର୍ଷା ଆଣୁଥିବା ଅର୍ଜୁନ ହେଲେ ।
ଯୋ ଽସୌ ବାହୁସହସ୍ରେଣ ଜ୍ଯାଘାତକଠିନତ୍ଵଚା ଭାତି ରଶ୍ମିସହସ୍ରେଣ ଶାରଦେନେଵ ଭାସ୍କରଃ
ଧନୁଷ ତାଣିବାରେ ତାଙ୍କର ହଜାର ବାହୁ କଠିନ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ଶରଦ୍ ରବିର ପରି ହଜାର କିରଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ ।